vrijdag 30 januari 2009

Hamas probeerde ambulances te kapen tijdens Gaza Oorlog

Dit zijn bekende praktijken van Hamas en andere terreurgroepen. Dergelijke berichten halen onze media zelden. Een reden is dat weinig Palestijnen zich openlijk over Hamas durven uit te spreken, uit angst voor represailles, een andere dat als het beeld eenmaal is dat Israel de grote boosdoener is er blijkbaar weinig ruimte en aandacht is voor berichten die een ander licht op de zaak werpen.
Zie ook dit filmpje dat al jaren op internet te vinden is:
Hamas tried to hijack ambulances during Gaza war
Jason Koutsoukis in Gaza City
January 26, 2009


PALESTINIAN civilians living in Gaza during the three-week war with Israel have spoken of the challenge of being caught between Hamas and Israeli soldiers as the radical Islamic movement that controls the Gaza strip attempted to hijack ambulances.

Mohammed Shriteh, 30, is an ambulance driver registered with and trained by the Palestinian Red Crescent Society.

His first day of work in the al-Quds neighbourhood was January 1, the sixth day of the war. "Mostly the war was not as fast or as chaotic as I expected," Mr Shriteh told the Herald. "We would co-ordinate with the Israelis before we pick up patients, because they have all our names, and our IDs, so they would not shoot at us."

Mr Shriteh said the more immediate threat was from Hamas, who would lure the ambulances into the heart of a battle to transport fighters to safety.

"After the first week, at night time, there was a call for a house in Jabaliya. I got to the house and there was lots of shooting and explosions all around," he said.

Because of the urgency of the call, Mr Shriteh said there was no time to arrange his movements with the IDF.

"I knew the Israelis were watching me because I could see the red laser beam in the ambulance and on me, on my body," he said.

Getting out of the ambulance and entering the house, he saw there were three Hamas fighters taking cover inside. One half of the building had already been destroyed.

"They were very scared, and very nervous … They dropped their weapons and ordered me to get them out, to put them in the ambulance and take them away. I refused, because if the IDF sees me doing this I am finished, I cannot pick up any more wounded people.

"And then one of the fighters picked up a gun and held it to my head, to force me. I still refused, and then they allowed me to leave."

Mr Shriteh says Hamas made several attempts to hijack the al-Quds Hospital's fleet of ambulances during the war.

"You hear when they are coming. People ring to tell you. So we had to get in all the ambulances and make the illusion of an emergency and only come back when they had gone."

Eyad al-Bayary, 32, lost his job as a senior nurse at the Shifa Hospital, the largest in Gaza City, about six months ago because he is closely identified with Fatah, the rival political movement of Palestinian Authority President Mahmoud Abbas.

Twice last year Mr Bayary was arrested by Hamas, and once he was jailed for six days for flying the Fatah flag above his house in Jabaliya. He now works part-time as an English teacher at al-Azhar University.

"After the first day of the war, I go to the hospital to work, to help, but I was told to go away. They tell me 'you are not needed here' and they push me away," Mr Bayary said.

Since the ceasefire was declared on January 17, Hamas has begun to systematically take revenge on anyone believed to have collaborated with Israel before the war.

Israel makes no secret of the fact that it has a network of informants inside Gaza who regularly provide information on where Hamas leaders live, where weapons are being stored and other details that formed an important part of Israel's battle plan.

According to rumour, a number of alleged collaborators have already been executed. Taher al-Nono, the Hamas government's spokesman in Gaza, told the Herald that 175 people had been arrested so far on suspicion of collaborating.

"They will be dealt with by the court and the judge and we will respect the judge's decision," Mr Nono said.

And if the sentence is death?

"We will respect the decision."

But the breakdown between Hamas and Fatah over the last 18 months did not prevent some co-operation between the two sides during the war.

The commander of one al-Aqsa Martyrs Brigade unit - the brigades are a coalition of secular militia groups which operate under the loose umbrella of Fatah - said the real enemy remains Israel.

The unit commander, who used the name Abu Ibrahim, invited the Herald into his home.

On the wall of his lounge room hung the portraits of George Habash, who founded the Popular Front for the Liberation of Palestine, a communist paramilitary organisation, and Abu Ali Mustafa, the man who succeeded Habash as leader of the PFLP and who was killed by Israeli forces in 2001.

"Of course we fought together with Hamas because we all have the same aim: to liberate our homeland," he said.

With his two-year old daughter on his knee, Mr Ibrahim, 30, said he would never accept peace or negotiation, even if it might lead to the creation of a Palestinian state.

"I believe in the existence of Israel because it exists on my land - but the war with Israel will only end when I liberate all of my land. This last war with Israel was not the first war, and it will not be the last."

Rebuilding the Strip

GAZA CITY: Hamas will begin a big reconstruction effort in the Gaza Strip today as the territory's 1.5 million people start to recover from the devastating three-week war with Israel that claimed more than 1300 lives and destroyed thousands of buildings, factories and farms.

Life was beginning to return to a relative state of normality yesterday, with schools, universities and businesses back open.

But with most government buildings destroyed during the war, and piles of concrete rubble on street corners, Gazans face a huge effort to return the Strip to the impoverished state that existed before the war began.

Thousands of Gazans who lost their homes are still living in temporary accommodation provided in United Nations Relief and Works Agency schools, and electricity is being rationed, with homes receiving power for just a few hours a day.

A Hamas spokesman in Gaza, Ayman Taha, said his organisation would observe a truce with Israel for 18 months on the condition all the crossing points with Israel were opened.

With Hamas's popularity apparently plummeting in as a result of the war, the movement's leadership is using financial handouts to boost morale.

Hamas leaders from Gaza and Damascus, Syria, travelled to Cairo yesterday to meet Egyptian intelligence leaders and leaders of the Palestine Liberation Organisation for talks aimed at resolving Hamas's dispute with the Fatah movement of the Palestinian President Mahmoud Abbas.

In Israel the appointment of George Mitchell as special envoy of the US President, Barack Obama, to the Middle East has met with caution and suspicion.

Israeli Foreign Ministry officials were scrambling to put together a brief for Mr Mitchell, who is due to visit Jerusalem and the West Bank city of Ramallah this week, as well as Egypt and Jordan.

Israeli officials believe Mr Mitchell's first step will be to recommend the "road map for peace" plan announced by the former president George Bush in 2002 be extended.

Israelis have also begun to turn their attention to the general elections on February 10. With polls indicating the right-wing Likud party leader Benjamin Netanyahu is on track to return to the Prime Minister's office he occupied in 1996, the centrist Kadima Party leader, Tzipi Livni, warned yesterday that if the far-right won government it would lead to an inevitable rift with the US.


donderdag 29 januari 2009

Hulp uit Israel voor slachtoffers Gaza

Onderstaand artikel laat zien dat Sander van Hoorn, die maandagavond bij Pauw en Witteman beweerde dat er in Israel helemaal geen empathie is voor de Palestijnen in Gaza, niet de waarheid vertelde. Het initiatief van de kibboets beweging is niet het enige voorbeeld. Zo meldde iemand uit Israel dat de Israelische TV onlangs een reportage had over een vrijwilligersorganisatie die pakketten met voedsel en kleding inzamelt die de bevolking doneert aan de bevolking in Gaza (namens de Israelische bevolking). Een ander net had een reportage over een Israelische vrijwilligster die in de Israelische ziekenhuizen Palestijnse families begeleidt waarvan de kinderen tijdens de oorlog door Israel zijn opgenomen voor behandeling. Verder bouwde Israel een veldhospitaal bij een van de grensovergangen in Gaza voor hulp aan de bevolking van Gaza.
De Israelische televisie besteedde en besteedt wel degelijk aandacht aan het leed in Gaza, zo hoor ik van Israeli's, zoveel zelfs dat Yonit Levy van Arutz 2 tijdens de oorlog kritiek van kijkers kreeg wegens, vermeende, te grote aandacht voor de situatie van de Palestijnen.
Het verhaal van de Palestijnse dokter wiens huis in Gaza werd gebombardeerd werd door Sander van Hoorn gepresenteerd als een bewijs van de onverschilligheid in Israel over de humanitaire kant van de oorlog in Gaza. De Israelische TV (Arutz 10) had over hem  een reportage waarin hij verhaalde de hele dag door telefoontjes en sms-jes te krijgen van Israeli"s met empathische boodschappen. In een andere reportage over de dokter met de vrouw die hem verbaal had geattaqueerd in het ziekenhuis, spraken beiden met elkaar over de gevoelens van woede en verdriet die ze hebben. Aan het eind besloten ze telefoonnummers uit te wisselen.
48 Gaza orphans to travel to Israel for 2-week rest
Kibbutz Movement initiative in cooperation with Haifa, Kibbutz Sasa, Kfar Qassem plans to host Palestinian children orphaned during Operation Cast Lead in hopes of creating more peaceful future
Tamar Trabelsi-Hadad
Ynet - Published:  01.28.09, 09:37
Forty-eight Palestinian orphans whose parents were killed in bombings during Operation Cast Lead were planned to arrive in Israel on Wednesday for two weeks of rest and recovery from their grim reality at home.

Tuesday's closure of the crossings with Gaza made it unclear whether the children, aged 8-15 would be able to arrive as scheduled.

Haifa Municipality, Kibbutz Sasa and the Candle for Peace and Solidarity association in Kfar Qassem have been preparing to greet the kids in recent days, and are awaiting their arrival on Wednesday barring any last minute changes.

The children will be hosted in Haifa, Sasa and Kfar Qassem as part of the Kibbutz Movement's humanitarian initiative.

A rich program in Haifa's various sites was designed for the orphans, including a visit to the Museum of Science, the zoo, a cruise in Haifa bay, trips around the city, watching movies and children's theater, and other social activities.

During their stay the children will also meet with Israeli students from schools in Haifa.

