maandag 20 maart 2017

De stemming rond Israel in de Nederlandse politiek (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/03/20/stemming-rond-israel-nederlandse-politiek/

= IMO Blog =  

Ook bij mij sloeg de verkiezingsstress toe. Er was een tijd dat ik daar geen last van had, en hooguit nadacht over de vraag of ik op de hoogste vrouw zou stemmen, die kandidaat die ik vaag van naam kende of de sympathieke lijstduwer. Maar sinds ik me met Israel en de Palestijnen bezig hou, is het met vooral Tweede Kamer en Europese verkiezingen iedere keer weer zweten. Want een partij die wat dit betreft een redelijk standpunt inneemt, en ook nog sociaal, groen en progressief is, die bestaat niet.

De diverse kieshulpen wijzen me steevast in de richting van GroenLinks, Partij voor de Dieren en soms PvdA. In de 30 stellingen zitten zelden vragen over Israel of het Midden-Oosten, en dan nog leggen ze het af tegen de vele vragen over sociaal economische issues, milieu en infrastructuur. Zo kon het dat DENK bij de top 3 zat en de ChristenUnie, een redelijk sympathieke partij met oog voor natuur en de medemens, daar ver onder stond. Zondagsrust is voor mij niet belangrijk en zelfbeschikking van de zwangere vrouw of mensen die hun leven voltooid achten wel. En ze gaan me op milieu- en sociaal gebied ook niet ver genoeg.

De PVV is achtergebleven bij de peilingen tot opluchting van velen, ook in andere landen (geen continuïteit in de lijn Brexit en Trump), en midden-rechts heeft het goed gedaan. Wilders heeft zich waarschijnlijk verkeken op het belang dat kiezers hechten aan zichtbaarheid tijdens de campagne en de bereidheid met anderen in debat te gaan en in actualiteitenrubrieken uitleg te geven over je plannen voor het land. Wilders meende kennelijk dat (op het slotdebat na) een A-viertje en een hoop tweets voldoende zijn om de grootste partij te worden, maar zo makkelijk is het toch niet.

Rutte en Buma speelden handig in op het klimaat en namen een deel van de nationalistische en populistische taal in light vorm over. Zij zullen nu waarschijnlijk de spil vormen van een nieuw kabinet, waar D66 bij gevraagd zal worden, waarschijnlijk samen met de CU. Een wat aparte combinatie op het eerste gezicht, maar deze partijen hielpen het vorige kabinet vaak aan een meerderheid in de Eerste Kamer en kunnen redelijk door een deur, tenminste op sociaal-economisch gebied.

Wat betekent dit alles voor Israel? Het NIW bracht een interessante analyse van de positie van de diverse partijen in de vorige periode. Het vorige kabinet probeerde soms krampachtig een evenwichtige koers te houden, en was daarmee minder uitgesproken pro-Israel dan Rutte-1, waarin Uri Rosenthal minister van Buitenlandse Zaken was. Er is onder Rutte-2 nogal wat gebeurd en steeds moest het kabinet schipperen tussen de voor- en tegenstanders van Israel. De PvdA probeerde meermaals om een kritischere houding tegenover Israel erdoor te krijgen, en werd daarbij door de VVD gestopt. Er werden veel moties ingediend. Een thema dat centraal stond was de etikettering en de instanties die samenwerking met Israelische bedrijven stopzetten omdat die de ‘bezetting’ zouden steunen.

In maart 2013 wil Timmermans producten uit de nederzettingen als zodanig etiketteren, omdat de Nederlandse consument recht heeft om te weten waar de producten vandaan komen. Rutte weet dit uit te stellen en zegt dat op richtlijnen uit Brussel zal worden gewacht. In 2013 verbreken ook diverse bedrijven contacten met partners in Israel, waaronder Royal Haskonig, Vitens en PGGM. Royal Haskonig zegt desgevraagd een ‘waarschuwing’ te hebben gekregen van het ministerie, en ook Timmermans spreekt van een (al sinds jaar en dag bestaand) ontmoedigingsbeleid, waarbij bedrijven “worden ‘geïnformeerd’ over de (onrechtmatige) bezetting”.

Ook tijdens een bezoek van Rutte, Timmermans en Ploumen ziekt deze ‘boycotsfeer’ door, en wordt een bezoek aan waterbedrijf Mekorot afgezegd, wat de aanleiding is voor het stoppen van een nieuw samenwerkingscontract met Mekorot door Vitens. Vervolgens zegt Timmermans een wandeling door Hebron af, omdat extra bewaking door het leger nodig wordt geacht vanwege de veiligheid. Israel protesteert en tot twee keer toe wordt de Nederlandse ambassadeur ontboden, maar Timmermans ontkent betrokkenheid bij de besluiten van de bedrijven.

In november 2015 komt de EU met richtlijnen voor de etikettering. Landen moeten zelf weten of ze de etikettering invoeren. Duitsland en Hongarije maken duidelijk niet mee te zullen doen. Tijdens het Kamerdebat erover wordt een motie van Han ten Broeke bijna Kamerbreed aangenomen, waarin de regering wordt gevraagd er bij de Europese Commissie voor te pleiten dat er richtlijnen komen voor álle producten uit álle gebieden die bezet of illegaal geannexeerd zijn. Vreemd genoeg is alleen de PvdA tegen. Een half jaar later komt minister Koenders met een antwoord op die motie. Voor het labelen van alle producten uit alle omstreden gebieden is geen draagvlak in Europa, zo meldt hij. Met steun van het CDA wordt besloten de etikettering in te voeren.

Er spelen meer dingen tijdens deze regering. De Gaza Oorlog van 2014 met zijn vele demonstraties en een onrustbarende toename van het aantal antisemitische incidenten, de geplande stedenband van Amsterdam met Tel Aviv, de op deze site eerder uitgebreid behandelde AOW kwestie, geld naar organisaties die boycots van Israel bepleiten en geld van de PA voor veroordeelde terroristen, maar ook de veiligheid van Joden in Nederland en aandacht voor antisemitisme: steeds bleek dat de linkse partijen steevast de kant van de Palestijnen kozen en de rechtse inclusief CU die van de Joden en Israel. Het CDA stemde voor het eerst een paar keer met de pro-Palestijnen mee, en de PvdA stemde vreemd genoeg een paar keer als enige partij tegen Israel en haalde dus GroenLinks en de SP ‘links’ in. Triest.

De progressieve partijen zeggen allemaal voor een tweestatenoplossing te zijn, voor vrede, tegen geweld en voor onderhandelingen. Klinkt dus op het eerste gezicht redelijk evenwichtig, maar als al die mooie idealen op de weerbarstige praktijk stuklopen, begint men vooral over specifieke acties richting Israel en blijft de PA buiten schot.

In het volgende deel meer hierover.

