maandag 31 augustus 2009

Hamas beschuldigt VN ervan kinderen Gaza "Holocaust leugens" te willen leren

Is er nog meer bewijs nodig dat Hamas niet alleen anti-Israel maar ook antisemitisch is?
Branding the Nazi genocide of the Jews "a lie invented by the Zionists," the Islamist movement that runs the Gaza Strip wrote in an open letter to a senior UN official that he should withdraw plans for a new history book in UN schools.
Het is overigens meer dan slap dat UNRWA niet inging op de vraag of men de Holocaust daadwerkelijk in geschiedenisboeken wil opnemen. Het is duidelijk dat UNRWA niet vrij kan opereren in Gaza, maar de UNRWA medewerkers (bijna alleen Palestijnen) hebben zelf waarschijnlijk ook niet veel op met onderwijs over de Holocaust.
Het volgende is onjuist:   
Palestinians resent the way world powers reacted to the Holocaust by supporting the establishment of Israel in 1948, a move that left half the Arab population of then British-ruled Palestine as refugees in Gaza, the West Bank and abroad.
De helft van de bevolking werd niet vluchteling omdat Westerse landen Israel erkenden, maar omdat de Palestijnen en de Arabische landen het delingsplan van de VN afwezen en een oorlog tegen de Joodse gemeenschap in Palestina en Israel begonnen met als doel deze te vernietigen. Daarbij zijn onschuldige Palestijnen het slachtoffer geworden, maar dat valt dus in de eerste plaats hun eigen leiders aan te rekenen.


Hamas accuses UN of plan to teach Gaza kids Holocaust 'lies'
By Reuters
Last update - 21:56 30/08/2009

Hamas condemned the United Nations on Sunday over the international body's apparent plan to teach Palestinian children in the Gaza Strip about the Holocaust.

A spokesman for the United Nations Relief and Works Agency (UNRWA), which educates some 200,000 refugee children in Gaza, said the Holocaust was not on its current curriculum. He would not comment on Hamas' statement that it was about to change.

Branding the Nazi genocide of the Jews "a lie invented by the Zionists," the Islamist movement that runs the Gaza Strip wrote in an open letter to a senior UN official that he should withdraw plans for a new history book in UN schools.

Palestinians resent the way world powers reacted to the Holocaust by supporting the establishment of Israel in 1948, a move that left half the Arab population of then British-ruled Palestine as refugees in Gaza, the West Bank and abroad.

Hamas said it believed UNRWA was about to start using a text for 13-year-olds that included a chapter on the Holocaust.

In an open letter to local UNRWA chief John Ging, the movement's Popular Committees for Refugees said: "We refuse to let our children study a lie invented by the Zionists."

UNRWA spokesman Adnan Abu Hasna said: "There is no mention of the Holocaust in the current syllabus." Asked if UNRWA planned to change that, he declined to comment.

In the West Bank, run by the Western-backed Palestinian Authority of President Mahmoud Abbas, teachers said there was no official guidance on teaching about the Holocaust.

Israelis are angered by denial of the Holocaust among some in the Middle East, notably lately by leaders in Iran, who provide support for Hamas. Abbas, who has engaged in negotiation with Israel, has had to distance himself from his own 1980s doctoral thesis, which cast doubt on the scale of the Holocaust.

Hamas' official spokesman in Gaza, Sami Abu Zuhri, said he did not want to discuss the history of the Holocaust but said, "Regardless of the controversy, we oppose forcing the issue of the so-called Holocaust onto the syllabus, because it aims to reinforce acceptance of the occupation of Palestinian land."

zaterdag 29 augustus 2009

Twee leugens over Israel en vrede en de VS

Sultan Knish is misschien wat kort door de bocht hier en daar, maar het is verfrissend eens een betoog te lezen over hoe gering Israels invloed op het Midden-Oosten in feite is, en hoe weinig succesvol de Israellobby in de VS is.
Je zou kunnen argumenteren dat Israel voor veel Arabieren een grote symbolische waarde heeft, en een einde aan de bezetting wel degelijk hun houding tegenover het westen zou beinvloeden. Zelf denk ik dat het probleem daarmee niet is opgelost: Israel is voor veel Arabieren een vernedering. Niet zozeer de bezetting, maar Israel zelf, het feit dat zij succesvol is en de Arabische staten op alle gebieden voorbij is gestreefd, en dat zonder olie en met veel vijanden. De bezetting symboliseert de Arabische vernedering. Dat men door Joden, die in de islam als dhimmi's worden gezien, tweederangsburgers die minderwaardig zijn, is verslagen maakt de vernedering des te pijnlijker.
De bezetting is niet zozeer het kernprobleem maar een symptoom. De Arabische weigering Israel te erkennen en er vrede mee te sluiten leidde tot de bezetting, die de wens zaken recht te zetten en de vernedering ongedaan te maken alleen nog maar heeft versterkt. Pas wanneer de Arabieren de wens om 'historisch onrecht' (lees: de vernederingen van 1948 en 1967) ongedaan te maken los kunnen laten en bereid zijn mee te werken aan een oplossing die ook goed is voor Israel én de Palestijnen, is vrede mogelijk.

Sultan Knish, August 2009
There are two interconnected lies that reside at the heart of any American discussion about Israel. The first lie is that the road to peace in the Middle East lies through Israel. The second lie is that Israel controls American policy toward itself. Those lies are not the product of ignorance or misunderstanding, they are the product of an effective propaganda campaign by the unofficial suit and tie spokesmen of the Saudi lobby who dominate American policy in the Middle East. The goal of that campaign has been to make Israel seem like the axis on which the Middle East and America turn, in order to put Israel on the firing line. And it is a campaign that has been wickedly successful up until now. 
Let's take a moment to examine those lies now.
Within the Middle East, Israel is physically insignificant. At 8500 square miles, Israel could not just fit comfortably into Pennsylvania, it is 1/5th the size of Jordan, 1/8th the size of Syria and 1/12th the size of Egypt. Simply put, Israel is smaller in land and population than every country that borders it. If you looked at the Middle East from space, you could easily put a fingernail across all of Israel.
Israel has beaten all of these countries in wars and has the best military in the region, but that is because if it didn't, it wouldn't exist. Israel's military is not the product of a will to conquer, but of an attempt to maintain its own territorial integrity and protect its citizens from attack. Israel's neighbors have never needed to work as hard or spend as much to maintain their own armed forces, because they don't truly need them. For them a strong army is not a survival strategy, it is optional.
All those who rant endlessly about Israel's settlements in the West Bank and Gaza as proof of Israel's desire to seize land, forget that Jordan annexed the West Bank only two years after its forces captured it in the 1948 War of Independence. Israel has not annexed the West Bank even after more than 40 years, and has continued to offer it in peace negotiations year after year. That is not the policy of an aggressive land hungry regime. It is not the behavior of a country that keeps its neighbors up late at night. While Israel's leaders have spent over half a century staying up late at night worrying about a war, Israel's neighbors know that war is their choice.
But what this means in practice is that Israel has very little influence beyond its own borders. With a small size, no expansionist program beyond its own territory, and as one of only two non-Arab states and the only non-Muslim state in the region... Israel's impact on the rest of the Middle East is surprisingly limited. To get a proper picture of Israel's role in the Middle East, imagine plopping Singapore in the middle of a wartorn part of Africa. It can be attacked, it can fight back, but it cannot have any real local influence.
That is why Israel remains an outsider in the political trends and turmoil of the region. The shift between Arab Nationalism and Islamism, the coups and the bloodletting between Shiite and Sunni, are all events that Israel watches from a distance. Israel is not a political participant in the ideological conflicts of the Middle East, because it does not share a common religion or ethnicity or much of anything with its neighbors. Its diplomatic relations are primarily formal, not intimate. As a result Israel has very little political influence on the Middle East, and what little influence it has, is on its immediate neighbors, such as Lebanon and Jordan, who are fairly small on the scale of the Middle East as well.
Furthermore Israel and its neighbors are in part of the Middle East that has become largely irrelevant because of its lack of oil. While Egypt and Jordan were once considered major regional players, both have long ago been sidelined by the oil rich Saudi Arabia, Iran and the UAE. None of these countries share a common border with Israel. While diplomats and pundits obsess over the West Bank and Gaza, what happens there has virtually no impact on what happens where the oil and power lie.
Not only does the road to peace in the Middle East not run through Israel, it doesn't even run anywhere near Israel.  A quick look at a map shows you just how off the beaten path Israel is when it comes to the true token of global power, oil. And it is not some Elders of Zion fantasy of the Israel lobby that defines global power to the Middle East, it is who has the oil. And  while Israel has plenty of olive oil, it has none of the kind of oil that the world is interested in.
Since the 70's, the Middle East's real power struggle has shifted to the oil rich states, to Iran, Iraq, Saudi Arabia and the Gulf states. Iran and Iraq chose to build up their armies, Saudi Arabia and the Gulf states instead built up their political influence in Washington D.C. and let the United States fight for them. This strategy paid off in the Gulf War and Operation Iraqi Freedom when Kuwait was liberated and Saudi Arabia got Saddam's boot off its throat. Israel was never at risk of anything more than bomb blasts and rocket shelling from Saddam. By contrast Saudi Arabia and Kuwait had their survival at stake.
With Saddam gone, Iran and Saudi Arabia are funding Sunni and Shiite insurgencies within Iraq in order to seize Saddam's oil. As a fallback position in case Iran manages to swallow Iraq and then moves on to them, the Sheiks and Princes continue buying huge stakes in American and European companies and property, in case they suddenly find themselves having to take a quick plane trip away from the region.
Remove Israel from the region, as so many diplomats and pundits would like to, and this picture remains exactly the same. How influential is Israel in the region then, and why does the path to Middle Eastern peace run through it? The answer is that it doesn't. Some diplomats choose to blame America's alliance with Israel for its image problems, but alliances are dictated by interests. American's alliance with Israel, much like Saudi Arabia's alliance with America, are the products of interests, not emotions. Iran's hostility to America is the product of religious hostility, historical animosity and its own desire to grab as much of the Middle East for itself as it can.
Let's turn to Washington then. The myth of the All-Powerful Israel lobby has been extensively marketed for decades. But let's actually take a look at how powerful this lobby is.
If the so-called Israel Lobby is so powerful, why after all these decades, has the United States failed to recognize Jerusalem as Israel's capital? Presidential candidates routinely visit AIPAC to promise that Jerusalem will be recognized as Israel's capitol. Bill Clinton did it, Bush promised that it would be one of his first acts in office, Obama implied it. And once in office, not only did they not keep the promise, but they routinely signed waivers to prevent Jerusalem from being treated as Israel's capital.
There is only one nation whose capital is not recognized by the United States. That nation is also the one who the wisdom of the mainstream media and many of the suit and tie unofficial members of the Saudi lobby, would have you believe controls America. The narrative of the powerful Israel lobby before whom everyone in D.C. trembles cannot be reconciled with this simple fact, or with many others.
For example, in every peace agreement completely under US mediation, Israel has given up land and never gained any permanent territory. If Israel were as expansionist and as in control of the United States government, should it not have been the other way around? Yet at Camp David, Carter pressured Begin into turning over land that was several times the size of Israel. Carter did not pressure Sadat to turn over land to Israel. The last four US administrations have pressured Israel into a peace process with the PLO that required Israel to transfer a sizable portion of land to their control. At no point in time were Egypt and Jordan expected to do the same. Does this sound like the product of an all-powerful Israel lobby.
Defenders of the "Israel Runs Washington" meme will argue that the US should have pressured Israel to do much more. As if Israel could do anymore without committing suicide. But then why hasn't the United States pressured Turkey to stop its occupation of Cyprus or demanded that Spain create a state for the Basque? Either the Turkish Lobby or the Spanish Lobby is far more powerful than the Israel Lobby, or Israel is singled out because of pressure from a much stronger lobby, the Saudi Lobby.
What the "Israel Lobby" mainly deals with is the back and forth arms trade between the United States and Israel, partially packaged as foreign aid, and non-binding congressional resolutions that have as much force as a municipal resolution naming Tuesday, Global Twig Day. Most congressmen identify as Pro-Israel, mainly because it's easy, costs them nothing and lets them pick up a few votes here and there. It is easy enough to vote on or co-sponsor the occasional pro-Israel resolution that does nothing but gather dust in the record cabinets, because it has no actual application. It is so ridiculously easy that even Barack Obama has done it. And it's so meaningless that no President takes them seriously. Any measure that actually has legislative force is routinely crafted so that the President can waive it or set it aside if it interferes with administration policy. Which is exactly what happens much of the time.
As a result most congressmen can mention a pro-Israel bill that they voted on or co-sponsored around election time to gullible Jewish audiences who fail to understand that the 2012 Israel Friendship Act or the 2043 No Money Given to Terrorists, We Really Mean It This Time Act, has as much practical utility as a cell phone in the Sahara. And few of these same congressmen are actually pro-Israel when it matters. They're pro-Israel when it's an exercise in public relations. That is not what a powerful lobby's grip on a government looks like. If you want to see that, take a look at the lobbyists for the pharmaceutical industry or the cable industry. Or the Saudi lobby, which doesn't waste time holding rubber chicken dinners for politicians, but instead has built a massive contact base of unofficial suit and tie lobbyists, former politicians, diplomats and journalists who are expert at peddling the Saudi agenda.