Head of the Kibbutz Movement's special assignment division Yoel Marshak, who operated the volunteers' headquarters for southern residents under rocket fire is also managing the current humanitarian project.
Marshak said Tuesday evening that the humanitarian effort was meant to ease the orphans' suffering and not aid terrorists.
"The Kibbutz Movement educates its sons to be the first on the battlefield and kill the enemy before being killed, and on the other hand, once the cannon fire stops, we adopt orphan children who, maybe, thanks to our humanitarian effort, we'll put an end to the wars in the future," he said.
"The children who have received love from us will remember this experience for many years and when they grow up will reach out for peace. I believe the change will come only from the youth out of will and recognition and not from treaties."
Haifa Mayor Yona Yahav said the municipality was ready to receive the children Wednesday morning, and that a bus carrying a city representative would meet the children at Erez crossing.

"The children are the hope for the future," said Yahav, "We are rising to the challenge of hosting the children from Gaza to show the world things can be different."

Social Affairs Minister Isaac Herzog who is responsible for humanitarian aid sent to Gaza welcomed the project Tuesday night, saying, "This is a very important initiative. The State of Israel makes an absolute distinction between aid to the civil population in the Gaza Strip and Hamas."

David Regev contributed to this report

zondag 25 januari 2009

A.B. Yehoshua's open brief aan Gideon Levy

Haaretz columnist Gideon Levy mocht vanavond zijn zegje doen op het Acht Uur Journaal bij Sander van Hoorn, die terecht opmerkte dat Levy een eenling is, een 'roepende in de woestijn'. Naast een koor aan Palestijnse slachtoffers en linkse aktivisten, zijn vooral de meest kritische Israëli's welkom bij de publieke omroep in Nederland om uit te leggen hoe fout Israël wel niet is. Dat heet gebalanceerde berichtgeving: Israël zowel door Palestijnen als door Israëli's laten bekritiseren.
Vrede en begrip zijn volgens mij alleen te bereiken als beide kanten op hun verantwoordelijkheid worden aangesproken, en als beiden de hand uitstrekken naar de ander. Mensen als Levy (en Sander van Hoorn en de meeste Nederlandse media) laten na Hamas en de Palestijnen aan te spreken.

Last update - 03:13 16/01/2009

A.B. Yehoshua / An open letter to Gideon Levy
By A.B. Yehoshua

Dear Gideon,

You remember that in recent years I called you occasionally to praise you for your articles and your writing about the wrongs done to the Palestinians in the administered territories, whether by the army or by the settlers. Physical wrongs, land expropriations, acts of abuse, perversions of justice and so on. I told you that it is very difficult to read what you write, because it weighs on our conscience, but that the work you are doing and the voice you are sounding are extremely important. I was also concerned about your physical safety, knowing that you risked your life by visiting such hostile places.

I did not ask you why you did not visit Israeli hospitals in order to tell the painful stories of Israeli citizens who were hurt in terrorist attacks. I accepted your position that there are plenty of other journalists doing this and that you had taken on the crucial mission of telling the story of the afflictions of the other side, our enemies today and our neighbors tomorrow. Accordingly, it is from this position of respect that I find it necessary to respond to your recent articles on the war in which we are engaged today, so that you will be able to preserve the moral validity of your distinctive voice for the future. A few years ago, when the Hatuel family - a mother and her four children, of blessed memory - were killed on the way to one of the settlements in Gush Katif, I believed that this terrible death pained you as it did all of us but that like many of us you said in your heart: Why should these Israelis endanger their children by living provocatively, hopelessly, dangerously and immorally in Gush Katif? By what right do 8,000 Jews expropriate a sizable area in the densely overcrowded Gaza Strip in order to build blossoming villages before the eyes of hundreds of thousands of refugees living in such abysmal conditions? You were angry, as I was, at the parents and at those who sent them. And even though I believe that like all of us you felt the pain of the children who were killed, you did not brand the leaders of Hamas "war criminals" as you did the Israeli leaders, and you did not demand the establishment of an international tribunal to try them.
When I asked you after the disengagement from Gaza, Gideon, explain to me why they are firing missiles at us, you replied that they want us to open the crossings. I asked you whether you truly believe that if they fire missiles the crossings will be opened, or the opposite. And whether you truly believe that it is right and just to open crossings into Israel for those who declare openly and sincerely that they want to destroy our country. I did not get an answer from you. And even though the crossings were in fact opened many times, and were closed in the wake of the missile attacks, regrettably I still did not see you standing firmly behind a moral position which says: Now, people of Gaza, after you expelled the Israeli occupation from your land, and justly so, you must hold your fire.

The doleful thought sometimes crosses my mind that it is not the children of Gaza or of Israel that you are pining for, but only for your own private conscience. Because if you are truly concerned about the death of our children and theirs, you would understand the present war - not in order to uproot Hamas from Gaza but to induce its followers to understand, and regrettably in the only way they understand in the meantime, that they must stop the firing unilaterally, stop hoarding missiles for a bitter and hopeless war to destroy Israel, and above all for the sake of their children in the future, so they will not die in another pointless adventure.

After all, now, for the first time in Palestinian history, after the Ottoman, British, Egyptian, Jordanian and Israeli conquests, part of the Palestinians has gained a first and I hope not a last piece of land on which they are to maintain a full and independent government. And if they start building, developing and pursuing social endeavors, even according to Islamic religious law, they will prove to the whole world, and especially to us, that the moment we terminate the occupation they will be ready to live in peace with their surroundings, free to do as they wish, but also responsible for their deeds.

There is something absurd in the comparison you draw about the number of those killed. When you ask how it can be that they killed three of our children and we cause the killing of a hundred and fifty, the inference one can draw is that if they were to kill a hundred of our children (for example, by the Qassam rockets that struck schools and kindergartens in Israel that happened to be empty), we would be justified in also killing a hundred of their children.

In other words, it is not the killing itself that troubles you but the number. On the face of it, one could answer you cynically by saying that when there will be two hundred million Jews in the Middle East it will be permissible to think in moral terms about comparing the number of victims on each side. But that is, of course, a debased argument. After all, you, Gideon, who live among the people, know very well that we are not bent on killing Palestinian children to avenge the killing of our children. All we are trying to do is get their leaders to stop this senseless and wicked aggression, and it is only because of the tragic and deliberate mingling between Hamas fighters and the civilian population that children, too, are unfortunately being killed. The fact is that since the disengagement, Hamas has fired only at civilians. Even in this war, to my astonishment, I see that they are not aiming at the army concentrations along the border but time and again at civilian communities.

Please, preserve the moral authority and concern that you possessed, and your distinctive voice. We will need them again in the future, which promises further ordeals on the road to peace. In the meantime, it would be best for us all - we and the Palestinians and the rest of the world - to follow the simple moral imperative of Kantian philosophy: "Act only according to that maxim by which you can at the same time will that it should become a universal law."

In friendship always,
The writer is an Israeli author. His latest novel, "Friendly Fire," was published in recent months.

woensdag 21 januari 2009

VK redacteur: "Over Darfur hoor je de Arabieren niet"


Over Darfur hoor je de Arabieren niet

Veel linkse anti-Israel activisten en commentatoren ergeren zich dood aan hun vroegere 'huiskrant' De Volkskrant, die commentaren van zowel voor- en tegenstanders van Israel ruimte geeft. Onderstaand kritisch commentaar van Rolf Bos wordt door hen ongetwijfeld als 'pro-Israel' gekwalificeerd, maar waarom eigenlijk? Het plaatst de Gaza Oorlog alleen in een breder perspectief. Als buitenlandredacteur zou Bos zich overigens vooral ook zelf moeten afvragen waarom het bericht over Darfoer de Nederlandse kranten niet haalde. Legt hij zich neer bij het desinteresse onder zijn lezers over de Soedanese doden?

Over Darfur hoor je de Arabieren niet

Rolf Bos, 14-01-2009 10:56
Waarom zwijgt de Arabische wereld over Darfur (300 duizend doden) en maakt ze zo veel kabaal over Gaza (ruim 900 doden)?

Het was een bericht van 106 woorden dat vorige week geen enkele Nederlandse krant haalde. Dateline Caïro, 8 januari, persbureau AP. Vliegtuigen van de Soedanese regering hadden het noorden van de Soedanese regio Darfur gebombardeerd.

Regeringstoestellen bestookten 'over tweehonderd kilometer afstand dorpen en waterbronnen'. In geen van de kranten die op 9 januari verschenen is het vertaalde AP-bericht opgenomen. Wel telden we die dag in de kranten 29 artikelen waarin het woord 'Gaza' voorkwam.

Ja, zal de lezer zeggen, Gaza speelt nu, Darfur, tsja, 'Darfur' speelt hoe lang eigenlijk al? Helemaal mee eens, 'Gaza' speelt inderdaad nu, de strijd om dat gebiedje aan de Middellandse Zee is nu actueel, daar komen de beelden vandaan van gebombardeerde woonwijken, van dode kindjes, van vrouwen die matrassen door de ruïnestad Rafah slepen.


'Darfur' is maar 'Darfur', daar komen momenteel zelfs helemaal geen beelden vandaan. Uitzichtloos conflict: de burgeroorlog in westelijk Soedan woedt al sinds 2003. Is het nog nieuws dat Soedanezen Soedanezen afmaken, dat de door de regering in Khartoem gesteunde Janjaweed de Darfurianen afslachten, verkrachten, ontvoeren, dat er jachtvliegtuigen de waterbronnen, waar altijd vrouwen en meisjes bijeen zijn met hun jerrycans, met bommen bestoken?

De teller van het aantal dodelijke slachtoffers in Darfur staat al tijden op 300 duizend (zijn we opgehouden met tellen?), het aantal ontheemden loopt ver boven de 2 miljoen.

Zou het er mee te maken hebben dat Israël huishoudt in Gaza, en dat in Darfur moslims moslims afmaken?
Ach, we weten het wel – zo'n beetje. We richten onze blik op Gaza, en vergeten Darfur.

