vrijdag 18 juli 2008

Netwerk 15 juli: Hebron en 'Shooting Back'

 
Actualiteitenprogramma Netwerk besteedde afgelopen week weer uitgebreid aandacht aan het geweld van Joodse kolonisten tegen Palestijnen in Hebron. Op 2 mei had men ook al een uiterst eenzijdige reportage, waarin journalisten met linkse demonstranten meegingen naar het Joodse deel van de stad om daar tegen de aanwezigheid van de kolonisten te demonstreren, en daar tot hun verbazing geen warm onthaal kregen. De kolonisten, zo bleek, waren niet zo blij met al die media-aandacht die de wekelijkse demonstraties met zich meebrengen. Eigenlijk niet zo gek, als je er even over nadenkt. Ik heb ook mijn bedenkingen bij het gedrag en de ideeën van die kolonisten, maar hoe zou ik het vinden als iedere week een groep mensen voor mijn huis staat te demonstreren omdat voor de bouw ervan indertijd boeren zijn onteigend, groen is opgeofferd of omdat ik van buiten de stad kom en inwoners voorrang moeten krijgen? Ik zou mij zeer bedreigd voelen. De journalisten die met de demonstranten meereizen kiezen steevast het perspecctief van de actievoerders en de Palestijnen.
 
In de uitzending van 15 juli ging het over het nieuwe 'Shooting Back' project van Betselem, waarin men 100 camera's aan Palestijnen heeft uitgedeeld om aanvallen en treiterijen van kolonisten voortaan vast te kunnen leggen. Op zichzelf prima natuurlijk, en de daders daarvan moeten inderdaad snel worden opgepakt en gestraft. Treiterijen en geweld vinden helaas van beide kanten plaats, en het is voor mij geen uitgemaakte zaak dat de kolonisten hiervan altijd de aanstichters zijn. De focus van actievoerders en 'fact finding missions' - met in hun kielzog journalisten - gaat vaak uit naar Hebron, waar de situatie het extreemst en meest schrijnend is, dus niet representatief voor de kolonisten en bezette gebieden. Door de eenzijdige aandacht voor kolonistengeweld wordt de indruk gewekt dat zij collectief als hobby hebben Palestijnen in elkaar te slaan en dit dagelijkse praktijk is. 
 
Tegenover de treiterijen van de kolonisten is een lange lijst van geweld van Palestijnen tegen de kolonisten te plaatsen, van aanvallen op Joden die over de 'corridor', de weg van de Joodse wijk in Hebron naar de heilge plaatsen loopt, tot en met het bijna non stop beschieten van deze wijk in de beginjaren van de intifada.
 
Zoals bijna altijd ontbreekt iedere achtergrondinformatie: wat beweegt beide kampen, hoe is de situatie zo gegroeid en hoe was het voorheen? Voor de tweede Intifada schijnen Joden en Palestijnen in Hebron redelijk vreedzaam te hebben samengeleefd, en de huidige drastische maatregelen om beide partijen gescheiden te houden middels hekken en verboden (voor beide kanten, zo mogen de Joden in het overgrote deel van Hebron niet komen en zijn ook de heilige plaatsen buiten de stad slechts beperkt voor Joden toegankelijk), komen voort uit geweld van de Palestijnen tegen de kolonisten.
 
Iets anders dat vaak wordt vergeten is dat in Hebron eeuwenlang Joden vreedzaam naast Arabieren hebben geleefd, totdat de Joden er in 1929 door de moefti en zijn bendes werden verdreven. Israël heeft dit land dus niet zomaar ingepikt, maar beide volken hebben een legitieme claim op het land.
 
Ratna

vrijdag 11 juli 2008

NOS journaal: Zuid-Afrikaanse delegatie bezoekt bezette gebieden

 
Op het NOS journaal was gisteren uitgebreid aandacht voor een delegatie van Zuid-Afrikanen die op bezoek zijn in Israel en vooral in bezet gebied. Wat ze daar komen doen werd niet zo duidelijk uitgelegd, maar het kwam neer op de bezetting bekritiseren. Ze werden door Sacha de Boer omschreven als 'ervaringsdeskundigen.'
 