 

Ratna Pelle

 

dinsdag 14 maart 2017

Een avondje BDS met Idan Raichel in De Melkweg (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/03/13/avondje-bds-idan-raichel-melkweg/

 

= IMO Blog = 

Zondag 5 maart trad de Israelische zanger Idan Raichel op in poppodium De Melkweg te Amsterdam. En zoals gebruikelijk wanneer een artiest uit Israel optreedt, werd de evenementpagina op facebook vol gespamd met anti-Israel propaganda en stond er een groepje BDS’ers (boycot activisten) voor de deur te demonstreren. ‘He gezellig, een avondje mensenrechtenschendigen’, schreef ene Gerardus van der Straaten op facebook. Het was het begin van een felle discussie tussen voor- en tegenstanders, waarbij beide kanten fel en op de persoon werden.

Ik snap persoonlijk niet dat dergelijke ‘discussies’ niet meteen gestopt worden, zodat de pagina gebruikt kan worden zoals hij bedoeld is. Er werd echter pas gewist toen beide partijen elkaar rapporteerden en facebook in zijn onmetelijke wijsheid besloot vooral de Israel sympathisanten te blokken. Het is natuurlijk ook een effectieve methode: niet de oorzaak maar het gevolg van een probleem aanpakken. De hatelijke, grove en beledigende reacties van het BDS kamp staan nog grotendeels op de event pagina. Ik citeer er hier een paar, ter informatie:

Zionazis maken een getto en beschuldigen de bewoners er dan van dat ze zo ongenuanceerd zijn. Schaamte is een woord dat de zionist niet kent.

Jij bent hier degene die nazipraktijken verdedigt.

Typisch dat Farcebook zo’n 3dekansnazio’s weg laat komen met de smerigste beschuldigingen

Pallie, daar gaan we weer, het gezellige terloopse racisme van het ziogespuis.

Als je een zionist bent, ben je tuig. Heel simpel.

Lachen wel om te zien hoe het ziotuig hier op klassieke lager schoolwijze mensen de mond probeert te snoeren. Het blijft schoftentuig waarvoor ‘vrijheid van meningsuiting’ alleen iets is voor ‘ons soort mensen’…

Laffe klootzakjes proberen weer eens iemand de mond te snoeren. Typisch ziotuig.

Respecteer Duitsers en Joden maar pas op met nazi’s en zionisten!!

Dit is dus het niveau van veel BDS’ers, en dit gescheld is geen uitzondering. Vaak zijn de reacties van anti-Israel activisten zo van haat doordrongen. Zelden lees ik dat een voorstander van boycots in rustige bewoordingen uitlegt dat hij voor vrede is en voor een onafhankelijk Palestina naast Israel. Zelden keuren ze ook duidelijk het geweld aan Palestijnse kant af. Dat is misschien ook niet zo gek, want de BDS beweging keurt vrede en samenwerking met Israel af. Het gaat hen helemaal niet om de bezetting van de Westbank, het gaat hen om Israel. Dat land zou er niet mogen zijn, en daarom zijn de pijlen gericht op de beweging die juist dat land heeft opgericht en met succes in stand gehouden, het zionisme. Door dit gelijk te stellen aan de meest racistische en moreel corrupte ideologie die er bestaat, het nazisme, worden Israel en het zionisme gedelegitimeerd.

Natuurlijk heeft het beleid van Israel niks met nazi praktijken te maken. Ook als je de vele rapporten van mensenrechtenschendingen van eenzijdig kritische organisaties als Betselem, Amnesty en Human Rights Watch op hun woord zou geloven (die baseren zich vaak met name op Palestijnse bronnen die verder niet worden gecheckt en niet altijd even betrouwbaar zijn gebleken) zou je nog niet in de buurt komen. Die BDS’ers zijn fanatici, zul je wellicht zeggen, waar je beter niet teveel woorden aan vuil kunt maken.

Toch steunen gematigde en redelijke mensen, evenals politieke partijen, organisaties die voor BDS zijn en die samenwerken met BDS organisaties. Organisaties als het Palestijnse Al Haq, dat achter de BDS beweging staat, krijgen een podium in zogenaamde kwaliteitsmedia als de NRC of Trouw en directeur Shawan Jabarin wordt kritiekloos geïnterviewd. En met name de linkse partijen steunen tal van ‘mensenrechtenorganisaties’ die ook de BDS verklaring uit 2005 hebben ondertekend en tegen samenwerking en vrede zijn. Ook geeft Nederland, net als andere EU landen, subsidie aan verschillende Palestijnse organisaties die de BDS doelen hebben onderschreven.

Terwijl dus enerzijds BDS’ers concerten verstoren en artiesten bedreigen en op internet tekeer gaan tegen een ieder die opkomt voor Israels bestaansrecht, worden de (vermeende) doelen van deze beweging indirect breed gesteund door politiek en media. Dat komt deels omdat deze doelen te weinig bekend zijn. De BDS beweging zelf doet het graag voorkomen alsof men voor vrede en een einde aan de bezetting is, doelen die breed worden gesteund. Een grote meerderheid van de bevolking, en ook de politiek, is voor een tweestatenoplossing en een einde aan de Israelische bezetting. Maar de BDS beweging gaat veel verder, en strijdt tegen Joodse zelfbeschikking want die zou inherent racistisch zijn, en voor een zogenaamd seculiere staat (uiteraard zal dit in de praktijk een door de islam gedomineerde staat zijn waar de Palestijnen in de meerderheid zullen zijn).

Daarom is men ook tegen samenwerking en een compromis met Israel, een land dat men niet erkent en ziet als ‘bezet Palestina’. Dit geldt overigens voor de meeste (pro) Palestijnse organisaties, zoals het Palestina Komitee, PalestineLink etc. Binnen EAJG zijn de meningen verdeeld over de vraag in hoeverre Israel als Joodse staat bestaansrecht heeft. Deze radikale positie van een groot deel van de pro-Palestina beweging wordt door de media echter genegeerd of zelfs ontkend, waardoor veel mensen onterecht denken dat men slechts tegen de bezetting van de Westbank is en Israels bestaansrecht niet ter discussie staat.

Daarnaast zijn de organisaties zelf er ook niet altijd even duidelijk over en formuleren hun doelen vaak bewust wat cryptisch; ze weten dat een duidelijke stellingname tegen Israel en de tweestatenoplossing ze niet populair zal maken.

Op de website van BDS Nederland is het lastig een concreet doel van de boycot te vinden. Onder ‘over BDS‘ staat alleen het vage: “Het is onze morele verantwoordelijkheid om Israël onder druk te zetten om een einde te maken aan het onrecht dat de Palestijnen wordt aangedaan.” Onder het kopje ‘argumenten‘ staat iets meer:

Wat moet Israël doen?

1. De bezetting en kolonisatie van alle Arabische gebieden opgeven, de muur die veelal op Palestijns grondgebied is gebouwd, ontmantelen en Palestijnen schadevergoeding betalen.

