woensdag 4 augustus 2010

Libanon krijgt geen aandacht als Israel niet betrokken is

Terwijl de aandacht weer volop op Libanon gericht is omdat er een schermutseling met Israel was, vind je anders nauwelijks nieuws over Libanon.

Waarschijnlijk is de schermutseling bewust gezocht door Hezbollah om de aandacht van het Hariri-tribunaal af te leiden.

Tijdens dat tribunaal is grote betrokkenheid van Hezbollah bij de moord op Hariri komen vast te staan.

Van zulke publicaties houdt Hezbollah niet en als het ze uitkomt, bewijzen ze hun macht direct via geweld.

Zo openden zij openlijk het vuur op eigen burgers een paar jaar geleden toen ze macht binnen de regering wilden.

Meer dan 100 slachtoffers vielen en de boodschap kwam aan: Hezbollah kwam in de regering.

Nu moest er dus weer naar geweld gegrepen worden en wat ligt meer voor de hand dan strijd met Israel.

Israel is altijd een goede bliksemafleider in de regio en bovendien verenigt zo`n strijd de burgers.

Maar, als je verder kijkt dan je neus lang is, zie je een veel gevaarlijker ontwikkeling in Libanon, waarbij Hezbollah zeer direct betrokken is.

De christenen worden weggepest en de moslims zijn in de meerderheid gekomen. Daarmee gaat de welvaart en kennis van Libanon verloren en treedt het in de voesporen van de andere moslimlanden, die tamelijk veel achterstand op het gebied van welvaart en kennis hebben.

Daarbij vindt een gebruikelijke opkomst plaats van strijd tussen Soenieten en Shiieten (Hezbollah), die makkelijk kan uitgroeien in een strijd zoals in Irak met vele aanslagen en moordpartijen.  Het feit dat Hezbollah daarbij de resolutie van de Veiligheidsraad, dat ze moeten ontwapenen, openlijk naast zich neerlegt en zich zelfs veel harder dan voorheen bewapent, speelt  daarbij een hoofdrol.

Het zou wijs zijn als de wereld daar oog voor had.

Alleen VN-soldaten leveren zonder mandaat en zonder optreden tegen die bewapening is daarom een volkomen loze poging om vrede te handhaven.

 

MS

 

Uit het Reformatorisch Dagblad van 4 augustus 2010:

 

Libanese partij bezorgd over exodus christenen04-08-2010 10:17 | gewijzigd 04-08-2010 11:13 | Martin Janssen  Sa'ad al-Hariri  BEIROET – De Partij van de Toekomst in Libanon eindigde het jaarlijkse congres vorige week met een verrassend slotcommuniqué. De door Sa'ad al-Hariri geleide partij riep op om maatregelen te nemen om de sluipende exodus van christenen uit het Midden-Oosten te stoppen.

Ze gaven aan dat de partij uiterst bezorgd was over de uiteindelijke gevolgen van deze christelijke emigratie voor de stabiliteit van de diverse Arabische gemeenschappen.

 

De opstellers van deze verklaring hadden zonder twijfel de situatie in Libanon zelf voor ogen, waar grote zorgen leven onder christenen met betrekking tot hun toekomst in het land.

 

Dat deze toekomst niet onbedreigd is, werd eind juni door enkele ernstige incidenten onderstreept.

 

Op 19 juni werden in de zuidelijke Libanese stad Sidon op grote schaal pamfletten verspreid, waarin de christenen met zware vergeldingen werd gedreigd als ze de stad Sidon niet binnen één week zouden verlaten.

 

Het veroorzaakte grote onrust onder de plaatselijke christenen en het Libanese leger stuurde extra manschappen naar Sidon om kerken en kloosters te beschermen.

 

Om als het ware de ernst van de dreiging te onderstrepen, ontplofte diezelfde 19e juni een bom in Zahle, een rustiek stadje in oostelijk Libanon dat tegen de Syrische grens aanligt. Er waren minstens één dode en een aantal gewonden te betreuren.

 

De bom ontplofte –niet toevallig– enkele uren voordat de Libanese patriarch Nasrallah Sfeir het stadje zou bezoeken en er heerste tijdens zijn bezoek een nerveuze spanning in het anders zo rustige Zahle.

 

Libanese media wisten te berichtten dat kringen rond de Libanese minister-president Al-Hariri op voorwaarde van anonimiteit spraken over „een sfeer van intimidatie en ge­weld, waaronder de christenen in de Sidon regio leven."

 

Dit geweld zou afkomstig zijn van islamitische radicalen, verbonden met de terreurorganisatie al-Qaida.

