maandag 2 mei 2016

Het verzet van Anja Meulenbelt en Dyab Abou Jahjah (IMO)

 

logo van uitgeverij De Bezige Bij

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/05/02/verzet-anja-meulenbelt-en-dyab-abou-jahjah/

 

= IMO Blog =  

(Zie ook deel 1, 2 en 3.)

In een tweede artikel ter verdediging van Abou Jahjah betoogt Anja Meulenbelt – ik haalde het al even kort aan – dat wat zij nu doet in dezelfde lijn ligt als het verzet in de oorlog. Ze verwijst graag naar de rol van haar moeder, oma en oom in dat verzet, die dit deden om mensen te redden, ongeacht hun geloof of etniciteit:

Mijn moeder was een van de naamloze koeriersters die kinderen en valse bonkaarten rondbracht op de fiets. Mijn oma woonde in het huis aan de Rijnlaan in Utrecht dat een tijd als doorgangshuis voor de kinderen fungeerde, en waar ik in de winter van 1944/45 geboren ben. Mijn familie deed dat niet omdat het joden waren die werden vervolgd en bedreigd, maar omdat het mensen waren die werden vervolgd en bedreigd. In die traditie hoor ik, en ik hoop dat De Bezige Bij dat ook nog zal blijven en zich niet laat intimideren: Nooit meer Auschwitz, nooit meer vervolging, uitsluiting, bedreiging, van niemand. Niemand.

Dit is het punt: als mensen zeggen, ‘Nooit meer Auschwitz’, wat bedoelen ze dan? Dat mag ons joden nooit meer gebeuren, of, dat mag ons mensen nooit meer gebeuren, dat mag niemand overkomen? Het verschil tussen het ene en het andere antwoord is wat de gelederen nu splitst.

Vervolgens legt ze uit dat mensen als Sunny Bergman, EAJG, en uiteraard zijzelf, de enige juiste conclusie uit de Holocaust hebben getrokken, en mensen als Leon de Winter, Ron van der Wieken, en andere verderfelijke zionisten vinden dat je sinds Auschwitz altijd partij moet kiezen voor de Joden, ongeacht wat ze doen, en als je dat niet doet dan wordt je een antisemiet genoemd. Sommige mensen doen dat inderdaad, dat is mij ook opgevallen, maar misschien moeten we die wat minder serieus nemen en die niet steeds als slap excuus gebruiken om antizionisme en zelfs antisemitisme goed te praten.

De tegenstelling die Meulenbelt creëert is vals. De zionistische Joden die uit de Holocaust de les trekken dat dit de Joden nooit meer mag overkomen hebben daar natuurlijk alle recht toe. Gezien de geschiedenis van Jodenvervolging en de op zijn best matige steun die men kreeg van niet-Joden is het nogal aanmatigend nu Joden te verwijten dat ze teveel om hun eigen soort geven en niet de enige juiste, universele les uit hun geschiedenis trekken. Het doet denken aan de antisemitische notie dat Joden alleen om zichzelf geven en zich boven anderen verheven voelen. Joden, ook zionistische Joden, zetten zich wel degelijk ook in voor anderen, en voor andere zaken.

Affiniteit

Wanneer Meulenbelt zich liever voor moslims of niet-westerse allochtonen inzet omdat zij daar meer affiniteit mee heeft is dat natuurlijk prima en haar goed recht, maar waarom dan die sneer naar Joden die een andere keuze maken? Veel zwarten strijden vooral tegen racisme, vrouwen zetten zich in voor vrouwen, en homo’s komen op voor hun rechten. Niks mis mee toch? Natuurlijk is het mooi wanneer mensen ook strijden voor de rechten en tegen de onderdrukking van andere groepen, maar het wordt ze nooit op die manier verweten. Alleen aan Joden wordt blijkbaar de eis gesteld dat ze, ondanks hun geschiedenis van extremere discriminatie en vervolging dan wie ook, vooral niet teveel voor zichzelf opkomen. En zionisten, dat zijn Joden die juist sterk voor zichzelf opkomen, die de conclusie trokken uit de Holocaust dat Joden politieke en militaire macht nodig hadden, een eigen land dat ze zelf konden inrichten en verdedigen, om zo niet langer afhankelijk te zijn van de goodwill van anderen. En het werkte, al doen Meulenbelt en andere antizionisten ons graag geloven dat het een mislukking is:

Het zionisme, het streven naar een aparte joodse staat, volgens hen een legitiem antwoord op de jodenvervolging, en wie daar kritiek op heeft is er dus tegen dat joden er alles aan gedaan hebben om een veilige plek te creëren waar alle joden ter wereld heen kunnen als het er weer op aan komt. Dat deze ‘oplossing’ die in mijn ogen geen oplossing is omdat joden erg veel veiliger zijn in, zeg, de VS dan in Israël en gepaard is gegaan met groot onrecht tegenover een ander volk, heeft in hun verhaal geen plaats. En dus ook niet het inzicht dat het niet voor niets is dat Israël, inderdaad, tot op de dag van vandaag is omringd door vijanden. En dat ook zal blijven, tot er een einde wordt gemaakt aan dat onrecht.

Beste mevrouw Meulenbelt, mogen de Joden misschien zelf bepalen waar ze zich veiliger voelen en of ze Israel als een goede oplossing zien? Het overgrote merendeel van de Joden staat achter Israels bestaansrecht, wat uiteraard niet wil zeggen dat ze het met alles wat de regering doet eens zijn. Maar zij staan achter een Joodse staat, achter Joodse zelfbeschikking, ook als de prijs hoog is. Joden mogen nu in de VS veiliger zijn, in de jaren ’30 waren de poorten voor vluchtelingen gesloten en laaide ook daar antisemitisme op. Ze blijven er een minderheid en dus kwetsbaar. Op campussen worden Joden uitgejoeld en soms buitengesloten omdat ze Joods zijn, Joods zionistische organisaties liggen onder vuur. Het is waar dat Israel omringd is door vijanden, maar wat een gemakzucht dat alleen op Israel af te schuiven. Het waren de Palestijnen die ieder compromis afwezen, waaronder het delingsplan uit 1947, en een guerrilla-achtige oorlog begonnen tegen de Joodse gemeenschap in het land. Ze verloren, en toen vielen de Arabische buurlanden binnen, die eveneens verslagen werden, zij het met moeite. Ze weigerden ook daarna ieder compromis.

Waarom is het onrechtvaardig dat de Joden een staat wilden in het gebied waar zij altijd hadden gewoond en waaruit zij eerder grotendeels waren verdreven? Waarom is het rechtvaardig dat de Palestijnen die er woonden (en veelal zelf afkomstig waren uit buurlanden) het hele gebied zouden krijgen? Waarom kan hun starre houding, het geweld dat ze vanaf de jaren ’20 tegen Joden gebruikten (lang voordat er een bezetting, leger en ander Joods geweld tegen hen was), de steun voor de nazi’s, op zoveel steun rekenen van een groeiende groep zich links noemende opiniemakers? Wanneer Israel zich eenzijdig terugtrekt uit de Westoever komt er uiteraard geen vrede, want veel Palestijnen willen, met de steun van u en andere antizionisten, een einde aan Israel, een ‘staat voor alle burgers’ in het jargon, wat neerkomt op nog een staat die spoedig een Arabische meerderheid zal hebben.

Israel is meer dan een toevluchtsoord voor vervolgde Joden. Het is een plek waar zij zichzelf besturen, waar de geschiedenis, cultuur, de taal en religie leven en zich ontwikkelen. Abu Jahjah is er duidelijk over: hij steunt ‘het verzet’, hij staat achter Hezbollah en Hamas en vindt dat zij zelf mogen bepalen hoe ze strijden tegen Israel en de ‘zionistische Joden’ die er wonen. En Meulenbelt? Ze schrijft weleens dat zelfmoordaanslagen niet de beste methode zijn, maar nu zegt ze: “Dyab Abu Jahjah is gewoon de volgende die aan de beurt is. Makkelijk doelwit omdat hij Arabisch en ‘cultureel moslim’ is en zijn opvattingen over de daden van Israël niet onder stoelen of banken steekt.” Oftewel: de arme man heeft slechts gerechtvaardigde kritiek op Israel en wordt door de zionisten onterecht als extremist afgeschilderd en kaltgestellt. Ze besluit met de opmerking dat “Dyab Abu Jahjah dus geheel gelijk heeft als hij zegt precies in de verzetstraditie van de Bezige Bij te passen.”