2. De fundamentele rechten van de Arabisch-Palestijnse bewoners van Israël op volledige gelijkheid erkennen en alle inwoners een gelijke behandeling geven.

3. De rechten van de Palestijnse vluchtelingen op terugkeer naar hun huizen en bezit zoals vastgelegd in VN Resolutie 194 respecteren, veilig stellen en bevorderen.

Dit is wederom nogal vaag geformuleerd (Wat verstaat men bijvoorbeeld onder ‘alle Arabische gebieden’?), maar het lijkt duidelijk dat men een volledige gelijkheid van de Arabische inwoners niet mogelijk acht binnen een staat met een Joodse identiteit. Daarbij zal er snel een einde aan de Joodse zelfbeschikking komen wanneer alle vluchtelingen en hun miljoenen nakomelingen naar Israel mogen ‘terug’keren. DocP gebruikt dezelfde formulering als hierboven. Ook Kairos Sabeel, actief binnen de Protestante Kerk Nederland, steunt BDS. Onder ‘uitgangspunten‘ staan vage formuleringen als “geweldloos verzet tegen de bezetting van hun land” en “geweldloze, effectieve en creatieve wijze druk op Israël uit te oefenen, teneinde Israël als sterke militaire macht te dwingen met de Palestijnen in hun onderdrukte en verzwakte positie tot een rechtvaardige vredesregeling te komen“. Daarna worden dezelfde uitgangspunten als hierboven vermeld:

Wij onderschrijven de eisen die aan BDS-acties gekoppeld zijn: het verwijderen van de Apartheidsmuur van Palestijns grondgebied, het beëindigen van de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden en de erkenning van het recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen.

De leiders van de Palestijnse BDS beweging zijn explicieter. Zo zegt Omar Barghouti:

I do not buy into the two state solution. If the occupation ends that would not end the call for BDS. We make no compromise on the right of return of the refugees. If the refugees were to return you would not have a two state solution, but a Palestine next to Palestine rather than a Palestine next to Israel.

Ali Abunimah voegt daaraan toe: “The two-state solution is nothing more than a last ditch plan to save zionism”. Uiteraard zijn er meer van dergelijke uitspraken te vinden in artikelen en boeken van beide voormannen van de BDS beweging, en van anderen.

Dergelijke ideeën gaan in tegen de in Nederland (en Europa) breed gedeelde opvatting dat er twee staten moeten komen, een visie die alle partijen behalve de PVV en de SGP ook onderschrijven. Toch hebben pro-Palestina activisten die de BDS aanhangen veel invloed binnen partijen als GroenLinks en de SP en ook de wat betreft Israel minder uitgesproken partijen. Het wordt dus tijd dat eenieder die voor twee staten en onderhandelingen tussen beide partijen is, zich tegen de BDS beweging, haar doelen en ook haar methodes uitspreekt.

Israelische artiesten die zelf vaak ook kritisch staan tegenover de bezetting, of die gewoon mooie muziek willen maken, worden belaagd en artiesten uit andere landen die in Israel willen optreden (vaak op een tour waarbij vele landen worden aangedaan, waaronder meer landen waar het nodige mis is) worden onder druk gezet om hun optredens in Israel af te zeggen.

Voor de Melkweg stond zoals gezegd ook weer een groepje BDS’ers te demonstreren. Idan zelf kwam naar ze toe en ging met ze in gesprek. Althans, dat probeerde hij, maar het was vooral een tirade die hij aanhoorde, waarna hij ze uitnodigde om samen muziek te maken. Muziek verbroedert, zo zei hij, en hij heeft mensen met diverse achtergronden in zijn Project zitten. Maar de activisten moesten niks van verbroedering hebben en schreeuwden hun leuzen. Want als je samen muziek gaat maken of praten dan kun je er zomaar achter komen dat Israeli’s soms best aardig zijn. En dat is misschien wel het begin van een oplossing: in gesprek raken en naar elkaar luisteren.

Ratna Pelle

 

vrijdag 10 maart 2017

Geen media-ophef over antisemitische 'bruggenbouwers'

 

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/02/24/geen-media-ophef-antisemitische-bruggenbouwers/

 

(In iets aangepaste vorm gepubliceerd op OpinieZ, 23 februari 2017)

 

Allochtoon en autochtoon antisemitisme

 

Ratna Pelle

 

Vorige week dinsdag vertelde een pizzabakker van Marokkaanse komaf op het NOS journaal over zijn ervaringen in Nederland. Hij woont hier graag, waardeert de goede zorg en veiligheid, en zou niet terug willen naar Marokko. Maar hij maakt zich ook zorgen, is bang voor een aanslag, en hekelt het verharde klimaat: “de stemming verandert echt. Het gescheld op twitter, de best harde toon van politici.” Op de vraag of hij zich kan voorstellen dat sommige mensen vinden dat Nederland te snel en teveel verandert, vertelt hij hoe belangrijk allochtonen voor ons land zijn en zijn geweest. “Ze hebben ons veel welvaart gebracht en ondervinden nu een mes in de rug”.

Dat mes in de rug moeten sommigen ook hebben ondervonden toen ze lazen hoe hij over Israël en Joden denkt. Een paar tweets van hem: “Hitler was nothing compared to the Israelis. Someone would had to finish his work 60jr ago”, en: “Enige antwoord voor #Israël totale vernietiging, roei de kakkerlakken uit #1945 #wehateisrael.”

 

Tot vorige week kon je hele rijen antisemitische tweets van hem vinden uit de afgelopen jaren, maar hij is na ophef hierover van twitter en ook facebook verdwenen.

Je zou verwachten dat de NOS na zo’n blunder excuses maakt, maar het bleef bij enkele twitterberichten in antwoord op vragen, waarin men toegaf de volgende keer mensen even te moeten googelen voordat men ze opvoert als toonbeeld van goedwillende maar gediscrimineerde allochtonen.

 

Media

De twittervragen kwamen naar aanleiding van een artikel op het rechtse en pro-Israëlische De Dagelijkse Standaard, een site waar je koppen tegenkomt als “Beroepsleugenaar Jesse Klaver doet jankieboeboe na onthullingen over leugens, verdraaiingen en overdrijvingen”, waarin vervolgens niet één inhoudelijk argument is te vinden en vooral een hoop getrap tegen het zich ‘moreel superieur wanende’ links.

 

De kwestie haalde daarna het NIW, het CIDI (dat aangifte tegen de pizzabakker heeft gedaan) en The Post Online, die een Telegraaf column citeerde. En verder natuurlijk een paar obscure blogs zoals het islamofobe EJ Bron. Dat was het. Geen nieuwsartikelen, geen item bij Jinek of DWDD. Kortom, een inside itempje voor websites die begaan zijn met Joden en Israël of die niets moeten hebben van de islam.