 

In deze context is het niet zonder betekenis dat zich in Sidon het grote en beruchte Palestijnse vluchtelingenkamp Aiyn al-Hilwe bevindt, waar volgens Libanese veiligheidsdiensten al-Qaida grote aanhang geniet.

 

Sindsdien hebben Libanese leiders gesprekken gevoerd met christelijke gezagsdragers om hen gerust te stellen, maar de incidenten tekenen de sfeer waarin christenen leven. Ze zijn in Libanon van een meerderheidsbevolking een minderheid geworden.

 

De demografische neergang van de Libanese christenen kan enerzijds verklaard worden door hun relatief hoge emigratie. Tarek Mitri, voormalig Libanees minister van informatie, doet in dit verband de opmerkelijke uitspraak, dat „christenen het slachtoffer zijn van hun hoog educatieniveau." Dit maakt dat ze gemakkelijker naar het Westen kunnen emigreren, waar ze op basis van hun goede opleiding en talenkennis snel werk vinden.

 

Een andere factor is echter het hogere geboortecijfer onder moslims. De demografische kaart van Libanon is de afgelopen decennia veranderd ten gunste van de sjiieten, die het snelst in aantal toenemen. Dit is een gegeven dat ook de Libanese soennieten zorgen baart.

 

Monseigneur George Bacounni, de bisschop van de Libanese stad Tyre, wijst erop dat met name veel sjiitische moslims meerdere vrouwen hebben, bij wie ze kinderen verwekken. Polygamie verklaart mede het hogere geboortecijfer onder moslims.

 

Veel Libanese christenen vrezen dat een toekomstige nieuwe burgeroorlog in Libanon een strijd zal worden tussen sjiieten en soennieten en dat de christenen tussen twee vuurlinies zullen komen te liggen.

 

De relatief zwakke positie van de christenen in Libanon kan echter gedeeltelijk verklaard worden door hun onderlinge verdeeldheid.

 

Enkele christelijke politieke partijen, waaronder de Libanese krachten van Samir Djadja hebben een alliantie gesloten met de regerende partij van Al-Hariri.

 

Andere christelijke partijen, waaronder de partij van generaal Michel Aoun, zijn een politiek verbond aangegaan met de sjiitische Hezbollah.

 

Maar afgelopen jaar bleek enkele keren dat de christelijke partijen één blok vormen wanneer de belangen van de christelijke gemeenschap als geheel dit noodzakelijk maken.

 

Het afnemende aantal christenen is verontrustend voor de stabiliteit in het land. Binnen Libanon is de afgelopen jaren de polarisatie tussen soennieten en sjiieten steeds scherper geworden. Het zijn vooral de christelijke partijen die allianties vormen met beide kampen en die hier als bemiddelaars en bruggenbouwers optreden.

 

Ondanks alles vormen de Libanese christenen een sterke geloofsgemeenschap en het mag buitengewoon positief geacht worden dat islamitische politieke leiders van diverse pluimage een vitaal belang hechten aan de christelijke presentie in Libanon.

 

In dit verband sluit het slotcommuniqué vorige week van het congres van de Partij van de Toekomst aan op verklaringen van gelijke strekking.

 

Marie Ange Siebrecht, die namens de organisatie Kerk in Nood al jarenlang de hulp aan de Libanese kerken coördineert, bevestigt dat ze „overal waar ze komt moslims, zowel politici als gewone burgers, hoort herhalen dat ze willen dat de christenen blijven." Ze vrezen dat een Libanon zonder een christelijke bevolkingsgroep een zeer onstabiel land zal worden.

 

Mohammed Sammak is de politieke adviseur van de Libanese grootmoefti en heeft in deze hoedanigheid herhaaldelijk gesproken over hoe belangrijk het is de christelijke aanwezigheid veilig te stellen.

 

Sammak stelt onverbloemd dat „de christelijke cultuur en de aard van de christelijke godsdienst belangrijk zijn om in het Midden-Oosten vreedzame samenlevingen op te bouwen. De christenen hebben de unieke gave om bruggen te bouwen."

 

Hij legt een direct verband tussen het verdwijnen van christenen in het Midden-Oosten en islamitisch fundamentalisme door te stellen, dat „de fundamentalisten de plaatsen van de christenen opvullen. Het verdwijnen van christenen is als het ontrafelen van een kleed. Uiteindelijk zal het leiden tot het ontrafelen van het hele weefsel van de Libanese maatschappij

Geen opmerkingen:

Een reactie posten