En toch wagen we het hier om 'Gaza' met 'Darfur' te vergelijken. Waarom wordt in de gehele Arabische wereld (en ver daarbuiten) breed voor het leed van de inwoners van Gaza gedemonstreerd, worden Joden in Toulouse, Antwerpen en Odense fysiek bedreigd en is er geen moslim die een spandoek opsteekt voor de arme inwoners van Darfur?


Zelfs in Khartoem vinden dagelijks demonstraties plaats die gericht zijn tegen Israël, de VS en andere westerse landen. Westerlingen in de Soedanese hoofdstad wordt afgeraden zich nog langer op te houden in populaire etablissementen als O-Zone en Amwaj. Je zou zo'n verhitte demonstrant het Bijbelcitaat 'Waarom kijkt u naar de splinter in het oog van een ander, en merkt u de balk niet op in uw eigen oog?' voor de voeten kunnen werpen, maar dat zal in deze stad vol moskeeën niet al te best vallen.

Nogmaals, waarom zwijgt de Arabische wereld over Darfur (300 duizend doden) en maakt ze zo veel kabaal over Gaza (ruim 900 doden)? Zou het er mee te maken hebben dat Israël huishoudt in Gaza, en dat in Darfur moslims moslims afmaken?

Het is een vraag die ook de mosliminwoners van Darfur zelf bezighoudt. In de interneteditie van de Sudan Tribune komen bewoners van de geplaagde Afrikaanse regio aan het woord die zich afvragen waarom de Arabische wereld 'met twee maten meet'. Waarom knijpen de Arabieren 'een oogje toe als het over het geweld in ons eigen land' gaat?

De Arabische Liga zou vorige week in Doha praten over de 'kwestie Darfur', met als gesprekspartners de rebellenbewegingen uit Darfur en de regering in Khartoem. Maar helaas, de bijeenkomst werd afgelast.

De Arabische ministers hadden andere bezigheden: inderdaad, Gaza.

Rolf Bos is buitenlandredacteur van de Volkskrant. Dit artikel staat ook op zijn blog.

maandag 19 januari 2009

VARA: "De schande van Gaza"?

Een uitgebreide kritiek op het VARA programma van afgelopen vrijdag "De schande van Gaza"!

De schande van de VARA

IMO Blog, 2009

De titel van de speciale uitzending alsook het feit dat Paul Witteman presentator was gaven me al weinig hoop dat het programma "De schande van Gaza" van afgelopen vrijdag ook maar enigszins fair zou zijn en het publiek nuttige en geen misleidende achtergrondinfo zou verschaffen. Witteman opperde in Pauw en Witteman eerder deze week tegenover de directeur van het Nederlandse Rode Kruis dat Israël hun hulpverleners wellicht expres tegenhield en de gewonden dagenlang liet creperen omdat men de Palestijnen haat en dit hun welverdiende loon vindt. Hij wist de beste man gelukkig niet tot een dergelijke gepeperde beschuldiging te verleiden. Een paar dagen daarvoor dramde hij maar door over proportionaliteit in een vanaf het begin ongelijke discussie tussen een Palestijnse vrouw en de buitenlandwoordvoerder van het CDA. De laatste moest het Israëlische geweld disproportioneel noemen, of is 600 dan niet meer dan 6? Ook bij rabbijn Evers bleven hij en Pauw maar doordrammen dat hijzelf ook de Holocaust bij het Gaza conflict betrekt, terwijl Evers het er slechts over had dat zowel Hamas als Hitler de Joden willen vermoorden.

Witteman begon de uitzending met een korte verdediging van de titel, want men had daar meer kritiek op gehad. De schande betrof niet alleen Israëls geweld, maar het feit dat het geweld daar maar doorgaat terwijl de wereld toekijkt en niks doet, ook al zien we het aankomen en is dit conflict al decennia (ik zou zeggen: bijna 100 jaar) aan de gang. Eddo Rosenthal, een van de drie gasten, zei zich te schamen omdat we er zo weinig tegen doen, en Bertus Hendriks legde uit dat Europa verantwoordelijk is voor het ontstaan van het probleem, maar het af laat weten bij het vinden van een oplossing, ondanks het feit dat hoe een oplossing eruit zou moeten zien allang bekend is. We lopen teveel achter de VS aan en we nemen te kritiekloos Israëls versie van de zaak over, aldus Hendriks. De toon was gezet. Dergelijke dubieuze beweringen werden door niemand in twijfel getrokken, niemand stelde verfrissend dat misschien een teveel aan bemoeienis ook averechts werkt, of dat Israël de internationale gemeenschap terecht wantrouwt, en dat bovendien een oplossing helemaal niet zo eenduidig is. In de loop van het programma zouden dergelijke gemeenplaatsen over de kritiekloze steun van de VS aan Israël en de te slappe houding van de internationale gemeenschap tegenover Israël nog vaak worden herhaald. Van een discussie tussen deskundigen was dan ook nauwelijks sprake.

Bertus Hendriks heeft het Palestina Komitee opgericht en is er tientallen jaren bij betrokken geweest, maar dat werd vreemd genoeg bij zijn introductie niet vermeld. De derde gast was Jacqueline de Bruijn, die een paar jaar geleden nog te boek stond als contactpersoon van Een Ander Joods Geluid, wat ook niet werd vermeld. Zij werd hier opgevoerd als communicatiedeskundige die 'onderzoek' heeft gedaan naar de media berichtgeving over Israël. Die was, zo vond zij, meer pro-Israël dan de berichten van Reuters, die om de een of andere reden blijkbaar als neutraal en dus als maatstaf golden. Ze zei gelukkig niet zoveel, maar wat ze zei was niet erg serieus te nemen. Zo zouden in de berichtgeving op TV de claims van Israël meestal tegenover die van de VN worden gezet, bijvoorbeeld bij beschuldigingen VN gebouwen of hulpverleners te hebben beschoten, en Hamas' standpunt zou daardoor onterecht buiten beeld blijven. Het is echter niet meer dan logisch dat wanneer Israël beschuldigd wordt van oorlogsmisdaden, haar reactie wordt weergegeven. Om de een of andere reden uit de VN zulke beschuldigingen nooit tegenover Hamas, dat in tegenstelling tot Israël doelbewust op burgers schiet, de eigen bevolking als menselijk schild gebruikt en volgens verschillende rapporten VN hulpgoederen steelt en zelf doorverkoopt aan de bevolking. Israëls antwoord werd overigens vaak nauwelijks gemeld, en de VN beschuldiging duidelijk als betrouwbaarder neergezet. Argumenten die voor Israël pleitten, zoals bewijzen van raketten in moskeeën, Hamas strijders die van vlakbij VN gebouwen schoten, of medici van de Israëlische Rode Davidster (die ook Palestijnen evacueerden en naar Israëlische ziekenhuizen brachten) die hadden gezien dat Hamas op een ambulance schoot en niet Israël, ontbraken juist opvallend vaak in het nieuws en de actualiteitenrubrieken. Bovendien is het standpunt van Hamas wel degelijk in de media vermeld, ook via allerlei Palestijnse 'journalisten' of hun Nederlandse woordvoerders als Van Agt en Van Bommel. Ook dit programma gaf Hamas gelijk dat Israël het staakt het vuren zou hebben verbroken, en ontsloeg Hamas van alle verantwoordelijkheid voor haar eigen handelen. Zo succesvol is Israëls propaganda blijkbaar dus niet, beste VARA verlichte verschillige programmamakers.
Mensen die 100% aan de kant van de Palestijnen staan is ieder woord van Israëls kant natuurlijk teveel.

Na enige 'discussie', waarin Jacqueline de Bruijn de mantra herhaalde dat het conflict om de bezetting draait, kregen we een hoogst suggestief filmpje over de geschiedenis van het conflict te zien. Ik geef het hier zo goed mogelijk weer:

Het begon in 1917 met de Balfour verklaring, waarna duizenden Joodse immigranten naar Palestina trokken, die op Arabisch grondgebied een Joodse staat wilde stichten, waar de Arabieren uiteraard tegen waren. Na hun verzet en strubbelingen (geen woord over de vele Arabische gewelddadigheden en pogroms tegen Joodse gemeenschappen en de extreme denkbeelden van de moefti) zagen de Britten in dat een Joodse staat daar niet mogelijk was, maar de oorlog veranderde de zaak. Nadat de Britten boten met Joodse vluchtelingen tegenhielden begonnen Joodse groeperingen terroristische aanslagen te plegen, waardoor de Britten de controle kwijtraakten (niks over de Arabische vijandigheden, niks over de Britse onderdrukking en bezetting van de Joden in Palestina, alleen die rotjoden waren weer agressief). In 1947 kwam de VN met haar delingsplan, dit was acceptabel voor de Joden maar onaanvaardbaar voor de Arabieren (slimme manier van formuleren; dit klinkt redelijker dan wanneer gesteld werd dat de Arabieren dit plan afwezen. Nu lijkt het alsof het plan ook gunstiger was voor de Joden). Nadat Ben-Goerion in 1948 de staat Israël uitroept vallen de Arabische buurlanden binnen (niks over het feit dat de Arabieren in Palestina al direct na het delingsplan een burgeroorlog tegen de Joden begonnen, en bijvoorbeeld Jeruzalem afknepen). Jordanië weet de Westoever veilig te stellen, en Egypte weet Gaza te houden (ze bedoelen 'veroveren', maar dat klinkt zo agressief). Vervolgens richtten de Joodse strijdkrachten verschillende bloedbaden aan en vluchten 700.000 Palestijnen in doodsangst (de Arabieren richtten geen bloedbaden aan, zij waren slechts het slachtoffer van de wrede Joden). Eenderde van de vluchtelingen vluchtte naar Gaza, eenderde naar de Westoever en eenderde erbuiten, het zijn er nu zo'n 4 miljoen, die gedeeltelijk in kampen zitten.