 

Noem me grenzeloos naïef, maar juist Joop, Republiek Allochtonië, Sargasso en natuurlijk de kwaliteitsmedia zouden aan zo’n zaak aandacht moeten besteden. En erover nadenken en schrijven hoe het toch kan dat iemand die ogenschijnlijk prima is geïntegreerd, hier al 34 jaar woont en in perfect Nederlands onze goed georganiseerde en veilige samenleving roemt, zo denkt over Joden en Israël. Wat is er aan de hand??

 

Geïntegreerde bruggenbouwers

Dit is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt. We hadden eerder onder andere al een eigenaar van een broodjeszaak die Israëlische toeristen in elkaar wou slaan, een medewerkster op het ministerie van justitie die in bizarre complottheorieën en een oppermachtige Joodse lobby geloofde en natuurlijk diverse rappers die tegen Joden tekeer gaan, maar dat schijnt tegenwoordig heel normaal te zijn. Het zijn geen geradicaliseerde strenge moslims en het zijn ook geen jonge naïeve voetbalsupporters of provocerende pubertjes. Het zijn mensen met een redelijke opleiding en schijnbaar redelijk goed geïntegreerd, soms ook actief in de politiek, soms ook naar eigen zeggen als ‘bruggenbouwer’ de verbinding zoekend, die dan de meest vreselijke dingen over Joden en Israël roepen, en soms ook over homo’s.

Deze problematiek wordt ook benoemd in een onlangs uitgekomen rapport over de gebrekkige integratie op scholen. Leraren die bepaalde thema’s niet durven te bespreken, allochtone leerlingen die in een soort eigen en parallelle realiteit leven. Maar het probleem is misschien nog wel breder: we leven allemaal steeds meer in een eigen werkelijkheid, met naast de feiten ook ‘alternatieve feiten’.

 

Zo zag ik gisteren nog een facebookpost langskomen waarin werd gesproken van “Jesse Arafat Feras Klaver“. Hij zou moslim zijn en daarom mogen liegen tegen “ongelovigen”. Eronder alleen maar instemmende reacties, terwijl ‘Arafat’ uiteraard een compleet verzinsel is en de ‘informatie’ kwam van wederom een obscure anti-islamblog. Net als al die mensen die spraken van Barack Hussein Obama en geloofden dat hij een moslim was en buiten de VS geboren. Oh ja, en zowel Obama als Klaver zouden heimelijk voor de vijand werken. Het is het spiegelbeeld van de oppermachtige Joodse lobby en de mensen die het CIDI ervan betichten voor een buitenlandse mogendheid te werken.

 

Kees Blok

Kort na het voorval met pizzabakker Rachid el Hajoui kwam nog een antisemitisch incident aan het licht. Tijdens een ‘vredesweek’ in Apeldoorn had Kees Blok, voorzitter van Kairos Sabeel, volgens een van de aanwezigen gezegd dat een Joodse staat racistisch is en Israël en de gebieden plaats moeten maken voor één niet-Joodse staat. Hij zou betoogd hebben dat het Palestijnse verzet weinig voorstelt vergeleken met de Geuzen in onze geschiedenis, en dat jihadistische en antisemitische uitspraken en dreigementen van Palestijnen en Arabieren slechts retoriek zijn en de Joden eigenlijk weinig te vrezen hebben. Ook vergeleek hij het Palestijnse geweld met ons verzet in de oorlog en vond dat we meer met Hitler en Himmler hadden moeten praten in plaats van ze alleen militair te bestrijden.

 

Een deel van deze uitspraken is later bevestigd in een gezamenlijk uitgebrachte verklaring door Eddy Anneveldt van Vredesweek Apeldoorn en Tom Furstenberg van Joods Apeldoorn. Kees Blok ontkent in alle toonaarden dat hij een antisemiet is en eist rectificatie van een artikel in het NIW. Dit was overigens niet de eerste keer dat hij over de schreef ging. In een radio interview op RTV Oost vorig jaar vergeleek Blok de bezetting van de Palestijnen met onze bezetting in ’40-’45, met razzia’s, collaborateurs en (kleinschalig) gewapend verzet, om aansluitend te verklaren dat de Israëlische Arabieren als tweederangsburger behandeld worden. In september 2015, toen de zogenaamde ‘messen intifada’ in volle gang was, zei Blok: “Het verzet in Palestina – uitgezonderd de Gazastrook, waar Hamas nog enig verzet levert – is vrijwel verdwenen, het volk ligt uitgeteld op de rug, apathisch en lamgeslagen.”

 

Kairos Sabeel

Kairos Sabeel is een radicale christelijke organisatie die zegt Palestijnse christenen te ondersteunen. Ze is actief binnen de Protestantse Kerk in Nederland en haar activiteiten worden op de website van de PKN aangekondigd, zoals een ‘inspiratiemiddag’ afgelopen september waar de zogenaamde BDS acties aandacht kregen. Alle sprekers waren pro-Palestijns en de middag werd voorgezeten door Kees Blok. Tot voor kort kreeg Kairos Sabeel geld via het aan de PKN verbonden Kerk in Actie. Of er nu nog financiële banden zijn is me niet duidelijk. Het Centraal Joods Overleg wil over de kwestie in gesprek met de PKN, zo meldt het AD, de enige ‘gewone’ landelijke krant die er aandacht aan heeft besteed. De PKN heeft afstand genomen van de woorden van Blok, aldus het Reformatorisch Dagblad.

 

De inspiratiemiddag werd gehouden in de Lutherse Kerk. 500 jaar geleden riep Luther de autoriteiten op om “alle synagogen en joodse scholen plat te branden” en “wat niet brandt te bedekken met aarde zodat er geen steen of sintel meer van te zien is”. “Ook moeten de Joden volgens hem worden samengedreven; hun gebedenboeken dienen te worden vernietigd; ze moeten worden gedwongen latrines schoon te maken en zo maar door”, aldus Maarten Doorman in een interessante boekbespreking over Luther. Hij benadrukt dat dit ‘virulente antisemitisme’ veel tijdgenoten te ver ging, en dat “deze opvattingen zich in het dna van de hervormde en Lutherse kerken hebben genesteld”. Dat kan dus goed kloppen, al zijn de scherpe randen inmiddels verdwenen en is vorig jaar eindelijk officieel excuus gemaakt voor Luthers anti-Joodse opvattingen.

 

Likoed Nederland roept de PKN op om de banden met Kairos Sabeel te verbreken. Volgens Likoed wil de PKN Sabeel International steunen met een gift van 50.000 euro. Ook wijst men op de deelname van Sabeel Nederland aan de Gazavloot in 2011, waarbij ook Hamas sympathisanten waren betrokken.