To determine the power of a lobby, you look at what it can do when it matters, and when the odds are against it. The one direct collision between the Pro-Israel lobby and the Saudi lobby over the AWACS sale to Saudi Arabia, ended with a Saudi victory, despite overall public and congressional opposition to the sale. The Pro-Israel lobby was vocal and public. The Saudi lobby was in control behind the scenes. And just as it had when Saudi Arabia took over ARAMCO, and forced the United States to pay for it too... the Saudi Lobby won.
That is what a lobby that controls Washington D.C. does. It doesn't put out a nameplate. It doesn't waste time on rubber chicken dinners. It instead funds a host of organizations officially headed up by Americans with influence and power in Washington D.C. It gives them the funds to cultivate ties, to build think tanks and to build relationships behind the scenes. It doesn't care whether it's dealing with Republicans or Democrats. Come one, come all. We can put you to use too. And it makes sure that nobody pays very much attention to what is going on. Instead it dips into well worn propaganda to spread the idea that the Jews control Washington D.C., knowing that there will be plenty of eager takers to polish and pass on the meme.
If you look at what some of the most powerful people in the last few administrations had in common, the simple answer is oil. Saudi oil. The woman in control of foreign policy in the second half of the Bush Administration, Condoleeza Rice, did not have her name on an Israeli oil tanker, but a Chevron oil tanker, the former parent company of ARAMCO. The man quietly dominating US foreign policy under Obama, James L. Jones did not serve on the board of directors of Manischewitz, he served on the same Chevron board of directors that Rice had formerly served on. And Rice did everything but outright appoint him as her replacement.
But of course no one could possibly believe a wild conspiracy theory like that, not when the obvious answer is that the Israel Lobby controls Washington D.C. and keeps demanding that administration after administration force it to hand over land to its worst enemies. And for some reason forces successive administrations to not recognize its own capital city, encourages them to constantly threaten it and prevent it from defending itself.
The Pro-Israel Lobby is a charade, a showpiece for people with too much time on their hands and too little subtlety. If half the claims about the Israel Lobby were true, Israel would be four times the size it is today, with secure borders and no terrorist problem. Instead Israel has been pressured like no other country has, to appease and accommodate terrorists at the expense of the lives of its citizens, its national security and even its survival... by a foreign policy crafted to fulfill Saudi interests.
The Big Israel Lie is that Israel is powerful in Washington and mighty in the Middle East. The real truth is that Israel is a tiny country that commands emotional affinity from a limited percentage of Jews and Christians, whose diplomacy abroad is clumsy, and whose regional influence is small, whose military is handicapped by liberal handwringing and whose leaders would rather negotiate than fight... until there is no other choice.
This lie is meant to make Israel seem strong, in order to place it at the center of every problem and turn it into the nail that needs to be hammered down for everything to stand straight. But the easiest way to clear up the lie is to simply look at the reality of the Middle East and see that Israel vanishes beneath a single fingernail.

vrijdag 28 augustus 2009

Islamitische opperrechter PA ontkent Joodse geschiedenis Jeruzalem (aflevering 587)

Het zijn dit soort waanideeën, gefrabiceerd en gepropageerd door het 'gematigde' Palestijnse leiderschap op de Westoever, die vrede onmogelijk maken. In een Palestijns leiderschap met dergelijke ideeën kan Israël immers geen enkel vertrouwen stellen, een noodzakelijke voorwaarde voor concessies.

PA judge: Jews have no history in J'lem
Khaled Abu Toameh , THE JERUSALEM POST
The Palestinian Authority's chief Islamic judge, Sheikh Tayseer Rajab Tamimi, said on Wednesday that there was no evidence to back up claims that Jews had ever lived in Jerusalem or that the Temple ever existed.
Tamimi claimed that Israeli archeologists had "admitted" that Jerusalem was never inhabited by Jews.

Tamimi's announcement came in response to statements made earlier this week by Prime Minister Binyamin Netanyahu, who said that Jerusalem "is not a settlement," and that "the Jews built it 3,000 years ago."

"Netanyahu's claims are baseless and untrue," said Tamimi, the highest religious authority in the PA. "Jerusalem is an Arab and Islamic city and it always has been so."

Tamimi claimed that all excavation work conducted by Israel after 1967 have "failed to prove that Jews had a history or presence in Jerusalem or that their ostensible temple had ever existed."

He condemned Netanyahu and "all Jewish rabbis and extremist organizations" as liars because of their assertion that Jerusalem was a Jewish city.

Tamimi accused Israel of distorting the facts and forging history "with the aim of erasing the Arab and Islamic character of Jerusalem." He also accused Israel of launching an "ethnic cleansing" campaign to squeeze Arabs out of the city.

"By desecrating its holy sites, expelling its Arab residents and demolishing their homes and confiscating their lands and building settlements in Jerusalem, Israel is seeking, through the use of weapons, to turn it into a Jewish city," he said. "This is a flagrant violation of all religious, legal, moral and human values."

In another development, Hamas and Islamic Jihad on Wednesday rejected the political platform of PA Prime Minister Salaam Fayad.

The platform, which was published on Tuesday, pledges that the Fayad government would work toward establishing a de facto Palestinian state within two years even if no agreement was reached with Israel. The platform talks about peaceful resistance against Israeli "occupation." The two Islamic groups said in response that the only way to establish a state was through "armed struggle." They said that Fayad's plan was unrealistic and unclear, adding that it would be impossible to establish a state "under occupation."

