zaterdag 31 oktober 2009

Joodse humor als hasbara wapen voor Israel

 
In Joodse kringen is humor al eeuwenlang een beproeft middel tegen antisemitisme en andere ellende. Wie niet horen wil, moet maar lachen?
 
Wouter
_________________
 
 
Here's news for a lot of Europeans:
- Israel is not headed by a dictator
- Arabs can vote in Israel.
 
Since many people do believe Israel is headed by a dictator, despite our best efforts at Israel advocacy, the only thing to do may be to laugh.
 
Ami Isseroff
==================

Bring out the Laughter Brigade

Oct. 17, 2009
Daniella Ashkenazy , THE JERUSALEM POST

We've tried everything - from serious advocacy to provocative pictures of sexy sabras in bikinis. With every newspaper on the face of the earth reporting Israel's bedlam-bordering-on-anarchy two-Jews-three-opinions political culture, it's rather amazing, but a third of the Germans, Spanish and English and 20 percent of Americans recently polled believe Israel is headed by a dictator. This is only one finding in a survey conducted by Midgam in collaboration with El-Al, published in the Hebrew daily Yediot Aharonot.

We've featured Israel's free-wheeling openly-gay community as a come-on for tourists with alternative lifestyles, but 20.6 percent of the Spanish and 15 percent of the English and the Germans are sure that stoning - like in the Bible - is part of the Israeli judicial system.

All things considered, maybe it's a blessing in disguise that 10 percent of all Americans have never heard of Israel. Twenty-nine percent of the Germans who have, think Arabs can't vote.

The one ploy we Jews have yet to try is our oldest and most effective weapon. Humor.

YES, IT'S time to crack out the humor, bring on the clowns - and they come in a host of packages: Silly politicians and Kafka-like ordinances, two-bit crooks and weird court cases and people with harebrained schemes.

Israel is a militaristic country? Let's fight back by introducing folks to the IDF recruit who was afraid of the dark, whose Jewish mother snuck into boot camp and accompanied him on patrol, disappearing at daybreak. And the reserve combat unit that found itself wresting with feeding two famished Palestinian lions during the Cast Lead campaign.

Wanna kill the "stoning image" and leave an indelible impression? Scholarly descriptions of the Israeli court system won't make a dent. Tell the average Tom, Dick or Helmut about the minister of justice throwing the book at overly-judicious judges in the lower courts who've gotten into the bad habit of writing long-winded decisions "as if everyone was on the Supreme Court." They'll never forget it.

Israel is a gloomy and dangerous place? That's what focus groups find among Jewish kids. The best antidote for such adolescents is a hefty dose of anecdotes about… Israeli adolescents.

Take your pick: impudent young entrepreneurs who one August night "took over" an empty office building parking garage in the heart of Tel Aviv, set up an open-air disco that attracted thousands of youngsters, then vanished into the heat of the night with the take. Or, the partially-unidentified "benchmarkers" who attached little engraved metal plaques to benches along Tel Aviv's Rothschild Boulevard - declaring "Amnon's Bench" or "Hilah's and El'ad's Bench," leaving city officials scratching their heads at this strange graffiti. And those are just the appetizers.

Want to balance the picture of Israel being "a country filled with religious fanatics"? This glum plum was discovered by the focus group people, this time studying adults. Share the news about an Orthodox rabbi from Caesaria who donned a pair of rollerblades to make Shabbat minyanim at two different synagogues at opposites ends of town.

These are all genuine news items published in reputable mainstream Hebrew papers. They just never made the Washington Post. Most didn't even make the Jerusalem Post. Nor Chuck Shepherd's syndicated column News of the Weird carried by 250 papers across the globe… because almost all these stories which we journalists label "soft news" are safely hidden in the back pages of the Hebrew press.

Take the stories about an enterprising security guard who chose to hold up the very bank he was hired to protect against suicide bombers, or the court ruling on a divorce settlement requiring the man to pay his former spouse one pregnant goat a year for the next 35 years - raising serious questions over "who got whose goat"?

The above events occurred in the middle of the 2000-2005 Terror War - two out of literally thousands of quirky news clippings I have from that time.

CLEARLY, SOMETHING is very wrong with the way Israel is being perceived even by our most ardent supporters, if an American-Jewish woman felt compelled to go on three solidarity missions in 2002 saying "it was like visiting a relative in the hospital."

