zondag 3 mei 2015

Geen onderscheid meer maken op Dodenherdenking tussen slachtoffers en foute medelanders is ongepast

 

Een aangepaste versie van onderstaande opiniestuk verscheen op 2 mei in het Nederlands Dagblad onder het kopje “Sterven om wie je bent”.

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/05/01/geen-onderscheid-meer-maken-op-dodenherdenking-tussen-slachtoffers-en-foute-medelanders-is-ongepast/

 

- Door Tjalling –  

Dominee Mirjam Kollenstaart schreef op 28 april jongstleden een artikel in het ND. Zij pleit daarin om tijdens de nationale dodenherdenking op 4 mei geen onderscheid te maken tussen de Joodse medelanders die vermoord zijn in concentratiekampen, de gefusilleerde verzetsstrijders, de mensen die door honger en bombardementen omkwamen en de foute medelanders.

Dominee Kollenstaart pleit vanuit haar overtuiging aangaande de betekenis van de kruisdood van Jezus Christus, voor het gedenken van àlle mensen die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen. Uit respect voor met name de slachtoffers van de Shoah èn hun nabestaanden is dit echter ongepast.

Juist om het eenmalige en onuitsprekelijke gebeuren van de doelbewuste massavernietiging van de Joden in de kampen, en het nooit meer willen toestaan dat een dergelijke barbarij als ten tijde van de Tweede Wereldoorlog opnieuw zal plaatsvinden, is er immers de nationale dodenherdenking op 4 mei. Bij die herdenking horen de zeer vele slachtoffers van de Shoah, alsmede het grote aantal andere mensen die ook geen keuze hadden en eveneens moedwillig de dood werden ingedreven, blijvend herdacht te worden.

Ondanks de verzoenende boodschap van Christus maakt het verschil tussen sterven en vermoord worden om wie je bent, om wat je deed wel degelijk uit. Ook voor de nabestaanden is het verschil precies wat hen zo beangstigt.

Een vriendin van mij, Beate Heithausen, is Duits en in 1964 geboren. Ik citeer haar woorden: “Ik ben als buitenlander ieder jaar ook verbaasd over deze in mijn ogen kwetsende discussie voor de nabestaanden van Joodse en niet-Joodse slachtoffers. Ik voel mij niet op 4 mei door Nederland tot vijand gemaakt. Ook als de gesneuvelde Duitse soldaten niet vrijwillig het nazi-regime gesteund hebben, dit weten wij natuurlijk niet van iedere enkele soldaat, gaat dit echt te ver. Op z’n minst hebben ze het regime gerepresenteerd in Nederland en dit is in mijn ogen – No go – om ze collectief op dodenherdenking mee te kunnen betrekken. Dit is naar mijn mening foute Political correctness “.

Uiteraard is het streven naar verzoening noodzakelijk. Echter dit kan op alle andere 364 dagen van het jaar.

 

zaterdag 2 mei 2015

Carter gelooft nog steeds in Palestijnse eenheid

Carter bij Abbas “op de thee”.

Jimmy Carter heeft Ramalla aangedaan en heeft Abbas opgeroepen om te doen wat hij moet doen: verkiezingen houden. In 2006 zijn de laatste verkiezingen in de PA geweest en sinds 2007 is het parlement niet bij elkaar gekomen. Abbas`mandaat voor het presidentschap verliep ook al in 2009, want hij werd in 2005 gekozen. Opmerkelijk, dat Carter dit zo maar naar voren brengt, want gewoonlijk negeert het buitenland dit. Kennelijk doet het er niet toe of de PA democratisch bestuurd wordt. Die eis stel je alleen aan Israel. Net zo als je Israel apartheid verwijt terwijl Abbas duidelijk stelt dat er voor Joden geen plaats is in zijn Palestina. Het zijn maar een paar voorbeelden van het meten met twee maten als het om de Palestijnen gaat.