Is Nederland anti Israel geworden? (VK blog)

In krom Nederlands geschreven, geeft David zelf toe, maar wel erg herkenbaar voor wie weleens de 'discussies' op de Volkskrant site heeft gevolgd of eraan heeft deelgenomen (tegen beter weten in), zoals ik.

Is Nederland anti Israel geworden?

maandag 24 augustus 2009 09:10 door dataeng

Door David Verveer

Het eerste deel : VOORSPEL

Een paar jaar geleden brak de oorlog uit tussen de Hezbollah in Libanon en Israël, nadat twee Israëli soldaten gekaapt werden en vier andere soldaten vermoord door een Hezbollah onderdeel, die de Internationale grens doorbraken, en zo de wapen stilstand verbroken, na voortdurende beschieting van uit Libanon.

Israël verloor haar zelf controle en viel Libanon binnen met een zwaar lucht offensief, dat gevolgd werd een paar dagen later met een land offensief. Zo als gewoonlijk, de Internationale pers zag alleen maar de kant van Libanon, met het gebruikelijke commentaar na dat Israël uit zelf verdediging, straf acties neemt tegen Arabische buur landen, die Israël omringen.

In antwoord op deze een eenzijdige aanvallen op Israël, schreef ik een sarcastisch parallel dat ging over St. Joris en de draak, waarbij de draak Hezbollah was, en de IDF St. Joris. Deze aangepaste Fabel zond ik naar de Engelse Internet Editie van het grootste krant in Israël (Ynet / Jediot Aharonot) en tot mijn grote verbazing publiceerde ze het artikel, en verzochten mij om regelmatig opinie stukjes te schrijven, en zo, van lezer werd ik schrijver. Wat ik het leukste vond van het schrijven waren de reacties, die erg negatief tot erg positief waren, maar na de eerste 20 reacties niets meer te maken hadden over het artikel in kwestie en discuteerde en argumenteerde en beledigd men elkander over onderwerpen die ik en andere schrijvers nooit over hadden geschreven, net of men een prikker nodig had om hun ideeën kwijt te raken. Het merendeel van de talk-backers kwamen uit het buitenland (buiten Israël).

Dit ging zo door voor een jaartje of zo, met artikelen zoals: Was Shakespeare joods, waarin ik redeneerde dat iemand die zo veel wist over het Jodendom, terwijl in deze dagen de Joden waren verbannen in Engeland, waarschijnlijk zelf een geheime Jood was, vooral omdat zijn moeder Maria Arden heten, dat waarschijnlijk een verbastering was van Mirjam Ardon. Natuurlijk was alles gebaseerd op nonsens, wat ik in begin van mijn betoog al toegaf, maar het vreemde was dat honderden mijn nonsense voor waarheid aan namen, tot zelfs een professor uit Engeland mij technische vragen begon te stellen over toneel stukken van Shakespeare, of dit en dat uit het Hebreeuws kwam, Natuurlijk moest ik hem teleur stellen, daar ik geen expert ben in Shakespeare en ook niet in Hebreeuws.

De reden dat ik niet meer voor deze krant schrijf is dat ik het vervelend vond dat correcties en veranderingen werden gemaakt in mijn tekst, zonder met mij er over te spreken. En daar ik er niets op verdiende, besloot ik mijn eigen blog post te openen, waarin ik nu regelmatig nieuwe artikels plaats.

Meeste in Engels en soms in Nederlands (O.K.. Mijn gebroken Nederlands dat al vreselijk slecht was op lagere en middelbare school in Nederland), verder als ik denk dat het toepasselijk is plaats ik het ook in The Daily Telegraph en de Volkskrant Opinie Forum, een tijdje schreef ik ook aan de Standaard in België, maar toen schreef een dame dat ik geen deftig Nederlands schreef, wat natuurlijk waar is, dus daarmee ben ik dus gestopt). De Belgen hadden een redacteur in Libanon geplaatst, die Israël als een rode vlag zag en elke aflevering was een tirade tegen de IDF, hoe nobel de Hezbollah was, en hoe zielig de plaatselijke bevolking (het laatste was natuurlijk waar), dus begon ik met Israël te verdedigen in de reacties op zijn rapporten, tot ik niet deftig meer was en de redacteur terug naar België ging, om niet in herhaling te vallen.

Een paar maanden geleden zaten we met een paar vrienden, en discuteerde wij, of de houding van West Europa t.o.v. Israël en speciaal Nederland, is aan het veranderen en het langzaam van onze beste vriend 30 tot 40 jaar geleden, nu in een anti Israël land is aan het worden, beide in het politieke en in het sociale aspecten. Daar ik de enigste van de vrienden kring was die Nederlands spreekt, leest en met moeite schrijft, besloot ik het te onderzoeken door middel van het deelnemen in een discussie forum (van de Volkskrant, die een forum heeft in waar men opinie artikelen bespreekt. In het begin was mijn bijdrage minimaal, daar ik voorzichtig probeerde de tamelijk gesloten kring van deelnemers mij als gelijke te accepteren, des al niet te min, mijn slechte Nederlands. In het begin maakte ik serieuze fouten, zoals provocatie, om de tongen los te maken, pijnlijke vragen, enz., maar vlug begreep ik dat provocatie niet nodig is, en de deelnemers heftig zoeken op laag water, elke zin van de andere kant uit luizen of er ergens een opening is voor een nieuwe aanval.

Nergens, of bijna nergens heb ik iemand gezien die schreef aan de andere kant van de discussie, jongen je heb volkomen gelijk, ik was fout. Veel erger vind ik dat iedereen zich zelf herhaald en herhaald, en de de tegenspeler (want het is een spel) probeert te vangen in een val kuil die hij met zorg had gegraven voor de niets vermoedend correspondent.

Er zijn verschillende typen van deelnemers, en laten we ze eerst in grote vakken verdelen,

1 – tegen Israël dus voor Palestijnen.

2 – mensen die denken dat ze onpartijdig zijn

3 – Pro Israël lobby, die Israël verdedigen en niet bereid zijn te bekennen dat Israël ook fouten maakt.

4 – Anti Semieten van het oude soort, waarbij ook een grote groep van anti-Islamieten bij zit, die gewoon weg tegen mensen die anders zijn.

Dan is er de tweede verdeling in groepen:

1 – Mensen die het Midden Oosten en de problemen daar kennen

2 – Mensen die nooit in het Midden Oosten zijn geweest, maar denken dat ze voor de Underdog moeten opkomen (alleen maar in het Midden Oosten, wat ergens anders gebeurt is niet hun zaak).

Een verdere verdeling is natuurlijk de intelligentie van de deelnemers:

1 – het typische mee loper type, proberen knappe zinnen te schrijven, aanhalen van uit hun verband gehaalde opinies van mensen die iets hebben gezegd dat in hun opinie doelt op hun argument, maar uiteindelijk stomme dingen schrijft en leuzen proclameert die nergens op slaan.

2 – Academici, propagandisten, en deskundigen die vergeefs proberen te bewijzen met help van aangehaalde Latijnse teksten, Franse Amerikaanse en Israëlische filosofen hun standpunten, zonder enig succes om te overtuigen.

3 – En een klein groepje (erg klein van deelnemers, geen specialisten ) die eerlijk proberen om het goede tussen het vuil te selecteren, en een opinie te vormen.

Natuurlijk zijn alle deelnemers een beetje van dit en een beetje van dat, maar in grosso mode dit zijn in mijn opinie de stromingen van de deelnemers.

Zonder meer moet ik ook nog zeggen dat de minder intelligente deelnemers, met de nonsens die ze schreven, de discussie in het leven hielden, meer als verdedigers en aanvallers op de kwats die hun reacties opwekten, dan de oorspronkelijke tekst van het opinie stuk in discussie, maar daar over verder op. Onder deze groep van lager niveau waren een paar PC ridders die zich zelf hadden benoemd tot Kruisridders en beschermers van de Palestijnse volk, zonder moeite te nemen en enige notie te hebben, wie en wat en waarom er Palestijnen zijn in het Midden Oosten conflict.

Het bijzondere is dat juist deze laatste groep geregeld de Holocaust aan haalt, zich als slachtoffer ziet, maar ook anti-Semitische en pseudo antisemitische spreuken schrijven.

Dan waren er twee of drie personen die ik niet begreep, niet wat ze schreven en beweerden, en niet aan welke kant ze waren, ze probeerde om erg intelligent over te komen, maar dat was kunstmatig over dreven, misschien "on purpose" om indruk te maken, ik weet het niet.

Het onderwerp van de discussie was het reis verhaal van Abdulkader Benali, een van Marokko afkomstige Nederlander, die roman schrijver is van beroep, en door de Volks krant naar het Midden Oosten was gestuurd om een reis verslag te schrijven over wat hij zag en begreep van de situatie.