In 1967, zo ging deze mini propaganda les verder, behaalt Israël in 6 dagen een verpletterende overwinning op zijn Arabische buren, en verovert de Westoever, Gazastrook, Golan en Oost-Jeruzalem (Die agressieve Joden weer, zomaar zonder aanleiding een potje gaan aanvallen en gebieden van anderen inpikken). De Palestijnen beseffen dat ze niet op hun Arabische broeders kunnen rekenen en beginnen terreuracties tegen Israël. Israël was aanvankelijk bereid om land voor vrede te ruilen maar nadat de Likoed in 1977 aan de macht kwam verandert dat. Begin beschouwt de Westoever als het Bijbelse hartland, en bouwt het vol nederzettingen om terugave te voorkomen. De nederzettingen zijn het allergrootste obstakel geworden voor vrede (In Wikipedia jargon heet dit: POV oftewel Point of View. Er zijn veel obstakels voor vrede, en het is objectief moeilijk uit te maken welke de allergrootste is. Met evenveel recht kan worden betoogd dat dat de Arabische weigering Israël te erkennen is, of de manier waarop de islam tegen Joden aankijkt. In een stukje dat voor objectieve achtergrondinformatie door moet gaan is zo'n zin totaal ongepast).

Na deze propagandashot mochten onze vrienden weer verder discussiëren, nu over de vraag wat de historische fout is (alsof je van een bepaalde fout kan spreken). Dit was een open uitnodiging de stichting van Israël als 'de' historische fout aan te wijzen, wat dan ook al snel gebeurde door Bertus Hendriks, die dit echter liever als 'het fundamentele probleem' aanduidde (klinkt net wat minder naar dan Israël als historische fout te bestempelen). Een Joodse staat stichten in een land dat al bewoond was, dat was vragen om problemen, en had die dan niet beter ergens anders gesticht kunnen worden, zoals Herzl oorspronkelijk ook wilde? Eddo Rosenthal legde uit dat het voor de Joden of in Palestina was, waar zij hun wortels hadden, of helemaal niet. Even later zei hij dat hij het een 'prima filmpje' vond, en het basis probleem is volgens hem dat twee volken in hetzelfde gebied een eigen staat willen, en daaruit volgt dat deling de enige oplossing is, die desnoods met geweld moet worden opgelegd.

Op de vraag wie begonnen is legde Bertus Hendriks nogmaals uit dat vanuit het Palestijnse standpunt hun verzet tegen de stichting van een Joodse staat terecht was, en dat het argument van het Joodse heilige boek niet geldig is, want daar kun je de Koran tegenover zetten die zegt dat het gebied voor moslims heilig is (bij mijn weten spreekt de Koran nergens specifiek van Palestina of Jeruzalem, in tegenstelling tot de Bijbel, maar het ging sowieso niet om heilige boeken en claims daaruit). Hij beklaagde zich erover dat door de oorlog de terechte argumenten van de Palestijnen niet meer golden, Hitler was de schuld van alle ellende, maar daar konden de Palestijnen niks aan doen (ten eerste: de moefti en andere Palestijnse leiders steunden Hitler actief en wilden zijn 'oplossing' van het Joodse probleem in Palestina adopteren, en ten tweede: de Holocaust toonde op een extreme wijze aan dat de Joden zelfbeschikking nodig hadden om voor hun eigen veiligheid te kunnen zorgen, en antisemitisme is ook de Palestijnen niet vreemd. Bovendien hadden de Arabieren al die tijd in meerderheid Hitler gesteund en de Joodse immigratie naar Palestina met alle middelen bestreden, met als gevolg dat honderdduizenden Joden die gered hadden kunnen worden de dood in de gaskamers vonden. En bovendien is het recht op zelfbeschikking niet pas geldig nadat er 6 miljoen van je volk zijn vermoord. Volgens die zelfde logica kunnen de Palestijnen nog wel even op hun zelfbeschikking wachten).

Het propagandafilmpje ging verder met de eerste intifada. De bezetting brengt de Palestijnen in een hopeloze situatie. Hun land en economie werd afgepakt, ze moesten voor een hongerloontje voor de Joden werken. Totdat de bom barst en er 6 jaar wordt gevochten, stenen tegen kogels (vanaf 1967 tot de eerste intifada was de Palestijnse economie continu gegroeid, het analfabetisme afgenomen, evenals kindersterfte en de levensverwachting toegenomen door investeringen van Israël en de bouw van ziekenhuizen en universiteiten door deze wrede bezetter). Een nieuwe beweging ontstond, Hamas, die zich fel tegen Israël keert nu de PLO zich matigde en Israël begint te erkennen. Dit is het begin van de scheuring binnen de Palestijnen (een pertinente leugen! De scheuring binnen de Palestijnen manifesteerde zich al in de jaren '30 tijdens de grote Arabische opstand (1936-39), toen de radikale Husseini's de gematigdere Nashashibi's en Nusseibeh's grotendeels vermoorden. Nadat in 1991 Scud raketten op Israël vallen wil Europa opeens een Palestijnse staat en beginnen de onderhandelingen die tot de Oslo Akkoorden leiden, waarin de PLO Israël erkent en de Palestijnen zelfbestuur krijgen. De echte pijnpunten worden vooruitgeschoven. Dan wordt Rabin vermoord, na door de rechts-nationalisten van hoogverraad te zijn beschuldigd, waarna ook het vredesproces sterft en Netanyahoe aan de macht komt (niks over de vele zelfmoordaanslagen die ook zo hun bijdrage aan de dood van het vredesproces hebben geleverd en Netanyahoe aan zijn verkiezingsoverwinning hielpen, niks over de doublespeak van Arafat).

In 2000 bezoekt Sharon de Tempelberg waarna de tweede intifada losbarst, waarin Apache helicopters en tanks tegenover zelfmoordaanslagen staan (geen woord over de Camp David onderhandelingen en de vergaande vredesvoorstellen die daar werden gedaan en door Arafat afgewezen). Sharon won de verkiezingen en bouwde een hek en muur waardoor de Palestijnen gevangen waren in eigen gebied. Tot 2001 speelde Arafat een essentiële rol maar na 2001 veranderde dat door toedoen van Bush, Arafat is niet meer welkom en geen partner voor vrede meer. Israël beschiet zijn hoofdkwartier en hij wordt beschuldigd van corruptie (verbluffend dat geen woord wordt vuil gemaakt aan zijn aandeel in de tweede intifada; hij gaf opdracht tot vele zelfmoordaanslagen en financierde die ook, zoals onder andere blijkt uit documenten die Israël buit maakte tijdens de herbezetting van de steden op de Westoever in 2002). Na Arafats dood is de moraal volgens de Palestijnen dat je met compromissen helemaal niets bereikt en daarom wint Hamas aan populariteit (niks over dat dit alles voor de Israëli's eveneens aantoonde dat concessies juist tot meer geweld leiden, waardoor de vredesbeweging en links een flinke klap kregen en het nationalistische kamp sterker werd).

Onder Westerse druk worden Palestijnse verkiezingen met deelname van Hamas gehouden, Hamas wint deze, maar het Westen weigert met de gekozen leiders te praten. Ondertussen gaat het mis tussen Hamas en Fatah en verdrijft Hamas Fatah uit de Gazastrook. Israël begint een wurgende blokkade en de Palestijnen zitten als ratten in de val (weer een lekker objectieve opmerking; de blokkade was het gevolg van de vele raketaanvallen op Israël alsook aanvallen op de grensovergangen door Hamas, bovendien waren de grenzen niet continu dicht). Tijdens het in juni overeengekomen staakt het vuren waren de grenzen meestal dicht, en Israël breekt het bestand door Gaza binnen te vallen, dat Hamas met raketaanvallen beantwoordt (de inval in Gaza tijdens het bestand was om een tunnel die Hamas onder de grens met Israël had gegraven onklaar te maken, en Hamas vuurde daarvoor ook al raketten af). Op 27 december begint Israël haar bloedige aanval op de Gazastrook.

Kortom, lieve kindertjes, zien jullie hier ook een patroon? Het was steeds Israël dat de kansen op de lieve vrede torpedeerde, dat het bestand brak, dat de volgende intifada uitlokte, en de arme Palestijnen werden gevangenen in eigen gebied en zaten als ratten in de val. Geen wonder dat ze af en toe een vuurpijl op Israël gooien, zou je zeggen, toch?

Eddo Rosenthal corrigeerde eventjes dat Hamas het bestand al eerder had geschonden, en hield zowel Israël, de VS als de Palestijnen verantwoordelijk voor het mislukken van het vredesproces. Witteman bleef nogal lang doorzeuren over de vraag of Likoed hier niet alleen voor verantwoordelijk was, waarop Rosenthal vooral de VS de schuld gaf voor het niet dwingender opleggen van vrede. Als zij dit doet maakt het niet meer zoveel uit welke partij in Israël aan de macht is, en dat lijkt me wel een redelijke conclusie. Het is per slot van rekening Begin die vrede met Egypte heeft gesloten, onder Amerikaanse druk.

Volgens Bertus Hendriks was de vrede dichtbij toen Arafat nog aan de macht was, omdat hij bereid was Israël te erkennen ondanks alles wat Israël de Palestijnen had aangedaan. Zij hadden veel meer krediet moeten krijgen voor hun moeizame acceptatie van Israël en het afstaan van 78% van wat zij als hun vaderland zagen. Israël eiste echter vervolgens ook nog een deel van de overgebleven 22% op. Dit was Eddo Rosenthal van harte met hem eens. Leuk om zo samen weer een schuldige partij aan te kunnen wijzen. Jacqueline de Bruijn zal hier ook zeker mee hebben ingestemd. Interessanter was het uiteraard geweest als iemand daar tegenover had gesteld dat in Israëls ogen die 78% eigenlijk 78% van 20% is, aangezien het mandaatgebied oorspronkelijk ook Jordanië omvatte, en dat het voor de Israëli's moeizaam en vergaand was om in 2000 95% van de Westoever en de gehele Gazastrook en een deel van Oost-Jeruzalem aan de Palestijnen aan te bieden. Zij voelden zich evenzeer miskend toen dat voorstel door Arafat werd afgewezen en men als dank de tweede intifada kreeg.