Intussen kun je je afvragen wat de oorzaak is van het uitblijven van verkiezingen. De laatste verkiezingen in 2006 werden gewonnen door Hamas. Daar waren veel landen niet blij mee. Het wil er echt niet in dat Palestijnen misschien, net als de andere Arabieren, helemaal niet democratisch en misschien wel in grote getalen meer gewelddadig en clan-gericht zijn dan men wil zien. Het gevolg van die verkiezingen in 2006 waren desastreus voor de een heid van de Palestijnen. Fatah werd Gaza uitgedreven in een bloedige burgeroorlog in 2007 met ruim 700 doden. Ook daar maakte niemand een punt van. Zo lang het maar niet om Israeliers gaat zijn er weinig mensen die internationale regels, waaraan ook Palestijnen zouden moeten voldoen, stellen. Hamas werd de baas in Gaza en Fatah op de Westbank.

In april 2014 werd er toch naar eenheid gezocht bij de Palestijnen en er kwam voor de vorm een eenheidsregering. Dat gaf alleen maar meer spanningen, omdat nu pas goed duidelijk werd dat men elkaar echt niet lust. Hamas plande een machtsovername in de zomer van 2014 van Judea en Samaria, maar die mislukte. Abbas mijdt Gaza en zet er zo min mogelijk een voet. Hamas vertrouwt Abbas de zeggenschap over Gaza niet toe en voert geregeld bomaanvallen op Fataheigendommen uit. Verder verdenken ze elkaar voortdurend van verraad en brengen dat ook naar buiten. Het lijkt meer op oorlog dan op eenheid.

Carter, die sowieso nogal naief overkomt, denkt nu dat verkiezingen meer eenheid zullen brengen. De praktijk zal zijn dat Hamas overal zal winnen en dat is precies waar Abbas bang voor is en waarom hij geen verkiezingen houdt. De vraag is of Carter dit niet begrijpt of dat hij het prima vindt als Hamas de grote winnaar wordt, want Carter vindt Hamas een prima partij waarmee hij denkt zaken te kunnen doen. Dat hij Gaza niet kon bezoeken verleden week heeft hem niet op andere gedachten gebracht. Gevaarlijk is deze (naieve) denkwijze wel, want Carter heeft nog steeds veel gezag en talloze mensen volgen hem met dezelfde ideeen dat de wereld maakbaar is als je maar gaat praten. De ware aard van de problemen wordt niet onderkend en genegeerd, wat zeker alleen maar tot verkeerde beslissingen kan leiden. Ook de weigering van Rivlin en Netanjahoe om Carter nog te ontvangen wordt verkeerd uitgelegd. Dat Carter de zaak totaal verkeerd inschat komt niet bij hem en zijn bewonderaars op. De grote boosdoeners zijn de Israeliers, die geen vrede willen, zoals de populisten gemakshalve beweren.

MS

 

vrijdag 1 mei 2015

Hamas verdeeld

 

Militaire tak en de politieke tak van Hamas verdeeld

 

Met het opduiken van Mohammad Deif, de belangrijke Hamasman en leider van de militaire vleugel, lijkt er verdeeldheid te zijn ontstaan binnen Hamas. Deif was een veelvuldig doelwit van de IDF vanwege zijn voortrekkersrol in de gewapende aanvallen op Israel. In de Gaza-oorlog leek hij dodelijk te zijn geraakt, maar nu is hij toch weer opgedoken. En met hem is de tweestrijd in Gaza ook duidelijker.

Deif had een enorme aanval op Israel via de terreurtunnels gepland met daarna dood en verderf zaaien in Israelische steden en een grote gijzelingsactie tot slot. Waarschijnlijk heeft Meshal, de echte leider van Hamas, dat voorkomen, maar anders het politieke bureau van Hamas, naar het zich laat aanzien. Nu Deif weer is opgedoken in actieve dienst blijkt hij fondsen voor bewapening voor Hamas te werven en probeert hij de banden met zowel de islamisten in Gaza als met Iran aan te halen.