Ik denk dat de bedoeling was dat een Islamiet, de kant van de Palestijnen zou verhelderen en Israël zou afkammen voor alles wat er daar gebeurd, maar net als de Bijbelse Biliam, schreef hij wat hij werkelijk zag, terroristen armoe aan de Palestijnse kant, en democratie en modern Israël aan de andere kant. Hij schreef open over alles, maar gaf Israël daar niet de schuld van en dit beviel een groot deel van de opinie lezers en forum leden helemaal niet, dus hadden we een klassieke discussie om te zien of Nederland tegen, onverschillig of anti Israël is geworden.


maandag 24 augustus 2009 10:59 door dataeng

Tweede deel: De Discussie

Zoals ik al eerder zei, de discussie van het forum was over het reis verslag van Benali, die Gaza en Israël bezocht en zijn reis impressies had gepubliceerd in de Volkskrant Opinie Forum. Inderdaad de eerste paar reacties waren werkelijk over wat hij had geschreven, wat hij zag, wat hij had gegeten, wie waren de mensen die hij had gesproken, naar ook wat er in Gaza gebombardeerd is, hoe de mensen zich voelen, t.o.v. De wereld, Israël, de Hamas en de PLO, moeilijke onderwerpen, met mensen die niet vrij zijn om eerlijk te vertellen wat ze op hun hart hebben, maar in mijn opinie, erg objectief.

Grappig was het om te zien dat onze Benali erg vernederlandst was toen hij over een tip aan de taxi bestuurder gaf, die hem naar Sderot had genomen, en hem daar hem de schroot hoop van projectielen, die op Sderot waren geschoten, hij had namelijk hem 50 dollar gegeven, wat hier in Israël heel weinig is, en werkelijk een habbekrats, en waarschijnlijk in Gaza nog minder, want daar kan je bijna alleen maar gesmokkelde artikelen kopen die door de tunnels heen zijn gesmokkeld.

Maar nogmaals de discussie ging niet over de ervaringen van Benali, na de eerste reeks van teleurstellingen, ging men zinspelen op de stomme opmerking van een van de Israëliërs die met Benali sprak, die een vergelijking maakte over Gaza is net een Getto. Daar deze commentator geen idee had wat een Getto was, en inderdaad in Israël vaak uit het context word gebruikt als indicatie voor een drukke dicht op elkander, buurt met mensen van een ras, en niet de Getto uit Oost Europa van voor de oorlog, waar Joden bij elkaar woonden, als verdedigers maatregel tegen de niet Joodse omgeving, en in de oorlog door de Duitsers als gevangenis voor dat de Joden naar de Gaskamers werden getransfereerd. Maar goed, die vergelijking gaf het forum de opening om dus de Holocaust er bij te halen, waar bij vele direct schreven dat zij niet tegen de Joden waren, alleen maar op kwamen voor de arme Palestijn die zijn land was geroofd, die werd uit gemoord en gepest door de Israëliërs, maar niet omdat de Israëliërs Joden zijn, nee hoor, dat had er niets mee te maken.

De pro Israël deelnemers probeerde de stroom van aanvallen te stoppen met uit te leggen en te discuteren van het moeilijke predikt van Israël, zonder enige kans van begrip van de andere kant. De Israël backers werden gediskwalificeerd als Israël propagandisten, vooral degene die voorheen correspondenten waren geweest of onderzoek deden voor een Israëlische organisatie.

Hier maakte ik mijn eerste grote fout, ik vertelde in een van mijn reacties, toen de antisemitisme te ver ging, dat ik een van de weinige overlevende van de Joden vervolging in Nederland.

Dat deed ik niet om medelijden op te wekken, maar om te laten zien hoe stom de aanvallers waren, en waarom ik naar Israël ben geïmmigreerd.

Hoe dan ook, de grootste schreeuwer bracht Kristalnacht op, met hem als toekomstig slachtoffer, hoe en waarom heb ik nooit begrepen, maar hij is niet een van de intelligentste personen op het forum.

Hinderlijk en kinderachtig waren de bedreigingen op en neer, van dat de moderator (ik ben niet zeker of er werkelijk een moderator is, maar dat doet er niet toe) ze deze persoon moesten stoppen met meedoen in de forum, of dat dit en dat schelden is, en niet mag volgens de reglementen. Natuurlijk de echte beledigingen, en er waren vele, waren ingepakt en met dubbele mening, dus moeilijk om te verbieden.

Ook verwonderlijk is dat bijna alle Nederlandse schrijvers gebruikten een pen naam, terwijl de Israëli hun eigen naam schreven, ik weet niet waarom dat is, mag je niet vrij uit spreken in Nederland?

Bijna niemand van de anti-Israël groep had ooit een Palestijn gezien, laat staan met hun gesproken, bijna niemand realiseerde dat de Gaza Palestijnen nu door Hamas Palestijnen worden onderdrukt, en zo als men herhaaldelijk herhaalden, men moet niet feiten met de waarheid vermengen, of de Palestijnen zijn zielenpoten en dat komt allemaal door de agressie van Israël.

Wat kan ik zeggen, zo een argument kan men nooit winnen, als beide zijden niet bereid zijn om naar de andere te luisteren, maar dat was niet het doel van mijn onderzoek, ik wou weten of Nederland anti Israël is geworden?

Uit de discussie van het forum kan ik geen absolute conclusie maken, wel is het zeker dat de vroegere vriendschap tussen de twee landen een ernstige deuk heeft gekregen, en dat met de huidige regeringen van beide zijden het alleen maar erger kan worden. Ik denk dat de grootste schuld in dit ligt bij de Pers die geen objectieve verslagen over de situatie schrijft, en ons beschuldigd van misdaden die wij niet hebben gedaan en een resultaat zijn van Arabische propaganda. Verder kijkt de Nederlander niet verder dan zijn neus lang is, Israël en de Arabieren zijn ver weg, wat kan ons dat nu verdommen.

Ook is de influx van Islamieten in Nederland een van de redenen voor anti Israël gevoelens, zonder te realiseren dat er weinig Palestijnen in Nederland wonen, en Marokkanen en Turken niets met de Israël – Palestijnse zaak te maken hebben (beide landen hebben officiële connecties en handelen met Israël.

Na al dit beweerd te hebben, twee eind conclusies,

1 – Er is een groeiende Stormtroepen gevoelens van de Nederlander die door haat zaaien alle buitenlanders (allochtonen / Joden / Zigeuners / het land uit willen pesten / zetten.

2 – Het succes van Israël op vele gebieden inclusief op militair gebied word Israël kwalijk genomen, als het word gezien als unfair (niet eerlijk), en als we nu een oorlog hadden verloren, dan hadden we Nederlandse sympathie wel gekregen, nu ik moet deze mensen teleurstellen, wij moeten beter blijven anders worden we letterlijk en figuurlijk in de zee gedreven.


donderdag 20 augustus 2009

Human Rights Watch medewerker Midden-Oosten Joe Stork is ultra-linkse extremist

Human Rights Watch brengt geregeld bijzonder kritische rapporten over Israel uit, zoals onlangs over in totaal 11 Palestijnse burgers die met een witte vlag zwaaiden en toch door het Israelische leger zouden zijn gedood tijdens de Gaza Oorlog afgelopen januari. Maar wat blijkt? Een van de leiders van HRW's Midden-Oosten afdeling en mede-opsteller van voornoemd rapport, Joe Stork, is niet bepaald een onbeschreven blad wat betreft Israel. Dit zei hij over de moord op 11 Israelische atleten in München in 1972:
"Munich and similar actions cannot create or substitute for a mass revolutionary movement," the statement said, "But we should comprehend the achievement of the Munich action…It has provided an important boost in morale among Palestinians in the camps." 
Net als de 'historicus' Ilan Pappe, vindt hij dat feiten er niet toe doen:
Where does Stork stand regarding matters of objectivity and neutrality? He criticized Professor Ibrahim Abu-Lughod, himself a PLO figure, because he edited an anthology which tried, at least seemingly, to produce a balanced presentation. "Academic neutrality is deceitful," wrote Stork. And what about factual accuracy? Stork claimed that Menachem Begin said that, 'The Palestinians are two-legged animals." In fact, Begin said that those who come to kill children are "two-legged animals." The difference is, of course, huge. Stork, time after time, justifies his high standing in the industry of hate and lies against Israel.
Het is ongelofelijk dat HRW met dit soort medewerkers wegkomt.

Who Is Human Rights Watch's Joe Stork?

Noah Pollak - 08.16.2009 - 11:34 AM


He is, of course, the author of last week's Human Rights Watch report, which claimed that IDF soldiers murdered white-flag-waving Palestinian civilians in cold blood. He is also the deputy director of HRW's Middle East and North Africa programs. We already knew from NGO Monitor that he has - to put it politely - a rather extremist history on all matters Israel.

But now there is a better accounting. Ben-Dror Yemini of the Israeli newspaper Ma'ariv has a blockbuster article laying out the ugly truth of Stork's history. The Hebrew is available here; below is a complete English translation. That HRW would place in a senior position someone who has written in explicit support of terrorism against Israel, lauded the murder of Israeli athletes at Munich in 1972 as providing "an important boost in morale among Palestinians," and stated that "Zionism may be defeated only by fighting imperialism" - this should be the final verdict on a cretinous organization's already tattered credibility.


By Ben-Dror Yemini, Ma'ariv, 16.8.09, p. 13

Joe Stork, a senior official in Human Rights Watch, which accuses the IDF of killing Palestinians who waved white flags, is a fanatical supporter of the elimination of Israel. He was a friend of Saddam, ruled out negotiations and supported the Munich Massacre, which "provided an important boost in morale among Palestinians."