Uiteraard kwam de aanvankelijke Israëlische steun voor Hamas aan bod, en Witteman suggereerde zelfs dat Israël dat met opzet deed om de vrede te torpederen. Zelfs Bertus Hendriks sprak dat tegen maar noemde het wel ordinaire verdeel- en heers politiek. Hij legde vervolgens nog maar eens uit aan de 'dommen' onder ons, dat je bij Hamas niet op het handvest af moet gaan, maar op hun verkiezingsprogramma waarin de vernietiging van Israël niet voorkomt en dat vooral over interne hervormingen zou gaan. De PLO had bovendien vergelijkbare zaken in haar handvest staan en dat was toch ook geen probleem? Wel, eigenlijk wel dus. De PLO heeft dat mondeling herroepen maar nooit aangepast in de tekst, in lijn met de doublespeak van Arafat en andere leiders van de PLO. Bovendien is er wel degelijk een wezenlijk verschil met Hamas, dat in de hele uitzending angstvallig werd vermeden: Hamas is een radikaal islamitische organisatie die de heilige oorlog tegen Israël ziet als een religieuze plicht, en radikaal-religieuze dogma's verander je minder makkelijk dan seculiere uitgangspunten. Hamas, zo ging Hendriks verder, wilde een beslissende stem in het vredesproces, en Hamas' pragmatische vleugel was in feite bereid Israël te accepteren, niet van harte en officieel, maar wel de facto via een hudna van 50 jaar, waarna de generatie erna maar moet beslissen wat er moet gebeuren. Natuurlijk. En daarvoor in ruil zijn die luttele 22% land toch niet teveel gevraagd? Het is allemaal zo logisch en redelijk wat Hamas wil. Hij herhaalde ook voor de derde keer dat Hamas democratisch gekozen was maar het Westen die uitslag niet heeft willen accepteren. Wat een ongelofelijke propagandashow!! Wat niemand vertelde is dat Hamas volgens de Oslo akkoorden helemaal niet mee had mogen doen aan de verkiezingen, want racistische en gewelddadige partijen waren expliciet uitgesloten. Wat ook niet werd gezegd is dat de Palestijnen inderdaad mogen stemmen op wie ze willen, maar dat dat anderen niet verplicht met zo'n partij in zee te gaan. Het is Israëls goed recht de Palestijnen zelf verantwoordelijk te houden voor de radikale keuze die ze hebben gemaakt en daar conclusies uit te trekken. Ook andere landen hebben het recht eisen aan een partij of regering te stellen alvorens ze ermee onderhandelen, relaties aangaan of hulp aanbieden. Wat ook helemaal niet aan bod kwam is dat zowel Hamas als ook Fatah een totaal 'recht op terugkeer' van de vluchtelingen eisen, en dat dat op gespannen voet staat met een twee-statenoplossing.

Uiteraard kwam ook de berichtgeving nog even aan de orde, en Jacqueline de Bruijn hekelde het feit dat Israëls beschuldigingen dat Hamas de eigen bevolking als menselijk schild gebruikt soms ook werden vermeld op het journaal. Schandalig inderdaad! Betselem had daar geen bewijzen van en dus was het niet waar. Eddo Rosenthal viel haar bij dat correspondenten in Israël hun werk beter moeten doen en claims van Israël minder serieus moeten nemen dan die van de veel betrouwbaardere VN. Het Israëlische leger zou vaak onzorgvuldig zijn, en iets ontkennen wat later wel waar blijkt te zijn, waarbij het voorbeeld van de UNRWA school weer werd aangehaald. Wat ben ik dat al vaak tegengekomen. Ja, inderdaad, de Hamas strijders schoten van vlakbij de school, en niet vanuit de school zelf, zoals Israël aanvankelijk beweerde. De beschuldiging dat Hamas burgers als menselijk schild gebruikt blijft daarmee overeind, alleen kan de UNRWA daar ook niet direct wat aan doen. Witteman betichtte Israël vervolgens van manipulatie, maar dat nam Eddo Rosenthal niet over. Volgens Bertus Hendriks was Israël heel succesvol in het regisseren van de informatie die naar buiten komt omdat journalisten Gaza niet binnen mogen (vreemd dan dat ik zoveel beelden van Ramattan TV heb gezien, het Palestijnse TV station waarvan een medewerker in Een Vandaag zei dat Israël op alles en iedereen schiet behalve op Hamas strijders). Eddo Rosenthal beschuldigde de Israëlische journalisten op radio en TV ervan niet neutraal te berichten, sterker nog, het zou een grote propagandamachine zijn, men zou zich zelfcensuur opleggen omdat het oorlog is.

Op het laatst werd er nog even over een eenstatenoplossing als alternatief gesproken, een idee van onder andere Arjen El Fassed, een veel teveel aangehaalde Nederlander van Palestijnse komaf. Het kernprobleem volgens hem is dat de vijf miljoen Palestijnen in het gebied (hij maakt geen onderscheid tussen binnen en buiten Israël) geen gelijke rechten hebben. Als iedereen gelijke rechten heeft, zoals in Zuid-Afrika ook is gebeurd, komt alles dik in orde. Gelukkig maakte Eddo Rosenthal een einde aan deze droom: het zou een ramp zijn voor de Palestijnen, want de verschillen tussen beide volken zijn te groot, er zullen nieuwe gevechten uitbreken en die zal Israël als sterkere partij steeds winnen. Een tweestatenoplossing moet echter wel afgedwongen worden en dat kan alleen door de VS gebeuren, en daarvoor moet de VS dit als een strategisch belang ook voor zichzelf zien. Bertus Hendriks verwacht niet dat dat snel zal gebeuren, want Obama heeft andere prioriteiten en Hillary Clinton zal waarschijnlijk net als haar man niks opleggen aan Israël.

Waarop Witteman afsloot met de hoop dat Obama een einde aan het conflict kan maken, en dat dit programma enig inzicht heeft kunnen geven in de historische context van het conflict en de oplossing ervan. Wel, het heeft vooral inzicht gegeven in hoe steeds de Palestijnse kant wordt uitgelegd, Palestijns geweld als reactie op Israëlisch geweld wordt neergezet, en hoezeer al die aantijgingen van de dominantie van Israëls kant in de media op onzin berusten. Het is niet meer dan logisch dat dat zijn weerslag heeft op de publieke opinie in Nederland.

Op de vraag of het inderdaad zou helpen als de VS een oplossing zou opleggen, en wat al die bemoeienis met het conflict heeft opgeleverd, ga ik een andere keer in. Om kort te gaan: als de VS een oplossing opleggen, dan is zij er ook verantwoordelijk voor Israëls veiligheid te garanderen. Hoewel de VS in de VN vaak voor Israël opkomt, en Israël voor miljarden aan wapens levert, is dat niet hetzelfde als een keiharde garantie dat de VS ten allen tijde voor Israëls veiligheid instaan. Immers, de VS levert bijvoorbeeld ook Egypte en Saoedi-Arabië voor miljarden aan modern wapentuig en lijkt vooralsnog toe te staan dat Iran een kernwapen ontwikkelt. Mogelijk zullen Amerikaanse of andere buitenlandse troepen voor langere tijd de Palestijnse Autoriteit moeten assisteren en in zowel Gaza als op de Westoever zorgen voor veiligheid, voorkomen dat Hamas of andere milities zich kunnen ontwikkelen, en helpen bij de grenscontroles. Welke landen willen daarvoor troepen leveren?

Ratna Pelle

zondag 18 januari 2009

Palestijnse vredesactivist in Gaza verliest dochters door Israelische granaat

Dit drama haalde zelfs het Nederlandse Acht Uur Journaal, met als inleiding dat een 'persoonlijk verhaal soms meer vertelt dan alle analyses en commentaren'. Deze arts is één van de vele duizenden burgerslachtoffers in de Gazastrook van de heilloze heilige oorlog die Hamas voert en de Israelische tegencampagnes in dichtbevolkt gebied. Extra tragisch omdat dit gezin zich juist inzette voor vrede en begrip tussen Joden en Arabieren.
Wat mij echter opviel is dat het de beweringen in Nederlandse media onderuit haalt, dat de Israelische media nauwelijks aandacht zouden hebben voor het Palestijnse leed in Gaza. Het is oorlog, maar de Palestijnse dokter uit Gaza werd regelmatig gevraagd op een Israelische journaal te berichten over de dramatische situatie aan zijn kant van het conflict.

Last update - 20:46 17/01/2009

Israeli-trained Gaza doctor loses three daughters and niece to IDF tank shell
By The Associated Press

Dr. Ezzeldeen Abu al-Aish, a Palestinian doctor who trained in Israel, has been a regular fixture on Israeli television during the 21-day-old war against Hamas militants, bringing witness accounts of the medical crisis facing Gazans to Israeli living rooms.

His report Friday was drenched in grief as he sobbed through a cell phone that three of his daughters and a niece were killed by an Israel Defense Forces shell. 

Abu al-Aish said he hoped his three daughters would be the last victims of the fighting in Gaza, and that their deaths would help bring peace between Israel and the Palestinians.

"I want to know why my daughters were harmed. This should haunt (Israeli Ehud Prime Minister) Olmert his entire life," Abu al-Aish said on Israel's Channel 10, speaking through a cell phone in Hebrew as he has throughout the war.

He added that his daughters were "armed only with love."

Gazan officials identified Al-Aish's deceased daughters as 22-year-old Bisan, 15-year-old Mayer and 14-year old Aya. His niece was identified as 14-year-old Nour Abu al-Aish.

At least two other daughters were injured, and are currently being treated at Tel Ha-Shomer Hospital in Tel Aviv.

The press conference at Tel Ha-Shomer became tense at one moment when an Israeli woman and mother of three IDF paratroopers began yelling at Abu al-Aish, demanding that he explain why there was weaponry in the house.

Throughout the war, Abu al-Aish had put a face on the Palestinian suffering, making regular reports by cell phone to Israel's Channel 10. He is a rarity among Palestinians, a Hebrew-speaker who trained in two Israeli hospitals - the Soroka hospital in Beersheba just 18 miles from Gaza, and Tel Aviv's Tel Hashomer hospital.