Het politieke bureau van Hamas staat daar niet achter. Daar is men toch echt, hoewel nog steeds geheim, onderhandelingen met Israel begonnen voor een langdurig bestand. Opmerkelijk is dat Hamas doorgaat met tunnels bouwen, nu zelfs machinaal, en cement op de zwarte markt van Gaza koopt, cement dat in grote voorraden Gaza binnen komt. Ook is het niet uit te sluiten dat particulieren van hun cement beroofd worden door Hamas. Naast dit alles worden er raketten samengesteld die een reikwijdte van 150 km hebben.

Het geeft maar weer eens aan hoe moeilijk het is om over Gaza als geheel te spreken. Allerlei clans en partijtjes volgen daar hun eigen agenda. Ook de band met Fatah lijkt totaal verstoord. Alleen personen als Jimmy Carter denken dat Gaza met 1 mond spreekt en dat er daarom redelijke gesprekken mogelijk zijn; Maar de realiteit is dat elkaar beconcurrerende groepen onmiddelijk het tegendeel beweren van wat onderhandelaars naar buiten brengen en intussen gaat de militaire tak door met bewapening en zich voor te bereiden op oorlog met Israel.

 

MS

 

 

 

donderdag 30 april 2015

Carter genegeerd

Carter waarschijnlijk onverrichter zake weer naar huis

 

Jimmy Carter, de voormalige president van Amerika, is het meest bekend van de Nobel-prijs die hij in 2002 kreeg voor zijn inzet voor vrede, mensenrechten en internationale ontwikkeling. In 1978 sloten Egypte en Israel via de Camp David Akkoorden vrede met elkaar onder (bege)leiding van Carter. En Carter bleef geinteresseerd in de ontwikkelingen in het Midden Oosten en met name hoe de soevereiniteit van Israel en de veiligheid van Israel gewaarborgd konden worden in een permanente vrede met de Palestijnen. Daarbij werd Carter steeds kritischer en geregeld kon je je afvragen of hij niet ook heel naief in dit vraagstuk stond en of hij de aard van het Midden Oosten wel echt begreep en niet te veel van zijn eigen westerse, democratische uitgangspunten uitging. Het hele denken in religieuze haat, clanpolitiek, eerwraak etc is hem waarschijnlijk vreemd.

In zijn opinie gaat hij nu zo ver dat hij Hamas als een legitieme politieke deelnemer wil aanmerken. Dat hij daarmee de officiele Amerikaanse visie en de visie van het Kwartet opzij zet mag verbazen. Amerika vindt Hamas een terreurorganisatie en het is bij wet verboden een terreurorganisatie in enigerlei zin te steunen. Het Kwartet (Rusland, Amerika, de EU en de VN) hebben aan erkenning van Hamas als onderhandelingspartner de volgende eisen gesteld: Hamas moet geweld, terreur afzwere; Hamas moet Israel erkennen; en Hamas moet de in het verleden gesloten verdragen tussen Israel en de PA erkennen. Geen van deze voorwaarden is door Hamas overgenomen!

Carter heeft zich ook over de laatste Gaza-oorlog uitgelaten en opvallend is dat hij ook daar nogal eenzijdig over oordeelt. Hij stelt dat Israel geen reden had Gaza aan te vallen, maar vergeet gemakshalve dat voor de aanvang van de oorlog Hamas met de dag meer raketten op Israel afschoot. Stel je voor dat Mexico raketten dagelijks in honderden gaat afvuren op Amerika. Vindt Carter dat ook te negeren? Bovendien had Netanjahoe de Gazanen aangekondigd niets te zullen doen als ze ophielden die raketten af te schieten (zacht te reageren op zacht) en hard op te zullen treden als Hamas door zou gaan, wat Hamas met iedere dag meer raketten deed. Maar Carter gaat verder, naast zijn eenzijdige kritiek op Israel prijst hij Hamas vanwege het feit dat het een eenheidsregering met Fatah aanging verleden jaar april. Dat er daarna alleen maar meer strijd onderling bij de Palestijnen ontstond vergeet hij even. Abbas durft Gaza niet in, Abbas houdt gelden voor Gaza`s opbouw voor een deel zelf, er vinden aanslagen op Fatahgebouwen in Gaza plaats en de onderlinge vrede drijft steeds verder weg.