Furthermore, anecdotes like these can be skillfully used by hasbara activists, particularly on campus and in schools - lacing their argumentation with humor to defuse tension and break down stereotypes, or burying hecklers in a sea of laughter with a few well-placed shots of humor. This kind of input about Israel has the power to unsuspectingly undermine the preconceptions of even the most dedicated Israel-basher.

With all the funny Jews out there - some say 80 percent of all comedians are Jewish - it's time we mobilized cadres of talk show scriptwriters, standup comedians and humor columnists and satirists - even off-Broadway playwrights who will begin using this kind of material in their professional lives.

There is an overabundance of wacky news from Israel that can make the cut on its own merits just waiting to be spoofed and savored, that happens to paint Israel as the comical, familial, quirky and, at times, unbelievable place it really is.

No one's preconceptions - friend or foe - will survive intact.

The writer is a seasoned bilingual Israeli journalist who writes features for The Jerusalem Post and once wrote serious and humorous copy for a host of other print media (Israel Scene, Jerusalem Dateline, Davar, Telegraph, Haolam Hazeh) who are 'dead' due to no fault of her own. She authors Chelm-on-the-Med© Online (www.chelm-on-the-med.com) which serves as an open source for incredible snippets of daily life in Israel culled from the Hebrew press.

 

Europese campagne om IDF officieren te vervolgen voor "oorlogsmisdaden"

 
Waarom worden dit soort initiatieven niet ondernomen tegen werkelijke schurkenstaten, tegen de tientallen totalitaire en dictatoriale regimes die de afgelopen tijd oorlogen hebben gevoerd en hun bevolking hebben onderdrukt en dissidenten opgepakt en gemarteld? De gretigheid waarmee Europese 'mensenrechtenactivisten', 'vredes'activisten en allerhande zogenaamde idealisten zich inzetten om Israel te treffen, zwart te maken, te isoleren en demoniseren heeft een zeer nare bijsmaak.
 
RP
------------

EU drawing up lists of IDF "war criminals"

Last update - 08:21 27/10/2009       
EU lawyers draw up list of IDF officers suspected of Gaza war crimes
By Anshel Pfeffer, Haaretz Correspondent
 
 
Human rights lawyers and pro-Palestinian activists in a number of European countries hold lists with names of Israel Defense Forces soldiers allegedly linked to war crimes committed during Operation Cast Lead in the Gaza Strip. Existing legislation enables arrest warrants to be issued against these officers if they enter those countries.
 
Lawyers in Britain and other European countries have been collecting testimonies of Palestinians and other data from Gaza since January, which they maintain proves that war crimes were committed by the IDF during the offensive. The evidence is linked to IDF officers holding ranks of battalion commander and higher, who were in command during various stages of Cast Lead.
 
The other nations who have lawyers collecting information on the matter include the Netherlands, Spain, Belgium and Norway, whose laws, as well as Britain's, allow the issuance of arrest warrants against foreign citizens suspected of war crimes.
 
Attorney Daniel Makover from London is coordinating the efforts in Britain. One of his colleagues visited the Gaza Strip several weeks after the fighting in order to collect testimonies. Palestinians civilians also gave the legal assistant their approval, and asked that he file the suits in their name, in line with British law.
 
Speaking to Haaretz, Makover refused to offer details on the identity of the IDF officers or how many were listed, but said that much depends on the specific details of each case. Makover said that anyone who was involved in an incident may face criminal charges. The attorney added that there are officers who are obviously candidates for charges, and others who are less obvious, but emphasized that it depends on the facts collected on the ground.
 
Makover said that the Goldstone report on the fighting in the Gaza Strip will bolster the efforts of the activists, and said that some of the instances mentioned in the report were already known to the attorneys. Makover is part of an unofficial network of attorneys operating in various countries in Europe, exchanging and sharing information so that suspected officers may be arrested in those countries.
 
The information is often received from pro-Palestinian activists who follow Jewish or pro-Israel groups that invite IDF officers to deliver lectures. In some instances, this information is relayed to border controls. Makover said that a small number of names of IDF officers is already on a British police watch list, and that when they arrive in Britain the authorities will issue an arrest warrant that will lead to their possible detention.
 
A number of human rights groups are busy working to create an international organization that would enable closer surveillance of those they suspect of war crimes and torture, as well as seek warrants for their arrest.
 