His tragedy prompted numerous calls of concern to the station, many from people who know him.

"We all know and love him well at Soroka, and we really hope the situation gets better," Dr. Shaul Sofer, head of the ER at Soroka who taught Abu al-Aish.

Abu al-Aish, a 55-year-old gynecologist, also is a known peace activist who was involved in promoting joint Israeli-Palestinian projects, and an academic who studied the affects of war on Gazan and Israeli children. He works at Gaza's main Shifa Hospital.

During the call-ins, Abu al-Aish often spoke of his fears for his eight children as Israeli shells punished not only the Hamas militants they were targeting but civilians who live in the crowded enclave, unable to leave. His wife reportedly died recently of cancer.

When Channel 10 called him on Friday, he answered the phone crying that his house in the northern Gaza strip town of Jebalia had been hit by Israeli shells and his daughters killed. Eighteen members of his extended family were in the house at the time.

Israeli TV said initial reports indicated that a sniper had fired from either the family's building - which friends quoted by TV said they doubted - or nearby, and the Israeli infantry responded with a tank shell.

Abu al-Aish was able to arrange the transfer of two injured daughters to Israeli hospitals - something that has been extremely rare during this conflict. The Israeli army also for the first time allowed a Palestinian ambulance to go straight to the Erez border crossing, where the injured were transferred to Israeli ambulances.

From there, they were taken by helicopter to Tel Hashomer hospital in Tel Aviv.

"Everyone knew we were home. Suddenly we were bombed. How can we talk to Olmert and (Foreign Minister) Tzipi Livni after this?" Abu al-Aish told television reporters at the border crossing.

"Suddenly, today when there was hope for a cease-fire, on the last day...I was speaking with my children, suddenly they bombed us. The doctor who treats Israeli patients."

donderdag 15 januari 2009

Waar waren de media toen raketten op Israel vielen?

Het is misschien niet zo vreemd dat er geen woedende demonstranten waren tegen de raketten van Hamas, maar wel dat de media er zo zelden over berichtten. Pas nadat Israel met haar militaire campagne in Gaza begon, lazen en hoorden we af en toe wat over raketaanvallen op Israelische steden en dat Israeli's 15 seconden hebben om naar de schuilkelder of de safe room te rennen. Tijdens de crisis vorig jaar, toen Israel in reactie op de continue raketaanvallen 'pinpoint operaties' uitvoerde in Gaza en ook steeds minder goederen doorliet totdat op een gegeven moment ook brandstof en essentiele goederen niet meer werden geleverd, bleef NRC slechts spreken van 'raketbeschietingen' in een bijzin, zonder ooit iets te vermelden over de impact hiervan op de bevolking. Andere media waren niet veel beter. Alle aandacht was gericht op de ellende in Gaza.

Een van de dingen die ook steeds worden genegeerd is dat het staakt het vuren het mogelijk heeft gemaakt dat Hamas zoveel raketten kon verzamelen en overal tunnels en bunkers voor zichzelf kon bouwen, waardoor het nu veel moeilijker te treffen is. Na meer dan twee weken aanvallen blijft Israel overal tunnels, huizen en moskeeën vol explosieven en raketten aantreffen. Waar komt dat spul allemaal vandaan en waar haalde Hamas het geld en de middelen vandaan om dit alles op te bouwen en te verzamelen? Deze vragen worden nooit gesteld, want de journalisten zijn alleen maar met de gewonden in Gaza bezig en de vraag of Israel fosfor bommen heeft gebruikt en op welke andere manieren het het oorlogsrecht zou schenden.


Jan 12, 2009 20:38 | Updated Jan 12, 2009 20:57
Where were the protesters when missiles were hitting Israel?
The deaths and maimings of civilians in Gaza is terrible and wrenching. Seen on television and in newspapers, they are driving innumerable people in many parts of the world to go into the streets to protest against Israel's attack on Hamas. The protests are fierce and angry, fuelled by tragedies like the killing of 46 people when the Israeli army shelled a school building in Jabalya refugee camp, and in the death of a family of seven.

But where were the protestors when missiles were falling on southern Israel? Had they come into the streets then and demanded that Hamas stop firing we wouldn't have the gory mess in Gaza today.
The rockets and mortars first struck on April 16, 2001. Since then, there have been more than 6,300. Last year's toll was more than 3,000.
For much of the time the rockets were primitive Qassams with small warheads. However small, they kill as effectively as any high-tech grenade launcher. The missiles have been getting deadlier: Katyushas and, more recently, Grad missiles have been reaching further into Israel, striking towns 25 miles from Gaza.
Casualties from the rockets have mercifully been light, with about 20 deaths. That is not due to any lack of trying by Hamas. Instead, it's because of air raid sirens which give people less than a minute to get into shelter. And luck: Last week a missile hit a school; catastrophe was avoided because the children had been sent home. A kindergarten was badly damaged this week; again, the children were at home.
A million people now live under threat of terror attack. Life is strained and uncertain.
THE GOVERNMENT has never been able to resolve the quandary of commanding one of the world's most modern armies and yet being powerless to halt low-tech rockets and bombs. It still hunts for a solution.
Public demands mounted for harsh action. For every rocket that lands, fire back a shell, said some; or for one rocket, one shell, for the next rocket, two shells, and so on. Obliterate Gaza, said others. Some, a minority, called for ending the siege of Gaza and greater efforts to talk to Hamas.
The government urged restraint. That became more difficult with a general election due on February 10. Defense Minister Ehud Barak, his Labour party sliding in opinion polls, put his political career on the line by refusing to let the army go in. His view was all the stronger because he was previously chief of staff and is the country's most decorated soldier for bravery. Those pressing for war did not understand what it meant, he said. He was backed by army chief General Gabi Ashkenazi and Prime Minister Ehud Olmert.
They feared that a massive attack would cause heavy civilian casualties and loss of soldiers' lives.
The turning point was November 4. Israel says Hamas was digging a tunnel to kidnap soldiers; it foiled the plot by killing seven militants. Hamas says this was a provocation; it started firing rockets en masse, ending the unwritten ceasefire in effect since June. Missiles had still landed during that time: only 38, but enough for Israel to say it was reason for it to interrupt the flow of food and goods into Gaza.
In the third week of December, more than 200 missiles struck. They were 200 too many. Barak and Olmert accepted they could no longer hold back. The army was ordered to put into effect plans which had already been prepared.
WHY DID the world keep silent for so many years? Could anyone really expect Israel to do nothing for evermore?
That there is much anguish and anger about Palestinian suffering while there was so little response to what Israelis were enduring raises worrying questions. Are protestors giving vent to genuine compassion for Palestinian victims, or is there something dark and ugly under the surface in singling out Israel as though there has never before been a war in which innocent civilians are tragically caught in the fire?
How else to explain the extreme condemnation of Israel? The outpouring of so much hatred and the wild abuse of language and history in accusations of "genocide," "Holocaust" and the "Warsaw Ghetto"?
An official of Unrwa, the United Nations relief agency, was on television this week with a long and passionate call to end the Israeli attack. But not a word about what led to it. Why do he and others speak as though the Israeli onslaught came out of nothing, without reason or cause? Why, too, is there silence about Hamas' firing of missiles from the heart of civilian areas?
DIPLOMATIC MOVES are underway and will, hopefully, quickly lead to a ceasefire. But Israel has made very clear that it insists that there be no more missiles whether by Hamas or its cronies and that Hamas not be allowed to smuggle in new weaponry. The ceasefire will be of little account unless the world ensures that this is done and that an effective mechanism is put in place to maintain it.
The story, of course, is much more complicated. It has to do with Israel's blockade of Gaza and its attempt, unsuccessfully, to use this to turn the people there against Hamas. It has to do with Hamas' rejection of Israel's existence and refusal to forswear violence, and its power struggle with Fatah. It has to do with Israel's occupation of the West Bank and the slow moves towards creation of an independent Palestinian state.
The future for both Israelis and Palestinians depends on resolving these issues. Ending the onslaught on Gaza and halting missiles raining on Israel are the immediate crucial steps.
The writer is director of Yakar's Center for Social Concern in Jerusalem. South African-born, he was deputy editor of the Rand Daily Mail when the newspaper was closed down. He has written books about Robert Sobukwe; Nelson Mandela; and the press under apartheid. He is co-editor of Shared Histories: A Palestinian-Israeli Dialogue.

woensdag 14 januari 2009

De media

De berichtgeving blijft ons bezig houden.
De berichtgeving in de kranten slaat op hol.
Alleen de NRC lijkt met opzet de berichtgeving te beteugelen omdat de krant aangeeft de hysterie niet te willen volgen.
Trouw en Volkskrant blijven hysterisch betrokken, er worden opiniestukken gepubliceerd die onzin verkondigen.
Zo schrijven vier advocaten in Trouw ook weer over Mahamed Omer, die zou zijn gemarteld.
Die zaak is goed uitgezocht en de man bleek ondervraagd te zijn en er was geen sprake van marteling.
Het is net als met Jenin, waarover ook nog steeds berichten verschijnen over de massamoord, waarvan al lang bekend is dat dat niet waar was.
De radio lijkt genuanceerder dan de TV.
In ieder geval kon men 13 januari op de radio de Nederlandse rechter van het Joegoslavie-tribunaal in Den Haag,
Orie, opmerkelijke uitspraken horen doen:
-Na 5 jaar onderzoek werd het hem pas duidelijk wat er in Joegoslavie echt is gebeurd, dus het conflict in het M-O was nu nog niet te beoordelen op echte gang van zaken.
-De VN en het Rode Kruis hebben een eigen agenda en zeggen vaak wat ze het beste uitkomt.
Dit hoeft helemaal niet de waarheid te zijn!
-Als onderzoeker is de VN op juridisch gebied wel betrouwbaar, maar politiek zeker niet.
Een politiek onderzoek naar het gebeurde in Gaza ( de VN-school etc) geeft geen garantie dat de echte gebeurtenissen vermeld worden.
Het aardige was dat dit alles gezegd werd tegen Van Bommel die zijn optreden nog eens kwam uitleggen.
Hier te beluisteren:

dinsdag 13 januari 2009

Verslag: Solidariteit met Israel, Den Haag, 9 januari 2009

Ben Kok brengt verslag uit van de pro-Israël betoging op 9 januari jl..