Last Thursday, many world media outlets covered the press conference in which a senior Human Rights Watch official, Joe Stork, presented the report accusing Israel of killing twelve Palestinians in the Gaza Strip who waved white flags during Operation Cast Lead. Stork, the person identified with the report, has a unique history of Israel-hating: He supported the murder of Israeli athletes in Munich, was an avid supporter of Saddam Hussein and more.

Several times in the past, Stork has called for the destruction of Israel and is a veteran supporter of Palestinian terrorism. Already as a student, Stork was amongst the founders of a new radical leftist group, which was formed based on the claim that other leftist groups were not sufficiently critical of Israel and of the United States' support of it. Already in 1976, Stork participated in a conference organized by Saddam Hussein which celebrated the first anniversary of the UN decision that equated Zionism with racism. Stork, needless to say, arrived at the conference as a prominent supporter of Palestinian terrorism and as an opponent to the existence of the State of Israel.

He also labeled Palestinian violence against Israel as "revolutionary potential of the Palestinian masses" - language that was typical of fanatical Marxists.

In articles which he authored during the 1970's, Stork stated that he was against the very existence of Israel as an "imperialistic entity" and, to this end, provided counsel to Arab regimes on how to eliminate the Zionist regime. He also was opposed to any negotiations since this meant recognizing its existence: "Zionism may be defeated only by fighting imperialism," wrote Stork, "and not through deals with Kissingers."

On other occasions, Stork expressed his position that the global Left must subordinate itself to the PLO in order to strengthen elements that opposed any accord with Israel. It would seem that he has not changed his ways since then. He is still conceptually subordinate to those who have maintained their opposition to the existence of the State of Israel. Once the world's radical left supported the PLO. Today, part of the global Left supports Hamas.

Stork, of course, is not alone. The hate ships that arrive from time to time, or attempt to arrive, to the shores of Gaza, are full of radicals of his ilk. They do not identify with efforts towards compromise or peace. On the contrary, they identify with those who are continuing the old line that supports the elimination of Israel. And what would happen if the PLO should decide to enter the negotiations track? Stork already recommended years ago that the Palestinian left splinter in order to continue the resistance. Hamas obeyed. It is possible to guess where Stork's heart lays.

Where does Stork stand regarding matters of objectivity and neutrality? He criticized Professor Ibrahim Abu-Lughod, himself a PLO figure, because he edited an anthology which tried, at least seemingly, to produce a balanced presentation. "Academic neutrality is deceitful," wrote Stork. And what about factual accuracy? Stork claimed that Menachem Begin said that, 'The Palestinians are two-legged animals." In fact, Begin said that those who come to kill children are "two-legged animals." The difference is, of course, huge. Stork, time after time, justifies his high standing in the industry of hate and lies against Israel.

Stork reached his peak in a statement published by the Middle East Research and Information Project, which dealt with gathering information on the Middle East conflict, and in which Stork was a leading figure. This was a statement that included explicit support for the murder of the eleven Israeli athletes at the Munich Olympics:

"Munich and similar actions cannot create or substitute for a mass revolutionary movement," the statement said, "But we should comprehend the achievement of the Munich action…It has provided an important boost in morale among Palestinians in the camps."

Murder and terrorism, if so, are a matter of morale.

This is the man. A radical Marxist whose positions have not changed over the years. On the contrary. Objectivity, neutrality or sticking to the facts are not Stork's strong suit. He even proudly exclaims that there is no need for neutrality.

Is it possible to relate seriously to a report against Israel which this man stands behind? Both Camera and Professor Gerald Steinberg have revealed worrying data on the leaders of Human Rights Watch and on the two people who head its Middle East Department - Sarah Leah Whitson and Joe Stork - even before its latest report and unconnected to it. The organization, as part of its false presentation, issued polite condemnations of Hamas rocket fire. But it seems that such blatant anti-Israel bias leaves room for doubt. A Stork-produced report on Israel is about as objective as a report by Baruch Marzel on Hebron.

Israel is called upon to provide explanations in the wake of Human Rights Watch reports. It is about time that Israel publicly exposed the ideological roots of several of this organization's leaders and demands the dismissal of these supporters of terrorism and haters of Israel. Until then, Israel, justifiably, cannot seriously comment on criticism from such a body.


woensdag 19 augustus 2009

Zweeds dagblad publiceert antisemitische bloedlaster tegen IDF

Dit moet je zien voordat je het kunt geloven.
In Nederland blijven dit soort walgelijke beschuldigingen voorlopig nog beperkt tot de vele internetdiscussies naar aanleiding van zo ongeveer ieder artikel over Israel, hoewel er voor sommige columnisten niet echt veel grenzen meer zijn. Vergelijkingen van Israel met de nazi's en Palestijns geweld met ons verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn al heel gewoon. Kritiek op dergelijke vuilspuierij wordt doorgaans gepareerd met de dooddoener dat het slechts kritiek op Israel betreft. Waar gaat dit heen met Europa??

Israel aghast at Swedish report on IDF
Aug. 19, 2009

The Foreign Ministry responded furiously on Tuesday to a story in Sweden's largest circulation daily, Aftonbladet, that accused IDF soldiers of abducting Palestinians to steal their organs, saying this was a grotesque throwback to the blood libels of the Middle Ages.

Foreign Ministry spokesman Yigal Palmor characterized the story as "racist hysteria at its worst."

"No one should tolerate such a demonizing piece of medieval blood libel that surely encourages hate crimes against Jews," Palmor said. "This is a shame to freedom of expression, and all Swedes should reject it unconditionally."

Israel's embassy in Stockholm was expected to issue a sharp denunciation.

In the story, headlined "They plunder the organs of our sons," and accompanied by a gruesome photograph, Palestinians are quoted as saying IDF soldiers kidnapped their sons and stole organs.

Haaretz quoted Donald Bostrom as writing the following:
"'Our sons are used as involuntary organ donors,' relatives of Khaled from Nablus said to me, as did the mother of Raed from Jenin, as well as the uncles of Machmod and Nafes from Gaza, who all had disappeared for a few days and returned by night, dead and autopsied."

The article makes reference to the recent arrests in New Jersey of several US Jews, including rabbis, for a number of alleged crimes, including brokering the sale of organs for transplant.

The story also cites allegations of similar instances of organ-snatching in 1992, during the first intifada.

The Foreign Ministry was not the only party aghast at the story, and smelling the stench of anti-Semitism. A competing newspaper, Sydsvenskan, ran an op-ed on the story under the headline "Antisemitbladet," in an obvious reference to Aftonbladet's name.

"Whispers in the dark. Anonymous sources. Rumors," wrote Swedish columnist Mats Skogkar. "That is all it takes. After all, we all know what they [the Jews] are like, don't we: inhuman, hardened. Capable of anything. Now all that remains is the defense, equally predictable: 'Anti-Semitism? No, no, just criticism of Israel.'"


dinsdag 18 augustus 2009

Dries van Agt: 'Het gaat mij om rechtvaardigheid

Een voor de Volkskrant kritisch interview met Dries van Agt:
Hier is niet een ervaren politicus bezig met het streven naar een haalbare oplossing. Hier legt een man getuigenis af, ongeacht de consequenties, ook voor de Palestijnen. Niet voor niets kwam hij in het verleden uit bij Hamas, eerder dan bij de Palestijn die eenvoudigweg een beter leven wil.

Dit zijn niet de woorden van een rechtse zionist die Van Agt als antisemiet wil afserveren, maar van een Volkskrantredacteur met sympathie voor een deel van zijn ideeën.

Met zijn radicale analyse maakt Van Agt zich kwetsbaar voor kritiek: eenzijdig, gegoochel met cijfers en historische feiten, Israël-bashing. Dat leidde steeds de aandacht af van zijn sterkere argumenten; de schande van Sabra en Shatila, de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof over de illegaliteit van de afscheidingsmuur in Israël, de disproportionaliteit van het dodental van de 'strijd' in Gaza (honderd maal meer aan Palestijnse dan aan Israëlische zijde).

Het leidde de aandacht niet af, het is een essentieel onderdeel van de zaak: als mensen de geschiedenis zo verkeerd weergeven, zoveel feiten en cijfers niet kloppen, zoveel essentiële dingen worden genegeerd of zelfs ontkend, wat kun je dan nog geloven van wat ze zeggen? In plaats van dat jammer te vinden, zou de interviewer om die reden beter ook wat sceptischer kunnen zijn naar wat Van Agt over Sabra en Shatilla, de uitspraak van het ICJ over de 'muur' (95% is hek) en de disproportionaliteit in Gaza te zeggen heeft. Zo was Israel voor het eerste slechts indirect verantwoordelijk: zij had meer kunnen doen om het te voorkomen, is op de uitspraak over de 'muur' heel wat aan te merken (zie bijvoorbeeld: Israel en het internationale recht) en hangt disproportionaliteit niet af van het aantal doden aan beide kanten, maar of de beoogde militaire doelen in verhouding staan tot de te verwachten schade en het risico dat onschuldige burgers worden getroffen.

Het afgrijzen daarover groeit onder Nederlanders; tot in de huidige Kamerfractie van het CDA jeukt het ongemak. Van Agt doet geen moeite meer de Haagse twijfelaars te verleiden, hij zoekt direct aansluiting bij het afgrijzen.