 

Antisemitisme

Antisemitisme komt niet alleen voor onder al dan niet geïntegreerde en bruggenbouwende allochtonen, maar ook onder geïntegreerde en naar eigen zeggen bruggenbouwende christenen. In beide gevallen houdt de media-aandacht niet over en is er geen enkele ophef. Antisemitisme is, wanneer het niet uit extreemrechtse hoek komt en het gepaard gaat met Israël haat, niet echt een onderwerp waarmee media graag uitpakken en mensen buiten de bekende Joodse organisaties zich zorgen over maken.

Verzoeningsbijeenkomsten zoals de Apeldoornse vredesweek en diverse overlegorganen tussen de verschillende religies, kunnen een belangrijke rol vervullen. Dan moeten ze echter de confrontatie durven aangaan met de vooroordelen en het antisemitisme dat binnen zowel christendom als islam nog steeds aanwezig is. Daar ziet het vooralsnog niet naar uit. Ik heb geen afkeurende reacties vernomen van vertegenwoordigers van de PKN of moslims wat betreft bovengenoemde incidenten.

Opvallend is hoe vaak het in de media gaat over racisme in Israël en hoe vaak dat in verband wordt gebracht met religieuze fanaten die op grond van de Bijbel menen dat het hele land van hen is en zij de Palestijnen mogen overheersen. Wat een relatief kleine groep doet en zegt wordt soms op het hele land geplakt en als ‘typisch Israëlisch en Joods superioriteitsdenken’ weggezet. Ook verschillende groeperingen die met de kerk verbonden zijn zoals Sabeel, ICCO en PAX doen hieraan mee, om over Arabische media en websites van allochtonen nog maar te zwijgen. Dit staat in schril contrast tot het niet of slechts zeer moeizaam onderkennen van eigen vooroordelen en racisme.

Zowel christelijke als islamitische organisaties moeten niet langer wegkijken voor hedendaags antisemitisme in hun gelederen maar dat open aan de kaak stellen. Mededogen met de Palestijnen mag niet leiden tot negatieve stereotypering van Joden en hen collectief verantwoordelijk houden voor het beleid van de Israëlische regering. En het beleid van de Israëlische regering is in niks, maar dan ook niks vergelijkbaar met de wandaden van de nazi’s en de verschrikkingen van de Holocaust.

 

zondag 19 februari 2017

NRC over de radicale een-staat-oplossing (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/02/19/nrc-over-radicale-een-staat-oplossing/

 

= IMO Blog =  

De NRC ging afgelopen donderdag dieper in op de aanhangers van een eenstaatoplossing, maar miste de kern. Ook staan er in het artikel van Derk Walters een aantal onjuistheden. Zo schrijft hij dat bij de tweestatenoplossing alle circa 600.000 kolonisten hun huizen uit moeten, en dat ‘omdat dit weinig realistisch wordt geacht’ er wordt ‘nagedacht over oplossingen die een deel van de illegale nederzettingen bij Israel zouden voegen’. Maar juist belangrijke voorstellen en akkoorden die uitgaan van twee staten voorzien ook in behoud van enkele grote nederzettingenblokken voor Israel, soms in ruil voor land elders of een corridor tussen de Gazastrook en de Westbank.

Walters schrijft terecht dat aanhangers van de eenstaatoplossing vooral te vinden zijn aan de politieke flanken, onder uiterst rechts en links dus. Dan schrijft hij dat de motivatie echter volstrekt anders is: “de één wil Palestijnen volledige rechten geven, de ander wil dat Israël de volledige controle houdt.”. Het venijn zit hem hier in het woordje ‘volledig’. Met ‘volledige controle’ wordt duidelijk bedoeld dat de Palestijnen dan juist geen rechten hebben. Zij zouden in het plan van Bennett dat wordt genoemd slechts autonome enclaves krijgen. Zo krijgt Israel ‘het beste van twee werelden’: het hele gebied maar niet de inwoners, die geen eigen staat krijgen en ook geen stemrecht in Israel. Terecht wordt dit met de Zuid Afrikaanse Apartheid vergeleken.

Dan wordt de eenstaatoplossing aan de andere kant van het spectrum besproken:

Ook de ultralinkse website Electronic Intifada toonde zich tevreden over Trumps opmerkingen. Voor de pro-Palestijnse activisten achter deze publicatie is de tweestatenoplossing taboe, omdat de Palestijnen zo 79 procent van hun historische thuisland zouden weggeven aan de Israëliërs. Ook zij willen één staat, maar dan met gelijke rechten voor iedereen.”

Volledige Palestijnse rechten zijn nu veranderd in ‘gelijke rechten voor iedereen’. Nogal een verschil, dat verder niet wordt toegelicht. Wel wordt EI redacteur Ali Abunimah geciteerd:

Toch denkt Electronic Intifada dat er een opening voor is. Annexatie van de Westelijke Jordaanoever, schrijft Ali Abunimah op de site, zou niet zomaar op Israëls eigen voorwaarden kunnen gebeuren. De druk zou toenemen, zoals ook gebeurde in Zuid-Afrika, om de „openlijk verklaarde apartheid” te beëindigen.

Het einde van de ‘tweestatenwaan’ zou aan het licht brengen dat er een prijs is voor het behoud van een ‘Joodse staat’: de decennialange schending van de rechten van miljoenen Palestijnen.

Walters schrijft terecht dat veel Israeli’s vrezen dat de Joden hun meerderheid in zo’n staat zullen verliezen, maar hij mist een nog belangrijker punt: in een staat die door Arabieren wordt gedomineerd is het snel gedaan met de rechten van Joden. Er is geen enkele Arabische staat waar Joden gelijke rechten hebben of überhaupt fatsoenlijk worden behandeld en veilig als Jood kunnen leven. Er wonen dan ook nauwelijks nog Joden in de Arabische landen. Hier wordt wel tegenin gebracht dat als de Palestijnen hun rechten hebben een belangrijke voedingsbodem voor antisemitisme is verdwenen, maar dat is pure speculatie. Voordat Israel bestond werden Joden in de Arabische wereld ook al gediscrimineerd en waren er pogroms, al was het doorgaans minder extreem dan in Europa. Arabisch antisemitisme gaat dieper dan alleen onvrede met het lot van de Palestijnen. Op zijn allerbest zouden Joden als tweederangs burgers worden geduld mits ze zich aanpassen aan de overheersende Arabisch-islamitische cultuur.

De ‘opening’ van Abunimah is onduidelijk. Terecht zegt hij dat annexatie van de Westbank op Israels voorwaarden niet rechtvaardig is en de druk om gelijke rechten zou toenemen. Dat is dus precies waarom een ruime meerderheid in Israel ook altijd tegen annexatie was, en nog is, en het merendeel van de Westbank wil opgeven in ruil voor vrede (inclusief een deel van, maar niet alle, nederzettingen). Vervolgens heeft hij het over de prijs voor het behoud van een Joodse staat, die bestaat uit het schenden van de rechten van miljoenen Palestijnen.

