dinsdag 30 september 2008

Rotterdam voor Hamas?

Trouw is een van de weinige kwaliteitskranten waarin je nog met enige regelmaat pro-Israel stukken aantreft. Als je een anti-Hamas stuk als pro-Israel mag betitelen?
 
 
Ik gun de bevolking van Gaza de vriendschap van Rotterdam, maar zo'n stedenband loopt nou eenmaal via de bestuurders van beide steden/regio's, zij nodigen elkaar uit en alle activiteiten en hulp verloopt via hun. Zoals we ook geen stedenband aangaan met plaatsen in Birma, Noord-Korea of Wit-Rusland, hoezeer de bevolking daar dat ook kan gebruiken, moeten we dat ook niet doen met gebieden die onder de controle staan van Hamas. Het racistische Hamas is vorig jaar door middel van een illegale coup aan de macht gekomen, en roept op tot de vernietiging van een VN lidstaat en bondgenoot van Nederland, dus ook van Rotterdam.
 
RP
------------
 
Trouw, 24 september 2008
En dan valt het met Hamas heus wel mee?

 

Jumelages – nooit geweten dat Rotterdammers er zo dol op zijn. Met liefst 29 steden onderhoudt de gemeente jumelages. Ter vergelijking: Utrecht en Den Haag zijn beide aan twéé steden geparenteerd, mijn eigen Amsterdam is bevriend met drie.

Maar links Rotterdam vindt dat er nog wel een bij kan. Opmerkelijk genoeg kiest het niet voor Konya (Turkije), Bouake (Ivoorkust) of Shiloh (Zambia) – steden die stuk voor stuk hebben laten weten op zoek te zijn naar een partner. Nee, de Rotterdammers lieten hun begerig oog vallen op de Gazastrook.

Dinsdag werd er een hele avond aan de kwestie gewijd, op initiatief van de SP. De actie 'Rotterdam voor Gaza' heeft de hartelijke steun van GroenLinks én van enkele PvdA'ers die in januari het manifest 'Doorbreek de Stilte' publiceerden.

De Stilte? Jawel. Die was u als mediaconsument wellicht niet opgevallen – het volk van pakweg Darfur, Noord-Korea of Somalië mocht per slot willen dat hun lot wereldwijd zoveel aandacht trok als dat van de Palestijnen. Maar dat ziet u helemaal verkeerd.

Ook meende u wellicht dat lokale politici wel wat anders aan het hoofd hebben dan de internationale politiek. De verloedering van de oude wijken, bijvoorbeeld. Of de opvolging van burgemeester Ivo Opstelten. Alweer mis.

De Rotterdamse sociaal-democraten waarschuwen in hun manifest Israël voor de laatste maal. Het land dient, kort en goed, een einde te maken aan „de bezetting van Palestijns gebied". En Nederland moet eindelijk eens moed tonen. „Als wij Israël niet durven aanspreken, gegijzeld als we zijn door een historisch schuldgevoel, zijn we ook bezig alle Joden over de hele wereld in dit conflict te gijzelen."

Interessante redenering. Maar hoezo zou je dit nobele doel bereiken door uitgerekend met Gaza zusterbanden aan te gaan? Zelf motiveren de initiatiefnemers het zo: „De Gazastrook in Palestina telt ruim 1,3 miljoen inwoners – ongeveer evenveel als de regio Rijnmond. Gaza heeft een vergelijkbaar oppervlak. Gaza verkeert echter in een onvergelijkbare positie. De gevolgen van een jarenlange oorlogssituatie zijn overal zichtbaar. Daarom willen wij dat Gaza zusterstad wordt van Rotterdam. Zodat de gemeente Rotterdam én de Rotterdammers zelf de mensen in Gaza kunnen helpen."

Nu is daar, zoals bekend, sinds enige tijd Hamas aan de macht. En wie banden aanknoopt met 'de mensen in Gaza', knoopt onherroepelijk banden aan met Hamas. De actievoerders zien er blijkbaar geen been in.

Ik weet het, zelfs de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid had in 2006 warme woorden voor Hamas. Nederland, vond de WRR, moet gewoon spreken met de club. En ook elders wint de partij aan Salonfähigkeit. Akkoord, haar Handvest bevat weinig vredelievende passages. En haar blazoen is evenmin vlekkeloos. Maar terreurbeweging? Wij moeten, luidt de boodschap, niet zo wantrouwend zijn. In de praktijk valt het heus mee met Hamas.

Zou het? Vorige week berichtte deze krant over het onderwijs in de Gazastrook. Geheel conform voornoemd Handvest leren schoolkinderen dat ze alle Israëliërs uit Palestina moeten verdrijven „want er bestaat niet zoiets als Israël".

In de reportage komt ook een schoolhoofd aan het woord. „We moeten het denken en de mentaliteit van de mensen veranderen, door het islamitische gedachtengoed te verspreiden, in alle rust en met volharding."

Intussen neemt de druk op schoolmeisjes en studentes om het hoofd te bedekken met de dag toe. En krijgen docenten die niet zuiver genoeg zijn in de leer de wacht aangezegd.

Wie vriendschappelijke banden wenst aan te knopen met zo'n bewind, is op z'n minst stekeblind.

 

Boeken Ilan Pappe, Chris van der Heijden: 60 Jaar anti-Israël

 
 
De kandelaar brandt achter prikkeldraad
http://israel-palestijnen.blogspot.com/2008/09/de-kandelaar-brandt-achter-prikkeldraad.html
 
 
Dergelijke kritische boekbesprekingen van anti-Israël boeken ontbreken helaas in de grotere kranten. Daar lijkt alles wat pro-Palestijns is voor waar te worden aangenomen, zonder dat men zich genoodzaakt voelt één en ander eens kritisch tegen het licht te houden. Ach ja, misschien hebben de NRC en de Volkskrant geen geld voor goede journalisten?
 