The IDF did not wish to specify the instructions it has given to officers before they travel abroad. In practice, many of the officers who participated in the Gaza operation have been asked to consult with legal experts at the Foreign Ministry, where they are instructed how to behave abroad and where they need to lower the profile of their identity; in some cases they are advised not to visit certain countries.
 
The Foreign Ministry released a statement saying: "The ministry is aware of efforts undertaken by Palestinian groups and their supporters to harm IDF officers through legal and public relations means, and is working to prevent such efforts."
 

Amnesty International waterrapport Palestijnse gebieden

 
Amnesty International heeft het - in tegenspraak met haar reputatie van een degelijke en neutrale mensenrechtenorganisatie - wederom klaargespeeld om een misleidend rapport over Israel en de Palestijnse gebieden naar buiten te brengen, waarin feiten, achtergronden en context vakkundig worden genegeerd. En vanwege haar reputatie nemen media als het NOS Journaal AI's bevindingen helaas klakkeloos over....
 
De suggestieve beelden van uitgedroogde Palestijnse landbouwgrond tegenover Israelische zwembaden - liefst nog in de Joodse nederzettingen - is ronduit vals en achterbaks. Ik kan in Nederland ook wel beelden verzamelen van een villa in het Wassenaar en een arme allochtoon en vervolgens betogen dat Nederland een racistische maatschappij is waar mensen zwaar worden gediscrimineerd en uitgebuit.
 
Wij logeerden onlangs in Galilea bij een gezin waar het douchewater werd opgevangen om nadien de tuinplanten mee water te geven. Om de waterschaarste in Israel te bestrijden wordt binnenkort het verbruik boven een minimum hoeveelheid per persoon extra zwaar belast.
 
Wouter
_________________

October 28, 2009

Amnesty Water Falsehood #1

We will keep a running list of Amnesty International's falsehoods in its new report "Troubled Waters -- Palestinians Denied Fair Access to Water." Keep checking back for updates.

Here is the first:

An Amnesty news report accompanying the report ("The Day the Bulldozers Came") alleges:

The village of Beil Ula, where Mahmoud [al-'Alam] lives, is not connected to the Palestinian water network.

Fact: The Applied Research Institute - Jerusalem, a Palestinian outfit, has a 17-page town profile of Beit Ula, which states on page 13:

Beit Ula has been connected to the water network since 1974. Provided by the Palestinian Water Authority (PWA), almost 70% of town households are connected to the network.

====================

http://blog.camera.org/archives/2009/10/amnestys_water_report_will_the.html

Amnesty's Water Report: Will the Facts Trickle Out?

Yesterday Amnesty International issued a report condemning Israel's water policies and charging the Jewish state with discriminatory practice vis-a-vis allocation to its Palestinian neighbors ("Troubled Waters: Palestinians Denied Fair Access to Water"). The report is based solely on Palestinian sources.

NGO-Monitor, Israel's Foreign MInistry, and the Water Authority have responded, blasting Amnesty for the report's flaws.

CAMERA is reviewing the report and will provide updates as they are available. In the meantime, we were struck by this promotional video for the report, which juxtaposes photographs of sprinklers and swimming pools in Israeli communities with images of barren Palestinian water reservoirs and children carrying water vessels. Yet, there is no shortage of swimming pools in the Palestinian West Bank. As Ha'aretz's Avi Issacharoff wrote on Aug. 8, 2007:

Nowadays, every city in the West Bank has a pool or a recreational complex: Bethlehem has one similar to Al-Khaluf [a clover-leaf-shaped pool in Dura, near Hebron], while Ramallah has more than 10. One of Jenin's swimming champs committed a suicide bombing at Jerusalem's Sbarro restaurant in August 2001. Nablus has a pool reserved for women, and an Olympic pool. Another pool and recreation complex sits between Nablus and Tubas.