Carter kwam nu naar het Midden Oosten om zowel met Israel als de PA als met Hamas te praten. Maar in Israel waren zowel de president Rivlin als Netanjahoe niet bereid om Carter te ontvangen vanwege zijn anti-Israel agenda. Ook Hamas heeft de ontmoeting met Carter nu afgezegd. Daarvoor werd geen reden opgegeven. Niet bekend is of hij de Westbank bezocht of zal bezoeken nu zijn doel: verdere verzoening tussen Fatah en Hamas, er niet meer in zit.

 

MS

 

woensdag 29 april 2015

Een fanatieke Israel-hater

Roger Waters en BDS

 

BDS (boycott, divestment, sanctions) heeft felle aanhangers, echte Israelhaters. Roger Waters, een beruchte en fanatieke Israel-hater, zal geen gelegenheid onbenut laten om artiesten te intimideren en te overtuigen hun optreden in Israel af te zeggen onder het motto dat Israel zich dan uit de Palestijnse gebieden terug zal trekken en er een prachtige vrede zal opbloeien tussen Israel en de Palestijnen. Opmerkelijk is wel dat daarvoor geen enkele eis aan de Palestijnen wordt gesteld en Israel volledig geisoleerd en gedelegitimeerd moet worden. Vreedzame actie noemt Waters dit en het echte doel is vernietiging van Israel, wat reuze vreedzaam is. Waters gaat nog verder en doet ook antisemitische uitspraken. De grens tussen antizionisme en antisemitisme is dun en Waters overschreidt die. Zo vertelde hij in de zomer van 2014 dat Hollywood onder controle van Joden staat en dat daarom mensen te bang zijn om zijn BDSbeweging te steunen. Ook leugens worden niet geschuwd bij het doel Israel in een kwaad daglicht te stellen. Diezelfde Waters vertelt de volgende leugen...Hij beweert dat de Apartheid van Israel blijkt uit het feit dat Israelisch Joodse studenten jaarlijks $1.110 krijgen tegen niet Joodse studenten die $191 krijgen. Wat grote flauwekul is en gewoon een leugen uit de doos van Waters.

Roger Waters was lid van de band Pink Floyd en daardoor een beroemdheid. In 2006 trad hij nog zelf op in Israel, maar daarna is hij de situatie van Israel en de Palestijnen eens goed gaan bestuderen en nu is hij overtuigd Israelhater. Hij meent alle artiesten die in Israel gaan optreden agressief te moeten ontmoedigen dit te gaan doen. Sommigen laten zich inderdaad intimideren door Waters, maar anderen gaan gewoon toch naar Israel.

Op 2 mei staat in Tel Aviv een optreden gepland van Robbie Williams. Robbie Williams is ambassadeur van Unicef. Dat laatste inspireerde Waters Robbie Williams aan te wrijven dat zijn optreden een goedkeuring in zou houden van de dood van 500 kinderen tijdens de laatste Gazaoorlog. Williams zou hypocriet zijn als Britse Unicef ambassadeur die kinderen in nood ondersteunt. Dus moet Williams , als hij toch gaat optreden, maar afstand doen van zijn ambassadeurschap volgens Waters. De kans is klein dat Waters Williams voldoende geintimideerd heeft, want onlangs nog verklaarde Williams dat hij van zijn aanstaande toernee het meest uitkeek naar zijn optreden in Tel Aviv.

 

MS

dinsdag 28 april 2015

The Lancet gaat weer de fout in

De BDS-missie van The Lancet.