Eén van de redenen daarvoor is dat mensen via de media een steeds eenzijdiger beeld krijgen voorgeschoteld van het conflict. Bovenstaande voorbeelden zijn daarvan een goede illustratie. Het afgrijzen is bovendien erg selectief: het geweld van Palestijnen onderling, of de slechte behandeling van Palestijnse vluchtelingen in bijvoorbeeld Libanon (waar er in 2007 honderden werden gedood door het Libanese leger) roept dit afgrijzen niet op. Hoe komt dat? En waarom weten we allemaal van Sabra en Shatilla maar weet niemand van de slachting door christelijke phalangisten, onder bescherming en waarschijnlijk actieve participatie van het Syrische leger, in het Palestijnse vluchtelingenkamp Tel al-Za'atar in 1976, waarbij 3.000 burgers omkwamen? Het is jammer dat de interviewer dat soort vragen niet stelt.

Dries van Agt: 'Het gaat mij om rechtvaardigheid'

INTERVIEW, Van onze verslaggever Ron Meerhof
Gepubliceerd op 07 augustus 2009 20:56, bijgewerkt op 7 augustus 2009 21:03

Den Haag -  Een groot deel van zijn tijd besteedt de oud-premier aan het lot van de Palestijnen. Binnenkort verschijnt zijn boek.

Andreas Antonius Maria van Agt was eind jaren negentig vooral de fietsende, archaïsch pratende ex-premier, toen hij onverwacht een nieuw hoofdstuk aan zijn leven toevoegde: activist voor de Palestijnen. Of is het: activist tegen Israël?

Van Agt zelf spreekt van 'een bekering'. In zijn versie van de gebeurtenissen was hij als minister en later als premier steeds onversaagd medestander van Israël geweest, net als de overgrote meerderheid van de Nederlanders in de jaren zeventig. In 1999 kwam de ommekeer, 'tijdens een brave pelgrimage naar het heilige land'. Van Agt zegt zodanig geschokt te zijn geweest door verhalen over vernederingen van Palestijnen dat hij zich in de kwestie ging verdiepen.

In 2002 zocht hij de publiciteit. Hij ondertekende een vlammend protest van de stichting Stop de Bezetting, de actiegroep van Gretta Duisenberg. In juli 2005 schreef hij een opiniestuk in de Volkskrant: 'Een schreeuw om recht voor de Palestijnen.'

Teneur: Israël mag niet langer wegkomen met herhaalde schendingen van het internationale recht. Het land is mede gesticht uit schuldgevoel over de Holocaust. Datzelfde schuldgevoel heeft de wereld doen wegkijken van wangedrag van de Joodse staat. Maar het is allemaal ten koste gegaan van een volk dat aan die Holocaust part noch deel had: de Palestijnen. Juist Europa draagt daarom een bijzondere verantwoordelijkheid voor hun lot. En Dries van Agt voelt die verantwoordelijkheid zwaar.

Daarom bombardeert hij sindsdien de opiniepagina's, regelmatig mede-ondertekend door mensen van naam; onlangs nog Frans Andriessen, Hans van den Broek en Laurens-Jan Brinkhorst. Zijn eigen partij spaart hij niet: ook CDA-minister Verhagen van Buitenlandse Zaken is doelwit.

Zijn website met artikelen over het Midden-Oostenconflict, een chronologie en achtergronden, wordt goed bezocht. Niet door hemzelf, trouwens, Van Agt heeft geen computer. Hij geeft regelmatig lezingen, vooral voor studenten en heeft inmiddels een boek geschreven over de kwestie dat begin september uitkomt (Een schreeuw om recht, De Bezige Bij).

Grofweg tweederde van zijn tijd gaat op aan aan zijn strijd voor de Palestijnen, zegt hij tijdens een gesprek op een zonnige julidag op het terras van hotel De Wolfsberg, op een steenworp afstand van zijn woning in Heilig Landstichting bij Nijmegen.

De meneer van de Volkskrant moet even wachten tot een mevrouw van de IKON is bediend. Van Agt is inmiddels 78, maar hij heeft het onverminderd druk. Dat komt vooral door het boek, dat kost meer tijd dan hij ooit had kunnen bevroeden.

Onlangs nog kwam hij in het nieuws met een losse opmerking. Of Van Agt nog eens zou willen deelnemen aan het project Free Gaza, waarbij schepen aanleggen bij de Gaza-strook, in weerwil van een Israëlisch verbod. 'Ja hoor', luidde zijn antwoord, 'ofschoon het gevaarlijk is' zou hij dat nog best eens willen doen. En dan is hij opeens weer nieuws. Terwijl het toch nieuwswaardiger was geweest als hij níet had gewild.

Zijn inspanningen leverden Dries van Agt, de man die in de jaren zeventig in linkse kringen nog te boek stond als onverbeterlijk rechts en onuitstaanbaar conservatief, een uitnodiging op – in dank aanvaard – om te komen spreken op het congres van GroenLinks. Zelfs PSP'ers van weleer meenden dat hij waarlijk het licht moest hebben gezien. Ook in SP-kringen – Anja Meulenbelt is nu een sister in arms – is Van Agt dezer dagen graag gezien.

Maar met de nieuwe vrienden kwamen nieuwe vijanden. Van Agt zou altijd al tegen Israël zijn geweest. Hij zou een antisemiet zijn. Dáárom legt hij in zijn voorstelling van het conflict en het ontstaan ervan, alle schuld bewust bij Israël, zeggen zijn critici.

Over de eerste beschuldiging zijn Van Agts biografen in het vorig jaar verschenen en veelgeprezen Tour de Force, kort: 'Tegenstanders beweerden dat Van Agt altijd al anti-Israël was. Dat is onjuist.'

Co-auteur Johan van Merriënboer wijst er bijvoorbeeld op dat Van Agt zich in de ministerraad verzette tegen initiatieven van Max van der Stoel en Jan Pronk, die hij te zeer op de hand van de Palestijnen vond. In toespraken in 1976 en 1977 stelde Van Agt 'dat wij in het bijzonder staan voor de staat Israël'. Hij noemde die staat meermalen 'een broeder in benauwenis'.

Dat beeld is overtuigend, zegt Van Merriënboer: 'Van Agt was in de jaren zeventig, precies zoals hijzelf zegt, duidelijk op de hand van Israël.'

In de periode direct daarna wordt het beeld onduidelijker. Van Agt zelf zegt nog in 1982, na de moordpartijen op Palestijnen in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila, het te hebben opgenomen voor de toenmalige Israëlische minister van Defensie Sharon. Diezelfde Sharon bleek later een zware verantwoordelijkheid te dragen voor het gebeurde. Van Agt zegt achteraf zich 'de ogen uit de kop' te schamen voor zijn toenmalige verdediging van Sharon.

Maar bijvoorbeeld Ronny Naftaniël van het Centrum voor Informatie en Documentatie Israël (CIDI) heeft sindsdien met kracht geargumenteerd dat Van Agt het destijds helemaal niet voor Sharon heeft opgenomen. Van Agt maakt zichzelf in die periode zwarter dan nodig, vindt ook biograaf Van Merriënboer.

Waarom zou hij zoiets doen? Om nu des te meer te kunnen stralen, luidt een uitleg. Het is klassiek gedrag van de religieuze bekeerling; de ommekeer moet zo sterk mogelijk geaccentueerd, het nieuwe licht mag niet minder dan oogverblindend zijn.


Palestijnse leugencampagnes en complottheorieën gaan verder met beschuldiging moord op Arafat

Hieronder links naar diverse citaten en filmpjes met idiote en antisemitische Palestijnse beschuldigingen tegen Israel en Joden. Ondertussen vertelt Abbas in Haaretz, de meest gelezen Israelische krant buiten Israel en in het Westen, dat hij een 'peace seeker' is en 'de weg van vrede en onderhandelingen de enige optie is'. Misschien kan iemand hem eens vragen hoe dat is te rijmen met de opruiiing in de door de PA gecontroleerde media en door aan de PA gelieerde geestelijken?
Bulletin - Palestinian Media Watch
Aug. 17, 2009

Accusation that Israel killed Arafat continues PA campaign of conspiracy libels

One of the few unanimous decisions emerging from Fatah's Sixth General Conference was the resolution that Israel murdered Yasser Arafat. The congress decided to set up a Palestinian commission of inquiry to investigate the circumstances of Arafat's death, and called for an international inquiry to do the same.

This is just the latest of many accusations by the Palestinian Authority that Israel murdered Arafat - in fact, it's the fourth such accusation in the last month.

But more important than the specific accusation is the fact that it continues the systematic campaign of conspiracy libels about Israel, Israelis and Jews that is an integral part of the PA's continuing hate promotion.

PA libels claim that Israel conspires to infect Palestinians with AIDS, spread drug addiction, corrupt youth with aphrodisiac chewing gum and destroy the Al Aqsa Mosque, among other nefarious deeds. The goal is to inculcate hatred to the degree that fighting and murdering Jews and Israelis will be glorified as heroic self-defense.