Al Khaluf draws more than 2,500 people on an average weekend day, [lifeguard Ahmed] Rajoub says. ("West Bank swimming pools help Palestinians brave the heat")

For more on water issues concerning Israel and the Palestinians, see earlier CAMERA reports here.

woensdag 21 oktober 2009

een professional over het Goldstone-rapport

Veel is er al opgemerkt over de kwaliteiten van het Goldstone-rapport.
Zelfs Goldstone zelf heeft gezegd dat zijn rapport gepolitiseerd is en dat de feiten die hij noemt in zijn rapport juridisch niet bewezen zijn en wellicht niet bewezen kunnen worden.
Toch is het rapport door de VN nu doorverwezen naar de Veiligheidsraad.
Tijdens de hoorzitting bij de Verenigde Naties nam ook een professionele militair het woord.
Kolonel Kemp, een Britse militair die op vele plaatsen op de wereld namens Engeland heeft gevochten, geeft hieronder kritiek op de inhoud van het Goldstonerapport en komt tot ieders verrassing met lofwoorden voor de IDF!
 
MS

 

Col. Kemp:

Thank you, Mr. President.

I am the former commander of the British forces in Afghanistan. I served with NATO and the United Nations; commanded troops in Northern Ireland, Bosnia and Macedonia; and participated in the Gulf War. I spent considerable time in Iraq since the 2003 invasion, and worked on international terrorism for the UK Government’s Joint Intelligence Committee.

Mr. President, based on my knowledge and experience, I can say this: During Operation Cast Lead, the Israeli Defence Forces did more to safeguard the rights of civilians in a combat zone than any other army in the history of warfare.

Israel did so while facing an enemy that deliberately positioned its military capability behind the human shield of the civilian population.

Hamas, like Hizballah, are expert at driving the media agenda. Both will always have people ready to give interviews condemning Israeli forces for war crimes. They are adept at staging and distorting incidents.

The IDF faces a challenge that we British do not have to face to the same extent. It is the automatic, Pavlovian presumption by many in the international media, and international human rights groups, that the IDF are in the wrong, that they are abusing human rights.

The truth is that the IDF took extraordinary measures to give Gaza civilians notice of targeted areas, dropping over 2 million leaflets, and making over 100,000 phone calls. Many missions that could have taken out Hamas military capability were aborted to prevent civilian casualties. During the conflict, the IDF allowed huge amounts of humanitarian aid into Gaza. To deliver aid virtually into your enemy's hands is, to the military tactician, normally quite unthinkable. But the IDF took on those risks.

Despite all of this, of course innocent civilians were killed. War is chaos and full of mistakes. There have been mistakes by the British, American and other forces in Afghanistan and in Iraq, many of which can be put down to human error. But mistakes are not war crimes.

More than anything, the civilian casualties were a consequence of Hamas’ way of fighting. Hamas deliberately tried to sacrifice their own civilians.

Mr. President, Israel had no choice apart from defending its people, to stop Hamas from attacking them with rockets.

And I say this again: the IDF did more to safeguard the rights of civilians in a combat zone than any other army in the history of warfare.

Thank you, Mr. President.

oprichter van Human Rights Watch reageert op functioneren van HRW

 
Tijdens en na de Gaza-oorlog viel de hele wereld over Israel heen.
Voorgegaan door allerlei humanitaire organisaties.
Op zichzelf was het al vreemd dat gedurende de strijd van december 2008-januari 2009
mensen meenden al een oordeel over gedragingen in de oorlog te kunnen geven.
Om daden te kunnen beoordelen moet er een onafhankelijk onderzoek plaatsvinden en moeten beide partijen gehoord en verhoord worden.
Men moet er zeker van zijn dat de verslagen betrouwbaar zijn en dat een ieder vrij en openlijk verslag kon doen.
 
Een van de organisaties die direct klaar stond met zijn mening was Human Rights Watch.
Natuurlijk kreeg Israel alle schuld.
HRW ging volledig voorbij aan het karakter van Hamas en aan het feit dat factfinding in Gaza gecompliceerd en moeilijk is.
Volledig werd eraan voorbij gegaan dat Hamas (en Hezbolla in Libanon) opzettelijk vechten vanuit dichtbevolkte gebieden, menselijke schilden gebruiken en aanvallen opzettelijk uitlokken. 
 
De veroordeling van Israel en de volslagen onbetrouwbare manier van berichtgeving  door HRW is de oprichter van Human Rights Watch- waarvan hij vervolgens twintig jaar voorzitter was-  nu echt te bond geworden.
Zijn visie op het functioneren van HRW vindt u hieronder.
 