Uitspraken Abou Jahjah

Voor wie nog niet overtuigd is na eerdere uitspraken van Abou Jahjah hier nog een paar voorbeelden. Op zijn eigen Facebookpagina plaatst hij een bijzonder extreem stukje van ene Yassine Channouf, waarvan ik elders lees dat hij de Holocaust ontkent. Hij leidt de tekst in met de instemmende woorden “Hoe laag en immoreel kan iemand zijn. Ongelooflijk. Volledig eens met Yassine Channouf“:

De zionistische media slagen er natuurlijk in om alle vrijheidsstrijders te omschrijven als terroristen. En Samir al-Quntar was naar hun zionistische maatstaven een terrorist -gelukkig maar. En ik heb heel wat vragen over de tactische keuzes die al-Quntar heeft gemaakt na zijn vrijlating in 2008, maar één ding is zeker. De man heeft zijn hele leven voor Palestina geleefd, en Palestina was zijn enige consideratie. ALLE Palestijnse bewegingen hebben na zijn martelaarsdood in Damascus begin dit jaar een statement uitgevaardigd -ALLEMAAL- en ondanks de propaganda uit de Golfstaten en de zionistische media die van hem een monster maakten. Dus alle Palestijnse bewegingen zijn volgens de dolgedraaide logica van onze lokale Palestijnse leeuw ophemelaars van terroristen? Je zou de beelden moeten zien van de oude Palestijnse vrouw uit Gaza die Samir al-Quntar had geadopteerd als haar eigen zoon en hem ging bezoeken in de jaren die hij in de gevangenis leefde -sinds zijn 16de zat hij vast- om te zien hoe geliefd al-Quntar was.“Samir al-Quntar erbij halen, een man die alles gaf voor Palestina, om een schouderklopje te krijgen van de zionistische media die geen enkele kans onbenut laten om het uitmoorden en de uithongering van de Palestijnen te legitimeren … das het allerlaagste wat ik denk dat een mens kan doen.

Dit alles slaat op een interview dat Montasser Alde’emeh, Belgische jihaddeskundige van Palestijnse komaf, gaf aan het Belgische Joods Actueel. Uit Abu Jahjah´s Facebookpagina wordt al snel duidelijk dat de twee bepaald geen vrienden zijn. Samir al Quntar, de held die hier en door veel Palestijnen wordt bejubeld, heeft op de volgende wijze verzet gepleegd tegen de immorele zionisten:

Op 22 april 1979 leidde Kuntar als 16-jarige in opdracht van Abu Abbas een aanval met een rubberboot vanuit Tyrus in het zuiden van Libanon. Na de landing in Naharia drongen zij een appartementencomplex binnen. Een politie-agent die op de alarmmelding van bewoners was afgekomen werd doodgeschoten. In het appartementencomplex gijzelden zij Danny Haran en zijn vierjarige dochter Einat. Zij werden meegenomen naar het strand, waar Kuntar, toen hij ontdekte dat de rubberboot onbruikbaar was, Haran van achteren doodschoot en de schedel van het meisje tegen de rotsen verbrijzelde.

Op Facebook heeft Abu Jahjah in 2009 o.a. het volgende geschreven:

Look Zionist Jew, don’t talk to me about Holocaust cos I have nothing to do with it and I don’t care about it. Why don’t you speak about it to a German or a European, the people who are responsible for it, and why don’t you go steal their land.
And again, Palestine is our land and we will take it back, it doesn’t matter who did what there. If you are on Palestinian ground you are an invader and the resistance should deal with you. And Palestinian ground is the whole of historical Palestine. And spare me the lamentation about being a refugee cos once again I couldn’t care less. I have onlu one phrase to all the Zionists invaders in Palestine: La valise ou le cerceuil.

Regarding Gaza, it is a concentration camp created by the Zio-Nazis and there is a total blockade against the people there because they elected Hamas as their democratic choice. So do not speak about Gaza as if Hamas made it like that. And before saying the name of a glorious resistance movement like Hamas in your mouth you better go wash it first from all the zionist dirty propaganda you are spreading.

Hij beweert dat dit een fake is, maar er bestaan screenshots van. Het staat ook eigenlijk niet ver van wat hij op zijn pagina beweert en deelt, waaruit ook duidelijk zijn steun blijkt voor geweld tegen de Joden om zo het land te ‘bevrijden’. Alleen de woorden zijn nog wat feller, maar dat gebeurt mensen wel vaker in Facebook discussies. Maar zelfs als je deze uitspraken niet aan hem toeschrijft, blijft het beeld overeind van iemand die vol haat zit tegen Israel, de ‘zionistische Joden’ die er wonen, en alles tegen hen geoorloofd acht. Zo iemand hoort niet thuis bij de Bezige Bij. Of hij überhaupt uitgegeven zou moeten worden hangt van de inhoud van het boek af, maar een uitgeverij heeft alle recht om iemand met zulke extreme opvattingen te weigeren.

Ratna Pelle

 

zaterdag 30 april 2016

Anja Meulenbelt op de bres voor Dyab Abou Jahjah (IMO)

 

Anja Meulenbelt in 2006 (foto Govert de Roos – SP / bron Wikimedia Commons)

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/04/30/anja-meulenbelt-op-bres-dyab-abou-jahjah/  

= IMO Blog = 

(Zie ook deel 1 en 2.)

Naast Sunny Bergman neemt ook Anja Meulenbelt het op voor Dyab Abou Jahjah – ze verwijzen zelfs zusterlijk naar elkaars artikelen. Meulenbelt besteedt er twee artikelen aan. In het eerste gaat ze vooral tekeer tegen de Groene Amsterdammer, waar Margreet Fogteloo Jahjah een antisemiet durft te noemen, en het vervolgens aandurft in dit vanouds kritische weekblad te schrijven dat:

… onder vooral linkse intellectuelen ‘de joodse zaak’ niet meer populair is, het mededogen voor gediscrimineerde minderheden heeft zich verlegd naar moslims. De nieuwe solidariteit is terug te voeren op het voortdurende conflict in Israël en het brute geweld tegen de Palestijnen. De wet van het getal doet de rest: er zijn miljoenen moslimmigranten in Europa die luid van zich laten horen, terwijl de joodse gemeenschap na de Tweede Wereldoorlog is geminimaliseerd en verregaand geassimileerd.

Dat mag uiteraard niet van Meulenbelt, betogen dat er tegenwoordig meer mededogen is voor moslims dan voor Joden. Anja – ‘ik heb helemaal niets tegen Joden en handel in dezelfde verzetstraditie als mijn moeder en oom’ – Meulenbelt verwijt Fogteloo kritiek op Israel met antisemitisme te verwarren en legt nog maar eens uit dat Israel niet deugt. Vervolgens wijst ze op onderzoeken waaruit blijkt dat moslims wel degelijk worden gediscrimineerd (nergens beweert Fogteloo dat dat niet het geval is, ze zegt alleen dat de controverse rond Jahjah duidelijk maakt dat er nu meer mededogen is met moslims dan met Joden). Als het Meulenbelt zoals ze zelf zegt, niet gaat om Jood of moslim maar om de mens in nood, waarom mag Fogteloo er dan niet op wijzen dat linkse intellectuelen tegenwoordig minder met Joden hebben? Blijkbaar raakt ze daar een gevoelig punt mee: want net als al die andere linkse intellectuelen en activisten bekommert Meulenbelt zich zelden om Joden in nood. Ze heeft het nooit over toegenomen antisemitisme (nee, dat wordt juist altijd enorm overdreven door zionistische Joden die daarmee Israel goed willen praten), ze werkt mee aan het misbruik van de Kristallnachtherdenking om juist de discriminatie van moslims te hekelen en zelfs Israel zwart te maken, en gaat op haar weblog geregeld tekeer tegen islamofobie en een ieder die daar te weinig oog voor heeft. Tekenend is een foto op haar blog van de onlangs overleden oprichtster van EAJG, Anneke Jos Mouthaan, die eens een prijs ging ophalen in hoofddoek. Meulenbelt noemt het haar ‘kleine solidariteitsactie’, waarbij Mouthaan genoot van de verwarring die dit opriep bij mensen. Joden die zeggen dat niet zij maar moslims nu het slachtoffer zijn en zij dus alle aandacht verdienen, wat wil je nog meer?