Dat is onzin. Zolang de bezetting er is hebben Palestijnen inderdaad minder rechten, maar dat is dan ook een tijdelijke situatie en ook nooit bedoeld als oplossing. Het bestaan van Israel zelf is geen schending van de rechten van de Palestijnen. Door dat te stellen ontkent Abunimah de Joodse wortels in het land en het recht van de Joden op zelfbeschikking.

Dat zoveel Palestijnen lijden onder het conflict ligt precies daaraan, dat er een conflict is ontstaan omdat de Palestijnen en de Arabische landen geen Joodse zelfbeschikking accepteerden en de rechten van de Joden aldaar schonden. Die strijd verloren ze met als gevolg miljoenen (nakomelingen van) vluchtelingen en een bezetting. Men had ook in 1947 in kunnen stemmen met het delingsplan dat de VN aanbood, of eerder al met een van de Britse plannen. Maar de Palestijnen onder leiding van nazi collaborateur Al Husseini wezen ieder compromis af en moesten niks van de Joden in het land hebben.

NRC citeert Abunimah zonder een kritische noot, zoals die wel te vinden is bij Bennetts annexatieplannen, waarvan wordt gesteld dat critici ze met de Apartheid vergelijken. Zo lijkt de NRC opnieuw (na o.a. de columns van Abou Jahjah en de kritiekloze recensie van zijn optreden in Zomergasten) Israels bestaansrecht niet meer als uitgangspunt te hanteren en geeft het radikale antizionisten het laatste woord. Abunimahs voorstellen en uitspraken zijn minstens zo verwerpelijk als die van Bennett. In feite gaan ze veel verder. Het betekent het opheffen van een sinds bijna 70 jaar bestaande onafhankelijke staat. Een staat van een millennia lang vervolgd volk. De Joden zouden dan wederom op de vlucht moeten slaan en statenloos worden. De kans dat de 23ste Arabische staat die er dan voor in de plaats komt een stabiele democratische staat wordt lijkt me vrijwel nihil.

De NRC besluit met Netanyahu die ‘op de persconferentie weigerde een tweestatenoplossing te steunen’. ‘Toch moeten de aanhangers van één staat zich niet te veel verheugen. Na zijn gesprek met Trump zei Netanyahu dat hij „geen 2,5 miljoen Palestijnen bij Israël” wil voegen. „Ik wil niet dat ze onze onderdanen zijn.”

Hij wil echter ook niet zoals Bennett de Westbank annexeren. Dan kom je dus toch op een vorm van twee staten uit, al zal een Palestijnse staat (in elk geval aanvankelijk) niet geheel soeverein mogen zijn wat hem betreft, en houdt Israel de controle over grenzen en luchtruim.

Onvermeld blijft, hier en ook in andere media, dat je ook vraagtekens kunt zetten bij de tweestatenoplossing die Abbas en de PA zeggen voor te staan. De Palestijnen spreken wat dit betreft continu met een dubbele tong. Laatst nog wees iemand me erop dat het officiële logo van de PLO dat ook op de Palestijnse missie in Nederland prijkt, bestaat uit een afbeelding van heel Israel. Dat is dus Palestina in hun ogen, hun beoogde staat. Ook weigerde Arafat bij de vredesonderhandelingen een ‘end of conflict’ clausule te tekenen, omdat men blijkbaar de mogelijkheid open wil houden later nog met claims te komen.

In schoolboeken, op de Facebookpagina, in uitingen in de media, continu wordt gerefereerd aan het hele gebied tussen de Jordaan en de zee als ‘Palestina’ en worden steden die in Israel liggen als Palestijns bestempeld. Ook Fatah leiders en PA functionarissen hebben geregeld dingen gezegd die een tweestatenoplossing tegenspreken. Abbas zelf heeft nooit het Joodse recht op zelfbeschikking erkend, en heeft het niet over twee staten voor twee volken. Ook blijft onduidelijk in hoeverre hij bereid is tot een compromis wat betreft de vluchtelingen. Soms suggereert hij van wel, en zegt dat hij begrijpt dat niet alle miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen ‘terug’ kunnen keren naar Israel. Dan weer neemt hij zijn woorden wat dat betreft terug en noemt dit een onvervreemdbaar recht.

Waar aan Netanyahu’s oprechtheid wat betreft de tweestatenoplossing en de wil tot een compromis (terecht) wordt getwijfeld, blijft Abbas altijd en eeuwig buiten schot. En terwijl Netanyahu’s rechtse coalitiepartners steeds in de spotlights staan, horen we zelden over de hardliners waar Abbas mee te maken heeft, binnen en buiten zijn partij. Kortom: wat de Palestijnen vinden en doen doet er niet toe, zij zijn geen onderdeel van het conflict, ze staan erbuiten en zijn slechts lijdzaam slachtoffer. De enige wiens handelen allesbepalend is, is blijkbaar Israel. Dat doet geen recht aan de gecompliceerde werkelijkheid en de dynamiek tussen beide partijen. De NRC maakt zich er in haar artikel over de een- versus tweestatenoplossing veel te makkelijk vanaf.

Ratna Pelle

 

De Reguleringswet en het afscheid van de twee-staten-oplossing (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/02/18/reguleringswet-en-afscheid-tweestatenoplossing/

 

= IMO Blog =  

In de Nederlandse berichtgeving over de aangenomen ‘Reguleringswet’ van Israel (zie: Een illegale legaliseringswet?”), moet je goed tussen de regels lezen om erachter te komen dat de wet nog langs het hooggerechtshof moet, en daar wellicht zal sneuvelen. Het enige dat de Volkskrant hierover schrijft is het volgende: “Procureur-generaal Avichai Mandelblit heeft de wet ongrondwettelijk genoemd en zei haar niet te zullen verdedigen in het Hooggerechtshof.” Wel is er ruimte om een zeer rechts Knessetlid te citeren, suggererend dat dit is hoe de meerderheid in de Israelische regering erover denkt:

‘Vandaag stemmen we over ons recht op land’, zo zei kabinetslid Ofir Akunis voorafgaand aan de stemming. ‘We stemmen vanavond over de connectie tussen het Joodse volk en zijn land. Het hele land is van ons, helemaal.’

Op dezelfde manier worden vaak hopen nederzettingen aangekondigd, terwijl de plannen niet allemaal uitgevoerd worden, soms jarenlang in de ijskast verdwijnen, om dan als ze eruit gehaald worden weer in onze media verschijnen alsof het om nieuwe plannen gaat.