Over de vraag waarom mensen uit allerlei landen maar missies naar Israel moeten organiseren, met als doel om Israel de maat te nemen en naar de buitenwereld duidelijk te maken 'hoe erg het allemaal wel niet is', heb ik onlangs hier geblogd: Zuid-Afrikaanse missie naar Israel.
 
De Zuid-Afrikaanse delegatieleden erkenden overigens 'dat er bij hun toch echt een ander systeem was', aldus verslaggever Sander van Hoorn, maar daar ging het niet om. Het effect is hetzelfde, er is ook onrecht, Palestijnen worden vernederd en daarom is blijkbaar de vergelijking toch op zijn plaats.
 
Onrecht en vernedering bestaan in veel landen, en zeker ook in Zuid-Afrika zelf, waar het aantal moorden, het wapenbezit, het drugsgebruik en de AIDS epidemie schrikbarende vormen hebben aangenomen. President Mbeki houdt bovendien Mugabe de hand boven het hoofd, maar ondanks de vele malen erger zijnde vernederingen aldaar is er geen Zuid-Afrikaanse delegatie naar Zimbabwe afgereisd, of het was niet belangrijk genoeg voor onze media.
 
In de reportage, opgenomen in Hebron, kwamen twee delegatieleden aan het woord, een Palestijnse vrouw en een Joodse man die zich vreselijk schaamde voor wat er in de bezette gebieden in naam van het jodendom gebeurde. Af en toe was een schreeuwende kolonist te horen, maar Sander van Hoorn was duidelijk niet in hun mening geinteresseerd. Men heeft evenmin de moeite genomen een paar andere Israelische critici te vragen wat zij van dit circus dachten, en of dit hun nu echt helpt bij de problemen met extremistische kolonisten en gewelddadige Palestijnen in Hebron.
 
Ratna
 

Nakba expositie in Tropenmuseum

Verschillende mensen hebben geprobeerd de directeur van het tropenmuseum te bewegen om op de Naqba-tentoonstelling ook de andere kant van zijn verhaal bekend te maken/aan het woord te laten. 
Tenslotte schreef hij dat de bezoekers zelf hun mening konden vormen. Onderstaande is wat ons betreft wel einde discussie
 
geachte heer Schenk,
 
Bij mijn thuiskomst trof ik uw brief aan van 9-6 jl., waarvoor dank.
De intentie voor de tentoonstelling in het tropenmuseum moge geweest zijn zoals u beschrijft, maar het is juist op die manier de bezoekers eenvoudig onmogelijk gemaakt om, zoals u meent, "zich een mening te vormen".
Immers, voor elke meningsvorming, dus ook in dit geval, dienen minstens twee kanten te worden belicht.
Een belichting vanuit slechts één invalshoek maakt meningsvorming onmogelijk.
Domoren denken niet na, zoals u weet, en krijgen het idee dat ze de enig mogelijke mening via uw tentoonstelling te pakken hebben.
Zo werkt de tentoonstelling dus mee aan meningsmanipulatie - en dat is iets anders dan aan meningsvorming.
Ik had u de kans geboden, met het neerleggen in veelvoud van een boekbespreking van Ilan Pappe, maar helaas...
met teleurstelling,
g. vd s-b

donderdag 10 juli 2008

NRC: Joodse vluchtelingen willen ook op de agenda

(Klik op de scan voor grotere weergave!)
 