RP
 
NB: André Diepenbroek maakt hieronder ook een foutje. Ilan Pappe was niet de begeleider van student Theodore Katz, maar nam het voor hem op toen de controverse rond zijn scriptie losbarstte.
---------------------

De kandelaar brandt achter prikkeldraad

 
24-09-2008 07:14 | André Diepenbroek

De avond is gevallen over het kleine vissersdorp aan de kust van de Middellandse Zee. In het nachtelijk duister van 22 op 23 mei 1948 begint de aanval. Joodse soldaten scheiden de mannen van de vrouwen. De laatsten worden afgevoerd naar een ander dorp. Van de mannen wordt een aantal groepen naar het strand gebracht en daar geëxecuteerd. Van de 1700 bewoners komen ten minste 200 mensen om het leven. De overlevenden worden weggevoerd.

Zowel "De etnische zuivering van Palestina" van de Israëlische historicus Ilan Pappe, als "Israël, een onherstelbare vergissing" van zijn Nederlandse collega Chris van der Heijden heeft als centraal thema de ontstaansjaren van de Joodse staat, ruwweg de periode van 1945 tot 1949. Van der Heijden schetst in zijn boek ook de komst van de Britten in Palestina (aan het einde van de Eerste Wereldoorlog) en de opkomst van de zionistische beweging die de Joden een eigen staat wilde geven (de eerste twintig jaar van de vorige eeuw). Maar ook bij hem ligt het zwaartepunt van zijn betoog bij de geboorte van Israël op 14 mei 1948. Toen, in 1948, ging iets fout wat tot op de huidige dag gevolgen heeft.

Wat ging er dan precies fout? Het heeft te maken met de aanval op het vissersdorp. Het dorp heette Tantura en op de plek waar het ooit lag, is nu een park aangelegd. Ilan Pappe heeft vaker boeken geschreven over wat er tijdens de periode 1945-1949 is voorgevallen in wat eerst Brits-Palestina was en later Israël. Wat er voorviel, was niet de geboorte van de Joodse staat. Ook niet een Joods-Arabische strijd. Wat er in zijn optiek plaatshad, was een georganiseerde operatie van de kant van de zionisten om het land te zuiveren van Arabische bewoners, zodat het een Joodse staat (zonder Arabieren) zou kunnen worden. In Pappes eigen woorden: „Het is het eenvoudige maar afschuwwekkende verhaal van de etnische zuivering van Palestina, een misdrijf tegen de menselijkheid dat Israël wilde ontkennen en door de wereld wilde doen vergeten." Dat gebeurde dus in Tantura - aldus Pappe.

Ramp
Van der Heijden begint zijn boek met een haast bloemrijke schets van een ongerept mediterraan land. Een paar kleine steden, verder dorpen, een eenvoudige plattelandssamenleving. Pappe doet precies hetzelfde, ook in eerdere boeken. Alles wat Palestijns is, wordt verheerlijkt. Dan gaat bij beiden de zionistische invasie van start, de internationale politiek komt erbij, de oorlog begint. Overigens: die Palestijnen woonden er al sinds mensenheugenis, zij zijn de inheemse bevolking. Joden geloven in mythes, zoals dat eeuwenoude verlangen naar Zion.

Van der Heijden vergelijkt voortdurend de ramp die de Palestijnse Arabieren in 1948 trof met de Holocaust die de Joden meemaakten in de jaren van de Tweede Wereldoorlog. Heel storend eindigt die vergelijking vaak met de conclusie: de Joden zouden beter moeten weten en anders moeten handelen. Maar waarom zou dat eigenlijk moeten? Waarom vraagt men zich zoiets nooit af bij de (mis)daden van Serviërs of Polen?

Het is jammer voor Van der Heijden, maar het gaat hier om een oud gegeven uit de historie van het antisemitisme. In de inleiding schrijft hij zelf dat hij de verwijten van antisemitisme al voelt aankomen, maar hij wil die naast zich neerleggen en dit „belangrijke boek" toch schrijven. De waarheid moet naar buiten. Helaas, die waarheid is dat Joden een andere mensensoort zijn, een soort waarvoor andere normen gelden, Joden staan apart. En omdat ze zich niet aan die hogere normen houden, kun je schrijven dat de Joodse staat een vergissing is. Treurig genoeg doet Van der Heijdens essay nauwelijks stof opwaaien.

Lichtpuntje
Ilan Pappe hoort bij een groep Israëlische geschiedschrijvers, de "nieuwe historici", die zich erop toeleggen de zionistische mythen van Israël te ontmaskeren en te ontkrachten. Voor Van der Heijden zijn deze historici het lichtpuntje aan een donkere hemel: zij durven de waarheid aan het licht te brengen. Pappe is een communist en staat bekend als een academicus die Israël en het zionisme haat en geen kans voorbij laat gaan om zijn afkeer te ventileren, meestal in gezelschap van gelijkgezinde Palestijnse historici. Als marxist kiest hij volledig voor het internationalisme, de klassenstrijd. Zoiets als Joods nationaal gevoel verafschuwt hij. Daarmee kunnen we het eens zijn of niet, maar dit gegeven wordt problematisch als hij het moeiteloos verwerkt in zijn geschiedenisboeken.