MS


Human Rights Watch Founder and Israeli Deputy Foreign Minister on Human Rights 

"The Goldstone Mission vs. The Peace Process" (The Jerusalem Post, Oct. 19, 2009)

Following are two opinion pieces about the role of human rights in the Israeli-Palestinian conflict that we thought would be of interest to you:

The New York Times: Rights Watchdog, Lost in the Mideast

By Robert L. Bernstein
Originally published Oct. 20, 2009: http://www.nytimes.com/2009/10/20/opinion/20bernstein.html

AS the founder of Human Rights Watch, its active chairman for 20 years and now founding chairman emeritus, I must do something that I never anticipated: I must publicly join the group’s critics. Human Rights Watch had as its original mission to pry open closed societies, advocate basic freedoms and support dissenters. But recently it has been issuing reports on the Israeli-Arab conflict that are helping those who wish to turn Israel into a pariah state.

At Human Rights Watch, we always recognized that open, democratic societies have faults and commit abuses. But we saw that they have the ability to correct them — through vigorous public debate, an adversarial press and many other mechanisms that encourage reform.

That is why we sought to draw a sharp line between the democratic and nondemocratic worlds, in an effort to create clarity in human rights. We wanted to prevent the Soviet Union and its followers from playing a moral equivalence game with the West and to encourage liberalization by drawing attention to dissidents like Andrei Sakharov, Natan Sharansky and those in the Soviet gulag — and the millions in China’s laogai, or labor camps.

When I stepped aside in 1998, Human Rights Watch was active in 70 countries, most of them closed societies. Now the organization, with increasing frequency, casts aside its important distinction between open and closed societies.

Nowhere is this more evident than in its work in the Middle East. The region is populated by authoritarian regimes with appalling human rights records. Yet in recent years Human Rights Watch has written far more condemnations of Israel for violations of international law than of any other country in the region.

Israel, with a population of 7.4 million, is home to at least 80 human rights organizations, a vibrant free press, a democratically elected government, a judiciary that frequently rules against the government, a politically active academia, multiple political parties and, judging by the amount of news coverage, probably more journalists per capita than any other country in the world — many of whom are there expressly to cover the Israeli-Palestinian conflict.

Meanwhile, the Arab and Iranian regimes rule over some 350 million people, and most remain brutal, closed and autocratic, permitting little or no internal dissent. The plight of their citizens who would most benefit from the kind of attention a large and well-financed international human rights organization can provide is being ignored as Human Rights Watch’s Middle East division prepares report after report on Israel.

Human Rights Watch has lost critical perspective on a conflict in which Israel has been repeatedly attacked by Hamas and Hezbollah, organizations that go after Israeli citizens and use their own people as human shields. These groups are supported by the government of Iran, which has openly declared its intention not just to destroy Israel but to murder Jews everywhere. This incitement to genocide is a violation of the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide.

Leaders of Human Rights Watch know that Hamas and Hezbollah chose to wage war from densely populated areas, deliberately transforming neighborhoods into battlefields. They know that more and better arms are flowing into both Gaza and Lebanon and are poised to strike again. And they know that this militancy continues to deprive Palestinians of any chance for the peaceful and productive life they deserve. Yet Israel, the repeated victim of aggression, faces the brunt of Human Rights Watch’s criticism.

The organization is expressly concerned mainly with how wars are fought, not with motivations. To be sure, even victims of aggression are bound by the laws of war and must do their utmost to minimize civilian casualties. Nevertheless, there is a difference between wrongs committed in self-defense and those perpetrated intentionally.

But how does Human Rights Watch know that these laws have been violated? In Gaza and elsewhere where there is no access to the battlefield or to the military and political leaders who make strategic decisions, it is extremely difficult to make definitive judgments about war crimes. Reporting often relies on witnesses whose stories cannot be verified and who may testify for political advantage or because they fear retaliation from their own rulers. Significantly, Col. Richard Kemp, the former commander of British forces in Afghanistan and an expert on warfare, has said that the Israel Defense Forces in Gaza “did more to safeguard the rights of civilians in a combat zone than any other army in the history of warfare.

Only by returning to its founding mission and the spirit of humility that animated it can Human Rights Watch resurrect itself as a moral force in the Middle East and throughout the world. If it fails to do that, its credibility will be seriously undermined and its important role in the world significantly diminished.