De kwalificatie van Fogteloo past dus precies bij Meulenbelt, die in de Bezige Bij controverse zonder enige aarzeling volmondig partij kiest voor de radikale Abu Jahjah met zijn haat tegen Israel, sympathie voor Hezbollah en steun voor geweld tegen Israelische burgers. Tel daar zijn uitspraken als ‘zionistenpijper’, sympathie voor de aanslagen van 9/11 en de smakeloze Anne Frank cartoon bij op en je bent ver voorbij kritiek op Israel. Het is dus juist Meulenbelt die kritiek op Israel en Jodenhaat door elkaar haalt.

Prima opvatting

Het is natuurlijk ook lastig: al die mensen waarbij hun afkeer van Israel wel degelijk samenhangt met hun negatieve visie/stereotypen over Joden, weten dat ze het over dat laatste beter niet te openlijk kunnen hebben. Joden verwijten teveel invloed en macht in bepaalde kringen te hebben wordt al snel als antisemitisch gezien en daarmee diskwalificeer je jezelf. Zeggen dat de zionistische lobby teveel macht heeft en de media nog steeds de propaganda van Israel voor zoete koek slikken, is een prima opvatting die het in bepaalde, hippe links-alternatieve kringen goed doet. Wanneer Zoabi op de Kristallnachtherdenking tekeer gaat tegen de Joden in Israel kan dat omdat het in het kader staat van het conflict tussen Israel en de Palestijnen, en daarin doet Israel soms foute dingen en zijn de Palestijnen de zwakkere partij. Mensen als zij en Abou Jahjah, die zelf hebben geleden onder wat zij noemen de ‘zionistische Joden’, mogen dit soort dingen zeggen zonder dat linkse intellectuelen daar snel aanstoot aan zullen nemen. Hetzelfde geldt voor de Joden zelf. Wanneer Hayo Meijer Israel met de nazi’s vergeleek was dat geen probleem, het was immers een Jood die het zei en hij kon het weten want hij was zelf een overlevende. Je kunt dus best ver gaan in je Jodenhaat als je voor Jood netjes ‘zionist’ invult, als je duidelijk maakt dat je niet Joden op zichzelf bedoelt, maar Joden in Israel, en als je je beroept op mensen die onder het conflict hebben geleden en vanuit eigen ervaring kunnen vertellen hoe extreem en afschuwelijk de ‘zionistische Joden’ wel niet zijn.

Daarom hebben veel mensen binnen links ook zo weinig moeite met het Arabische antisemitisme en baart grootmoefti van Jeruzalem Amin al-Husseini zo weinig opzien: zij zien dit alles in relatie tot het conflict en daarmee als van een heel andere orde dan het verderfelijke antisemitisme van de nazi’s en extreem rechts in Europa, ondanks het feit dat Al-Husseini Hitler openlijk steunde en met hem collaboreerde. Dat zowel moslims als rechtsradikalen het niet zo op Joden hebben berust in deze theorie op louter toeval; tussen onze dode Joden van weleer en de levende Joden in Israel zit immers een wereld van verschil. Het zionisme heeft van de Joden aldaar daders gemaakt, die mede schuldig zouden zijn aan het Arabische antisemitisme en agressie.

Kritiek op Westers discours

Zo wordt antisemitisme, zolang het wordt gebracht als antizionisme en in het kader staat van Israel als onderdrukker en bezetter, goed gepraat en ook niet als zodanig herkend. Ik kan niet in de hoofden van antizionisten als Meulenbelt kijken, maar zij gelooft naar ik aanneem oprecht dat zij nu hetzelfde doet als haar familieleden die in de oorlog Joden hielpen, en dat Abu Jahjah het misschien soms wat ongepolijst zegt, maar dat niet is ingegeven door Jodenhaat maar door zijn strijd tegen wat als een van de laatste koloniale ondernemingen wordt gezien. Antizionisme heeft binnen links het imago gekregen van strijd tegen onderdrukking en racisme, en empathie met de underdog. Ook zit er een ‘kritiek op het westerse discours’ sausje over, en dat doet het in links intellectuele krijgen vaak goed. Daarom doet de idiote omkering dat juist zionisme een vorm van racisme is en ook antisemitisme in de hand werkt, in bepaalde kringen opgeld, en wordt antisemitisme zo, net als vroeger de ‘klassieke antisemieten’ deden, de Joden subtiel zelf in de schoenen geschoven.

Het is bekend dat mensen in staat zijn veel feiten buiten te sluiten als die niet in hun beeld van een kwestie passen. Daarom kunnen op veel gebieden redelijke mensen het extremisme van Abu Jahjah goedpraten, en daarom wordt de collaboratie van de grootmoefti genegeerd, het antisemitisme in Palestijnse media, de ware aard en doelen van Hezbollah en Hamas miskend, wordt het groeiende antisemitisme en vooral ook de acceptatie ervan binnen delen van links niet als probleem gezien. Zie de perikelen in de Britse Labour partij als een van de vele voorbeelden hiervan. Daar is men wat dit betreft nog veel verder heen, en wordt de Holocaust goedgepraat, Hitler een zionist genoemd, door een ander de grootste persoon uit de geschiedenis en werd voorgesteld om alle Joden uit Israel naar de VS te deporteren. Enkele mensen, waarvan ex burgemeester van Londen Ken Livingstone de bekendste is, zijn geschorst. De nieuwe Labourleider Corbyn sympathiseert echter met Hamas dus het probleem is allerminst opgelost. Het is een beschamende vertoning die de partij in het bijzonder en links in het algemeen zeer veel schade berokkent.

Ratna Pelle

 

 

Dries van Agt en het anti-Israëlisch enthousiasme bij D66

 

Leon de Winter in 2013 (foto Heike Huslage-Koch / bron Wikimedia Commons)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/04/29/dries-agt-en-anti-israelisch-enthousiasme-d66/

 

– Door Tjalling. –

 

Naar eigen zeggen wordt Van Agt gedreven door ‘zijn bezorgdheid over de ontwikkelingen in het Heilige Land’. Die bezorgdheid vertaalt zich echter in een erg eenzijdige en uiterst Israël kritische houding.

 

Op zaterdag 16 april heeft het congres van D66 een motie aangenomen waarin o.a. de delegaties in het Europees Parlement en de Tweede Kamerfractie worden opgeroepen: ‘Zich actief in te zetten voor het standpunt dat de Europese Unie eisen aan Israël dient te stellen om de bouw van nederzettingen en mensenrechtenschendingen te stoppen en, indien hier geen gehoor aan gegeven zal worden, het associatieverdrag met Israël (gedeeltelijk) op zou kunnen worden geschort’. Deze oproep zal oud-premier en anti-Israël activist Dries van Agt als muziek in de oren hebben geklonken. Minder goed beviel hem hoe schrijver Leon de Winter in De Telegraaf deze motie bekritiseerde.

 

Op Joop.nl was er natuurlijk weer alle ruimte voor een tegenartikel door Van Agt. Hij denkt namelijk te weten waar het de leden van D66 om gaat en dat is respect voor universele mensenrechten en het internationale recht. Het ligt voor de hand dat de leden van D66 inderdaad respect hebben voor universele mensenrechten en het internationale recht op zichzelf, maar ze zijn hierbij wel teveel en ook onheus gefocust op eventuele tekortkomingen van Israël. Er zijn immers talloze landen in de wereld die werkelijk mensenrechten schenden op een grove manier en veel grotere gebieden bezet houden dan de Palestijnse. Het is opvallend dat hierbij steeds maar weer Israël eruit wordt gepikt. Met de aangenomen motie van 16 april gaat het congres van D66 hierin echt veel te ver. Het is dan ook juist dat Leon de Winter daar kritisch op reageerde in De Telegraaf.