De associaties liggen blijkbaar vooraan op de tong:
kop - schotel
pen - papier
mes - vork
zuurkool - worst
patatje - mayo
Palestijn - bezetting
Jood - lobby
==============================

woensdag 9 juli 2008

Joodse vluchtelingen willen ook op de agenda (NRC)

 

In NRC handelsblad van 7 juli schreef Carolien Roelants met duidelijke tegenzin over de Joodse vluchtelingen uit Arabische landen. Ze heeft het over een Joodse lobbygroep die nu ook aandacht eist. Palestijnse organisaties die voor de vluchtelingen opkomen worden nooit 'lobbyclubs' genoemd. Het woord 'lobby' staat zowel in de inleiding van het artikel als nog twee keer met betrekking tot de bijeenkomst die de organisatie 'Justice for Jews from Arab countries' organiseerde.

 

De berichtgeving is kritisch en afstandelijk. Men eist 'gerechtigheid' aldus Roelants, maar het blijft onduidelijk wat dat is. Zo onduidelijk, dat ze er later apart contact over opneemt. Bij berichtgeving over onrecht de Palestijnen aangedaan kom ik dergelijke scepsis niet tegen. 

 

Er worden nauwelijks voorbeelden gegeven van de discriminatie, geweld en vervolging van de Joden in de Arabische wereld. Het blijft een algemeen verhaal, het verhaal van een lobbyclub, en men moet vooral deze ex-vluchtelingen niet met de Palestijnse willen vergelijken, de echte slachtoffers. "Dat doen we ook niet" zo stelt een woordvoerder van JJAC haar gerust, "maar we willen niet vergeten worden".

Men kan beide groepen inderdaad niet vergelijken: de Palestijnen waren in een bloedige burgeroorlog met de Joodse gemeenschap in Palestina verwikkeld, die door henzelf was begonnen in reactie op het VN delingsplan. Palestijnse leiders riepen op tot vernietiging van de Joodse gemeenschap, zoals Hitler in Europa had gedaan. De Joden uit Arabische staten werden collectief gestraft voor de stichting van Israel, zonder dat zij zelf in opstand kwamen of wat voor aanleiding dan ook gaven voor hun verdrijving. Een ander verschil is dat veel Arabische vluchtelingen in kampen terecht zijn gekomen waar zij na 60 jaar nog steeds zitten, terwijl de Joodse vluchtelingen in Israel en elders een nieuw thuis hebben gevonden.

 

Terwijl Roelants nalaat concrete voorbeelden te geven zoals bomaanslagen en pogroms in Cairo waarbij honderden Joden omkwamen en verbranding van synagoges in Aleppo, vindt ze het wel nodig de lezer erop te wijzen dat de Zionisten, en later de Israëlische overheid, veel Arabieren ook hebben aangemoedigd om naar Israel te komen. "Maar dat kwam tijdens de bijeenkomst van JJAC niet aan de orde" voegt ze er vinnig aan toe. Dat veel Palestijnen ook werden opgeroepen om te vertrekken, door de leiders van de Arabische staten maar ook door lokale leiders, is echter iets waar de NRC het nooit over heeft. Maar de vraag is hoeveel het er überhaupt toe doet. Je mag geen synagoges in brand steken, en ook niet een bepaalde bevolkingsgroep haar burgerrechten ontnemen. Het bloedbad in Deir Yassin wordt toch ook niet minder erg door de wetenschap dat de Palestijnen uit naburige dorpen waren opgeroepen te vertrekken?

 

RP

woensdag 9 juli 2008

De Volkskrant over Samir Kuntar en Hezbollah

Een kritisch commentaar op de berichtgeving door Ferry Biedermann in De Volkskrant van 1 juli jongstleden.
 

