maandag 25 mei 2009

De Pers vertekent relatie Israel en VS

 
 

IMO Blog, 2009

Eva Ludemann berichtte deze week in Dagblad De Pers over het bezoek van premier Netanjahoe aan Barack Obama, waarbij ze een verbluffende reeks mythes en clichés over Israël in 1 artikel wist te bundelen.

Volgens Ludemann geeft de VS al "ruim drie decennia onvoorwaardelijke steun aan Israël", waarna ze nog verwijst naar de "zeer gevoelig liggende, politieke immuniteit van de joodse staat".

Uiteraard heeft de VS geregeld kritiek geuit en druk uitgeoefend op haar bondgenoot, en was ze ook niet benauwd om sancties te treffen. Zo gebruikte de VS haar vetorecht niet toen de Veiligheidsraad in 1980 in felle bewoordingen de annexatie van Oost-Jeruzalem door Israël veroordeelde en lidstaten opriep hun ambassades naar Tel Aviv te verplaatsen (resolutie 478). Ondanks druk van het Amerikaanse congres hebben opeenvolgende regeringen geweigerd de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem te verplaatsen. In 1997 bevroor de VS een deel van haar financiële hulp aan Israël toen deze afspraken niet nakwam over het doorsluizen van geld naar Jordanië, en in 2002 weigerde de VS reserve-onderdelen te leveren van aan Israël verkocht wapentuig, uit protest tegen Israëls herbezetting van de Westoever in reactie op een bloedige reeks zelfmoordaanslagen in Israël. Daarnaast heeft de VS door de jaren heen veelvuldig kritiek en druk op Israël uitgeoefend betreffende het nederzettingenbeleid en vredesonderhandelingen met Egypte en de Palestijnen. Ook de ontruiming van de Gazastrook en de deelname van Hamas aan de Palestijnse verkiezingen waren mede het gevolg van Amerikaanse druk.

Uit de VS klinken weliswaar veelvuldig warme woorden voor de Joodse staat, en het is de grootste hulpontvanger, maar veel andere strategisch of economisch belangrijke staten zoals China en de bondgenoten in de Golf hoeven evenmin te vrezen voor zware kritiek of politieke druk, al is op hen veel en veel meer aan te merken op het gebied van mensenrechten.

Eva Ludemann omschrijft Israël "als een verwend kind dat altijd zijn zin doordrijft en overal mee wegkomt".

Deze denigrerende opmerking is volkomen ongepast voor een serieus nieuwsartikel. Om karikaturen te schetsen zijn cartoonisten en columnisten ingehuurd. Bij Israël gaan journalisten wat dit betreft echter steeds vaker over de schreef, en veel zogenaamde nieuwsberichten over Israël zijn in feite opiniestukken waarin Israël van allerlei wordt beschuldigd en als het enige obstakel voor vrede wordt neergezet. Vreemd dat dan nog wordt beweerd dat Israël boven kritiek verheven is...

Wat betreft bovenstaande opmerking: ieder land komt voor zijn belangen op, dus ook Israël. Maar terwijl Israël continu wordt bekritiseerd vanwege reële en vermeende wandaden, komen juist andere landen met veel grovere mensenrechtenschendingen weg. Sri Lanka heeft met de Tamil Tijgers gedaan wat Israël - vanwege de internationale publieke opinie en het vergrootglas dat constant op haar is gericht - niet met Hamas heeft kunnen doen, waarna diezelfde internationale gemeenschap roept dat Hamas niet militair te verslaan is en Israël en het Westen er daarom mee moeten gaan onderhandelen. Dit heet ook wel een self fulfilling prophecy. Daarbij heeft Sri Lanka vele burgerslachtoffers gemaakt, maar de reportages uit het ziekenhuis van Kilinochchi bleven uit, we kregen geen bloederige lijken te zien en sympathisanten van de Tamil Tijgers kwamen niet op TV uitleggen wat voor misdaden tegen de menselijkheid het Srilankese leger had begaan. De VS heeft in Afghanistan onlangs honderden burgerslachtoffers gemaakt bij bombardementen. Het Pakistaanse leger heeft vele dorpen in het grensgebied met Afghanistan met de grond gelijk gemaakt omdat de Taliban zich er schuil houdt. Turkije heeft duizenden Koerdische dorpen verwoest in de jaren '80 en '90, en Rusland heeft enorm huisgehouden in Tsjetsjenië. Om nog maar te zwijgen van Soedan, Kongo, Rwanda, Nigeria en vele, vele andere brandhaarden en schurkenregimes waarover we zo af en toe eens een artikel lezen, ons hoofd schudden en over gaan tot de orde van de dag.