The Lancet is een medisch tijdschrift dat, normaal gesproken, hoogwaardige medische artikelen publiceert. In de redactie zit echter een figuur Dr Richard Horton die geobsedeerd is door haat voor Israel. Ook buiten de Lancet publiceert Horton BDS-artikelen tegen Israel in andere media. En zo publiceert dit medische tijdschrift van tijd tot tijd volslagen politiek getinte artikelen, die een tijdschrift als The Lancet onwaardig zijn. Niet alleen zijn die artikelen politiek, ze zijn anti-Israel en vol ongenuanceerde beweringen en onjuistheden. Het is een duidelijke BDS-uiting van particulieren via een tijdschrift dat hiermee zijn goede naam op het spel zet.

Ieder jaar publiceert het tijdschrift artikelen over de Palestijnse gezondheidszorg. Iets wat zeker in een medisch tijdschrift thuishoort. Maar ieder jaar monden die artikelen uit in Israel-haat door valse beschuldigingen en halve waarheden. Horton ontkent het terroristische karakter van Hamas, durft te beweren dat Gaza nooit oproept tot aanvallen op Israel en heeft nog nooit een raket op Israel gezien, hij schrijft over een totale blokkade van Gaza zonder ook Egyptische blokkade te noemen, vergeet alle patienten uit Gaza die in Israel medische hulp vonden etc.

Ook nu weer publiceert de Lancet zijn gebruikelijke BDS-politiek voor internationale maatregelen tegen Israel in plaats van medisch nieuws. Zo pleit Majdi Ashour, die een bekend BDS-aanhanger is, in The Lancet om een petitie te tekenen die gaat over de strijd tegen apartheid in Gaza al vanaf 1948 en ethnische suprematie van Israel. Hij vergeet even dat Gaza in 1948 in Egyptische handen kwam, maar nu kan hij dus schrijven dat deze misdaad al vanaf het begin van Israel tegen Gaza werd bedreven. Daarnaast mag Aed Yaghi, de president van de Palestinian Medical Relief Society (PMRS) Israel aanklagen voor het schenden van mensen rechten via collectieve bestraffing met niet-conventionele wapens tegen burgers. Nu heeft de VN al veel onderzocht, maar van dit laatste is nog nooit gewag gemaakt.

Er kan nog veel meer over de artikelen in de Lancet geschreven worden waarbij blijkt dat het niet om medische nieuws, maar om Israel-bashing gaat, waarbij allerlei figuren die berucht zijn vanwege hun gekleurde of onjuiste informatie, aan het woord komen. Er wordt wel tegen geprotesteerd, maar het blijft verbazen dat veel artsen dit tijdschrift blijven lezen. Want je kunt je afvragen hoe andere, wel medische artikelen, in dit tijdschrift terecht komen en of de informatie wel klopt als zo duidelijk de hand wordt gelicht met de waarheid in veel artikelen. Of gaat het alleen om deze politieke artikelen? Alleen daarom zouden artsen de Lancet moeten boycotten, omdat ze het tijdschrift hebben voor medische informatie en alleen daarvoor.

Inmiddels worden de protesten tegen met name Horton luider. Professor Sir Mark Pepys van University College London, heeft 396 professoren wereldwijd zo ver gekregen dat ze een klacht hebben ingediend bij de directie van Reed Elsevier, die de Lancet uitgeeft. Zij eisen excuus voor de laatste artikelen met Israel-bashing en voorkomen van verder misbruik van de Lancet. Zij dreigen met een academische boycot van Reed Elsevier ( die geeft meer dan 2000(!) wetenschappelijke tijdschriften uit) als Elsevier niet aan hun eisen tegemoet komt. Geen van deze professoren is verplicht om artikelen in te sturen of reviews van artikelen voor publicatie te schrijven in de tijdschriften van Reed Elsevier of adviezen uit te brengen. Verder hebben 150 artsen een website opgezet om dit protest te ondersteunen: concernedacademics.org.

 

MS

donderdag 23 april 2015

Jomhaatsmaoet

Israel: mazaltov!