Robert L. Bernstein, the former president and chief executive of Random House, was the chairman of Human Rights Watch from 1978 to 1998.

zondag 4 oktober 2009

Krantenonderzoek NRC Handelsblad naar berichtgeving Israëlisch-Palestijns Conflict

 
Ratna heeft in samenwerking met Stichting W.A.A.R. een gedegen onderzoek gedaan naar hoe de NRC bericht over het Israëlisch-Palestijns conflict. Dat bleek niet zo genuanceerd en objectief als je van een kwaliteitskrant zou mogen verwachten.
 
Hieronder een inleiding op het onderzoeksverslag, dat te vinden is op Israël-Palestina.Info.
 
Wouter
_________________

Israël en de Palestijnse kwestie staan bijna continu in de schijnwerpers. Over geen ander buitenlands probleem wordt zoveel geschreven als over Israël en de Palestijnen, en geen ander conflict roept zoveel emotie en zoveel felle reacties op bij mensen.

De berichtgeving door de media is belangrijk voor een goed begrip van het conflict. De onderwerpen die daarbij aan bod komen, welke invalshoek wordt gekozen en wie aan het woord worden gelaten, zijn grotendeels bepalend voor het ontwikkelen van onze visie en oordeel over dit en andere conflicten. Voor veel mensen zijn kranten nog steeds een primaire bron van informatie, waarin veel meer feiten en achtergronden kunnen worden gegeven dan in bijvoorbeeld het NOS Journaal, en deze informatie wordt als betrouwbaarder gezien dan wat men van internet haalt.

De media worden door sympathisanten van beide kanten ervan beticht bevooroordeeld te zijn in hun berichtgeving over het Midden-Oosten conflict. Correspondenten voor Israël en de Palestijnse gebieden krijgen veel boze reacties van beide kanten, waaruit sommigen concluderen dat ze blijkbaar goed het midden houden in hun reportages. Ondanks al deze kritiek is er weinig echt onderzoek naar de berichtgeving gedaan. De algemene teneur lijkt te zijn dat de media nu een stuk evenwichtiger zijn dan in het verleden, toen men vooral aandacht had voor de Israëlische kant, en kritiek op Israël vanwege de Holocaust zeer gevoelig lag. Ook is er de laatste jaren veel aandacht voor de vermeende invloed van de Israël-lobby, die goed georganiseerd zou zijn en Israëls critici met succes het etiket van antisemieten op zou plakken. Kritiek op Israël zou nog steeds moeilijk liggen, en mensen zouden nog steeds vreselijk op hun woorden moeten letten waar het Israël betreft.

Het is echter zeker geen uitgemaakte zaak dat de manier waarop Israël haar positie en beleid verdedigt (ook wel met een Hebreeuws woord 'hasbara' genoemd) tegenwoordig nog op veel begrip en sympathie kan rekenen. De vele discussies en verhalen over de machtige Israël-lobby hebben Israëlische PR in een negatief daglicht gesteld, en organisaties die het voor Israël opnemen zoals het CIDI hebben in brede kringen een negatief imago gekregen. Over Israël is meer en meer het beeld ontstaan van een agressief land waar men alles met militaire middelen tracht op te lossen en geen enkel mededogen heeft met de Palestijnse bevolking. Ondanks het belaste verleden wordt Israël tegenwoordig veelvuldig bekritiseerd, en ook in de mainstream pers bij tijd en wijle met het apartheidssysteem of zelfs met de nazi's vergeleken. Israël is bovendien een van de weinige landen, zo niet het enige land, waarvan openlijk het bestaansrecht wordt betwijfeld. Geregeld stellen mensen in columns, opiniestukken en zelfs boeken dat Israël niet gesticht had mogen worden, dat dit een morele vergissing was, dat de slachtoffers van toen de beulen van nu zijn geworden, enz.

Onderzoek naar berichtgeving in NRC Handelsblad

Om de objectiviteit van de berichtgeving te toetsen heeft Ratna Pelle in samenwerking met Stichting W.A.A.R. een onderzoek gedaan naar de artikelen in NRC Handelsblad over het Israëlisch-Palestijns conflict. Er zijn twee periodes onderzocht (winter 2007-2008 en de Gaza Oorlog in 2008-2009) met in totaal zo'n 200 artikelen over het conflict. Deze artikelen zijn getoetst aan verschillende criteria, zoals wie er aan het woord komen, waar reportages zijn gemaakt, wiens perspectief wordt gegeven, gebruik van suggestieve opmerkingen of ongefundeerde beweringen, of context wordt gegeven voor de acties van de partijen, of het woordgebruik neutraal is of gekleurd, en welke bronnen worden gebruikt.