Ludemann weet verder te melden: "Het tweede instrument dat Obama tot zijn beschikking heeft om Israël zijn wil op te leggen, is het opschorten van de uitzonderlijk grote Amerikaanse financiële hulp aan het land.
Onder de vorige president George W. Bush is vastgelegd dat Israël – volgens onderzoeken een van de veertig rijkste landen ter wereld – de komende tien jaar ruim dertig miljard dollar krijgt. Dat is in totaal ongeveer eenderde van het Amerikaanse budget voor ontwikkelingshulp."


Het Amerikaanse budget voor buitenlandse hulp bedroeg zo'n 26 miljard dollar in 2008, waarvan Israël circa 10% ontving, nl. 2,4 miljard. Egypte kwam op de tweede plaats met 1,7 miljard en Jordanië op de vierde plaats met 688 miljoen dollar. De twee buurlanden samen kregen dus bijna evenveel als Israël, en voor een groot deel gaat het om 'vredespremies', financiële steun die de landen ontvangen sinds het sluiten van een vredesverdrag. Als een dergelijk smeermiddel kan helpen bij het sluiten van vrede in zo'n hardnekkig conflictgebied, is het dat geld wel waard lijkt ons, en de VS ziet dit ook als in haar eigen belang.
Overigens zijn de VS en de EU met honderden miljoenen dollars ook de hoofdsponsors van de Palestijnse Autoriteit en vluchtelingenorganisatie UNRWA. Het is jammer dat de Palestijnse Autoriteit voor haar miljarden aan hulpgeld niet wat harder wordt afgerekend op haar vredesinspanningen.

De Amerikaanse steun aan Israël vertoonde onder Bush een netto dalende lijn, waarbij de economische steun jaarlijks werd afgebouwd en de militaire steun langzaam steeg. Ook andere Arabische staten, zoals Saoedi-Arabië en andere golfstaten, ontvangen militaire steun van de VS.

Israël ligt zeer geïsoleerd in de regio en wordt door de Arabische staten niet alleen niet erkend, maar op vele terreinen tegengewerkt en vijandig bejegend. Dat gaat van antisemitische propaganda en haatzaaierij tot een sinds 1948 bestaande collectieve boycot, een verbod voor Joden of Israëli's om verschillende Arabische en islamitische landen te bezoeken, een verbod op het verkopen van land of onroerend goed aan Joden (NB: in de Palestijnse Autoriteit staat hierop de doodstraf), en een collectieve campagne tegen Israël in de VN. De meeste derde wereld landen, waarmee Israël aanvankelijk goede relaties had, hebben zich bij de Arabische positie aangesloten en stemmen met hen mee in verschillende VN gremia. Dankzij deze acties was Israël decennialang als enige land niet bij een regionaal blok aangesloten en daardoor uitgesloten van de meeste VN lichamen en overlegorganen.

Zonder militaire voorsprong op de Arabische staten was Israël er allang niet meer geweest. In tegenstelling tot de Arabische staten, kan Israël het zich niet permitteren om ook maar één oorlog te verliezen. Als de VS (en Rusland) de Arabische staten minder militaire steun zouden geven, kon ook de steun aan Israël omlaag, en kon dat geld worden uitgegeven aan bijvoorbeeld ontziltingsinstallaties om zeewater drinkbaar te maken, of zonnecollectoren in de woestijn, of aan armoedebestrijding en beter onderwijs in de Arabische staten. Het is echter de vraag of de zeer autocratische Arabische regimes op dat soort projecten zitten te wachten. Zonder de Arabische haatcampagne tegen Israël had er al lang vrede kunnen zijn en was dus ook de Amerikaans hulp aan Israël onnodig.