 

Van Agt ging daar, zoals van hem kan worden verwacht, op zijn beurt weer tegenin en verweet De Winter ‘weer volop op het orgel te zijn gegaan’. De Winter heeft zeker gèèn vrolijke melodie gespeeld want hij wees in zijn artikel erop dat D66 zweeg over heel wat verdragen met andere landen die echt mensenrechten schenden en waarmee de EU toch ook een collectief associatie-verdrag heeft gesloten.

Het is in dit verband interessant te weten dat volgens een richtlijn uit 2013 van de Europese Unie de 28 lidstaten niet mogen samenwerken met Israëlische entiteiten in Judea, Samaria of Jeruzalem-Oost. Deze richtlijn heeft betrekking op ‘alle fondsen, samenwerking, uitreiking van beurzen, onderzoeksgeld en prijzen’, aldus de Israëlische krant Ha’aretz. Bovendien stelt de richtlijn, volgens een Israëlische functionaris die met Ha’aretz sprak, dat in elk contract dat wordt gesloten tussen Israël en een EU-lidstaat een clausule moet worden opgenomen waarin staat dat Jeruzalem-Oost en Judea en Samaria geen deel zijn van de Staat Israël. Het heeft er alle schijn van dat deze richtlijn buiten het bereik valt van de meeste congresleden van D66 en Dries van Agt.

 

Logisch is wel dat dit alles vragen oproept. Waarom met zoveel geestdrift alleen dat ene landje waarschuwen, zo vraagt De Winter zich terecht af. Het antwoord daarop heeft volgens hem te maken met wat socioloog Abram de Swaan al in 2005 benoemde als ‘het anti Israëlisch enthousiasme’. Kritiek op Israël kwam moeizaam in Europa, er moest altijd nog iets overwonnen worden. Maar toen die aarzeling eenmaal opzij was gezet volgde een opluchting en gingen de remmen los. De ene na de andere beschuldiging volgde met vaart en verve en er brak opeens een soort van anti-Israëlisch enthousiasme door. Dit anti Israël enthousiasme komt veel voor onder mensen die jong zijn, anti-imperialistisch, antikapitalistisch en bovendien ook nog antifascistisch.

 

Volgens Van Agt zette De Winter de leden van het congres van D66 weg als ‘een stel antisemieten’. Dat is onjuist. De Winter heeft in zijn artikel een overweging van Abram de Swaan geciteerd namelijk: “Zijn de nieuwe activisten (aanhangers van het anti Israëlisch enthousiasme, T.Tj) antisemieten? Zij vinden van niet. Antisemitisme is iets van vroeger, een preoccupatie voor de generatie van hun ouders”. Aan het eind van zijn artikel merkte De Winter ook nog op dat ‘feiten, geschiedenis, context, de morele, religieuze jungle van het M.O. er niets toe doen als je een pathologische Israëlhater bent’. Dat is dus iets anders dan een congres wegzetten als een stelletje antisemieten.

 

Ronduit afkeurenswaardig is wat Van Agt aan het einde van zijn artikel beweert, namelijk dat het De Winter er alleen om te doen zou zijn dat Israël ongestraft de mensenrechten zou kunnen blijven schenden. Zo’n verwijt is grof, ongegrond en zeer kwetsend en zegt meer over de persoon van Dries van Agt dan over Leon de Winter.

 

zondag 24 april 2016

Dyab Abou Jahjah (niet) welkom bij de Bezige Bij (IMO)

 

Abu Jahjah in 2008 (Foto Han Soete / bron Wikimedia Commons)

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/04/23/dyab-abou-jahjah-bezige-bij/

= IMO Blog = 

Sinds een week of twee woedt er een discussie over het feit dat De Bezige Bij een boek van de Libanese Belg Dyab Abou Jahjah gaat uitgeven. Dat zou een voormalige verzetsuitgeverij, die Joden de oorlog door hielp, niet moeten doen, zegt de ene kant. Abu Jahjah is fel antizionist, vergelijkt Israel met de nazi’s, sympathiseert met Hezbollah en steunt ‘alle vormen van verzet’ tegen Israel, een woord dat hij doorgaans tussen aanhalingstekens plaatst. Om de website van de door hem opgerichte AEL verschenen in 2006 walgelijke cartoons die spotten met de Holocaust en Anne Frank.

De andere kant in de discussie, vertegenwoordigd door Abu Jahjah zelf en usual suspects als Anja Meulenbelt, maar ook de doorgaans sympathieke Sunny Bergman, vindt dat onzin. Hij past juist bij die uitgeverij omdat hij ook voor het verzet is! Zo twitterde hij: “Wat ik niet begrijp is wat al die “schrijvers” die de bezettende racistische apartheidstaat “Israel” steunen bij een verzetsuitgeverij doen.” Hij lichtte die tweet in de NRC als volgt toe:

„De beledigingen in De Groene Amsterdammer, waarin staat dat ik ‘antizionistisch’ en – minder grijpbaar – ‘antisemitisch’ ben, zijn gratuit. Wat bedoelen ze daarmee? Zo’n tweet van mij is geen olie op het vuur. Het zijn auteurs die binnen een bepaalde niche bij de uitgeverij horen, die zelf ook niet onbesproken zijn in hun uitlatingen. Ik bedoel ermee dat het argument dat De Bezige Bij een verzetsuitgeverij is en dat daarom mijn boek niet uitgegeven zou moeten worden, onjuist is. Ik steun juist het verzet tegen de bezetting door de staat Israël. Ik ben links en ik hoor juíst voor 100 procent bij De Bezige Bij. Een uitgeverij is een bedrijf, geen politieke partij. Ze doen net alsof ze iemand van de Talibaan hebben binnengehaald.”

Abu Jahjah steunt niet zozeer ‘het verzet’ tegen de bezetting, maar dat tegen Israel (in Arabische kringen vaak aangeduid als “de bezetting van 1948”). Is hij daarmee ook een antisemiet? Niet per se, maar vaak gaan beide zaken wel samen. Jahjah deed veel uitspraken die over de rand waren. De smakeloze cartoon van Anne Frank in bed bij Hitler (zogenaamd om de vrijheid van meningsuiting te testen), ging ook volgens de rechter te ver. “Hij noemde Antwerpen de „internationale hoofdstad van de zionistische lobby” en burgemeester Bart De Wever een „zionistenpijper”, hij was aanwezig bij betogingen waar de Israëlische vlag werd verbrand en hij verdedigde nog in 2014 in Vrij Nederland de vergelijking van de Israëlische vlag met het hakenkruis van de nazi’s: „Het kan voor jullie vreemd lijken, maar voor veel mensen van Arabische origine is de vergelijking tussen Israël en nazi’s helemaal niet zo choquerend.” Aldus Frits Abrahams in de NRC over Jahjah. Schrijver Marcel Möring weet er nog een paar aan toe te voegen:

Bijvoorbeeld van een uitspraak die hij in 2009 op Facebook deed: ‘I have onlu [sic] one phrase to all the Zionist invaders in Palestine: La valise ou le cerceuil.’ De koffer of de doodskist, dus.
Of de beschrijving in zijn boek Tussen twee werelden van de gevoelens die hij en de zijnen hadden na de aanslagen op de Twin Towers, een ‘sweet revenge feeling’. Verder uitgewerkt in de gedachte dat elf september eigenlijk de schuld was van de VS en Israël.

Met iets langer zoeken is de lijst ongetwijfeld nog veel langer te maken. De tweet waarin hij Bart de Wever een zionistenpijper noemde heeft hij na kritiek overigens veranderd, zo liet hij VN weten:

‘Mensen zeiden tegen me: wat was dat nou voor niveau. En toen dacht ik: shit, ze hebben gelijk, dat is wansmakelijk. Ik heb die tweet toen veranderd in “zionistenknechtje”. Het zal niet meer gebeuren.’