Following are some of the recurring PA libels that are being tracked by PMW:
1 - Libel: Israel spreads AIDS and drugs
2 - Libel: Israel to destroy Al-Aqsa Mosque
3 - Libel: Israel to rid Jerusalem of non-Jews
4 - Libel: Israel murdered Arafat
5 - Libel: Israel seeks to rule from Euphrates to Nile
6 - Libel: Protocols of the Elders of Zion

zaterdag 15 augustus 2009

Ook Amnesty International eenzijdig in rapport Gaza Oorlog

We hebben er even werk aan gehad en er kwam nog een korte vakantie tussendoor, maar hieronder dan eindelijk een samenvatting van onze kritiek op het rapport dat Amnesty International vorige maand naar buiten bracht over schendingen van het internationaal recht tijdens de Gaza Oorlog.
Enkele kernpunten van de kritiek zijn dat de hele context van de oorlog en de aard van het Hamas regime in Gaza genegeerd wordt, Palestijnse bronnen overwegend kritiekloos en andere bronnen zeer selectief worden gebruikt, en Amnesty het internationaal recht op een discutabele manier uitlegt, want dat is helemaal niet zo helder en eenduidig als vaak wordt gesuggereerd.
Een uitgebreidere bespreking staat hier:
Ratna & Wouter

Over the last half year the United Nations and a number of NGOs have been conducting investigations into the Israeli "Operation Cast Lead" a.k.a. the Gaza War, which lasted from 27 December 2008 to 18 January 2009. Several reports have been published and at least one more is forthcoming, from the UN investigation committee headed by Richard Goldstone.

The focus of these reports is basically whether Israel in the course of its military operation in the Gaza Strip has committed war crimes. Though most reports also criticize Hamas and other armed groups in Gaza to some extend, the blame is mostly put on Israel for using disproportionate force and for targeting Palestinian civilians as well as fighters.

On 2 July Amnesty International published the most comprehensive report to date, titled "Israel/Gaza - Operation 'Cast Lead': 22 Days of Death and Destruction". It suffers from a number of flaws, like neglecting the context of the war and the nature of the Hamas regime in Gaza, an uncritical approach to Palestinian witnesses and sources, selective use of Israeli sources and disregard for sources which contradict the opinions of the investigators, and a disputable view of ambiguous international laws and conventions. The most obvious of its flaws will be briefly discussed here. A more extensive review of the report by us can be found at: "Gaza War: A Review of Amnesty International's Report on Operation Cast Lead".

Neglecting the context of the war and the nature of the Hamas regime

The report ignores the causes and the context of Operation Cast Lead, making Israel look as if it attacked and devastated the Gaza Strip without warning or reason. In the years before Operation Cast Lead nearly ten thousand rockets and mortar shells were fired on Israel for this purpose, all potentially lethal and aimed at civilian targets. Hamas did not extend the cease-fire and had broken it many times in the previous month. It had used the time to smuggle vast amounts of weapons into Gaza, including Katyusha rockets with a range of over 40 kilometers. It was gaining the capacity to target major Israeli population areas and has repeatedly shown the willingness to do so. Amnesty should have provided this context.

No attention is paid to the nature and the goals of the Hamas. You cannot understand the conflict if you are unaware of Hamas's goal to liberate 'all of Palestine' by force and found an Islamic state there. Article 7 of the Hamas charter cites a Hadith calling for the killing of the Jews before the Day of Judgment will come. Hamas leader Nizar Rayan, who was killed by an Israeli air strike on January 1, called Jews a 'cursed people' who were transformed by Allah into apes and pigs and who are continually punished by Allah for their sins. Suicide terrorists and others who kill innocent Israeli civilians are hailed as martyrs by Hamas, and Palestinians are being incited against Jews and Israel. Young children are being taught that killing Jews and becoming martyrs is the highest achievable goal. Hamas celebrates the killing of Israeli civilians and aims at killing as many Jews as possible, as it openly proclaims. Hamas wants to scare all Jews away with rockets and terror attacks, and make all towns within Israel's borders ('settlements' in Hamas terminology) unlivable, as it has said repeatedly.

The report also neglects the role of Iran and the international setting. Hamas is being financed and trained by Iran and coordinates important decisions with Iran. Syria too supports Hamas and harbors its headquarters in Damascus. Israel was not merely fighting a small local movement but also a client of enemy states.

Uncritical approach to Palestinian sources, selective use of Israeli sources and disregard for sources which contradict the opinions of the investigators

The report is mainly based on testimonies by Palestinians in the Gaza Strip, which are sometimes heart-rending. The researchers conclude from this series of incidents that Israel deliberately and consciously brought death and destruction upon the population, as a deterrent or collective punishment. Palestinian and some Israeli sources are selectively used and others ignored, even when freely available in the media and on the internet. Tragic stories of Palestinian victims are contrasted with selective quotes from Israeli soldiers and sources which put them in a malicious light. Soldiers are quoted who said they were ordered to fight aggressively and shoot first, ask questions later, and some disgusting graffiti which soldiers left behind in Palestinian homes are repeatedly cited. Many other stories and quotes from Israeli soldiers can be found on the Internet, which paint a much more diverse picture, telling about doing everything possible to avoid harming innocents. In fact 120 IDF officers had been given the task of coordinating humanitarian aid and helping Gazan civilians in need.

The Amnesty report however leaves no room for nuance and seems to put the blame on Israel beforehand. Cited official Israeli statements are immediately contradicted in harsh terms and dismissed as unreliable. On the other hand, statements made by Gazans the investigators spoke with and reports from Palestinian human rights groups are believed almost without question. However, Amnesty ignores Palestinian eye-witness accounts from the media, footage and photos on the Internet about how Hamas used the population as human shields, misused ambulances, hid weapons and explosives in houses, mosques and public buildings, and enrolled children in its struggle. It also ignores statements by Hamas fighters and leaders about its goals and strategy, for instance bragging about crushing the 'Zionist enemy' or boasting about using human shields. The report selects only those sources which support its main thesis that Israel is to blame for a large scale destruction and killing of innocents which serves no justifiable military goal. Meanwhile Amnesty seems mild in its judgment of the Hamas. While condemning Palestinian rockets because they are indiscriminate, it claims lack of evidence for Hamas deliberately using civilians as human shields.

The report shows little understanding for the difficulties in fighting a guerrilla army that is hardly visible and can be everywhere and nowhere. War in a densely populated area is characterized as a challenge for both parties, and Israel is basically blamed for starting it and picking this dangerous battlefield.

According to Amnesty International, aside from 5,000 people wounded, a total of 1,400 Palestinians were killed during Israel's operation, 900 of whom were civilians. Amnesty based its numbers mostly on Palestinian sources. In addition to about 300 children, Amnesty regards all 115 women, all 85 Palestinians over the age of 50, most of the 240 Hamas police officers killed and another 200 unarmed civilians as civilian casualties, adding up to about 900 civilian deaths. Amnesty's definition of a civilian is rather broad. For instance, police officers are part of the Hamas control apparatus in the Gaza Strip and its military infrastructure, and many were also involved in armed groups like the Al Qassam Brigades. The entire armed branch of Hamas, including the diverse security and guerrilla forces, should be considered a legitimate target in a war, as are its political control apparatus, propaganda institutions and infrastructure.
As a matter of fact Hamas censured the media for reporting about the death of Hamas fighters, so the number of reported deaths from Hamas' side may be lower than the real number of their casualties.

Disputable view of ambiguous international laws and conventions

Amnesty International states that Israel neglected the rules of proportionality and distinction in international humanitarian law, and that the goals of military actions were not in proportion to the expected damage or risks of civilian deaths. Israel is also being accused of making little distinction between military and civilian targets. The first accusation is almost impossible to check in retrospect, certainly not without knowing the Israeli strategy and military considerations, which could only be determined by consulting Israeli military leaders.

By ignoring the causes of the war, the fact that Hamas is steadily building its military capacity and becoming a growing threat to Israeli civilians, and that Hamas is supported and sponsored by Iran, Amnesty showed that it disregards the Israeli position and military interests, and did not consider them in its judgment of the way the military campaign was conducted. The charge that Israel did not make a distinction between military and civilian targets is contradicted by the diverse Israeli efforts to spare civilian lives. Many more civilians would have been killed in the densely populated Gaza Strip if Israel had not made these efforts to warn civilians, to use expensive high precision weapons, to gather intelligence on Hamas targets months ahead of operation Cast Lead, and to initiate daily ceasefires.

Israel knows full well that a high number of civilian casualties rapidly increases international - and internal - pressure to prematurely end its campaign, and that its maneuver space is very limited. Israel has no choice but to weigh international opinion and support because of the constant international and media focus on its actions. The obvious military goal for Cast Lead was to strike a major blow to the Hamas, not to the civilian population of Gaza.

According to Amnesty International Israel is still occupying the Gaza Strip, because it controls the borders, airspace and territorial waters. Earlier Israeli incursions into Gaza are also cited as evidence that Israel can still be considered the occupying power. Nevertheless Amnesty in its report quotes the definition of occupied territory in the Hague Regulations, as being territory "actually placed under the authority of the hostile army. The occupation extends only to the territory where such authority has been established and can be exercised." How can Israel keep order and provide for enough food for the population, when Hamas de facto controls the area, runs its government facilities and distributes the goods?
Israel's control of most of the borders and the airspace above Gaza constitutes a (partial) siege or blockade, not an occupation. Defining the Gaza Strip as occupied by Israel enables Amnesty to condemn Israel for failing to take care for the well being of the population in the Gaza Strip, while the Strip is in fact governed by Hamas, Israel's sworn enemy.