Overigens is die militaire steun niet altijd persé in Israëls belang. Veel geld dat Israël van de VS ontvangt is het verplicht in de VS uit te geven, waardoor de eigen wapenindustrie wordt geschaad en de afhankelijkheid vergroot. Wanneer Israël moderne Amerikaanse spullen koopt, is Israël vaak aan allerlei ongunstige verplichtingen gebonden, zoals de vliegtuigen in de VS laten repareren. De VS zorgen er bewust voor dat Israël bepaalde codes of onderdelen mist zodat het van de VS afhankelijk blijft, en die daarmee invloed kan uitoefenen op Israëls beleid. Een recent voorbeeld hiervan is de F35 (Joint Strike Fighter). De VS verbieden Israël ook om eigen computersystemen in te bouwen.
(Zie ook: F-35: Should Israel develop an independent air superiority alternative?)

Eva Ludemann bepleit een politieke isolatie van Israël. Dit is volgens haar de enige weg naar vrede. Ze suggereert dat het enige probleem in het Midden-Oosten de Israëlische bezetting is, en dat als Israël maar hard genoeg onder druk wordt gezet die onvoorwaardelijk op te geven, er vanzelf vrede komt. Ze haalt daarbij de woorden van koning Abdullah aan, die een 57-staten oplossing voorstelde, waarin Israël, in ruil voor terugtrekking uit de Westoever, Golan, en Oost-Jeruzalem, diplomatieke banden met 57 Arabische en islamitische staten zou krijgen. Klinkt mooi, maar onlangs heeft de leider van de Arabische Liga in reactie op Abdullah gezegd dat een dergelijk voorstel niet op tafel ligt.

Het Israëlisch-Arabische conflict werd niet veroorzaakt door de bezetting, die een gevolg was van de Zesdaagse Oorlog, maar door de weigering van de Arabische wereld om ook maar enige vorm van Joodse zelfbeschikking te erkennen. Vandaar de Arabische afwijzing van het VN delingsplan uit 1947, een voor de Arabieren nog veel gunstiger plan uit 1937, en de vredesvoorstellen van Barak en Clinton in 2000. Er is vrede met Egypte en Jordanië, en er is het Arabische vredesplan, maar ook daarin wordt niet van erkenning van Israël als Joodse staat gesproken, en in Egyptische staatsmedia wordt Israël als illegale staat afgeschilderd en de Joden het recht op een staat - in welke grenzen dan ook - ontkend. Ook Egyptische politici, intellectuelen en geestelijken spreken zich in dergelijke bewoordingen uit, en de enkeling die daar tegenin durft te gaan komt in de problemen. Volgens het Arabische vredesplan hebben de Palestijnse vluchtelingen en hun miljoenen nakomelingen het recht op terugkeer naar Israël, wat niet te verenigen is met een tweestatenoplossing.

Tot slot komt Ludemann ook nog met het cliché van de 'machtige Joodse lobby': "En waarom zou de president het risico lopen om nu al zijn populariteit te verspelen en tegelijkertijd ook nog eens de zeer invloedrijke joodse lobby tegen de haren instrijken?"

In de VS zijn tal van invloedrijke lobbygroepen aktief, waaronder ook het pro-Arabische Aramco. Vreemd dat we daar zo zelden over lezen. Overigens is AIPAC (die onlangs ook voor een tweestatenoplossing pleitte) wel over zijn bloeitijd heen, en ondanks mooie woorden van steun van diverse presidenten en andere hooggeplaatsten op de jaarlijkse AIPAC conferentie, is haar werkelijke macht beperkt. Zo belooft iedere aankomende president de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem te zullen verplaatsen, maar hij staat nog steeds in Tel Aviv, en zal daar vooralsnog ook blijven staan. Jonathan Pollard, in 1983 veroordeeld voor spionage voor Israël, zit nog steeds een levenslange gevangenisstraf uit ondanks herhaaldelijke campagnes voor zijn vrijlating. Andere mensen kregen voor spionage van vergelijkbare ernst veel kortere straffen. Met name het State Department heeft altijd een afstandelijke en kritische houding gehad tegenover Israël, de zogenaamd oppermachtige pro-Israël lobby ten spijt.

De door met name Mearsheimer en Walt populair gemaakte mythe van een machtige pro-Israël lobby die de Amerikaanse regering tegen het landsbelang in zou laten handelen, is misleidend en ook een beetje onfris. De Joden zijn er immers veelvuldig van beschuldigd achter de schermen aan de touwtjes te trekken in de politiek, media en financiële wereld, en zelfs uit te zijn op de wereldmacht. Rusland (voor en na de revolutie), Nazi-Duitsland, en tegenwoordig de Arabische wereld verspreidden deze antisemitische leugens.

Ratna Pelle & Wouter Brassé

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen