woensdag 24 juni 2009

NRC - karikatuur van toespraak Netanjahoe

 
 

NRC karikatuur van toespraak Netanjahoe

IMO Blog, 19 juni 2009

NRC Handelsblad, bekend om zijn suggestieve en misleidende berichtgeving over Israël en het Palestijns/Arabische conflict, wist deze week de speech van Netanjahoe vakkundig om zeep te helpen. Helaas sneuvelde ook de waarheid en de objectieve berichtgeving.

Het begint al bij de kop. Deze luidt niet, zoals je zou verwachten: 'Netanjahoe: Palestijnse staat mogelijk onder voorwaarden' of iets dergelijks, maar: 'Netanjahoe wil vooral VS niet teveel toegeven'. Vreselijk subjectief en weinig zeggend over de concrete inhoud van de speech.
In het inleidende stukje vermeldt Guus Valk, de correspondent in Israël van NRC, dat 'Netanjahoe over een Palestijnse staat heeft gesproken, maar met zoveel voorwaarden dat de vraag rijst, of het nog wel een staat zou zijn.' Wat is er zo extreem aan de voorwaarden dat de Palestijnen Israël als Joodse staat erkennen en de Palestijnse staat gedemilitariseerd moet zijn? Er zijn wel meer staten zonder (volwaardig) leger. Costa Rica is het grootste en bekendste voorbeeld van een land zonder krijgsmacht, naast allerlei dwerg- en eilandstaten zoals IJsland, Andorra, Grenada en Haïti. Duitsland mocht in 1955 na 10 jaar demilitarisering vooral zijn Bundeswehr oprichten omdat het als bondgenoot tegen de Sovjetunie nodig was. Ook Japan was toen een bondgenoot geworden tegen het 'rode gevaar' uit China en Korea, maar koos er zelf voor geen volwaardig leger meer te willen. Een leger is geen voorwaarde voor soevereiniteit. Dit is bovendien geen nieuwe eis, en is onderdeel van onder andere het Geneefse Akkoord dat mede door president Abbas en PLO topman Yasser Abed Rabbo is ondertekend, en de voorstellen van Clinton en Barak tijdens Camp David. Lange tijd was het onderdeel van de Westerse consensus wat betreft de oplossing van het conflict, net als het feit dat de vluchtelingen niet naar Israël kunnen 'terug' keren, Jeruzalem de hoofdstad van beide staten zou zijn en de grenzen gebaseerd zouden zijn op de bestandslijnen van 1949 met enkele grenscorrecties zodat Israël een paar nederzettingenblokken kan houden.


NRC vervolgt (vet door mij toegevoegd):
"in een toespraak die doorspekt was met Likoed ideologie heeft de Israëlische premier Benjamin Netanjahoe gisteravond voor het eerst de stichting van een Palestijnse staat als optie genoemd. De premier verbond aan deze kleine tegemoetkoming aan de VS tal van voorwaarden: de staat moet gedemilitariseerd zijn, er moeten 'harde veiligheidsgaranties' komen voor Israël, de Palestijnen moeten Israël erkennen als Joodse staat, en de 'natuurlijke groei' in de nederzettingen in bezet gebied mag doorgaan".

De toespraak van Netanjahoe bevatte naast Likoed-ideologie ook verzoenende taal richting de Palestijnen en Arabische wereld, de expliciete erkenning van het recht van de Palestijnen op een eigen staat is geen kleine tegemoetkoming voor iemand, die daar, ook volgens de NRC, altijd een fel tegenstander van was (nu wordt opeens beweerd dat hij dat in feite al eerder had toegegeven), en dit gaat verder dan wat de zo gematigde Abbas over Israël heeft gezegd. De Israëlische voorwaarden zijn er maar een paar en hoogst reëel.

"Territoriale concessies om een Palestijnse staat mogelijk te maken sloot hij echter impliciet uit, omdat die in het verleden "de Palestijnse haat niet verminderd hebben". Het waren de Arabieren, zei Netanjahoe tegen zijn gehoor, die in 1947 weigerden Israel te erkennen. Daarmee zijn zij de schuldigen aan het conflict in het Midden-Oosten."