Een heel stuk beter inderdaad. Israel is voor hem de bron van alle kwaad en ellende, en de strijd tegen Israel is een speerpunt in zijn leven.

Taboe

Waarom vindt hij het eigenlijk zo erg een antisemiet genoemd te worden? Bij Sunny Bergman komt hij met de bekende smoes aanzetten. Op de vraag of hij een antisemiet is zegt hij:

‘Haha. Nee, helemaal niet. Ik ben antizionist juist omdat ik totaal niet tegen joden kan en wil zijn. Het zionisme is een ideologie. Tegen het zionisme zijn, is een duidelijke positie innemen tegen het kolonialisme van de staat Israël. Het is in Nederland een taboe om anti-zionist te zijn. Het is een slimme strategie om elke kritiek op Israël als antisemitisme te positioneren.’

Zeer overtuigend. Antizionisten beweren altijd dat zij het juist goed voorhebben met de Joden, en dat die staat van hun hen juist alleen maar schade berokkent: ‘Geef die nou maar aan de Palestijnen, dan komt het allemaal goed. Dan verdwijnt de haat tegen jullie in de Arabische wereld, dan verdwijnen de complotten over de Joodse almacht, de Holocaust ontkenning, de tv series waarin Joden organen van anderen stelen en bloed voor het bakken van hun matzes gebruiken. Dan zullen ze weer van jullie houden. Leg nou alleen even die wapens neer, want dat is toch niks, een Jood met wapens die zijn vijand neerschiet, al die mooie jongens en meisjes die moeten vechten in het leger in plaats van boeken te lezen, hun religie te bestuderen en muziek te maken. Dat hele zionisme met zijn nadruk op onafhankelijkheid, fysieke kracht en op jezelf aangewezen zijn heeft jullie gecorrumpeerd.’

Het is misschien ietwat vreemd dat iemand die vindt dat de Palestijnen recht hebben op vrijheid en onafhankelijkheid die ontzegt aan de Joden. Waarom moeten zij genoegen nemen met de tweederangs positie die ze vroeger hadden in zowel Europa als de Arabische wereld (Joden hadden het in de Arabische wereld op bepaalde momenten en landen relatief goed, maar het is een fabel dat het antisemitisme pas ontstond in reactie op de stichting van Israel. Talloze voorbeelden, waaronder de pogrom van Safed in 1834 of die in Fez in 1912 bevestigen dat), terwijl de Palestijnen wel recht hebben op een eigen staat? Ah, wacht even, omdat zij er al woonden natuurlijk, en de Joden allemaal na de Holocaust naar Israel werden gebracht door de kolonialisten uit het Westen die daarmee twee vliegen in een klap konden slaan: zij waren van hun Joden af en ze konden zo mooi een voet tussen de deur in het Midden-Oosten houden. Het Joodse verleden in Israel/Palestina wordt door antizionisten steevast ontkend; bij de Palestijnen gaat dat zover dat ze Joodse artefacten die bij bouwwerkzaamheden onder de Tempelberg naar boven kwamen hebben vernietigd. Men beweert zelfs met droge ogen dat de Klaagmuur eigenlijk Al Buraq Muur heet en onderdeel is van de heilige Al Aqsa moskee.

Het is helaas geen taboe meer in Nederland om antizionist te zijn. Het is in bepaalde kringen zelfs vrij hip. Israels bestaansrecht wordt steeds weer door een interessante variatie aan mensen ter discussie gesteld. Mensen met NSB ouders die goed en fout in de oorlog graag relativeren, extreemrechtse en fascistische groeperingen, het Palestina Komitee en talloze anti-Israel activisten (die dus soms op demonstraties samen met extreemrechts aan dezelfde kant staan), boze dwarse columnisten met een groot ego en een beperkte kennis van de geschiedenis van Israel/Palestina, anarchisten die tegen iedere vorm van gezag zijn (maar net wat meer moeite hebben met Israel dan met de autoritaire ondemocratische Arabische landen), communisten en vrij grote groepen moslims en allochtonen. Extreemlinks en extreemrechts gaan moeiteloos in elkaar over. Antipathie tegen Israel gaat vaak samen met steun voor Palestijnse terreur, bepaalde Arabische regimes of dictators. Berucht is in dit geval Rik Min, die zowel Stalin als Milosovic steunde en nu Poetin en Assad, en Israel haat, en ondertussen actief is of was bij de AbvaKabo, het Palestina Komitee en de NCPN. Ondanks deze vaak dubieuze achtergronden van veel antizionisten kun je prima in de krant of op tv komen met een antizionistisch verhaal. Niks geen taboe. Zelfs op de Kristallnachtherdenking, een moment dat in het teken zou moeten staan van het herdenken van de Kristallnacht, toen de nazi’s officieel begonnen met grootschalig geweld tegen Joden, kun je al zonder problemen tegen Israel en de daar levende Joden tekeer gaan. Dikke kans dat Abu Jahjah er volgend jaar zelf zal spreken, en zich zal beklagen over het taboe op zijn antizionisme en hoe de zionisten hem het spreken onmogelijk proberen te maken.

Ratna Pelle

(Wordt vervolgd!)

 

woensdag 20 april 2016

Het stof rond de IDF soldaat die een terrorist doodschoot (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/04/18/stof-rond-idf-soldaat-terrorist-doodschoot/

= IMO Blog =  

Het mag misschien niet echt verbazen: na het referendum over het associatieverdrag van de EU met Oekraïne, grijpen antizionisten de gelegenheid aan om het associatieverdrag met Israel nog eens ter discussie ter stellen.

Vorige week zaterdag haalde Max Wieselman, directeur van Een Ander Joods Geluid, de mensenrechtenclausule in dit verdrag maar weer eens aan en pleitte in Trouw voor ‘diplomatieke actie tegen Israel, met behulp van het associatieverdrag’. Hij erkent zelf dat dit geen nieuw pleidooi is, maar vindt het nu weer actueel omdat een Israelische soldaat eind november een gewonde Palestijnse aanslagpleger die op straat lag, doodschoot. Ooit, zo schrijft Wieselman, was Israel een land waar een soldaat die zich hieraan schuldig maakt zou worden gearresteerd en berecht. Ooit? In The Times of Israel lees ik:

The IDF launched an investigation into the shooting immediately after the video emerged, and a day later the army prosecutor said he was considering murder charges against the soldier.

On Tuesday, judges extended the suspect’s remand for a second time to allow the Military Police more time to complete their investigation.

Netanyahu and Defense Minister Moshe Ya’alon issued statements condemning the soldier’s behavior as a violation of the IDF’s ethical code.

Later is de aanklacht veranderd in doodslag, omdat men dacht dat de aanklacht voor moord geen stand zou houden:

IDF attorney Lt. Col. Adoram Reigler told a hearing that “significant developments” in recent days necessitated the downgraded charges.

The downgraded charge likely indicates the prosecution believes it would have difficulty proving the act was premeditated.

De Times of Israel schreef ook:

Ya’alon noted that the brigade commander called for a criminal investigation of the incident “before the video [of the shooting] was published. Since then, there has been a Military Police investigation. It is important to state that this is how the IDF chief and the defense minister and the prime minister immediately viewed the incident. We are not like the other side.”

Door Nederlandse media werd dit echter als bewijs gezien dat Israel de zaak niet hoog opnam en werd eveneens benadrukt dat de soldaat veel steun krijgt.

Wieselman gaat nog een stap verder en beweert, volkomen onterecht, dat zelfs Netanyahu de soldaat een held heeft genoemd. Vervolgens draaft hij door over het ‘morele rot in de Israelische samenleving’ en ‘het verval van waarden’. Mensen die over moreel verval klagen kennen we in Nederland ook genoeg, maar als het Israel betreft krijgt zoiets altijd nog een wat andere lading. Er wordt dan immers altijd gevraagd om harde sancties, om actie; de Israeli’s moeten het voelen!

Stof

Het incident waarin een soldaat (met extreemrechtse sympathieën) een Palestijn doodschoot die geen gevaar meer vormde, heeft niet alleen in Israel veel stof doen opwaaien, maar ook daarbuiten. Het is onwaarschijnlijk dat we ons kwaad zouden maken over een Russische soldaat die een geneutraliseerde terrorist doodschiet, of een Syrische soldaat die een opstandeling doodschiet, en ga zo maar door. De Palestijn had even tevoren samen met een ‘collega’ een Israelische soldaat aangevallen en verwond met een mes. In veel landen is het niet meer dan logisch dat dat je einde betekent. Zo niet in Israel. Een van de aanvallers werd direct doodgeschoten, maar de andere bleef gewond liggen op straat. Het is gebruikelijk in Israel dat, conform het internationale oorlogsrecht, ook gewonde daders medisch worden behandeld in ziekenhuizen. Officieel moet een zwaarder gewonde terrorist zelfs voorgaan op zijn lichtgewonde slachtoffer, maar daarover is discussie ontstaan omdat dat veel mensen te ver gaat. Uiteraard melden de media en EAJG dit soort zaken niet, noch de vele duizenden Palestijnen (waaronder de vrouw van president Abbas en de kleindochter, dochter, zwager en schoonmoeder van Hamas premier Haniyeh) die in Israel medisch behandeld worden.

De soldaat beweerde dat hij dacht dat de Palestijn nog een bomgordel om had en die wilde detoneren (hij bewoog even licht met zijn hoofd) maar dit werd door het leger al snel tegengesproken. Afgaande op het filmpje dat Betselem van het incident vrijgaf lijkt dit ook al zeer onwaarschijnlijk. De soldaat vond wellicht dat een Palestijn die zojuist nog had geprobeerd om een collega soldaat te doden met een mes, het niet verdiende te blijven leven, een visie die door een deel van de mensen in Israel wordt gedeeld. Na zijn arrestatie waren er inderdaad demonstraties waarin mensen zich solidair met hem verklaarden, maar het leger maakte onmiddellijk duidelijk dat de soldaat de ethische normen van het leger ernstig had overtreden en nam de zaak hoog op.

Binamo

In de discussie hierover in Israel werd een incident aangehaald uit 2005, waarin een verdachte Palestijn zich inderdaad opblies toen hij gesommeerd werd zijn jas uit te doen. Een soldaat die vermoedde dat hij de gezochte persoon was en dat hij een bomvest droeg wilde de Palestijn neerschieten, maar kreeg daarvoor geen toestemming van zijn officier. De officier, Uri Binamo, kwam om door de explosie. De soldaat raakte gewond en is nog altijd gehandicapt. Soldaten komen vaker in dit soort situaties terecht, waarin zij snel moeten handelen en een verkeerde keuze hun het leven kan kosten. Nabestaanden van Binamo hebben echter bezwaar gemaakt tegen de analogie die wordt getrokken door sommigen, en vooral ook het verdedigen van de soldaat in Hebron met verwijzing naar dit eerdere voorval. Zij wijzen op de professionaliteit van officier Binamo en de moraliteit van zijn beslissing en vinden dat door deze vergelijking zijn gedachtegoed en morele erfenis geen recht wordt gedaan.

Ik denk dat Israel zich van veel landen in oorlogsgebied onderscheidt doordat men zelfs in moeilijke situaties vast houdt aan morele normen. Vandaar dus dat de soldaat wordt berecht, vandaar dat de zaak grondig wordt uitgezocht, en vandaar dat de nabestaanden van Binamo zich uitspraken tegen een gemakzuchtige vergelijking met een eerder incident waarin een gewonde terrorist wel nog een gevaar vormde. En vandaar dat gewonde terroristen in Israelische ziekenhuizen worden behandeld, en soms op dezelfde afdeling liggen als hun slachtoffers. Dat een deel van de samenleving verrechtst, verhardt, en protesteert tegen deze zaken doet daar niet aan af.

Het incident met de soldaat verdeelt Israel. In plaats van het op te voeren als reden om Israel weer eens apart te zetten en van allerlei misdaden te beschuldigen, laat het juist zien hoe in Israel nog steeds het recht zegeviert, en de populisten en hardliners niet het laatste woord hebben.

Ratna Pelle

 

 

woensdag 6 april 2016

Motieven voor terrorisme in Israel en hier (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/04/06/motieven-terrorisme-israel-en-hier/  

= IMO Blog = 

Ik eindigde mijn vorige blog met de Israelische constatering dat aanslagen elders niet leiden tot meer begrip voor Israel en haar strijd tegen de Palestijnen. De druk op Israel om concessies te doen lijkt eerder toe dan af te nemen na aanslagen zoals 9/11, Parijs en wellicht nu Brussel. Hoe kan dat?

Enerzijds komen veiligheidsexperts graag in Israel kennis opdoen over de beveiliging van bijvoorbeeld luchthavens, anderzijds staan we als vanouds klaar om Israel terecht te wijzen wanneer men daar wat te ‘trigger happy’ lijkt tegenover Palestijnse belagers. Dat lijkt niet erg consequent en vooral ook niet erg solidair. Israel wijst er daarbij fijntjes op dat het al vaker cruciale informatie heeft doorgegeven waardoor aanslagen in Europa konden worden voorkomen, zoals nog onlangs na de aanslagen in Parijs, toen in Duitsland een aanslag werd verijdeld.

De reden voor dit verschil in benadering is dat men een wezenlijk onderscheid ziet tussen Palestijns terrorisme en IS of Al Qaida. Hoewel Hamas eenzelfde soort jihadisme zegt aan te hangen en zich net als IS op de islam baseert om haar daden te rechtvaardigen, wordt dit toch vooral gezien als gevolg van de bezetting en de onderdrukking van de Palestijnen. Welnu, in Europa is er geen bezetting dus ligt de oorzaak ergens anders, namelijk bij de jihadisten zelf en hun extreme visie. Simpel zat. Of toch niet?

In tegenstelling tot Israel zijn EU landen niet in serieuze territoriale conflicten verwikkeld met islamitische staten (sarcastische kaartjes met de tekst dat Frankrijk een deel van het land of België een deel van Brussel aan de moslims moet afstaan om zo vrede te bevorderen, ten spijt). Er zijn moslims die vinden dat Spanje en Portugal, die ooit grotendeels onder Arabisch bestuur vielen, weer islamitisch moet worden maar dit is geen groot issue dat in de VN en andere gremia naar voren wordt gebracht of als belangrijke reden voor aanslagen wordt genoemd.

Territoriale conflicten leiden vaak tot geweld, soms ook terrorisme, zoals ook gebeurde in Europa met de ETA en de IRA. Dat wil nog niet zeggen dat de territoriale eisen gerechtvaardigd of redelijk zijn. Wat velen in Europa maar niet willen zien is dat zowel Hamas als Fatah het hele land willen hebben, heel Israel moet weer ‘Palestina’ worden, oftewel een Palestijns-Arabisch-islamitische staat (ook de PA heeft een provisie over de rol van de islam in de voorlopige grondwet van Palestina staan). Officieel zullen in die staat andere minderheden worden gerespecteerd; in de praktijk zal daar weinig van terecht komen, gezien de staat van dienst van andere Arabische landen, ook de meest liberale. Hoewel de PLO ooit halfslachtig de tweestatenoplossing heeft geaccepteerd, erkent zij het Joodse recht op zelfbeschikking niet en spreekt zij in het Arabisch een dergelijke concessie veelvuldig tegen, toen en nu.

Volgens veel commentatoren zal de positie van Palestijnse hardliners vanzelf veranderen wanneer de bezetting van de Westoever beëindigd is en de Palestijnen daar een staat kunnen oprichten. Zij menen niet alleen bij Fatah, dat volgens hen sowieso achter een tweestatenoplossing staat, maar ook bij Hamas tussen de regels door te lezen dat men open staat voor een compromis. Men kan het alleen niet openlijker zeggen omdat dat neer zou komen op zelfmoord. Hoe men denkt dat de Palestijnen officieel met twee staten kunnen instemmen als zelfs een voorzichtige hint in die richting je leven al in gevaar kan brengen, is me niet echt duidelijk. Bovendien menen diezelfde commentatoren dat een meerderheid van de Palestijnen zich allang bij Israels bestaan heeft neergelegd. Een en ander lijkt niet echt logisch, maar dat zie je wel vaker bij mensen die vooral Israel als obstakel zien.