Pappe gaat daarbij heel ver en verhaalt van geheime bijeenkomsten van Israëls eerste premier, David Ben Gurion, met een "raad", een wat vage groep vertrouwelingen, om de zuiveringsacties te bespreken en te organiseren. Zijn boek heeft de opbouw van een complotthriller. Zionisten bedenken dat een zuivere Joodse staat de oplossing is voor het Joodse vraagstuk. Ze bewerken de Verenigde Naties en misbruiken de erfenis van de Holocaust. Er komt een verdelingsplan voor Palestina. De zionisten vergaderen en bedenken een zuiveringsplan in fasen. De voorbereidende fase wordt succesvol afgesloten. De hoofdfase volgt. Het plan slaagt uiteindelijk ten dele. De aanval op Tantura past hier feilloos in, zegt Pappe, en Van der Heijden beaamt het.

Feiten
Pappe en andere "nieuwe historici" hebben, zo is eerder aangetoond, bewust gebeurtenissen en documenten buiten beschouwing gelaten of onjuist geïnterpreteerd. Weer gaat Pappe het verst: hij ziet geschiedschrijving niet als een zoektocht naar feitelijke waarheden, maar historici schrijven vanwege ideologische redenen. In zijn ogen is er geen waarheid, alleen een verzameling verhalen. Zo refereert hij aan bijeenkomsten die nooit plaatshadden, noemt hij verkeerde jaartallen, citeert hij mensen zonder bronvermelding en zonder dat die citaten ergens teruggevonden werden. Het gaat immers om de indruk die een verhaal achterlaat, om het totaalbeeld.

Dit moge allemaal waar zijn, maar feiten zijn feiten. En een slachting in een vissersdorp is een slachting, niets anders. Of zijn de feiten niet precies feiten in de werken van Pappe en (het op zijn werk gebaseerde boek van) Van der Heijden?

De Joodse geschiedenisstudent Theodore Katz stuitte op verhalen van de slachting bij onderzoek voor zijn afstudeerscriptie in januari 2000. Onder begeleiding van Ilan Pappe ging hij met de zaak aan het werk. Later dat jaar presenteerde hij zijn onderzoek en zocht hij contact met de media om zijn verhaal landelijke bekendheid te geven, waarschijnlijk om zich de status van "nieuw historicus" aan te meten. Er ontstond een nationale rel, die leidde tot een rechtszaak en een officieel onderzoek naar (het bronmateriaal van) zijn scriptie.

Katz' werk bleek voornamelijk gebaseerd op interviews met Arabische overlevenden. En verder: de bandopnames van de interviews bleken op geen enkele manier Katz' verhaal over een slachtpartij te ondersteunen. De scriptie werd afgewezen, maar Pappe, Van der Heijden en tal van Palestijnse auteurs voeren "Tantura" aan als onderdeel van het plan van de zionisten om Palestina van Arabieren te ontdoen. En dat is het kwalijke van dit soort historiografie: het blijft rondzingen, nagalmen - vooral op internet. Een kwalijk boek kan een vergissing zijn, maar die vergissing wordt onherstelbaar als de inhoud voortdurend als waarheid opduikt.

Hoop
Als het verhaal van het zionistische plan om Palestina etnisch te zuiveren niet gebaseerd is op documenten en op feitelijke gebeurtenissen, dan is Israël eerder het land van die oma uit "Jardena. Dagboek uit Jeruzalem" van beeldend kunstenaar Hannah Yakin. Oma Jardena (de auteur verplaatst zich overduidelijk in haar) leeft haar hectische leven met haar hardhorende echtgenoot in Jeruzalem. Ze gaat naar de markt, bezoekt culturele avonden, maakt zich zorgen over haar kleinkinderen in het leger, leest over aanslagen, bereidt zich voor op de feestdagen, hoort van misstanden die veroorzaakt worden door Israëlische soldaten bij de checkpoints in de Westbank.

Zij is daarover bezorgd of boos, maar nooit cynisch. Steeds hoopt ze op betere dagen en probeert daar op haar manier aan bij te dragen. En met enige ironie zegt ze: „...al is Israël zeker niet het licht onder de volken, toch schijnt het als een dapper semidemocratisch sterretje in de ondoordringbare duisternis van het Midden-Oosten."

Chanoekia
Op de kaft van "Israël, een onherstelbare vergissing" is het dak van een Israëlisch gebouw afgebeeld waarop een grote chanoekiakandelaar staat. Eromheen cirkelt prikkeldraad. Van der Heijden wil zeggen: Israël is een fort, een bunker, die niet normaal zal kunnen overleven. Hij kan zich niet voorstellen dat iemand ontspannen het chanoekafeest in Israël kan vieren. De opstand van de Makkabeeën en de tempelreiniging eindigden immers in uiteindelijke verwoesting door de Romeinen. Van die tempel rest slechts een Klaagmuur.

Maar hij heeft het mis. Ieder jaar ontsteken rabbijnen de chanoekia's bij synagogen, ouders ontsteken de kandelaar thuis in bijzijn van de kinderen, soldaten ontsteken de chanoekia's op de plaatsen waar zij noodgedwongen gelegerd zijn. Soms staat die kandelaar dus achter prikkeldraad. Maar hij brandt wel. Ieder jaar opnieuw.

 

N.a.v. "De etnische zuivering van Palestina", door Ilan Pappe; uitg. Kok, Kampen, 2008;
"Israël, een onherstelbare vergissing", door Chris van der Heijden; uitg. Contact, Amsterdam, 2008;
"Jardena. Dagboek uit Jeruzalem", door Hannah Yakin; uitg. Atlas, Amsterdam, 2008.

woensdag 24 september 2008

Dry Bones over de media

 

News Watch

Media Bias : Dry Bones cartoon.
Western Democracies rely on a well-informed public. So what can be done when respected journals like the New York Times and the Washington Post display anti-Israel bias and distortions in their reporting ?