Wanneer deze wet straks zeer waarschijnlijk door het hooggerechtshof wordt afgewezen, zal dat hooguit een klein eenkolommig berichtje op pagina 10 opleveren, als het de krant al haalt. Ook opvallend is dat nu in de media opeens voorzichtig doorklinkt dat Israel onder de regering Obama behoorlijk terughoudend was in het bouwen in de nederzettingen, terwijl toentertijd vaak werd geschreven over het maar doorbouwen door Israel. Likoed geeft hier een aantal voorbeelden van bij Trouw, maar alle media schetsten een beeld van een ultra rechtse regering die enthousiast nederzettingen bleef bouwen of uitbreiden, alle internationale kritiek naast zich neerlegde en de tweestatenoplossing had laten varen. Nu blijkt het allemaal iets genuanceerder te zitten en blijkt dat Israel zich wel degelijk wat aantrok van de kritiek van met name de VS, en niet aan de lopende band Obama liep te schofferen zoals gesuggereerd.

Rond Trump zie je iets vergelijkbaars. Aanvankelijk werd benadrukt dat Trump Netanyahu en zijn bouwlustige regering geen strobreed in de weg zou leggen. Zo schreef de Volkskrant op 1 februari dat Trump ‘al tijdens de verkiezingscampagne liet weten geen moeite te hebben met Joodse nederzettingen’, en ‘een uitgesproken voorstander tot ambassadeur in Israël benoemde’ die zelfs geld doneerde aan een fanatiek-religieuze nederzetting. Opvallend genoeg zegt de kop van het artikel dat Israel ‘de rem op bouw nederzettingen loslaat’, een rem die voorheen nooit werd vermeld.

En afgelopen week sprongen media er gretig op in toen een medewerker van het Witte Huis gezegd zou hebben dat Trump niet aan een tweestatenoplossing vasthoudt. Gesuggereerd werd dat de VS van de tweestatenoplossing waren afgestapt, omdat Trump zei dat “als Israël en de Palestijnen gelukkig zijn, ben ik gelukkig met de oplossing die zij het beste vinden”. Hiermee zou Trump breken met de koers van al zijn voorgangers. Ook zei Trump te willen werken aan een ‘geweldig vredesakkoord’ tussen beide partijen. Maar hij vroeg ook aan Netanyahu zich een beetje in te houden wat betreft de nederzettingenbouw, en een dag later lezen we opeens dat de Amerikaanse regering nog gewoon achter de tweestatenoplossing staat, en die niet ‘achterhaald’ is zoals een dag eerder gesuggereerd. Men wilde alleen ‘ook over andere dingen nadenken’, aldus Nikki Haley, de VS ambassadeur bij de VN. Trump had zelfs gezegd: “Doorgaan met nederzettingen is niet goed voor vrede. Iedere keer als je land neemt voor nederzettingen, blijft er minder over. Maar we kijken ernaar, en naar andere opties.” Aldus een artikel van Monique van Hoogstraten in Trouw.

Een verandering, zeker, maar niet een afscheid van de tweestatenoplossing. En Trump staat ontegenzeggelijk positiever tegenover Israel dan Obama, maar hij is niet zo kritiekloos als werd beweerd. Die verplaatsing van de ambassade blijkt bij nader inzien ook nog niet zo zeker te zijn. Het lijkt wel alsof voor nuance in de media geen plaats is. Israels regering is rechtser dan rechts, totdat er verkiezingen komen en er een nog rechtsere komt. Dan is de vorige regering opeens centrum-rechts en relatief gematigd. Israel bouwt zich suf, totdat er een nieuwe president in de VS komt. Dan blijkt dat de regering behoorlijk terughoudend was met bouwen en kolonisten steen en been klaagden. En Trump legt Israel geen strobreed in de weg, totdat hij dat opeens blijkt wel te doen. Etc.

In het Trouw artikel van Van Hoogstraten werd vervolgens weer eens benadrukt hoe havikachtig de regering in Israel is:

Dat was voor rechts flink slikken. De meeste ministers in het kabinet, inclusief de premier zelf, maken er allang geen geheim meer van dat ze de nederzettingen fors willen uitbreiden. Steeds vaker klinkt zelfs, dat het hele idee van een twee-staten-oplossing oudbakken is.

Er wordt inderdaad weer meer gepraat en nagedacht over de alternatieven voor twee staten, zowel aan de linker- als aan de rechterzijde van het politieke spectrum. Een reden daarvoor is de huidige impasse, die ook heeft bijgedragen aan de populariteit van rechts in Israel.

In de volgende blog bespreek ik een NRC artikel dat hier dieper op in gaat.

Ratna Pelle

 

Een illegale legaliseringswet? (IMO)

 

 

Minister van Justitie Ayelet Shaked, oppositieleider Isaac Herzog en onderwijsminister Naftali Bennett in de Knesset

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/02/17/een-illegale-legaliseringswet/

 

= IMO Blog =  

Vorige week nam de Knesset een omstreden wet aan waarmee huizen in nederzettingen op Palestijnse privégrond gelegaliseerd worden. Uiteraard was er veel kritiek; de VN en de bekende gremia deden de bekende verklaringen uitgaan. Maar dit keer was er ook felle kritiek in Israel, en niet alleen van de linkse oppositie. Ook Likoed leden als president Rivlin, Benny Begin en Dan Meridor zijn tegen. De procureur-generaal heeft al gewaarschuwd dat het hooggerechtshof hier niet mee kan instemmen en gezegd dat hij de wet daar niet wil verdedigen.

Wat maakt deze wet zo anders dan al het gebouw in de nederzettingen dat al jaren aan de gang is?, vragen sommigen zich wellicht af. Ofwel: is het niet hypocriet nu opeens te roepen dat er een grens is overschreden terwijl Israel al jaren steeds meer land van de Palestijnen ‘afsnoept’?

Het grote verschil is dat nederzettingen normaliter niet op privé grond van Palestijnen mogen worden gebouwd; Israel kan als bezetter niet zomaar grond van Palestijnen confisceren. Dit is wel gebeurd voor de bouw van de afscheidingsbarrière, maar op verschillende plaatsen heeft men de route daarvan moeten bijstellen omdat Palestijnen die met succes aanvochten bij het hooggerechtshof.

Volgens The Times of Israel heeft Israel de afgelopen 20 jaar nauwelijks privéland van Palestijnen geconfisceerd zonder dat het gebruik ervan ook vooral de Palestijnen ten goede zou komen. De media geven wat dit betreft vaak een ander beeld, omdat volgens de gangbare interpretatie van het internationaal recht alle nederzettingen illegaal zijn en al het land op de Westbank eigenlijk de Palestijnen toebehoort. Maar Israel maakt wat dit betreft een scherp onderscheid en gaat ook redelijk soepel om met de bewijsvoering dat land in bezit is van Palestijnen (dit dateert vaak nog van voor 1967 toen de Westbank onder Jordanië viel, en er zijn geen kadasters zoals wij die kennen).

Volgens het CIDI zijn zo’n 2000 huizen op privé grond gebouwd en die zijn ook volgens de Israelische wet niet legaal. Andere media spreken van 4000 huizen, en de NRC presteerde het zelfs in een artikel van 4000 nederzettingen te spreken, maar dat zal wel een vergissing zijn geweest.