De Volkskrant over Samir Kuntar en Hezbollah

IMO Blog, 09.07.2008

Vanwege de op handen zijnde deal tussen Israël en Hezbollah en de vrijlating van Samir Kuntar, sprak Volkskrant verslaggever Ferry Biedermann dinsdag 1 juli met diens broer Bassem. Sinds 1988 voert hij al actie voor de vrijlating van zijn broer. Hij beschrijft de bloedige aanval van Kuntar als "een militaire operatie in reactie op de Israëlische inval in Libanon in 1978." De Volkskrant beschrijft de aanval, waarbij Kuntar en enkele anderen al schietend en handgranaten gooiend een wooncomplex in Nahariya binnendringen, Kuntar een man en zijn vierjarige dochtertje naar buiten sleurt, de vader voor de ogen van het meisje neerschiet en het meisje daarna met zijn geweerkolf de schedel inslaat, als volgt: "Kuntar deed, toen hij 17 jaar was, mee aan een aanval op Nahariya in het noorden van Israël waarbij vijf mensen om het leven kwamen. Hij zelf zou drie mensen hebben gedood: een man, diens vierjarige dochter en een politieman. Kuntar werd veroordeeld tot vier keer levenslang en wordt in Israël een kindermoordenaar genoemd. Maar sommige van zijn medestanders in Libanon ontkennen dat hij zelf het meisje heeft gedood."


'Zou', want we moeten natuurlijk wel objectief blijven. Volgens de Israëli's een kindermoordenaar, volgens Hezbollah een verzetsheld. Allebei een beetje waar, want het is maar hoe je het bekijkt. Volgens Israël heeft hij het meisje wreed de schedel ingeslagen, volgens Hezbollah heeft hij het meisje niet gedood, en die vader, die diende vast en zeker in het leger of anders als reservist en is dus een legitiem doelwit.

De Volkskrant vervolgt: "De kwestie van de gevangenen vormt samen met een stuk land, de Sheba Farms, de hoofdreden die Hezbollah opvoert om de acties tegen Israël voort te zetten. Volgens Bassem zal na de huidige gevangenenruil het onderwerp van de gevangenen afgesloten zijn. Maar dat betekent niet dat het hoofdstuk voor hem en zijn broer Samir is gesloten. Bassem zegt dat hij samen met Samir campagne zal blijven voeren voor de vrijlating van Palestijnse en andere Arabische gevangenen in Israël. 'Samir hoort bij het verzet. Wat denk je dat hij gaat doen als hij terug is. Biljart spelen?'.

Volgens Hezbollah zijn de Joden uit op wereldmacht en is de Holocaust een zionistisch verzinsel. Naast de claim van Hezbollah was een kritische noot dus wel op zijn plaats geweest. In talloze toespraken en op Hezbollah TV station Al Manar, wordt de bevrijding van geheel 'Palestina' gepredikt. Hezbollah heeft eerder al een aantal dorpen in Galilea geclaimd, en beweerde dat die vroeger Libanees waren. Hezbollah zal dus echt de wapens niet neerleggen wanneer Israël de Sheba Farms zou overdragen aan Libanon. Bovendien heeft Libanon in 2000 erkend dat Israël zich geheel uit Libanon had teruggetrokken en er geen verdere landdisputen waren. Naast 'Palestina', wil Hezbollah ook graag de absolute macht in Libanon, om dit land om te vormen tot een islamitische staat a la Iran, haar geestelijk leider, geldschieter, trainer en leverancier van wapens. Maar dat alles lees je niet in de Volkskrant.

Ratna Pelle

dinsdag 8 juli 2008

NRC: Rob Wijnberg over vrijspraak Wilders

 
 
Op de vrijspraak van Wilders door het OM reageert in de NRC Rob Wijnberg ( 5juli jl), die het "niet begrijpt".
Onderstaande reactie is geweigerd: te veel post, maar enige andere kritische reactie van dezelfde strekking was er niet. Vervolgens heb ik vandaag gevraagd naar de criteria die de opinie-redactie hanteert bij de selectie. 
 
 

islamisering

Rob Wijnberg kan er niet over uit dat het OM genoegen neemt met het feit dat Wilders onderscheid maakt tussen de islam en zijn aanhangers, de moslims. Hij noemt dat onderscheid spitsvondig en een retorische truc.