The answer is CAMERA.
(The Committee for Accuracy in Middle East Reporting in America).

And while you're at it, take a look at their blog. It's called Snapshots

 
 

dinsdag 23 september 2008

Het waarmerk van antisemitisme

 
Een bezoekje aan Ramallah heeft natuurlijk weinig nieuwswaarde, tenzij je een 'VIP' bent en roept dat het een getto / concentratiekamp / nazipraktijk / apartheidsregime / oorlogsmisdaad* is (en Israël dat schuld is, natuurlijk). Zie de voorgaande artikelen. De Joden van alles de schuld geven mag weer in 2008....
 
(* Streep door wat niet van toepassing is.)
____________________________________

Het waarmerk van antisemitisme

 
Ik heb me er lang tegen verzet om antizionisme en andere felle anti-Israël kritiek als antisemitisch te bestempelen, maar dat lukt me niet meer. Een Duitse bisschop vergeleek in maart Ramallah met het Joodse getto van Warschau.
 
Ik heb in maart toevallig ook Ramallah bezocht, en geen getto aangetroffen. Het was een vrij gemiddelde Arabische stad, waar het leven nogal gewoon zijn gangetje ging. De Israëlische checkpoints op de Westoever zorgen voor nogal wat oponthoud bij het reizen en belemmeren zeker de economische ontwikkeling van de Palestijnen, maar een getto? We hebben er over de drukke markt gelopen, kleurige Arabische kleding in winkeltjes bekeken, met een Palestijnse vrouw koffie gedronken in de lokale Starbucks, ons verbaasd over het vele afval dat op braakliggende stukken grond werd gedumpt (zoals je ook in Israël wel zag), zelfs het graf van Arafat bezocht, en we werden door Palestijnse soldaten gesommeerd om geen foto's te maken in de buurt van de regeringsgebouwen van de PA. We zagen ook de graffiti tegen de Israëlische bezetting en plakkaten en monumenten waarmee terroristen werden geëerd en verheerlijkt.
 
Wie Ramallah durft te vergelijken met het getto van Warschau moet wel kwaadwillende motieven hebben, maar helaas is dit geen uitzondering. Onlangs noemde de schoonzus van Tony Blair de Gazastrook een concentratiekamp, anderen spreken al jaren van een 'grote openluchtgevangenis'. Een heel leger mensen met 'legitieme kritiek op Israël' heeft het - met soms het schuim zichtbaar op de lippen - over 'Israëlische Apartheid' en 'Nazi-praktijken'. De term antisemitisme stamt uit 1879, de anti-Joodse sentimenten zijn al milennia oud.
 
 
Wouter
________________

Last update - 11:36 19/09/2008
The hallmark of anti-Semitism
 
By Benjamin Weinthal
 
 
BERLIN - Antony Lerman protested the formulation "anti-Zionism equals anti-Semitism" on this page, arguing that because many anti-Zionists are Jewish, such an approach only "widens the pool of our enemies" and causes us to "lose our way." But the failure to recognize the effect that Jewish anti-Zionism has on discourse among non-Jews creates a massive blind spot in the fight against Judeophobia.

Lerman complains that equating anti-Zionism with anti-Semitism diverts attention from more "traditional" manifestations of Jew-hatred, and also interferes with legitimate discussion of Israel's policies. What he fails to understand is that in the post-Holocaust age of political correctness, anti-Zionism is the favored, even socially acceptable, channel by which anti-Semitism expresses itself.

The intense, disproportionate attacks masked under the phrase "Israel criticism," or the very questioning of the Jewish state's right to exist, cannot simply be excused as legitimate critique. The practical implications of much of the anti-Zionist rhetoric, after all, would mean the dissolution of Israel. Hence, it is the anti-Zionist Jews themselves who are widening the pool of enemies.
 
Contemporary Germany provides a good example of this. The major media here have largely outsourced their Israel discussion to anti-Israeli Jews. One of the latter, a self-styled journalist named Evelyn Hecht-Galinski, has equated Israel's policies with those of Nazi Germany, and argued that a "Jewish-Israel lobby with an active network extends around the world, and thanks to America, its power has become great." In response, German-Jewish journalist Henryk M. Broder wrote that "anti-Semitic, anti-Zionist statements are her specialty." While Hecht-Galinski did not object to the anti-Zionist label, she was granted a temporary restraining order to prevent Broder from invoking the adjective "anti-Semitic."

In raging against the Jewish state, critics like Hecht-Galinski serve to symbolically inoculate non-Jewish Germans against the charge of anti-Semitism and bias against Israel. The rejoinder, "but Jews themselves say this," has become a standard defense, a type of kashrut seal that justifies comparing Israel with Nazi Germany, or blaming Jews for rising global anti-Semitism.

Even better than a Diaspora Jew criticizing Israel is an Israeli who does so, via criticism that can easily be misunderstood and even distorted. The culture editor of the conservative daily Frankfurter Allgemeine Zeitung, Patrick Bahners, for example, in a recent exoneration of Hecht-Galinski of anti-Israel prejudices, noted that even some Israeli peace activists compared the security fence to the walls of the Warsaw Ghetto. Bahners, like a majority of Germans (according to a 2004 study), feels comfortable with the "Israelis are to Palestinians as Nazis are to Jews" analogy. And, most of the country's other major dailies have also aligned themselves with Hecht-Galinski.

German experts on anti-Semitism view the "Israelis as Nazis" reflex as a form of "secondary anti-Semitism." Already two decades ago, Israeli psychoanalyst Zvi Rex identified a core element of post-Shoah "secondary anti-Semitism" with his ironic observation that, "The Germans will never forgive the Jews for Auschwitz." In this view, Israel, by serving as a permanent reminder of the Holocaust, evokes guilt and resentment. Some relief is provided by giving a platform to a small and unrepresentative group of anti-Israel Jews.