Solidariteit met Israel, Den Haag, 9 januari 2009, voor de 2e kamer.


Diverse Joodse en christelijke organisaties organiseerden deze manifestatie en van harte is het initiatief, om op 10 jan. in Amsterdam hetzelfde geluid te laten horen, samen gevoegd met deze manifestatie.


Vele honderden waren aanwezig, hartverwarmende sfeer, prima toespraken van Ronni Naftaniel (Cidi) , een jonge inwoner van Sderot die de  Qassamraketten  8 jaar aan den lijve heeft ervaren en de vz. van Christenen voor Israel, Dick Schutte.

Hij riep naast steun m.n.  ook op voor gebed als  van groot belang en stelde, dat de verbondenheid met het Joodse volk voortkomt uit het feit, dat  zowel Joden als christenen dezelfde God, de God van Abraham, Isaak en Jakob als enige ware God kennen.


Ronni Naftaniel gaf de rechtvaardigheid van de  aktie van Israel in Gaza prima weer.

O.m. stelde hij, dat  Israel veel meer zorg en liefde heeft voor de inwoners van Gaza, dan Hamas.

Hamas terroriseert haar eigen burgers, gebruikt ze als menselijk schild, moordt ze uit als ze de P.A. aanhangen en blijft de Gazaregio in het ongeluk storten met raketaanvallen op Israel.


Israel wil de burgers bevrijden van deze moslimterroristen en ze een menswaardig bestaan  helpen ontwikkelen.


Dat bij deze bevrijding burgerslachtoffers vallen, is 100% Hamasverantwoordelijkheid en Israel betreurt elk slachtoffer, wat valt onder de bevolking, doet ook alles om dat te vermijden.

Fouten, die daarbij gemaakt worden, betreurt Israel zeer en zijn ook nooit in haar belang!


Er werd een petitie aangeboden bij de 2e kamer met veel handtekeningen tijdens het gaande kamerdebat over deze zaak en uiteraard hopen we, dat hierdoor meer begrip voor het handelen van Israel ontstaat.


Het was verder hartverwarmend, dat vele Joodse mensen hun waardering uitspraken voor het Israelgeluid met de vlag op 3 januari museumplein Amsterdam, temidden van de anti-Israelhetze olv. Harry en Gretta, waarbij de vlag vertrapt werd en  Israel vervloekt en ik als de vlagdrager ternauwernood heelhuids uit de meute kwam.

Overigens bleken er achteraf nog enkele mensen een Israelgeluid te willen laten horen, maar die werden dus verwijderd door de politie nog voor ze dat konden gaan doen.


Vandaag stond er 1 tegendemonstrant met de Palestijnse vlag bij de ingang van de 2e kamer; hij werd door helemaal niemand lastig gevallen. (zie foto).

Ook de politie liet deze man gewoon staan, geen enkel probleem hier.


Het verschil tussen deze waardige demonstratie in Den Haag en de illegale demonstratie gisteren in Utrecht (Vredenburg) van  erg rumoerige en agressieve moslim jongeren plus vorige week in Amsterdam, 3 jan. museumplein, spreekt voor zich.


Bij deze dus een oproep aan moslims, om in redelijke argumenten op normale wijze van gedachten te wisselen met ons,  via www.tora-yeshua.nl en geen haatmail meer te sturen.

Want dat soort gedrag maakt de "religie van de vrede", zoals sommigen de islam wel plegen te noemen, tot een haatreligie.

Dat zou je ook wel denken, als je de 164 haatteksten in de koran leest en het Hamasgedrag en handvest leest.

Aan iedere goedwillende, vredelievende moslim is het dan om in normaal menselijk gesprek te tonen, dat er ook moslims zijn, die de vrede zoeken en zich uitspreken tegen al deze agressie.


Ik ontving inmiddels een uitnodiging tot zo'n gesprek, dus dat gaan we ontdekken dan; welkom, "liefde voor elke moslimmedemens, maar ontmaskering van de haat in de islam"




Ben Kok

(joods-christelijk pastor)

Zie www.tora-yeshua.nl voor foto's van deze Solidariteitsactie in Den Haag


maandag 12 januari 2009

Harry van Bommel en de vreedzame intifada

Weer eens een scherp en helder commentaar van Daniël Teeboom.
Letter & Geest
10 januari 2009
Daniël Teeboom

De vreedzame intifada


Dat Kamerlid Harry van Bommel vorige week zaterdag tot een nieuwe intifada opriep, vindt Daniël Teeboom niet zo vreemd. „Verbazingwekkend vond ik pas zijn verklaring achteraf: dat hij eigenlijk had opgeroepen tot een vreedzame intifada."


Wat ik een beetje mis in de discussie over het militaire optreden van Israël in de Gaza-strook is de vraag waar de noodzaak vandaan komt om Israëlische steden met raketten te beschieten.

Overal kan ik lezen dat het Israëlische optreden onethisch is. Dat komt, zo wordt mij verteld, omdat alle mensen in principe gelijk zijn. Om die reden mag je niet al te veel mensen van de ene partij ombrengen teneinde een handjevol levens van de andere partij te beschermen.

Nu klopt het inderdaad dat alle mensen gelijk zijn, maar voor een staat is dat niet noodzakelijkerwijs zo. Een staat heeft als eerste plicht zijn eigen burgers te beschermen, niet om rekening te houden met de vijand. Als een land deze taak niet serieus neemt, kan het net zo goed opgeheven worden.

Als ik me een Israël voorstel dat, zoals menigeen wil, niet zou reageren op de rakettenregen, maar in plaats daarvan tegen zijn bevolking zegt: „Sorry, Hamas schiet die projectielen nu eenmaal af vanuit scholen en woonwijken, daarom kunnen we niet reageren want dan komen er buitenproportioneel veel Palestijnen om, en bovendien is het best gezellig met z'n allen in de schuilkelder", dan is dat een land dat naar mijn mening geen erg lang leven beschoren is. Ik waag te betwijfelen of de bevolking van Sderot, Ashdod, Askelon en Ber Sheva zich erop verheugt om voortaan als schietschijf te dienen. Ik denk dat de mensen daar uiteindelijk hun biezen zullen pakken. Of dat ze zelf raketten in elkaar gaan knutselen om terug te schieten – dat kan natuurlijk ook.

Zou Israël onder de huidige omstandigheden niet met veel machtsvertoon om zich heen slaan, dan loopt het in het zuiden gegarandeerd mis. Trouwens, waarom zou Israël de bezetting van de Westbank willen beëindigen, als ook daar raketten vandaan kunnen komen zonder dat het land er wat aan kan of mag doen? Mocht Israël machteloos blijken om een einde te maken aan de raketbeschietingen, dan komt er nooit een oplossing en loopt de zaak nog verder uit de hand. Daarom, hoe vreselijk de oorlog in Gaza ook mag zijn, ik begrijp de Israëlische reactie.

„O ja?", hoor ik anderen zeggen. „Maar hoe zit het dan met het recht van de Palestijnen om zich te verzetten tegen de ruim veertig jaar durende bezetting?" Goed punt, denk ik dan, ware het niet dat er een aantal jaar geleden sprake was van een vredesproces dat door Hamas om zeep geholpen is. Toevallig dezelfde organisatie die in de Gazastrook zo vrolijk in de weer is met al die raketten. Om die reden denk ik dat Hamas geen recht van spreken heeft. Althans, het lijkt me een beetje raar om mensen die zich eerst met geweld verzetten tegen een vreedzame oplossing, nu te steunen in de voortzetting van hun oorlog – met als smoes dat een vreedzame oplossing niet mogelijk bleek te zijn. Behalve natuurlijk als je oorlog als gerechtvaardigd beschouwt en een diplomatieke oplossing niet.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik nogal wat mensen die Hamas in deze oorlog steunen verdenk van deze opvatting. Zij misgunnen Israël zijn bestaansrecht. Een van de mensen die in aanmerking komen voor deze verdenking is het SP-Kamerlid Harry van Bommel.

Zaterdag was hij bij de anti-Israëlbetoging in Amsterdam. Wat mij verbaasde was niet zozeer zijn oproep tot een derde intifada, en zelfs niet dat hij meeliep in een demonstratie waarin driftig geroepen werd dat alle Joden aan het gas zouden moeten. Verbazingwekkend vond ik zijn verklaring achteraf. Harry van Bommel zei dat hij eigenlijk opgeroepen had tot een vreedzame intifada – hoewel iedereen weet dat de beide intifada's tot nu uiterst gewelddadig zijn verlopen en bovendien gepaard gingen met gruwelijkheden tegen de Israëlische burgerbevolking. Een vreedzame intifada is net zo'n onmogelijkheid als het bombarderen van Gaza zonder dat daarbij onschuldige mensen omkomen.

Er is niemand aan Israëlische zijde die beweert dat er in deze oorlog geen onschuldigen sterven. Iedereen, vriend of vijand, weet dat die de dupe zijn van al het geweld. Dat maakt deze situatie ook zo ellendig. Maar Harry van Bommel ontkent dat wel degelijk. De intifada waartoe hij oproept zal immers vooral tegen Israëlische burgers gericht zijn.

Kennelijk is het nogal moeilijk de notie te begrijpen dat Israël door de raketten van Hamas gedwongen wordt om op te treden. Mij lijkt het duidelijk dat de Palestijnse burgerbevolking van dat onbegrip het tragische slachtoffer is en dat Hamas dat helemaal niet erg vindt.