De recente ontruiming van Amona is de trigger voor deze wet; de buitenpost Amona was gebouwd op privégrond en moest daarom van het hooggerechtshof ontruimd worden. Veel nederzettingen zijn gebouwd zonder duidelijke goedkeuring van de regering vooraf. Soms werd pas naderhand stilzwijgend steun verleend in de vorm van het leveren van diensten en faciliteiten voor bepaalde nederzettingen. In 2005 werd het Sasson rapport gepubliceerd, dat deze steun voor – soms ook volgens Israel illegale – nederzettingen (buitenposten) kritisch onderzocht en in kaart bracht (“unacknowledged government assistance to illegal settlement construction”). Sindsdien is het moeilijker geworden om op deze half legale wijze buitenposten te bouwen die dan later alsnog worden gelegaliseerd, of om nederzettingen uit te breiden.

De nieuwe wet beoogt feitelijk precies het tegenovergestelde als het Sasson rapport: alle huizen die oorspronkelijk illegaal werden gebouwd, want op privé grond van Palestijnen, dienen alsnog te worden gelegaliseerd. Daarvoor moet aan een van de volgende voorwaarden worden voldaan: de kolonisten moeten de huizen in ‘good faith’ hebben gebouwd, dat wil zeggen zonder zich ervan bewust te zijn dat de grond in privébezit was van Palestijnen, of de regering moet ‘de facto’ toestemming hebben gegeven er te bouwen. Dat laatste wordt heel ruim genomen:

And article 2 of the law ensures that it won’t be hard to demonstrate such support. It defines “agreement of the state” thus: “Explicitly or implicitly, beforehand or after the fact, including assistance in laying infrastructures, granting incentives, planning, publicity intended to encourage building or development, or financial or in-kind participation” in the settlement’s establishment.

If any state agency paved a road, provided electricity or, arguably, merely sent security or law enforcement forces to protect a settlement, the squatters may be able to claim “agreement of the state.”

Dit geldt voor veel buitenposten, en die moeten volgens deze nieuwe wet dus allemaal gelegaliseerd worden. De Palestijnse landbezitters krijgen vervolgens een royale compensatie van Israel van 125% van de waarde van het land. Overigens is lang niet alle privégrond van Palestijnen in gebruik. Voorstanders van de wet wijzen er vaak op dat koning Hussein van Jordanië indertijd nogal royaal was en stukken land op de Westbank uitdeelde aan mensen om hen te bedanken voor bewezen diensten of anderszins wou plezieren. Die mensen woonden er niet en deden verder niks met het land.

Het grote gevaar van en probleem met deze wet is volgens veel tegenstanders echter dat Israelisch civiel recht nu wordt toegepast in gebied dat niet soeverein Israelisch is. Tot nu toe werd op de Westbank gebruik gemaakt van de oude Jordaanse wetten en van militair recht. Daarbij worden de Palestijnen behandeld als levend onder een bezetting, en gelden de regels die het internationaal recht daarvoor heeft opgesteld (Vierde Geneefse Conventie).

Hoewel Israels officiële positie is dat het gebied betwist is en niet bezet, neemt Israel de verplichtingen die een bezetter heeft in acht. Daarbij hoort dat de bevolking niet onder het civiele recht kan vallen van de bezettende mogendheid, daar zij niet kan stemmen voor de regering van die mogendheid en dus op geen enkele manier invloed kunnen hebben op het beleid. Talia Sasson stelde het in The Times of Israel heel helder:

“A state can only legislate where it is sovereign,” Talia Sasson told The Times of Israel in an interview Tuesday. “The basic theory is that the people are sovereign, we choose representatives and they decide the way we behave within this [sovereign] territory.”

Israel verdedigt de bezetting onder andere met het argument dat die tijdelijk is in afwachting van een vredesverdrag. Een situatie die nu al 50 jaar duurt, maar dat is niet voornamelijk Israels schuld: er zijn diverse vredesvoorstellen gedaan en onderhandelingen gevoerd, maar deze voldeden niet aan de Palestijnse eisen. Ook stellen de Palestijnen steeds voorwaarden vooraf om te gaan onderhandelen, waardoor deze geregeld stil komen te liggen. De rechtse regering in Israel is op het moment ook niet erg happig op serieuze onderhandelingen en de mogelijkheid allerlei concessies te moeten doen.

Op plaatsen waar de Palestijnen met Israelische wetten te maken hebben, zoals in Jeruzalem, is hun het Israelisch staatsburgerschap aangeboden en hebben Palestijnen meer rechten dan op de Westbank (de meesten wezen het om principiële redenen af en hebben nu ‘residentie status’). Dit alles om een vorm van ‘apartheid’ te voorkomen: dat verschillende bevolkingsgroepen in hetzelfde gebied onder verschillende wetten vallen. Zelfs president Reuven Rivlin waarschuwt hiervoor, en ziet liever dat Israel de Westbank annexeert en de Palestijnen volledige burgerrechten geeft, omdat daarmee Israels democratische karakter behouden blijft:

“Applying sovereignty to an area gives citizenship to all those living there,” he said repeatedly. “There is no [separate] law for Israelis and for non-Israelis. It must be clear: If we extend sovereignty, the law must apply equally to all,” the president said.

The speech came a day after the president was quoted expressing concern that any unilateral annexation moves that infringed on Palestinians’ rights could be tantamount to apartheid.

Het grote probleem met annexatie is dat zowel Israel als de Palestijnen dat niet willen omdat het neer komt op een gedeelde staat voor beide volken, waarmee binnen afzienbare tijd een einde zal komen aan Joodse zelfbeschikking en/of een burgeroorlog zal uitbreken. De miljoenen nakomelingen van de Palestijnse vluchtelingen kunnen dan ook alleen naar Israel terug, waar ze ook stemrecht zouden krijgen en zorgen voor een Palestijnse meerderheid in het land.

Dat maakt Rivlins kritiek op de nieuwe wet echter niet minder steekhoudend: het feit dat een deel van de grond die in bezit is van Palestijnen niet door hen wordt gebruikt, maakt nog niet dat Israel die zomaar kan confisceren om het vol te bouwen met nederzettingen. Nederzettingen die de stichting van een Palestijnse staat danig in de weg zullen zitten, en in een vredesregeling (als die er ooit komt) waarschijnlijk weer afgebroken moeten worden.

De Israelische regering steunt officieel nog steeds de tweestatenoplossing, al zijn sommige partijen faliekant tegen en is ook Netanyahu bepaalt niet enthousiast. Bouwen in Jeruzalem of in de grote blokken dichtbij de Groene Lijn zou nog grotendeels via een uitruil van gebieden kunnen worden ‘opgevangen’, maar deze wet maakt het volgens tegenstanders mogelijk om ongebreideld te gaan bouwen, overal op de Westbank. Daar is niemand bij gebaat.

Ratna Pelle