But secondary anti-Semitism is not limited to Germany, and it's astonishing that Lerman neglected to note the connection between it and the disproportionately high levels of anti-Israel sentiment in Europe today.

Considering the obvious link between secondary anti-Semitism and anti-Israel sentiments, it seems especially counterproductive to summarily dismiss - as Lerman did - the European Union's "working definition" of anti-Semitism, which describes such manifestations of the phenomenon as "applying double standards [to Israel] by requiring of it a behavior not expected or demanded of any other democratic nation" and "drawing comparisons of contemporary Israeli policy to that of the Nazis."

Publicizing the "working definition" would advance the understanding of contemporary anti-Semitism. And after giving governments a set of criteria, grounded in the most current research on anti-Semitism, if the "working definition" were to be legally adopted by police and local authorities, human rights violations could be monitored. The nebulous subject of what "really" constitutes anti-Semitism could be discussed in more detached, objective terms.

Most Germans remain mired in an obsolete conception of anti-Semitism that encompasses the Nazis' view of Jews as money-grubbing or as scheming and sub-human. Sensitivity to, and awareness of, more contemporary manifestations of anti-Semitism are sorely lacking.

One example is the case of Prof. Arnd Kruger, a sports historian at the University of Gottingen, who has argued that the 11 Israelis who were killed at the 1972 Olympic Games in Munich essentially committed suicide "for the cause of Israel." According to Kruger, the athletes allowed themselves to be murdered by the Black September Palestinian terrorists, so as to prolong financial restitution from Germany, and to preserve Holocaust guilt among Germans. Kruger based his martyr theory on "a different perception of the human body" in Israel, supposedly reflected in a high rate of abortion there, adding that "Israel tries to prevent living with disabilities at all costs."

Kruger's statements meet the standard of anti-Semitism as defined by the EU "working definition," yet two weeks ago a University of Gottingen commission rejected charges of academic misconduct against Kruger and absolved him of anti-Semitism. Other than that, there's been almost no public outcry at his outrageous suggestions.

Unfortunately, there is no shortage of Kruger-style cases in Germany, and the juncture of anti-Israeli, anti-Semitic views is the hallmark of contemporary anti-Semitism. And whether it is non-Jews or a fringe group of anti-Zionist Jews who meet the criteria of the EU "working definition" of anti-Semitism, we should energetically raise our voices to counter the nonsense parading as criticism of Israel.

 
Benjamin Weinthal is an independent journalist working in Berlin.

Britse journaliste noemt Gazastrook concentratiekamp

 
Zijn dit de journalistieke standaards anno 2008?
 
 
 
Na de recente uitspraken van Desmond Tutu, huidig VN-voorzitter Miguel D'Escoto en Achmadinejad kan dit er ook nog wel bij. George Galloway, die Saddam Hoessein meermaals bezocht en Hezbollah steunt, is een geval apart. Dat Tony Blairs schoonzuster Lauren Booth zich met hem inlaat is veelzeggend. Er lijkt geen grens te zijn aan de Israel bashing en de obsessie met Israel.
 
Booth had niet door dat het Ramadan was, en zag die arme Gazanen de hele dag honger lijden. Klik op de link van de JP voor de foto van een Iftar maaltijd in Gaza en Google dan een willekeurige foto van Darfoer op. Zoek de 10 verschillen...
 
Het is moeilijk om een andere verklaring dan antisemitisme te vinden voor al die belachelijke aantijgingen tegen Israel.
 
Ratna & Wouter
_________________
 
The Jerusalem Post
Sep 17, 2008 22:30 | Updated Sep 18, 2008 1:58

'Gaza a massive concentration camp'
By JONNY PAUL, LONDON

http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1221489063620&pagename=JPost%2FJPArticle%2FShowFull


The sister-in-law of former British prime minister Tony Blair has called Gaza a "concentration camp" and a "humanitarian crisis on the scale of Darfur."

Journalist and activist Lauren Booth was being interviewed by left-wing anti-Israel activist George Galloway on Press TV, an Iranian English-language 24-hour news channel based in London, earlier this month.

Galloway, who was thrown out of the Labor Party in 2003 for encouraging British troops to refuse orders while on duty in Iraq, was speaking to Booth in what he called "occupied Gaza."

"Why are they keeping you cooped up in the concentration camp called Gaza?" he asked her.

"I want to say thank you for using the word concentration camp because the word prison has been applied in the last few years and that's a lie. In a prison you get three meals a day, a nourishing diet, visits from outsiders and some hobbies and rehabilitation and a date for your release," she said.

A few days before the interview, Agence France-Presse released a picture of Booth shopping in a grocery store in Gaza.

Booth and other pro-Palestinian activists entered the Strip with the Free Gaza protest boats that came from Cyprus on August 23. Most of the protesters left on the same boats at the beginning of September; she and several others chose to remain in Gaza.

Last month Hamas Prime Minister Ismail Haniyeh presented her and 47 other international activists with Palestinian diplomatic passports.

Booth has said that she is trapped in Gaza, that Egyptian and Israeli authorities have prevented her from leaving.

Meanwhile, the Free Gaza movement says it is "broke" and is trying to raise funds for a return trip next Monday.

"On September 22, we're going back to Gaza to expose the illegality of Israel's actions, support the suffering people of Gaza and create an open channel between Gaza and the outside world.

"Our goal is to raise half-a-million dollars by the end of September. Please give what you can," the group said in an appeal for support.