Bron: Blog Israël in de media

Vandaag is Israel jarig. Zevenenzestig jaar geworden. Een dikke felicitatie waard. Want 67 lijkt veel, maar is natuurlijk zeer jong voor een land. En wat voor een land! Er is heel veel opgebouwd, cultuur heeft een ereplaats, wetenschap staat op het hoogste niveau in de wereld met al veel nobelprijzen voor Israelische wetenschappers, medische voorzieningen zijn goed, de economie bloeit en heeft, in tegenstelling tot Europa, Amerika en Japan, geen last gehad van de crisis.

Is het dan enkel een succesverhaal? Neen, natuurlijk moet er nog veel verbeterd worden, is er ongelijke verdeling van goederen en geld, is er misdaad. Ook discriminatie is er in Israel, zoals in vrijwel alle landen in de wereld. Maar gelukkig is er een open oog voor misstanden, zoals eerder deze maand bleek, toen een discriminerende wet over landonteigening werd aangepast. Die beweging is nog lang niet klaar, maar zo lang er oog voor is, er in vrijheid over geschreven en gesproken kan worden, zullen verbeteringen blijven komen.

De democratie Israel werkt prima met vrije verkiezingen, vrije rechtspraak,  verschillende (veel) politieke partijen en persvrijheid die zo ver gaat dat er bepaald kritische kranten zijn, die veel gelezen worden, niet in de laatste plaats in het buitenland. Onderwijs en medische voorzieningen zijn er voor alle burgers. De politiek staat open voor alle partijen. Ook voor Israel-kritische partijen. Een enorme uitzondering in het Midden Oosten, waar machthebbers het vrijwel alleen voor het zeggen hebben en tegengeluiden gesmoord en bestraft worden, internet geregeld wordt afgesloten en gecensureerd net als de pers en de media. Alleen al vanwege het feit dat er over alles geschreven en gesproken kan worden, waar in de omringende landen dit volslagen onmogelijk is, maakt dat het lijkt of er in Israel veel mis is, terwijl de misstanden in de buurlanden gewoon niet naar buiten komen.

Maar er is iets geks met de verslaggeving over Israel en zijn buren. Waar de pers buitengewoon kritisch is ten opzichte van Israel, tot in het absurde toe, negeert diezelfde pers meestal de misstanden, als die al bekend zijn, bij Israels buren. Tegenover de Palestijnen heeft de internationale pers zichzelf grote censuur opgelegd en daardoor kan de PA doorgaan voor een democratische staat in wording. Genegeerd wordt dat er al jaren lang geen verkiezingen zijn geweest, de pers aan banden ligt en journalisten opgepakt worden, er openlijk opgehitst wordt en gedreigd met intifada (PA) of zelfs met oorlog, zoals Hamas blijft doen. De onderlinge oorlog bij de Palestijnen tussen Fatah en Hamas, maar ook tussen clans onderling, wordt door de buitenwereld liefdevol onder het tapijt geschoven. Dat blijkt iedere keer als het over vredesonderhandelingen moet gaan en niemand deze enorme hindernis duidelijk benoemt.

Ook kun je niet heen om het feit dat er in de wereld vaak sprake is van een obsessie met Israel. Talloze officiele organisaties als de VN de UNHCR, NGO`s en heel veel particulieren blijven Israel uitzonderen, meten ten aanzien van Israel met twee maten, nemen het land dingen kwalijk die in hun eigen land verdoezeld worden. Men is niet te beroerd de geschiedenis te verdraaien om Israel maar in een kwaad daglicht te stellen. Bedenkelijk is dat aan universiteiten hele bewegingen hiermee bezig zijn. Alsof de universiteit daarvoor de plaats zou zijn, zeker in het licht van evenwichtigheid en wetenschap!

Het is feest vandaag, want Israel is jarig. Wij wensen Israel heel veel geluk, veiligheid, verstandig bestuur en vooral vreedzaam samenleven toe tot in lengte van jaren.

 

MS