Met al die Palestijnse burgerdoden en Israëlische steden onder vuur, is er maar één conclusie mogelijk: dat Hamas helemaal niet de belangen van het Palestijnse volk behartigt. Er zou een onmiddellijk einde moeten komen aan de raketbeschietingen, zonder mitsen of maren. Want als Hamas raketten afschiet is dat niet alleen een misdaad tegen de Israëlische burgerbevolking, maar ook tegen de Palestijnse.

Toch heb ik Harry van Bommel geen oproep horen doen tot het beëindigen van het geweld. Dat komt denk ik omdat er nu eenmaal mensen zijn die raketten wel degelijk prefereren boven een diplomatiek proces. Die het prachtig vinden als de burgerbevolking van Gaza de volle laag krijgt zodat zij zich kunnen wentelen in selectieve verontwaardiging. En ik denk dat Harry van Bommel naar die demonstratie kwam en tot een intifada opriep om deze mensen te winnen voor zijn partij, de SP. Voor zover ze al niet gewonnen zijn.

Dat zijn trouwens vaak mensen die vinden dat de Joden het land van de Palestijnen gestolen hebben en dat het hier dus gaat om een vorm van verzet. Vervolgens wijzen ze naar het verzet uit de Tweede Wereldoorlog. Dat was immers ook gericht tot een bezetter. Daarom mag je het terroriseren van Israëliërs eveneens verzet noemen. Zelf dacht ik altijd dat het verzet uit die dagen zich bezighield met het redden van mensenlevens, niet met het vernietigen ervan.

Ik begrijp de steun aan Hamas dus niet. Daarom vraag ik nogmaals: is het nodig om raketten af te vuren op Israëlische steden? Hebben de Palestijnen daar wat aan? Sterft de Palestijnse droom als dat niet gebeurt? En begin nou niet over de droom van een Groot Israël, want die is al lang geleden gestorven. Mij lijkt het de hoogste tijd dat de droom van een Groot Palestina ook een keer het loodje legt.

Afgedwaalde Israelische mortiergranaat trof VN gebouw Gaza

Hoeveel doden er werkelijk zijn gevallen in Gaza zal achteraf moeten blijken, maar de ervaringen in Libanon bewijzen dat beweringen van Hamas zeker niet hoeven te kloppen. Laten we hopen dat het er veel minder blijken te zijn.....

Afgedwaalde Israelische mortiergranaat trof VN gebouw Gaza

Wel een fout van Israel dus, ondanks een eerdere verklaring dat men op dat moment daar niet had gevochten.
Hamas, dat vanuit een nabijgelegen binnenplaats raketten op Israel afvuurde, draagt echter ook verantwoordelijkheid. Alles wijst erop dat men expres vanuit de nabijheid van scholen, moskeeën en andere burgerdoelen raketten afvuurt op Israel omdat dit een win-win situatie oplevert: schiet Israel niet dan kan men ongestoord raketten afvuren. Schiet Israel wel en er vallen burgerslachtoffers, dan wordt Israel daarom hard veroordeeld en wint Hamas als de underdog sympathie van de internationale gemeenschap. Bovendien neemt de druk op Israel toe een staakt het vuren onder voor haar ongunstige voorwaarden te accepteren.

Moest Israel afzien van het afvuren van mortiergranaten vanwege de nabijheid van het UNRWA huis, en zo de beschietingen van haar burgers onbeantwoord laten? Het is makkelijk om 'ja' te zeggen nu we weten hoeveel slachtoffers de afgedwaalde granaat heeft gemaakt. Echter de raketten die Hamas aan het afvuren was en zou hebben afgevuurd als zij niet door Israel gestopt was, hadden ook burgerslachtoffers kunnen maken. Hamas was daar duidelijk op uit, Israel wilde dat verhinderen. Het zijn moeilijke dilemma's waarin we achteraf vaak net iets te makkelijk een oordeel vellen.
Israel had overigens een preciezere raket op de Hamas strijders willen afvuren maar door een technisch mankement was dit niet mogelijk.

Last update - 02:53 11/01/2009
Investigation shows errant mortar hit UN building

By Amos Harel

A preliminary investigation into the fatal shooting by the Israel Defense Forces into a United Nations building in northern Gaza on Tuesday reveals the Israeli troops firing on the building missed their targets by some 30 meters.

Hamas is claiming the mortar fire killed 42 people and left dozens wounded, but senior IDF officers say the figures are dubious and that Hamas is inflating the numbers.

The probe, which was conducted by the Paratrooper Brigade whose troops were responsible for the area, found that the army's location system to pinpoint launch sites indicated that militants had launched a Qassam rocket into Israel from within a yard adjacent to the courtyard of the UN building.

The troops had intended to launch a smart missile to take out the Palestinian launch team but a technical malfunction made this impossible, according to the probe. The commanders of the force instead decided to fire on the Qassam team with mortar shells equipped with a Global Positioning System for accurate fire.

However, the GPS element has an error margin of 30 meters and one of the three rounds fired by the paratrooper force slammed into the building owned by the United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East, or UNRWA.

Two of the rounds hit the yard used to launch rockets into Israel, killing two members of Hamas' military wing who probably belonged to the squad that fired the rockets.

Nonetheless, in discussing the incident with Haaretz, some IDF officers say the force should have refrained from using mortar rounds and relied instead on more accurate fire. Military sources said the UNRWA building was marked on the maps of forces operating in the area.

Other officers said they found the death toll published by Hamas grossly exaggerated, pointing out that a week ago only three IDF soldiers were killed when a tank fired two rounds - which have a much larger impact than mortar rounds - into a building which was occupied by 50 IDF soldiers.

Officers interviewed for this article pointed out that Hezbollah resorted to similar inflation tactics after an IDF bomb landed on a UN post in Qana in southern Lebanon in 2006.

IDF ontkent op chauffeur VN vrachtwagen te hebben geschoten

De precieze toedracht is nog onduidelijk...

IDF ontkent op chauffeur VN vrachtwagen te hebben geschoten

The foreign press reports were based on UN sources, who later admitted to the Post that they were not sure in which direction the truck was headed when it was hit, and could also not say with certainty that tank shells were responsible.
UNRWA haalt hieronder hard uit naar Israel, dat in eerste instantie beweerde dat vanuit de UNRWA school werd geschoten, terwijl later bleek dat dit niet vanuit de school zelf maar van achter een muurtje direct bij de school gelegen gebeurde. Intussen blijkt UNRWA zelf wel erg makkelijk Israel van zaken te beschuldigen, zonder dat het dat kan hardmaken. Omdat UNRWA (onterecht) alom als neutrale bron wordt gezien en haar versie van de zaak in tegenstelling tot die van Israel door alle media wordt overgenomen, heeft zij een extra verantwoordelijkheid wat dit betreft.

Jan 10, 2009 18:24 | Updated Jan 10, 2009 23:33
IDF: Army didn't fire on UN truck driver


The IDF was not responsible for the death of a Palestinian aid worker contracted to the UN and the wounding of two others on Thursday, the IDF Spokesman said Saturday. 
"An IDF investigation has found that it was not the army who fired on a UN truck at the Erez crossing," the IDF Spokesman's Office said. The IDF is not sure who fired on the truck, and is still investigating.
"The army further wishes to point out that the Palestinian wounded were evacuated by the Red Cross to the Israeli border, where they were taken by Israeli medical personnel for treatment at Ashkelon's Barzilai Hospital," the IDF told The Jerusalem Post.
The incident occurred Thursday afternoon at the Erez crossing into northern Gaza, the main entrance used by aid agencies to funnel badly needed food and medical supplies into the Strip.
Uncertainty shrouds UN driver's death
The version of events that claimed the IDF had attacked the aid convoy was widely disseminated in the global media, and it was only on Friday afternoon that the IDF posited a different theory.
On Friday, the Post reported that contrary to foreign press reports, it was not certain that an IDF tank shell hit the aid truck, and that in all probability, the aid workers were hit by Hamas gunfire.  

The foreign press reports were based on UN sources, who later admitted to the Post that they were not sure in which direction the truck was headed when it was hit, and could also not say with certainty that tank shells were responsible.
Foreign press reports said the dead Palestinian and two others were hit by tank shells. A MDA medic at the scene told the Post that soldiers in the field said Hamas snipers targeted the aid workers. A Post probe revealed that the two wounded Palestinians were being treated at Barzilai for gunshot wounds.
Reacting to the IDF's assertion that it did not fire on the UN convoy last Thursday, UNRWA spokesman Chris Gunness said the UN "was careful to source its information from eyewitnesses on the ground."
Gunness added that the UN was keen to "clear the fog of war" and get to the bottom of the incident.
"We've already experienced in the past few days the IDF wobbling on versions of events, especially surrounding the incident at the UNRWA school [in Jabalya, in which at least 30 people were killed]."
Gunness was referring to an IDF video released after the attack which showed a Hamas mortar crew firing from near the school. The video was taken in late 2007 and was not directly related to this round of fighting in Gaza.
"On the one hand we have IDF spokespeople accusing UNRWA of allowing militants into its facilities, while at the same time an IDF general is telling diplomats that the army had got it wrong," Gunness said, referring to a meeting at the Defense Ministry Friday at which the army told UN officials it "deeply regretted" the latest attacks against UN workers.
"The more Israeli authorities send mixed messages and the more they wobble on their versions, the more they lose their credibility. It seems they are tying themselves into a knot. The fog of war needs to be cleared. The Jabalya school incident needs to be investigated and in other cases we need to make the facts known," Gunness added.
The targeting of UNRWA workers last week led the agency to suspend its activities regarding the collection and redistribution of humanitarian aid in Gaza.
In a statement issued Friday, the UN said it would resume its Gaza operations.
"In a high-level meeting at the Israeli Ministry of Defense Headquarters in Tel Aviv, the UN was informed that the incidents which led to a temporary suspension of UN staff movements are deeply regretted and do not reflect official government policy. The UN received credible assurances that the security of UN personnel, installations and humanitarian operations would be fully respected, including undertakings of improved liaison and more effective internal coordination within the IDF.
"On this basis, UN staff movements suspended yesterday will resume as soon as possible. The UN will keep the safety and security of its staff under constant review," the UN statement said.