Hoewel Europese landen geen vergelijkbaar territoriaal conflict hebben met moslims, hekelen veel moslims onze inmenging in het Midden-Oosten. Al Qaida en IS gaven als direct motief voor hun aanslagen in Europa dat de getroffen landen zich inmengden in Afghanistan, Irak en nu Syrië. Andere aanslagen in Europa waren gericht tegen cartoonisten en opiniemakers die de profeet bespotten en tegen Joodse doelen. Joden zijn voor jihadisten blijkbaar altijd een legitiem doelwit. Hoewel de buitenlandse inmenging vaak als imperialisme wordt voorgesteld, is die wel degelijk gebonden aan internationale regels en wordt ook veel geld en energie gestoken in de wederopbouw en ontwikkeling van die landen. Dat neemt niet weg dat sommige operaties en activiteiten omstreden zijn en niet gespeend van eigenbelang.

Terug naar de vraag in hoeverre de motieven van terroristen die in Europa toeslaan verschillen van die in Israel, wat een verschillende benadering zou rechtvaardigen. Is in beide gevallen niet sprake van de wens om ons hun wil op te leggen? Is er in beide gevallen ook geen sprake van een aanval op ‘onze Westerse waarden’, onze manier van leven, onze vrijheden, homo- en vrouwenrechten? Zowel Israel als Westerse landen zijn immers goddeloos en heidens in de ogen van fundamentalistische moslims. Soms denkt men zelfs dat de zionisten in de hele Westerse wereld aan de touwtjes trekken. Palestijnen hebben eerder al beweerd dat Israel aids verspreidde via de checkpoints, en snoepjes met wellust opwekkende stoffen aan Palestijnse kinderen uitdeelde, om zo hun maatschappij van binnenuit kapot te maken.

Palestijnen groeien, meer dan moslims in Europese landen, op met propaganda tegen Israel en de verheerlijking van geweld tegen Joden. Naast de reële problemen die voortvloeien uit het conflict, leert men dat je opofferen voor het fictieve vaderland, voor Al Quds en de Al Aqsa Moskee, het hoogste is dat je kunt bereiken en je door Allah beloond zult worden. Niet alleen radikale imams kramen dergelijke onzin uit, ook Abbas in hoogsteigen persoon heeft het pure bloed van de martelaren die voor Al Aqsa streden geprezen. Op scholen, in videoclips en tv programma’s speciaal voor de jeugd, en in preken wordt deze boodschap van opoffering en haat tegen Israel en Joden erin gehamerd. De UNRWA scholen in Gaza zijn berucht om hun radikale leraren die terrorisme verheerlijken, evenals de zomerkampen van Hamas en Fatah. De hele Palestijnse maatschappij is doordrongen van dit slachtofferschap en de vijandschap tegen Israel. Dat is, evenzeer als de bezetting en de vernederingen die men soms moet doorstaan, een reden dat het Palestijnse terrorisme zo ver is ontwikkeld en een onderdeel is geworden van de dagelijkse realiteit in Israel.

Dat laat onverlet dat veel Palestijnen lijden onder de Israelische bezetting en overheersing. Hoewel de bezetting sinds de Oslo Akkoorden en de Palestijnse Autonomie veel minder aanwezig is, en je strikt genomen ook niet meer van een echte bezetting kunt spreken wat betreft de A gebieden (waar de overgrote meerderheid van de Palestijnen woont), zijn er nog steeds allerlei beperkingen. Zo kan men niet vrij reizen buiten PA gebied, en ook binnen dit gebied zijn er soms beperkingen. In reactie op de terreur worden wegen afgesloten, mensen gearresteerd of vergunningen om in Israel of de nederzettingen te werken ingetrokken. Sommige Palestijnen moeten dagelijks door checkpoints naar hun werk of hun land. Hoewel er veel verbeterd is brengt dit nog steeds ongemak en soms vernederingen met zich mee. De bezetting is geenszins de oorzaak van het Israelisch-Palestijns conflict en het Palestijnse terrorisme, maar het versterkt wel de gevoelens van haat en wrok, en zorgt ervoor dat de propaganda op extra vruchtbare bodem valt.

Het op één lijn stellen van terrorisme in Israel en Europa, zoals met name Israelische politici en conservatieve commentatoren doen, doet geen recht aan de specifieke regionale context. Anderzijds is het terecht te wijzen op de overeenkomsten in de ideologie van de islamisten: anti-Westers en tegen iedereen die niet dezelfde extreme versie van de islam voorstaat. Vergeten wordt soms dat niet Israeli’s of Europeanen het voornaamste slachtoffer zijn van de jihadi’s, maar mede moslims. Verreweg de meeste slachtoffers vallen in het Midden-Oosten onder Arabieren.

Natuurlijk, als men zou kunnen zou men Israel allang hebben overmeesterd en de Joden hebben onderworpen, verdreven of vermoord. En ook in Europa worden regelmatig aanslagen verijdeld. Toch lijkt het voornaamste terrein van de jihadi’s het Midden-Oosten zelf te zijn, waarbij Israel als klein Westers landje tussen Arabische landen extra kwetsbaar is. Wat meer solidariteit en begrip voor deze lastige positie zou Europa niet misstaan. Overigens is in de jaren ’70 en ’80 ook hard opgetreden tegen de IRA, de ETA en de RAF, en werd er pas onder strenge voorwaarden gepraat of een akkoord gesloten.

Ratna Pelle

 

maandag 28 maart 2016

Israelische reacties op Brussel (IMO)

 
 
