zondag 6 juni 2010

wat mag Israel nog wel?

Naar aanleiding van het gebeuren met het flottille in de Middellandse Zee schreef Charles Krauthammer een artikel in de Washington Post dat de moeite van het lezen en overdenken waard is en tot de volgende conclusie leidt:
Langzaam maar zeker wordt duidelijk hoe de wereld het Israel onmogelijk maakt zich te verdedigen.
De vraag is of dit alleen komt door onhandig optreden of dat dit optreden door de wereld alleen wordt aangegrepen om het Israel onmogelijk te maken staande te blijven.
 
Aanvankelijk vocht Israel op gebied buiten Israel. Het verdedigde zich in de vijandige Arabische wereld door de aanval vooruit als verdediging. Veroverde gebieden werden in ruil voor vrede aangeboden en , zoals bij de vrede met Egypte, terug gegeven.
Dat land voor vrede werkte maar heel beperkt.
Stukken Libanon, de Golan, de Westbank en Gaza bleken niet onderhandelbaar of met het land in kwestie of met de Arabische Liga. Zo bleven ze aan Israel.
 
De wereld maakte Israel duidelijk dat deze bezetting niet kon en dat opgeven van deze gebieden alleen tot vrede kon leiden.
In 2000 trok Israel zich terug uit Libanon en in 2005 uit Gaza.
In ruil kreeg het niet de beloofde vrede, maar vele raketten zowel in het noorden als in het zuiden op zijn gebied en bewoners ervoor terug. Militairen werden ontvoerd van Israelisch grondgebied door de nieuwe eigenaren van de prijsgegeven gebieden.
Dat leidde tot actieve defensie: de vijandige raketbases en broeinesten van terrorisme moesten worden opgeruimd en zo ontstond de Libanonoorlog na toenemende provocatie van Hezbolla en de Gazaoorlog na duizende raketten vanuit Gaza op Israel.
De wereld reageerde verontwaardigd. Israel zou oorlogsmisdaden hebben gepleegd en de Mensenrechten Raad (nb door de hele westerse wereld als partijdig en onrealistisch met een eigen agenda neergezet) stelde een commissie in die bestond uit mensen die a priori Israel al schuldig vonden. De uitkomst van dat onderzoek kon dus ook niet verbazen. Wel verbazend was dat zowel Hezbolla als Hamas opeens geen terroristen meer werden gevonden en hun daden werden weggepoetst. Niets werd gezegd over de jarenlange provocaties en raketaanvallen. Niets wordt gehoord over het niet naleven van de VNresoluties door Hezbolla.
De wereld had duidelijk gemaakt dat Israel geen actieve, naar voren gerichte verdediging of verdediging tegen raketaanvallen, werd toegestaan.
Daarna bleef nog een mogelijkheid over: voorkomen van herbewapening van de terroristen door blokkade.
Al diverse keren werden wapens voor Hamas of Hezbolla onderschept.
De provocatie van de zogenaamd vredelievende vloot heeft nu een nieuwe dimensie toegevoegd aan de wens van de wereld dat Israel lijdzaam toekijkt bij bedreiging door zijn vijandige omgeving.
Was die vloot vredelievend? De wereld is niet geinteresseerd in de bedoelingen van de actievoerders. Of ze nu Hamaskopstukken, IHH-leiders zijn of onnozele actievoerders, of Turkije hier nu een wel heel scheve schaats reed, het doet er niet toe. Israel had die vloot niet tegen mogen houden. De gevolgen zouden een vrije wapentoevoer voor Gaza hebben betekend, maar dat is voor de wereld niet van belang.
Israel heeft de aanval op die vloot niet handig gespeeld, maar is niet het enige land dat op die manier zijn veiligheid wil garanderen. Alleen in geval van Israel valt de hele wereld over het land heen.
 
Als klap op de vuurpijl heeft de wereld, inclusief Amerika, nu besloten dat kernwapens het Midden Oosten uit moeten.
Het wachten is op de volgende provocatie om dit zogenaamd met internationaal recht af te dwingen.
Dan staat Israel echt met lege handen.
Is dat wat de wereld wil?
 
MS
 
 
 
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2010/06/03/AR2010060304287.html

Those troublesome Jews

Charles Krauthammer
Friday, June 4, 2010; A19 

The world is outraged at Israel's blockade of Gaza. Turkey denounces its illegality, inhumanity, barbarity, etc. The usual U.N. suspects, Third World and European, join in. The Obama administration dithers.

But as Leslie Gelb, former president of the Council on Foreign Relations, writes, the blockade is not just perfectly rational, it is perfectly legal. Gaza under Hamas is a self-declared enemy of Israel -- a declaration backed up by more than 4,000 rockets fired at Israeli civilian territory. Yet having pledged itself to unceasing belligerency, Hamas claims victimhood when Israel imposes a blockade to prevent Hamas from arming itself with still more rockets.

In World War II, with full international legality, the United States blockaded Germany and Japan. And during the October 1962 missile crisis, we blockaded ("quarantined") Cuba. Arms-bearing Russian ships headed to Cuba turned back because the Soviets knew that the U.S. Navy would either board them or sink them. Yet Israel is accused of international criminality for doing precisely what John Kennedy did: impose a naval blockade to prevent a hostile state from acquiring lethal weaponry.

Oh, but weren't the Gaza-bound ships on a mission of humanitarian relief? No. Otherwise they would have accepted Israel's offer to bring their supplies to an Israeli port, be inspected for military materiel and have the rest trucked by Israel into Gaza -- as every week 10,000 tons of food, medicine and other humanitarian supplies are sent by Israel to Gaza.

Why was the offer refused? Because, as organizer Greta Berlin admitted, the flotilla was not about humanitarian relief but about breaking the blockade, i.e., ending Israel's inspection regime, which would mean unlimited shipping into Gaza and thus the unlimited arming of Hamas.

Israel has already twice intercepted ships laden with Iranian arms destined for Hezbollah and Gaza. What country would allow that?

But even more important, why did Israel even have to resort to blockade? Because, blockade is Israel's fallback as the world systematically de-legitimizes its traditional ways of defending itself -- forward and active defense.

(1) Forward defense: As a small, densely populated country surrounded by hostile states, Israel had, for its first half-century, adopted forward defense -- fighting wars on enemy territory (such as the Sinai and Golan Heights) rather than its own.

Where possible (Sinai, for example) Israel has traded territory for peace. But where peace offers were refused, Israel retained the territory as a protective buffer zone. Thus Israel retained a small strip of southern Lebanon to protect the villages of northern Israel. And it took many losses in Gaza, rather than expose Israeli border towns to Palestinian terror attacks. It is for the same reason America wages a grinding war in Afghanistan: You fight them there, so you don't have to fight them here.

But under overwhelming outside pressure, Israel gave it up. The Israelis were told the occupations were not just illegal but at the root of the anti-Israel insurgencies -- and therefore withdrawal, by removing the cause, would bring peace.

Land for peace. Remember? Well, during the past decade, Israel gave the land -- evacuating South Lebanon in 2000 and Gaza in 2005. What did it get? An intensification of belligerency, heavy militarization of the enemy side, multiple kidnappings, cross-border attacks and, from Gaza, years of unrelenting rocket attack.

(2) Active defense: Israel then had to switch to active defense -- military action to disrupt, dismantle and defeat (to borrow President Obama's description of our campaign against the Taliban and al-Qaeda) the newly armed terrorist mini-states established in southern Lebanon and Gaza after Israel withdrew.

The result? The Lebanon war of 2006 and Gaza operation of 2008-09. They were met with yet another avalanche of opprobrium and calumny by the same international community that had demanded the land-for-peace Israeli withdrawals in the first place. Worse, theU.N. Goldstone report, which essentially criminalized Israel's defensive operation in Gaza while whitewashing the casus belli -- thepreceding and unprovoked Hamas rocket war -- effectively de-legitimized any active Israeli defense against its self-declared terror enemies.

(3) Passive defense: Without forward or active defense, Israel is left with but the most passive and benign of all defenses -- a blockade to simply prevent enemy rearmament. Yet, as we speak, this too is headed for international de-legitimation. Even the United States is now moving toward having it abolished.

But, if none of these is permissible, what's left?

Ah, but that's the point. It's the point understood by the blockade-busting flotilla of useful idiots and terror sympathizers, by the Turkish front organization that funded it, by the automatic anti-Israel Third World chorus at the United Nations, and by the supine Europeans who've had quite enough of the Jewish problem.

What's left? Nothing. The whole point of this relentless international campaign is to deprive Israel of any legitimate form of self-defense. Why, just last week, the Obama administration joined the jackals, and reversed four decades of U.S. practice, by signing onto a consensus document that singles out Israel's possession of nuclear weapons -- thus de-legitimizing Israel's very last line of defense: deterrence.

The world is tired of these troublesome Jews, 6 million -- that number again -- hard by the Mediterranean, refusing every invitation to national suicide. For which they are relentlessly demonized, ghettoized and constrained from defending themselves, even as the more committed anti-Zionists -- Iranian in particular -- openly prepare a more final solution.

letters@ charleskrauthammer.com

Geen opmerkingen:

Een reactie posten