Desmond Tutu en kritiek op Israël

 
http://israel-palestijnen.blogspot.com/2008/09/desmond-tutu-in-de-porseleinwinkel-van.html
 
 
Bisschop Tutu weet veel van Zuid-Afrika, niet van het Israelisch-Palestijns conflict. Onterecht wordt hij echter wel gezien als autoriteit op dat gebied, alsof iemand die de problemen in eigen land goed kan oplossen automatisch ook weet hoe een heel ander conflict, met andere oorzaken en dat dus ook een andere oplossing vergt, opgelost moet worden.
 
He criticized the international community for failing to speak out against the suffering in Gaza, home to 1.5 million Palestinians, under an Israeli blockade.
"This silence begets complicity," he told the UN Human Rights Council.
 
Het westen zwijgt niet over vermeende en reële Israelische misdaden; er is een onophoudelijk luid koor dat Israel zwart maakt en alleen verantwoordelijk houdt voor het voortgaande conflict. Tutu zingt een aardig partijtje mee in dat koor en is daar blijkbaar een beetje doof van geworden. Waar over gezwegen wordt, en dat is echt een schande, is Darfoer. Daar zijn honderdduizenden onschuldige burgers omgekomen en miljoenen gevlucht. Daar is werkelijk sprake van etnische zuiveringen, vrouwen worden massaal verkracht, mannen en kinderen vermoord en dorpen met de grond gelijk gemaakt, maar het mag geen genocide heten. En nee, Darfoeriaanse zelfmoordcommando's blazen zich niet op in Kartoem, en niemand betwist het recht van Soedan om te bestaan. Waarom wordt Soedan niet harder aangepakt door de internationale gemeenschap? Waarom komt het in de Mensenrechtenraad nooit van een ondubbelzinnige veroordeling? Er is nooit een holocaust op de Soedanezen uitgevoerd, en toch dat regime vrijuit.
 
Tutu, toegegeven, roept ook op tot sancties tegen de Soedanese regering, maar zijn Apartheidspraat reserveert hij voor Israël. Ten onrechte, betoogde eerder dit jaar ook de Soedanese mensenrechtenactivist Simon Deng, die in Israël een veilig heenkomen vond, en daar juist niet de 'Apartheid' aantrof waarvoor hij zijn thuisland was ontvlucht.
 
Tutu later told a news conference: "I think the West, quite rightly, is feeling contrite, penitent, for its awful connivance with the Holocaust."
 
Israel wordt ondanks (of ook vanwege?) de holocaust onophoudelijk bekritiseerd. Het is het enige land waarvan het bestaansrecht geregeld wordt ontkend, en in de VN algemene vergadering en mensenrechtenraad worden geregeld dubieuze vergelijkingen gemaakt tussen Israel, een westerse democratie, en nazi-Duitsland. Maar dat is voor Tutu natuurlijk geen probleem.
 
Velen zeggen dat de Joden van slachtoffers in daders zijn veranderd, dat ze net zo wreed blijken als hun voormalige beulen. Ook eisen we van Israel extra moreel gedrag 'want de Joden zouden toch moeten weten wat het is om zo onderdrukt en vernederd te worden'.
 
In zijn eigen Zuid-Afrika werden niet lang geleden nog vluchtelingen uit Zimbabwe, die de tirannie en het wanbeleid van Mugabe ontvlucht waren, door de lokale zwarte bevolking verjaagd en vermoord. Tutu zou er beter aan doen zijn energie op zijn eigen land te richten, want in het al te complexe Midden-Oosten conflict gedraagt hij zich als een olifant in een porseleinwinkel met zijn al te gemakzuchtige en beledigende oneliners.
 
Eén moeilijk conflict in de wereld oplossen is ook wel genoeg in een mensenleven, toch?
 
 
Ratna & Wouter
___________________
 
 
Tutu: World doesn't criticize Israel because of the Holocaust
 
By Reuters
 
 
South African Nobel Peace laureate Archbishop Desmond Tutu on Thursday accused the West of complicity in Palestinian suffering by its silence, suggesting it did not want to criticize Israel because of the Holocaust.

Tutu spoke after delivering a report to the United Nations about Israel's deadly shelling of the town of Beit Hanun in Gaza in November 2006, which he said may constitute a war crime.

He criticized the international community for failing to speak out against the suffering in Gaza, home to 1.5 million Palestinians, under an Israeli blockade.
"This silence begets complicity," he told the UN Human Rights Council.

Tutu later told a news conference: "I think the West, quite rightly, is feeling contrite, penitent, for its awful connivance with the Holocaust."

"The penance is being paid by the Palestinians. I just hope again that ordinary citizens in the West will wake up and say 'we refuse to be part of this'," he said.

The Geneva-based Human Rights Council on Thursday debated the report on his fact-finding mission conducted last May, which called for an independent investigation into the Israeli strike that killed 19 Palestinians, all but one from the same family.
The Israeli military, after carrying out its own investigation, said in February that it had directed artillery fire against the Beit Hanun area on Nov. 8 2006, on the basis of intelligence that militants were planning rocket attacks.

Israeli ambassador Aharon Leshno Yaar told the Council on Thursday: "A thorough internal investigation was conducted and the results of this investigation shared with the United Nations. Nothing can be gained by rehashing this topic now."

But Tutu, who won the 1985 Nobel Peace Prize for his non-violent struggle against apartheid in his homeland, said his mission never had access to the internal Israeli report.

It was regrettable that Israel had not cooperated with his team, although it admitted responsibility for the strike.

"No verifiable explanation has been offered, no independent impartial and transparent investigation has been held, no one has been held to account," Tutu said.