= IMO Blog = 
Naast de verwachte en ook wel enigszins obligate steunbetuigingen en medeleven na de vreselijke aanslagen in Brussel waren er ook kritische geluiden te horen eerder deze week. Trouw zette er dinsdag direct een aantal op een rijtje onder de kop: “Vervelend die aanslagen maar ook een beetje eigen schuld”, en de lead: “… Maar sommige hoeken grijpen de gebeurtenissen wel aan om het Westen nog een keer de les te lezen over terrorisme.”
Vervolgens passeert kritiek van Syrië (de aanslagen waren het gevolg van verkeerd beleid en tolerantie tegenover terrorisme), Rusland (bevriezen betrekkingen NAVO met Rusland heeft eraan bijgedragen en “Terwijl Stoltenberg zich druk maakt om een denkbeeldig ‘Russisch gevaar’ en troepen in Letland stationeert, blazen mensen zich onder zijn neus op”), en Israel, waarvan de “minister van Buitenlandse Zaken” Ofir Akunis (Likoed) op Facebook schreef: “Velen in Europa hielden zich liever bezig met het veroordelen van Israël, en producten labelen en boycotten. Ondertussen kwamen, onder de neus van de burgers van het continent, duizenden extremistische islamitische terreurcellen tot bloei.” Opvallend is daarbij dat van Israel alleen een Facebookbericht wordt genoemd, geen officiële verklaring, terwijl die ook verspreid zijn. Overigens schreef Trouw onterecht dat Akunis minister van Buitenlandse Zaken is; hij is minister van Wetenschap, Technologie en Ruimte.
In de Jerusalem Post staan een aantal andere verklaringen van Israelische leiders. Netanyahu stelde de aanslagen in Brussel op één lijn met die in Israel en elders in de wereld, en benadrukte dat de terroristen geen ‘resolvable grievances’ hebben: “It’s not as if we could offer them Brussels, or Istanbul or California, or even the West Bank. That won’t satisfy their grievances. Because what they seek is our utter destruction and their total domination”, zei Netanyahu in een live toespraak vanuit zijn kantoor in Jeruzalem tegen de AIPAC conferentie in Washington. “De primaire eis van de terroristen is dat we simpelweg verdwijnen, maar dat gaat niet gebeuren”, vervolgde hij, en riep op om de terroristen gemeenschappelijk te bestrijden. Door politieke eenheid en morele klaarheid zijn ze te verslaan.
Andere politici die de Jerusalem Post aanhaalde reageerden in dezelfde trant. Minister Yaalon sprak met ronkende woorden van een “third World War against our common values”; “Western culture is under attack from extremist Islamic terrorism, which is relentless and indiscriminate”, en daarom moeten Westerse landen zich verenigen voor een vastberaden, creatieve en compromisloze strijd. De Israelische ambassadeur bij de VN reageerde meelevend en zei de ‘diepe treurnis van het Belgische volk’ te delen.
Akunis
Opvallend dat alleen het citaat van Akunis’ Facebookpagina de Nederlandse kranten haalt, en niet de meer empathische reacties van andere ministers en de premier zelf. De Telegraaf kopt met “Ophef Israelische reactie Brussel”, om vervolgens na nog eens van ‘veel ophef’ te spreken in de lead, de gewraakte bewering te herhalen met daaronder de melding dat hij ook zijn medeleven met de slachtoffers had betoond. Dat valt dan weer mee. In een Belgische krant staat het iets correcter, onder de kop “Israëlische minister: Europa heeft het gevaar genegeerd” en de lead “Europa heeft het gevaar van “islamitische terreurcellen” op Europees grondgebied genegeerd en zich blind gestaard op het bekritiseren van Israël.” Ook beweert hij dat Europa is gewaarschuwd, maar zich daarover vrolijk maakte.
De ophef is, zoals wel vaker, vooral self fulfilling: als veel media dergelijk nieuws brengen ontstaat er vanzelf wel wat ‘ophef’ en vervolgens is die ‘ophef’ dan weer reden voor meer media aandacht. Zo maken media het nieuws en veroorzaken de relletjes waar ze vervolgens bovenop kunnen springen. Een beproefde taktiek die ook in Femke Halsema’s boek Pluche gehekeld wordt.
Dat gezegd hebbende, vind ik de reactie van Akunis smakeloos en ongepast. De ergernis over de etikettering is alleszins begrijpelijk, maar die ga je niet ophangen aan zoiets verschrikkelijks. Het is ook feitelijk onzin, net als de reactie uit Rusland (waarbij Trouw zo correct was een onderscheid te maken tussen de reactie van Poetin, die ‘zich beperkte tot het uitspreken van zijn medeleven en het veroordelen van de daden’, en andere politici, die het NAVO beleid hekelden en de schuld gaven). Natuurlijk zijn die terroristen niet onder de radar gebleven omdat België te druk was met etiketteren of resoluties tegen Israel steunen of de nederzettingen hekelen. Dat weet Akunis ook wel, en het is dan ook meer een ‘mooie gelegenheid’ om een sneer uit te delen dan een serieuze suggestie.
Chocolade
Naast Akunis hadden de media ook aandacht voor een nogal botte reactie van minister Yisrael Katz. Volgens de Volkskrant zei hij: “Als ze in België doorgaan met chocolade eten en van het leven genieten, en niet zien dat een deel van de moslims die er wonen terreur wil uitoefenen, dan kan men ook niets doen om die te bestrijden. De bewindsman zei op de Israëlische radio: ‘Je moet vaststellen wie de vijand is, wie de agressor. We bevinden ons op het hoogtepunt van een oorlog, van een aanval van radicale islamieten op de westerse cultuur, op de westerse democratieën, waartoe ook Israël behoort.”
Dat laatste mag zo zijn, met genieten van het leven lijkt mij niks mis en daar kan men in Israel gelukkig ook wat van, het terrorisme ten spijt. Het is een goedkope en denigrerende sneer. Het probleem in België is niet dat men te bourgondisch leeft, maar de ingewikkelde politieke structuur en de taalgrens, die er ook al voor zorgden dat men anderhalf jaar nodig had om de voorlaatste regering te vormen, een record. Ook schijnt Brussel zes verschillende politiecorpsen te hebben, drie Franstalig en drie Vlaamstalig. Dat soort verdeeldheid speelt de terroristen in de kaart.
Daarbij zijn wij er gewoon nog niet aan gewend om vliegvelden en andere plaatsen waar veel mensen samenkomen zo goed te beveiligen, omdat het eerder niet nodig was. Je liep tot deze aanslagen plaatsvonden Schiphol en Zaventem gewoon binnen zonder gecontroleerd te worden. Dat is prettig zolang het kan, maar we zullen hier nu onvermijdelijk de kant van Israel op gaan, dat het best beveiligde vliegveld ter wereld heeft. Onschuldige mensen worden er soms urenlang ondervraagd en al hun spullen stuk voor stuk gecheckt met speciale apparatuur. Het kost veel geld en ergernis, maar als het mensenlevens spaart is dat het waard. Overigens is duidelijk dat er fouten zijn gemaakt, dat diverse inlichtingendiensten te slecht informatie delen waardoor bijvoorbeeld een van de daders in Nederland en België vrij kon rondlopen. Daarover wordt druk gedebatteerd en een en ander onderzocht, en hopelijk volgen daar ook maatregelen uit die dit in de toekomst voorkomen.
Begrip
Ik proefde, ook in online discussies naar aanleiding van deze reacties, soms wat leedvermaak. Naast medeleven en walging voor de aanslagen bleek er flink wat frustratie te zitten bij sommige Israeli’s. Men voelt zich totaal onbegrepen, niet gehoord, en de vele kritiek en de opgeheven vingertjes die vaak uit Europese landen komen nadat men in eigen ogen adequaat op terroristen en dreigingen heeft gereageerd, zijn velen meer dan zat. Ook heeft men het gevoel dat Europa al jaren de kop in het zand steekt wat betreft het gevaar van de radikale islam en daar nu de wrange vruchten van plukt.
Ik begrijp deze frustraties, deel ze zelf soms ook, zoals uit deze blog moge blijken. De bijzonder hoge maatstaven die men tegenover Israel (en Israel alleen) hanteert, zijn niet realistisch en niet fair. Dergelijke sentimenten spelen op nu er een vreselijke aanslag in Brussel, het hart van Europa, heeft plaatsgevonden, en leiden tot soms in mijn ogen wel erg kille en ongepaste reacties. Daarnaast hebben Israeli’s, niet geheel onterecht natuurlijk, het idee dat zij kampioenen terrorismebestrijding zijn en dus ook anderen ongestoord de les kunnen lezen over hoe je dat doet. Dat mag op zich zelf heel zinvol zijn, en wij kunnen inderdaad veel van Israel leren, een of enkele dagen na zulke vreselijke aanslagen getuigt dat niet van goede smaak.
In Israelische media werd vermeld dat niet alleen Turkije, maar ook Israelische veiligheidsdiensten voor een aanslag op Zaventem hadden gewaarschuwd, maar dat die waarschuwing niet serieus werd genomen. In Nederlandse media las ik wel dat ook de VS had gewaarschuwd voor deze aanslagen, maar niets over Israel. Al met al zijn er veel vragen en is het begrijpelijk dat men daar in Israel met enige verbazing kennis van neemt. Men moet echter niet vergeten dat wij maar flarden hier en daar horen en dat niet alles zo simpel en eenduidig is als het voor buitenstaanders wellicht lijkt. Overigens is wel kort na de aanslagen in Parijs een aanslag in Duitsland verijdeld door info uit Israel.
Terecht hopen veel Israeli’s dat men in Europa wat meer begrip krijgt voor Israel, nu wat daar al vele jaren dagelijkse praktijk is, namelijk de angst voor en het dealen met terroristen, ook Europa binnendringt. En tegelijkertijd acht men die kans klein, gezien de reactie na eerdere aanslagen. Een paar maanden na Parijs heeft Frankrijk een vredesplan gelanceerd waarbij alleen Israel onder druk wordt gezet om concessies te doen. Ook de etikettering is doorgegaan. Na 9/11 is er ook weinig veranderd in de Amerikaanse politiek, zo meldt een artikel hierover in de Jerusalem Post. Een belangrijke reden daarvoor is, dat men andere oorzaken ziet voor het terrorisme in Israel en dat in de VS of Europa. Daarover meer in de volgende blog.
Ratna Pelle