Onbegrijpelijk. Ik heb niets tegen het christelijk geloof, maar wel tegen een heleboel christenen – dat kan toch? Welnu, dat kan ook andersom: ik heb (ook persoonlijk) niets tegen moslims, maar wel tegen de imperialistische islam. Want laten we toch svp op de hoogte zijn van de dingen waarover we praten: de islam verdeelt de wereld in twee gebieden. Het niet-islamitisch gebied heet dar al harb oftewel: gebied van de oorlog... En heel de wereld moet islamitisch worden; jihad.

Dat is islamisering.

Wijnberg snapt ook niet wat Wilders met zijn onderscheid nog kan verstaan onder islamisering. Onbegrijpelijk. De islam wil ook in Nederland de dienst uitmaken. Ook Nederland is dar al harb.

Een dhimmy is iemand die geen moslim is in een islamitisch land, en om die reden een tweederangsfiguur, die in elk geval moet buigen voor de islam. Deze dhimmy dient te zwichten onder vernederende maatregelen en zal zich daarom ook angstig gedragen. Hoeveel voorbeelden van dhimmy-gedrag hebben we in ons land al niet gezien? Premier Balkenende wenst de moslims een gezegende ramadan, maar heeft nog nooit de Joden een gezegende rosh hasjana of de christenen een gezegend paasfeest gewenst. Hoe zit dat? Het is een klein doch onmiskenbaar symptoom van dhimmygedrag. We zwichten nu al. Een hoogleraar in Utrecht wordt het recht van vrije meningsuiting ontnomen in zijn afscheidsrede. Omdat we anders bang zijn voor de islamitische reacties. De roep om Arabisch in te voeren op de schoolprogramma’s, de kwestie van de westermoskee. Eerwraak, en het verbod op verandering van godsdienst als je moslim bent. De bedreiging van een cabaretier of van een cartoonist in Denemarken. De moord op Theo van Gogh liegt er niet om.

Persoonlijk ken ik moslims die hier buiten staan en gewoon in Nederland willen wonen en werken. Maar deze aardige moslims zijn geen doelwit van de islam. Zij hoeven niet te worden veroverd – wij wel.

Als Rob Wijnberg dat niet erg vindt dan weet hij niet goed waar hij over praat en zal hij politiek correct Wilders willen veroordelen door hem expres niet te begrijpen, net als vele anderen.

 vd s-b



 

Recht op terugkeer, door Anton van Hooff (De Gelderlander)

In De Gelderlander van dinsdag 24 juni jl. schreef de klassiek historicus Anton van Hooff een uitermate lelijk stukje over Israël, vol hatelijkheden, leugens en verdraaiingen.
 
Onder meer Ratna Pelle en Wouter Brassé, beiden medewerkers van Israel-Palestina.Info hebben hierop gerageerd met onderstaande ingezonden brieven.
 
Een derde reactie, in de vorm van een opiniestuk door Ben Kok, is op de website van De Gelderlander te vinden.
 
Een vierde reactie staat op de weblog van Ratna: Anton van Hooff over Israel: een historicus onwaardig
 
===================
 

Re: Recht op terugkeer

 

Voor een historicus weet Anton van Hooff de geschiedenis behoorlijk geweld aan te doen in de Gelderlander van afgelopen dinsdag.

 

Wie de Palestijnen verwijt dat zij in 1947 een oorlog tegen de Joden waren begonnen, en daarmee hun eigen verdrijving tenminste deels aan zichzelf te wijten hadden, krijgt steevast het verwijt van 'blaming the victim'. Van Hooff presteert het echter het om de Joden die uit Arabische landen moesten vluchten aan te wrijven dat zij het allang best vonden om hun land te verlaten en stonden te trappelen om naar Israël te emigreren. Het is het equivalent van het slachtoffer van een verkrachting voorhouden dat ze het allang lekker vond om eens een beurt te krijgen. Walgelijk!