In talks with senior Hamas officials, Tutu said he demanded an end to the firing of rockets into Israel, saying Hamas has an obligation to respect international humanitarian law.

"Families living in Sderot have the right to live without the fear of rockets, however crude, dropping from the sky," he said.

Israel and the West tightened restrictions last year on the Gaza Strip in an attempt to isolate Hamas after its fighters seized the territory. The Islamist group opposed Palestinian President Mahmoud Abbas' peace talks with Israel.

Palestinian ambassador Mohammad Abu-Koash said Tutu's report should be brought to the attention of both the International Court of Justice and the International Criminal Court.

"The Israeli shelling of civilians in Beit Hanun while asleep in their homes and targeting of those fleeing is a war crime and its perpetrators must be brought before international justice," he said in a speech.
 
 

zaterdag 6 september 2008

PA televisie toont kinderen een wereld zonder Israël

 
Is negatieve aandacht beter dan géén aandacht? In Nederland heeft Israël niet te klagen over negatieve aandacht; de PA televisie doet of Israël gewoon niet bestaat...
 
 
PA televisie toont kinderen een wereld zonder Israël
http://israel-palestijnen.blogspot.com/2008/09/pa-televisie-toont-kinderen-een-wereld.html
 
Voor de meeste Palestijnen is heel Israël eigenlijk Palestina, zijn Israëlische steden Palestijnse steden en ligt het Meer van Galilea in Palestina. Dat is wat dit conflict anders maakt dan de vrijheidsstrijd van de Basken, Amazigh, Koerden of Tchetchenen, of welke etnische strijd dan ook. Nog los van het feit dat de Palestijnse strijd vaak bijzonder gewelddadig is geweest, wil men een ander, bestaand land, overnemen en dus ontmantelen of vernietigen. Ondanks het feit dat de PLO in 1993 officiëel (niet 1988 zoals sympathisanten van de Palestijnen veelal beweren) Israël erkende, en ondanks het feit dat ook Abbas zegt een tweestatenoplossing voor te staan, wordt in Palestijnse media, in schoolboeken en op TV heel Israël als Palestina neergezet.
 
Het gaat gewapende groeperingen als de aan Fatah geliëerde Al Aqsa Martelaren Brigades, de Hamas, het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina etc. dan ook niet om de in 1967 door Israël bezette gebieden maar om heel Israël. Het is vreemd dat velen aan dat feit voorbij gaan en doen alsof het slechts om de 1967 bezetting gaat. De meeste Palestijnen verstaan onder bezetting duidelijk wat anders dan de Westerse media en politici, maar dat heeft nog niet iedereen door.
 
RP
------------------
 

PA TV children's quiz:

Teaching about

 a world without Israel

By Itamar Marcus and Barbara Crook

 

Palestinian children are taught through formal and informal education to see a world in which the state of "Palestine" exists and replaces all of Israel. A children's quiz broadcast this week on Fatah-controlled Palestinian Authority television shows how thoroughly Palestinian children have absorbed this message. 

 

Children on the TV program routinely identified every Israeli city and landmark as part of the State of "Palestine." Haifa, Ashdod and Eilat are described as Palestinian ports, the Sea of Galilee is said to be a Palestinian lake, and the area of the Palestinian state is said to be 27,000 square kilometers. In fact, the total area of Gaza and the West Bank totals 6,200 square kilometers, so the only way to come up with the larger measurement is to include undisputed Israeli territory in the calculation. The "State of Palestine" is said to border Lebanon and the Red Sea; in fact, these are Israel's borders.

 

In an unsettling reminder of the 2007 Hamas children's TV program that used a Mickey Mouse character to preach hatred and world Islamic domination, the child host of this week's PATV (Fatah) program is sitting in front of a photo of Mickey Mouse.

 
Following is a link to a clip from the program:

The world view of these Palestinian children is a direct result of their formal education, which teaches them to envision a world without Israel.
 
The following are examples from PA schoolbooks, which teach children to imagine a world without Israel:

"Coastal states differ in terms of their access to water sources, such as...: states located on sea coasts with accesses to two seas, for example: Palestine and Egypt to the Mediterranean Sea and the Red Sea."
[Physical Geography and Human Geography, Grade 12, p. 105]
 
 "Palestine has a long coast facing the Mediterranean sea and a short coast on the Gulf of Aqaba."
[Health and Environment Studies, Grade 8 (2003), p. 130, the Israeli city of Eilat is on the Gulf of Eilat (Aqaba) - Ed.]
 
"... The Tiberias Lake [Sea of Galilee], in Palestine"
[Physical Geography, Grade 5, p. 25]
 
Following is the text of the quiz:
 
Host: List three Palestinian ports.

(On phone) Adham: Haifa, Ashdod and Gaza.

Host: Your answer was correct...I'll add a few. Dear friends, we have the Haifa port, Jaffa, Ashkelon, Eilat, Ashdod & Gaza.
[Note: All are Israeli cities except Gaza.]

Host: What is the size of the state of Palestine?

(On phone) Haidar:  27,000 sq. km.  
[Note: The size of the West Bank and Gaza is 6,220 sq. km.]

Host:  Bravo!

Host: Name three countries bordering Palestine.

Boy: That's easy.

(On phone) Muhammad:  Lebanon, Jordan, Egypt.
[Note: Only Israel borders Lebanon.]

Host: The Palestinian borders overlook two important seas. What are their names?

(On phone) Lama: The Mediterranean and the Red Sea.
[Note: The Red Sea borders Israel's southern tip.]

Host: Congratulations, your answer is correct.

Host: What's the name of the only sweet-water lake in Palestine?

On phone: Ayyam The Tiberias Sea [the Sea of Galilee or the Kinneret].
[Note: The Sea of Galilee is in Israel.]