Netanjahoe sloot die territoriale concessies nergens uit, niet expliciet en niet impliciet. Hij legde uit dat concessies in het verleden averechts werkten, en daarom tegenconcessies en veiligheidsvoorwaarden nodig zijn. Het is tekenend dat dit zo karikaturaal wordt weergegeven. Netanjahoe noemde concrete voorbeelden zoals de terugtrekking uit de Gazastrook en zuid-Libanon. NRC negeert stelselmatig deze kant van de zaak, ook in bijvoorbeeld de berichtgeving over de Gaza Oorlog van afgelopen januari, waarin de focus alleen lag op het Palestijnse leed, en allerlei wilde aantijgingen tegen Israël kritiekloos werden overgenomen. Dat de Arabieren in 1947-1948 weigerden Israël te erkennen was geen rechtvaardiging voor het feit dat Israël geen territoriale concessies zou hoeven doen, maar een verklaring dat het conflict niet met de bezetting begon. Volgens Netanjahoe is de Arabische weigering om Joodse zelfbeschikking te erkennen de kernoorzaak van het conflict, en hij geeft verschillende voorbeelden om dat te onderbouwen. Door dat achter een foutieve interpretatie van Guus Valk te plakken, krijgt het de betekenis van rechtvaardiging van de bezetting en voortgaande bouw in nederzettingen. "Daarmee zijn zij de schuldigen aan het conflict in het Midden-Oosten" klinkt eveneens karikaturaal door de gigantische versimpeling. Waarom dit niet in Netanjahoe's eigen woorden weergeven?

Na te hebben gemeld dat Netanjahoe onder zware druk van de VS stond, schrijft correspondent Guus Valk: "Netanjahoe moest daarom met iets komen om de relatie met de belangrijkste bondgenoot niet helemaal te bederven. Aan de andere kant wilde hij niet teveel toegeven aan de Amerikaanse wensen. Zijn Likoed-partij regeert onder meer met de extreem-rechtse partij Yisrael Beiteinu. Beide partijen ontlenen een belangrijk deel van hun populariteit bij de laatste verkiezingen aan hun onverzettelijke steun voor de kolonistenbeweging."

Ook dit stukje staat bol van de suggestieve beweringen. Weer wordt gesuggereerd dat het maar zo'n kleinigheid is, dat het eigenlijk niet veel voorstelt. Ook op het gebied van de nederzettingen heeft de Israëlische regering eerder al concessies gedaan: men heeft toegezegd de buitenposten te ontruimen en de groei van de nederzettingen te beperken. Er is ook gesproken over stopzetting van de bouw in nederzettingen die niet binnen het hek liggen. Het zijn speculaties, maar het is duidelijk dat Israël wat dat betreft (noodgedwongen) beweegt.

De Likoed en Yisrael Beiteinu ontlenen hun populariteit niet in de eerste plaats aan hun 'onverzettelijke steun voor de kolonistenbeweging', maar aan het falen van het vredesproces dat Livni en Barak tot inzet van de verkiezingen hadden gemaakt. Het zijn vooral de frustraties van het Israëlische publiek over Gaza en Libanon en de Iraanse dreiging, die velen in de armen van rechts hebben gedreven. De meeste Israëli's zijn niet principieel tegen een Palestijnse staat, maar hebben aan de terugtrekking uit Gaza en Libanon, en in mindere mate aan het Oslo vredesproces, een flinke kater overgehouden. Ze hebben het idee, rightly or wrongly, dat het steeds Israël is dat geeft en men er alleen maar meer geweld voor terug krijgt. Yisrael Beiteinu is sterk anti-Arabisch, maar net als Likoed niet principieel tegen het opgeven van land. Beide partijen zijn niet vanuit een religieus standpunt tegen het opgeven van iedere millimeter van Judea en Samaria, maar missen ieder vertrouwen in de Palestijnse vredespartner. De term 'extreem-rechts' voor Yisrael Beiteinu vind ik wat zwaar aangezet; die term klinkt toch een beetje naar neo-nazi partijen. Op zijn minst zou Hamas dan ook extreem rechts genoemd moeten worden, maar die heet hooguit 'moslimfundamentalistisch' en steeds vaker neutraal: 'de Palestijnse beweging' of zelfs 'verzetsbeweging'.

NRC gaat verder: "als hij die (de kolonisten) zou afvallen, zou een scheuring in zijn regering mogelijk zijn. Netanjahoe noemde de Westelijke Jordaanoever daarom bewust 'Judea en Samaria', het land waar de Joodse voorouders leefden."