The actual status of the Gaza Strip is unclear and is assessed variously by experts in international law. The absurd situation exists that Israel is delivering water, energy and humanitarian aid to an area governed by a hostile entity. The inhabitants of Gaza are caught in between the Hamas regime and Israel's measures to weaken and undermine it. A regime that, as a matter of fact, was chosen by the population in fairly democratic elections. Amnesty reduces this complex situation to a simple story in which Israel carries all responsibilities.

Recommendations and conclusions

Among the recommendations in the report is an arms embargo against both parties until they abide by international law as perceived by Amnesty. Israel should adjust its military rules and combat instructions so that incidents like the ones described in the report can no longer happen, and both parties and the international community should put perpetrators of war crimes on trail. While Israeli military policies and practices should be evaluated carefully and criminal conduct needs to be punished, it is not the place of the international community to pass such judgment where a legitimate, sovereign and democratic state is concerned.

Amnesty International proposes requirements for Israeli battle conduct which make it close to impossible to win a war against Hamas, demanding from Israel a rigid interpretation of international law which disqualifies most Hamas targets as legitimate targets. Meanwhile recommendations regarding Hamas are not likely to have any impact, as Hamas and its sponsors already refuse to meet the international demands placed on it, such as recognizing Israel and ending terrorism, and it receives its weaponry through illegal smuggling and self fabrication.
Israel on the other hand could face diplomatic, political, economic and security repercussions from a proposed arms embargo, as its military is dependant on trade and imports, and it has other enemies in the region it needs to defend itself against, like Hezbollah, Syria and Iran.

It is unfortunate that an organization as renowned as Amnesty International, which engages in defending human rights worldwide, publishes a report as biased and unfair as the one discussed here. Evidently awful things happened in Gaza, and Israeli forces did not always observe the internationally established rules of combat. The scale on which this occurred, the question of Israel's motives, and the role of Hamas are issues that have not been properly addressed by Amnesty International.

Ratna Pelle and Wouter Brassé, the Netherlands
August 15, 2009

As a response to allegations made against the IDF, the Israeli government has published a paper dealing with a number of issues. See: "The Operation in Gaza - Factual and Legal Aspects".

Original content is Copyright by the author 2009. Posted at ZioNation-Zionism and Israel Web Log, where your intelligent and constructive comments are welcome. Disributed by ZNN list. Subscribe by sending a message to Please forward by e-mail with this notice, cite this article and link to it. Other uses by permission only.


Boek Dries van Agt einde van uitgeverij De Bezige Bij

Wat zou er in het boek van Van Agt staan? Zou er iets in staan dat we niet allang van hem hebben vernomen, in een van de vele opinieartikelen of televisie optredens? Zou er ergens een woord van nuance in staan, iets van twijfel doorklinken, van het besef dat het best complexe materie is en er niet op alle vragen een duidelijk antwoord is, en het soms verdomd lastig uit te maken is wie er gelijk heeft of wat er is gebeurd? Dat je sympathie naar een van beide kanten uitgaat is één ding en volkomen legitiem, maar ook dan kun je er op zijn minst naar streven een open blik te behouden. De antwoorden op deze vragen zijn al duidelijk: het boek is een lange aanklacht tegen Israel; gebruikmakend van op zijn best selectieve feiten en soms complete fabels, zal hij het verhaal vertellen van een zielig onderdrukt volk en een wreed, sadistisch en oppermachtig land, oftewel goed tegen fout. Wat hooguit nog ter discussie staat is of Van Agt slechts antizionistisch is of ook een antisemiet. Ellian betoogt, niet zonder overtuiging, het laatste.
Zie ook:
Boek Van Agt is einde van uitgeverij De Bezige Bij
vrijdag 14 augustus 2009 10:24

Valkyrie is een waardeloze film. Een mislukte Mission Imposible. Carice van Houten vond het natuurlijk geweldig dat zij een bijrolletje naast Tom Cruise mocht spelen. Deze houding noemen sommigen een minderwaardigheidscomplex.

Defiance daarentegen is een prachtig meesterwerk. Drie topacteurs die een topprestatie leveren: Daniel Craig, Liev Schreiber en Jamie Bell. De Nederlandse producent van deze film mag trots zijn op deze meesterlijke verfilming van het waar gebeurde verhaald over het joodse verzet tegen de nazi's.

Het gaat om de Bielski broers. Zij vluchtten uiteindelijk met 1.200 joden de bossen van Wit-Rusland in (toen in de Sovjet-Unie). In 1941 vielen de nazi's de Sovjet-Unie binnen. Wat zij daar hebben aangericht, is onbeschrijfelijk.

Het enige woord dat de misdaden van nazi's in de Sovjet-Unie tegen de joden kan dekken, is het woord duivels. De nazi's traden daar op duivelse wijze op tegen het joodse volk.

De Bielski-broers besloten om zich te verzetten tegen de nazi's. Ze bouwden een gemeenschap in het bos. Niet alleen de nazi's, ook de Sovjet-partizanen waren door en door antisemiet. Het lot van joden interesseerde werkelijke niemand.

Defiance is een hommage aan die joden die zich niet zomaar wilden uitleveren aan de nazi's. Wat was het uitgangspunt van de joden in het bos? 'We worden opgejaagd als dieren, maar we zullen geen dieren worden,' aldus één van de Bielski broers. Op wie leken de joden?

Op de joden van Mozes, de slaven van de farao's. Ironisch genoeg begon de totale aanval van de nazi's op de joden van Bielski broers op de eerste Paasdag van 1942. Zij vochten terug. De Bielski broers vervulden dezelfde rol als die van Mozes en zijn broer.

Tegelijkertijd zien we in deze film paralellen met het ontstaan van de staat Israël. Opgejaagd door de nazi's richtten de joden een staat op, een beschermde gemeenschap in een vijandig politiek en cultureel klimaat.

Defiance, verzet, doet me een beetje denken aan de Bezige Bij. De oprichters van deze uitgeverij pleegden ook verzet tegen de nazi's in Nederland. De Bezige Bij is niet zo maar een uitgeverij. De Bezige Bij, verzet en Endlösung zijn met elkaar verbonden.

Is dat niet een romantisch beeld? Of hebben ze bij de Bezige Bij niks meer met dat verleden, omdat het een gewoon bedrijf is. Is dat waar? Is De Bezige Bij gestorven? Is de herinnering aan het verzet gestorven?

Deze uitgeverij geeft binnenkort een boek uit van een gerenommeerde anti-joodse (vermomd als anti-Israëlische) politicus die zichzelf ooit als 'Ariër' heeft omschreven.

De Volkskrant schreef hierover:

'Socioloog Abram de Swaan, die in 2005 een invloedrijk artikel schreef over "anti-Israëlisch enthousiasme", refereert vrijwel meteen aan deze anekdote. Maar hoe relevant is die nog na 38 jaar? De Swaan: "Toch zit daar iets geks. Dat orthodox-katholieke milieu in dat Heilig Landstichting. Iemand zou daar eens in moeten duiken. Wat is het wezen van anti-joodse elementen bij Van Agt?"

'Alfred Pijpers, Midden-Oostendeskundige van onderzoeksinstituut Clingendael weet het antwoord: "De Swaan heeft gelijk, hoor. Ik vind het wél relevant. Ik geloof wel degelijk dat Van Agt voortborduurt op een anti-joodse stroming in de katholieke traditie. Let wel, anti-joods, niet antisemitisch. Maar hij heeft iets met joden, en ook tégen joden."

Natuurlijk gaat het hier om: de ordinaire, ouderwetse, plattelands-katholieke anti-joodse traditie. Dat vertelde mij overigens een van die oude vrienden van Van Agt.

Van Agt leeft in een vrij land, hij mag zeggen en schrijven wat hij wil. En als we het oneens zijn met hem, schrijven wij teksten. Maar is ook De Bezige Bij op dezelfde manier vrij?

Historisch gezien niet. Zolang de uitgeverij als een symbool uit de Tweede Wereldoorlog wil worden herinnerd, moet de directeur boeken geen boeken van  antisemieten en anti-joodse mensen uitgeven.

Ik meen een foto gezien te hebben van Van Agt met een Palestijnse sjaal die hij van zijn Hamas-vrienden had gekregen.

Dezelfde sjaal draagt Khamenei, en soms Ahmadinedjad. De sjaal is het symbool van de Basij. Weet u het nog? De Basij zijn Iraanse SA-ers die ongewapende burgers doodknuppelen en doodschieten. Zo schoot een Basij-man Neda Agha Sultan dood.

Van Agt droeg zo'n sjaal, het symbool van hedendaagse islamitische fascisten in het Midden-Oosten. Hopelijk gaat het Iraanse volk met behulp van Allah korte metten maken met de vrienden van Van Agt in Iran en in de hele regio.

Heeft de directeur van De Bezige Bij niet ook denkbeeldig een sjaal en knuppel gekregen van Van Agt? De directeur van de verzetsuitgeverij met een Palestijnse sjaal en een knuppel samen met zijn geliefde auteur?

De gedachte alleen al is walgelijk. Deze directeur is immers niet de directeur van een gewone uitgeverij. Hij had Van Agt moeten zeggen; 'Ik zal dit boek bij collega's aanbevelen, want ik vind dat het moet worden uitgegeven. Maar niet bij mijn uitgeverij. Want die is voor altijd verbonden met de joden, en dus ook met Israël.'

Maar dat heeft de directeur niet gezegd. En dat is een beetje een schandaal.