Host: Your answer is correct.
 
PATV (Fatah), Sept. 1, 2008

 
 
PMW | King George 59 | Jerusalem | Israel  www.pmw.org.il
 
 

De Standaard: Kritiek op Israël drijft opiniemakers in de pen

 
 
Volgens velen wordt een ieder die kritiek uit op Israël steevast door de Israëllobby voor antisemiet uitgemaakt, in een poging de critici de mond te snoeren. Het is een inmiddels grijsgedraaide grammofoonplaat (of beter gezegd: CD), maar critici van Israël kunnen er geen genoeg van krijgen. Beide kanten maken elkaar in discussies voor van alles uit, en het duurt inderdaad nooit zo heel erg lang voordat de Holocaust er door een van beide kanten bij wordt gehaald. Dit gebeurt overigens juist veelvuldig door sympathisanten van de Palestijnen, die menen dat Israël zich vanwege de Holocaust boven de wet verheven voelt en boven kritiek zou staan, die menen dat de Joden nu hetzelfde doen met de Palestijnen als henzelf is aangedaan of die menen dat Israël ten onrechte is gesticht uit schuldgevoel over de Holocaust en wij daarom nu juist voor de Palestijnen moeten opkomen.
 
Het blijft blijkbaar moeilijk voor mensen om Joden als een gewoon volk te zien met recht op zelfbeschikking en hetzelfde recht om fouten te maken en wreed te zijn als andere volken. Met kritiek op die fouten en wreedheden is natuurlijk niks mis, en maar weinig mensen hebben helemaal geen kritiek op Israël, maar juist de relatie met de Holocaust die veelvuldig wordt gelegd, de hogere eisen die men aan Joden stelt, en stereotyperingen over een almachtige Joodse lobby en vermeende Joodse exclusiviteit maken kritiek op Israël beladen en verdacht. En ik heb zelden een discussie over Israël meegemaakt waarin dat soort zaken niet om de hoek komt kijken.
 
De eerste regel van onderstaand artikel is eigenlijk al onjuist:
"Maakt de Joodse lobby het debat over Israël onmogelijk of wordt ze er kwaadwillig uit geweerd? Het debat is springlevend."
 
Er is geen 'de Joodse lobby', er zijn mensen met allerlei meningen over Israël en er zijn verschillende organisaties die het voor Israël opnemen, zoals er ook allerhande Palestina Komité's en werkgroepen en platforms zijn. Waarom is dat geen lobby dan?
 
Het is overigens positief dat er eindelijk een debat is over dit soort zaken, waarin mensen van beide kanten hun mening geven. Mensen die het voor Israël opnemen worden inderdaad uit veel debatten en bijeenkomsten geweerd, vooral wanneer deze door progressieve partijen en groepen worden georganiseerd. (Op de Belgische Indymedia is een pro-Zionistische stellingname zelfs verboden!)
 
Dat nota bene het Vlaams Belang deze eenzijdigheid aan de kaak stelt is natuurlijk diep triest, want progressief zijn en sympathie hebben voor Israël sluit elkaar absoluut niet uit, en juist Hezbollah en Hamas zijn uitermate reactionaire bewegingen.
 
RP
-------------

Kritiek op Israël drijft opiniemakers in de pen

BRUSSEL - Maakt de Joodse lobby het debat over Israël onmogelijk of wordt ze er kwaadwillig uit geweerd? Het debat is springlevend.

Ortwin Depoortere (Vlaams Belang) interpelleerde gisteren in de Gentse gemeenteraad over een debattenreeks op de Gentse Feesten, georganiseerd door Eric Goeman. Depoortere vindt de debatten te links en vindt dat de stad daarvoor beter geen schoolgebouwen ter beschikking stelt. Hij verwijst naar een debat over Israël, waar volgens hem enkel anti-Israëlische sprekers uitgenodigd waren.

Extreemrechts als bondgenoot van de pro-Israëllobby, tegen de vrije meningsuiting? Het Platform voor vrije meningsuiting, waar ook Eric Goeman deel van uitmaakt, is allerminst verwonderd en reageert met een open brief. De pro-Israëlische lobby probeert volgens de ondertekenaars van de brief 'ook in ons land al geruime tijd de critici van de Israëlische bezettings- en annexatiepolitiek de mond te snoeren'. Het wapen dat de lobbymachine daarbij hanteert, is Israël-critici antisemitisme te verwijten, een middel dat werkt, want 'niemand wil in verband worden gebracht met die zwarte bladzijden uit de Europese geschiedenis'. De lobby, die zo al succesvol verschillende kritische acties monddood heeft gemaakt, gedraagt zich volgens het platform bovendien steeds agressiever en vindt - ironisch genoeg - zelfs steun bij extreemrechts. De brief is ondertekend door bijna negentig academici, auteurs en opiniemakers.

Op de open brief kwam onmiddellijk reactie van het Platform voor faire meningsuiting. Dit tweede platform geeft het eerste gelijk: 'Kritiek op Israël is geen antisemitisme.' Helaas kan eenzijdige en ongenuanceerde kritiek wél leiden tot antisemitisme en heel wat organisaties 'die er een aparte wereldvisie op nahouden' organiseren 'projecten waarbij de Joodse staat het keer op keer moet ontgelden' en waarin geen tegenstem te horen is. En dat is onfair, vindt het platform. De Israëllobby maakt het serene debat niet onmogelijk, er is gewoon geen debat, want de helft van de argumenten wordt nooit gehoord. Een schare opiniemakers, schrijvers en academici ondertekenden op hun beurt deze brief. (wwo)

Blz. 18 Opinie.