Juist van de NRC als kwaliteitskrant en 'slijpsteen voor de geest' mag men over een lastig en ingewikkeld conflict als dit een kwalitatief hoogstaande berichtgeving verwachten, met zowel goede nieuwsvoorziening als interessante en verdiepende achtergrondinformatie. NRC hecht naar eigen zeggen aan objectieve berichtgeving en een strikte scheiding tussen feiten en opinies. Ook profileert NRC Handelsblad zich met haar berichtgeving over het buitenland, en heeft zij (volgens Wikipedia) van alle kranten de meeste correspondenten in het buitenland. NRC is daarnaast niet ideologisch gebonden aan een bepaalde levensbeschouwing of achtergrond die objectiviteit in dit conflict mogelijk in de weg kan staan.

Het blijkt dat de berichtgeving in NRC Handelsblad ondanks dat behoorlijk gekleurd is, met veel meer aandacht voor het Palestijnse perspectief. Men citeert vaker Palestijnen (of Israëli's die juist erg kritisch zijn naar Israël), maakt meer gebruik van bronnen die de Palestijnse visie ondersteunen en besteedt veel meer aandacht aan Israëls geweld en wangedrag dan aan dat van de Palestijnen. Ook de opiniestukken die in de onderzochte periodes werden geplaatst waren bijna allemaal eenzijdig en van bekende felle critici van Israël zoals Gretta Duisenberg en Mohammed Benzakour.

Het bleek dat NRC haar eigen principe van scheiding van feit en opinie niet nakwam en een aantal van haar eigen visies op hinderlijke en ontoelaatbare wijze doorklonk in de berichtgeving. Zo laat NRC niet alleen in hoofdredactionele commentaren weten dat zij Hamas als een pragmatisch geworden beweging beschouwt die bij het vredesproces betrokken moet worden, dit blijkt ook uit allerlei suggestieve opmerkingen in nieuwsartikelen en analyses, uit de keuze voor diverse interviews met gematigde Hamas leiders, en uit het prominent brengen van nieuws dat Hamas in een gunstig daglicht stelt (bijvoorbeeld haar aanbod voor een langdurig bestand). Israëlische vredesvoorstellen, evenals radicale, onverzoenlijke en zelfs antisemitische uitspraken van Hamas worden daarentegen genegeerd of gebagatelliseerd. Tegelijkertijd is er heel veel aandacht voor de voortgaande bouw in de nederzettingen, en voor harde uitspraken van Israëlische leiders, terwijl hardline-posities van president Abbas worden genegeerd.

Het debat over Israël en de Palestijnen is met name de laatste jaren erg gepolariseerd. Het is altijd al emotioneel geweest, en heeft steeds in de belangstelling gestaan, maar de laatste jaren worden steeds vaker grenzen overschreden en volgen op een artikel over Israël of het conflict op de website van een krant vaak een reeks aan extreme en antisemitische reacties. Het internet heeft aan deze escalatie zeker ook bijgedragen. De sterke nadruk op Palestijns lijden en de schrijnende foto's en beschrijvingen zoals onder meer de NRC die bracht, hebben echter zeker ook een kwalijke invloed hierop. Door (wellicht onbedoeld) een ongebalanceerd beeld te creëren van Israël als de wrede dader en de Palestijnen als willoos slachtoffer, een beeld van goed en slecht, worden anti-Israël sentimenten aangewakkerd.

In deze propagandaoorlog spelen de media een cruciale rol, maar de NRC lijkt zich daarvan onvoldoende bewust te zijn. Wanneer zij bijvoorbeeld schrijft dat Hamas een propagandaslag heeft gewonnen, dient zij bij de analyse daarvan ook de rol van de media zelf te betrekken.

NRC Handelsblad heeft de onderzoeksresultaten in augustus ontvangen, maar heeft er voor gekozen om niet op de conclusies te reageren.

 

Zie voor de onderzoeken verder:

Krantenonderzoek NRC Handelsblad winter 2007-2008 (samenvatting)

Krantenonderzoek NRC Handelsblad Gaza Oorlog 2008-2009 (samenvatting)