 

Feit is dat de Joodse gemeenschappen in de Arabische wereld van oudsher een tweederangs positie hadden, en de opkomst van natiestaten beloofde hierin niet direct verbetering te brengen. In Egypte bijvoorbeeld werd 85% van de Joden al in de jaren 1920 uitgesloten van het staatsburgerschap, en vonden begin jaren '40 de eerste pogroms plaats. In 1947 werd wettelijk bepaald dat nog maar 10% van de werknemers van bedrijven uit niet-Egyptenaren mocht bestaan, waardoor veel Joden hun baan verloren. In 1948 kwamen tientallen om bij bomaanslagen en rellen, en werden honderden opgepakt en hun bezittingen in beslag genomen. Tot midden jaren '50 vertrokken zo'n 34.000 Egyptische Joden naar Israël met achterlating van hun bezittingen. Na de Suez Oorlog van 1956 werden bijna 25.000 Joden uit Egypte verbannen en hun bezittingen geconfisqueerd. Na de Zesdaagse Oorlog in 1967 werd het merendeel van de 15.000 overgebleven Joden het land uit gezet, sommigen na maandenlange gevangenschap, mishandeling en marteling.

 

Overigens koos bijna een kwart van de Joodse vluchtelingen uit de Arabische wereld Europa of Amerika als nieuw thuis, waarmee al duidelijk moge zijn dat het niet louter een zaak was van "grif ingaan op de uitnodiging om 'terug te keren' naar hun staat". Anders dan de Palestijnse Arabieren had het gros van de Sefardische en Mizrahi Joden part nog deel aan het Arabische conflict met Israël. Evenals de meeste Europese Joden werden ze pas Zionist door hun vervolging.

 

Wouter Brassé,

Sittard

 

===================

 

Betreft: Recht op terugkeer door Anton van Hooff

 

Het is knap hoeveel onzin Anton van Hooff in zo'n kort stukje bij elkaar kan schrijven.

 

Hij insinueert dat Israël uit 'wraak' voor 4 dode Israëli's 400 Arabieren in de Gazastrook heeft omgebracht. Alle militaire acties die Israël sinds de terugtrekking in 2005 heeft uitgevoerd waren gericht op het stoppen van de raketbeschietingen vanuit de Gazastrook. Dat valt onder het recht en zelfs de plicht van een land om de eigen burgerbevolking te beschermen tegen vijandige aanvallen. De beschietingen met Qassam raketten en mortiergranaten hadden (helaas) de steun van niet alleen de Hamas regering maar ook de meerderheid van de bevolking in Gaza, en als de terreuraanvallen op Israël stoppen is het ook gedaan met de Israëlische tegenacties. Dat bij deze acties zoveel burgers zijn omgekomen, komt omdat Hamas en Islamitische Jihad bewust vanuit burgergebieden opereren en raketten afschieten vanuit schoolpleinen en woonwijken.

 

Van Hooffs verwijzing naar het 'oog om oog' van de Bijbel is erg dubieus, net als de manier waarop hij het onrecht dat de Joden in Arabische staten is aangedaan goedpraat met verwijzing naar het (vermeende) onrecht dat de Palestijnen is aangedaan. Is dat nu juist geen voorbeeld van 'oog om oog'? Van Hooff pleit tenslotte voor het 'recht op terugkeer' van alle Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen, bij elkaar meer dan 4 miljoen. De meesten van hen hebben zelf nooit in Israël/Palestina geleefd, en bovendien is hun vlucht en verdrijving het gevolg van een door henzelf begonnen oorlog tegen de Joodse gemeenschap daar. Hun belangrijkste leider, Haij Amin Al Husseini, liet geen twijfel over het doel van die oorlog bestaan: deze oud-nazi voorzag eenzelfde oplossing van het Joodse probleem in Palestina als Hitler in Europa had toegepast.

 

De Arabische vluchtelingen verdienen desondanks compensatie voor verloren bezittingen, evenals de Joodse vluchtelingen, die bij elkaar land bezaten dat vier keer de oppervlakte van Israël omvatte. Over 'landje pik' gesproken.

 

Ratna Pelle, Nijmegen