Het is waar dat verdere concessies op het gebied van de nederzettingen Netanjahoe in conflict met sommige coalitiepartners zal brengen, maar dat komt niet omdat het volk zo rechts is maar omdat hij zoveel kleine en rechtse partijen in zijn coalitie heeft zitten. Vooral Habayit Hayehudi ('het Joodse Thuis') is erg rechts en wel principieel tegen het opgeven van land. Netanjahoe had er beter aan gedaan om met Livni te gaan regeren, en het zal mij niet verbazen als het daar alsnog van zal komen. Judea en Samaria zijn in Israël normale aanduidingen voor de Westelijke Jordaanoever. Dit laatste is eigenlijk een Jordaanse term uit de tijd dat het onder Jordaans bestuur viel. Het gebied wordt zo immers onderscheiden van de Jordaanse oostoever. Voor Joden is het logischer van Judea en Samaria te spreken, wat overigens ook tijdens het Britse mandaat de gewone benaming was, maar dit heeft (ten onrechte) de bijklank gekregen van een pro-kolonistenstandpunt.

"Het was schaken op twee borden, en dit riskante spel lijkt Netanjahoe gelukt te zijn. De Verenigde Staten noemde de toespraak in een eerste reactie "een belangrijke stap voorwaarts". Maar strikt genomen is van een echte concessie geen sprake, want de belangrijkste eisen van Obama gingen verder:"

Hier wordt weer de concessie van Netanjahoe gebagatelliseerd c.q. geheel ontkend. Dit is nu de derde keer dat Valk dit zegt of laat doorklinken. Dat Obama meer eiste wil natuurlijk geenszins zeggen dat niet van een concessie sprake is.

"* Een Palestijnse staat:
Het noemen van een Palestijnse staat als optie vormt eigenlijk de enige Israëlische toenadering. Maar door er nieuwe voorwaarden aan te verbinden, is het vooral een kwestie van retoriek".


Dit is een bijna letterlijke herhaling van wat Valk eerder schreef. Vreemd dat op de voorpagina voor zoveel herhaling ruimte is.
Het artikel gaat verder op pagina 5, onder de kop: "Premier Israel schaart zich achter kolonisten". Ook dit is weer een zeer misleidende kop, die de essentie, dat Netanjahoe een Palestijnse staat als mogelijkheid erkent, negeert.

"Netanjahoe had al al eerder gezegd dat hij voorgaande verdragen zou respecteren, zoals de Routekaart voor Vrede uit 2003. Daarin wordt een Palestijnse staat genoemd".

Met andere woorden, Netanjahoe zegt niks nieuws, en komt met oude waar aanzetten. Wat ik bijzonder vreemd vind is dat de NRC dit tegen Netanjahoe gebruikt, terwijl men tot nu toe niks heeft nagelaten om hem zo anti-vrede en havikachtig als mogelijk af te schilderen. Waarom niet eerder eens gemeld dat hij via de Routekaart impliciet een Palestijnse staat erkent? Nee, er werd steeds op gehamerd dat hij tegen een tweestatenoplossing was, en de Palestijnen slechts autonomie wou geven, en de minister van buitenlandse zaken Lieberman werd wel aangehaald waar hij zei Annapolis niet te accepteren, maar niet waar hij zei de Routekaart wel te accepteren.

"* Bevriezing van de bouw in nederzettingen.
Netanjahoe schaarde zich gisteren ondubbelzinnig achter de kolonistenbeweging. De kolonisten, ongeveer een half miljoen op de bezette Westelijke Jordaanoever, vormen volgens Washington het grootste obstakel tot vrede. Netanjahoe zei gisteren dat de kolonisten geen "vijanden van de vrede zijn".


Weer wordt herhaald dat Netanjahoe zich ondubbelzinnig achter de kolonistenbeweging zou scharen. Waarom toch al die herhalingen? Daar valt bovendien wel wat op af te dingen, al nam hij het inderdaad wel voor ze op. Overigens zijn er circa 250.000 kolonisten op de Westoever, en 200.000 in Oost Jeruzalem.

Na een verhaal over dat Netanjahoe niet bereid is om Jeruzalem te delen en de blokkade in Gaza op te heffen, vervolgt NRC:
"De Israëlische premier legde met zijn toespraak de bal weer bij de VS en de Arabische wereld. Hij heeft de woorden 'Palestijnse staat' uitgesproken, en nu mag de rest van de wereld weer. "Als het Palestijnse leiderschap vrede wil, als de Arabische wereld actief meedoet, als de VS en internationale gemeenschap steun verlenen, dan zie ik geen reden waarom we geen vredesdoorbraak kunnen bereiken."

Met andere woorden: Netanjahoe maakt zich er maar makkelijk vanaf en de rest van de wereld mag Israëls problemen oplossen. Waarom suggereert de NRC niet dat de Arabische wereld die bal kan vangen door de woorden 'Joodse staat' uit te spreken? Men vindt het blijkbaar heel logisch dat dat een brug te ver is, maar voor Israël stelt het niks voor om zich voor een Palestijnse staat uit te spreken. Het verschil van de NRC in benadering van Israël enerzijds, en de Palestijnen en Arabische landen anderzijds, is gigantisch. Voor deze laatsten zijn er altijd tig redenen, de bezetting en ander Israëlisch onrecht voorop, waarom president Abbas echt niet meer kan bieden of doen, en het is ook altijd heel logisch dat hij rekening moet houden met de hardliners van Hamas en 'sentimenten' onder de bevolking. Maar Arabisch extremisme, haatzaaierij in de media, verering van zelfmoordterroristen, raketten uit Gaza en vele, vele verijdelde aanslagen zijn nooit een geldig of begrijpelijk excuus waarom Israël niet tot allerlei concessie bereid is. Dit noem ik dus meten met twee maten.

Hoofdredactioneel commentaar

Het hoofdredactionele commentaar van NRC afgelopen woensdag bevestigde nogmaals de bevooroordeelde houding die uit de nieuwsanalyse van maandag naar voren kwam. Men erkent hier weliswaar dat Netanjahoe 'persoonlijk een grote stap heeft gezet' maar beweert vervolgens dat 'gelet op de voorwaarden die hij opsomde, er sprake is van een semantische exercitie' en de Palestijnse staat waar Netanjahoe over sprak eigenlijk niet die naam verdiende. Men noemt als voorwaarden het feit dat de Palestijnse staat "geen krijgsmacht mag hebben. Het moet tolereren dat de 'natuurlijke ontwikkeling van de nederzettingen' doorgaat. Maar omgekeerd dienst het Israël wel te erkennen als 'nationale staat van het Joodse volk'."
Hoezo 'omgekeerd'? Israël erkent Palestina toch ook als staat voor het Palestijnse volk?

Vervolgens beweert men dat Palestina daarmee ook zou erkennen dat de 'Arabische Israëliërs' allochtonen zijn. "Zo'n ingekapseld land is geen soevereine staat", aldus NRC. Wat de soevereiniteit van Palestina te maken heeft met de positie van Arabieren in Israël snap ik even niet. Het Joodse karakter van Israël is sinds jaar en dag een feit, en van de erkenning daarvan door een toekomstig Palestina worden de Israëlische Arabieren niet opeens allochtonen. Staat het Nederlandse karakter van Nederland integratie van allochtonen in de weg, of van mensen van Arabische komaf? Wellicht volgens sommigen wel, maar daarmee verandert onze nationale identiteit niet. Het hele idee van het zionisme is het stichten (en behouden) van een eigen staat voor de Joden, en het feit dat de Arabieren die niet erkennen is één van de - zoniet de belangrijkste - oorzaken van het conflict. Arabieren in Israël die daar niet mee kunnen leven kunnen naar de toekomstige Palestijnse staat verhuizen. Uiteraard dienen ze in Israël gelijk behandeld te worden, zoals dat ook voor minderheden in Nederland geldt, en ook voor bijvoorbeeld Joden in een toekomstige Palestijnse staat.

Waarom "zo'n ingekapseld land geen soevereine staat is", ontgaat me eveneens. Omdat het geen krijgsmacht mag hebben? Omdat het naast een Joodse staat ligt? Of omdat de nederzettingen mogen blijven groeien? Wat dat laatste betreft heeft de NRC weer erg veel 'hinein interpretiert'. Netanjahoe had het over de huidige natuurlijke groei van de nederzettingen. Hij liet zich niet uit over de grenzen van een Palestijnse staat, of daar ook nederzettingen in zouden liggen en wat voor status die zouden hebben, hoe de grenzen gecontroleerd zullen worden etc. Daarmee is zijn visie van een Palestijnse staat nog erg weinig concreet, en daar had de NRC hem op kunnen bekritiseren, maar dat deed men niet. Men gaf liever zijn eigen invulling, die is dat alle nederzettingen behouden zullen blijven en zullen blijven groeien, en dat mede daarom geen sprake is van een Palestijnse staat...

Ratna Pelle

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen