zondag 26 december 2010

Nederlands Dagblad: Vrede verscheurt Israël

 

Vrede verscheurt Israël. Dit is de titel van het onderstaande artikel waarin de verdeeldheid in Israël over een mogelijk vredesakkoord met de Palestijnen wordt beschreven. Het is een pijnlijke zaak de verdeeldheid daarover toe te zien nemen.

Het is een kwalijke zaak om in dit opiniestuk te refereren met de woorden, 'Israël staat op een kruispunt vrede of eeuwige oorlog', aan een artikel geschreven door Uri Avnery,  die daarin ontwikkelingen binnen Israël vergelijkt met de vroegere ontwikkelingen in de Republiek van Weimar.     http://palestinasolidariteit.be/achtergrond/actualiteit/2010-10-23.html    Allang voor de stichting van de Republiek van Weimar was het antisemitisme in opkomst in Duitsland.

Tj T

 

Uit het Nederlands Dagblad 23 december 2010

http://www.nd.nl/artikelen/2010/december/23/vrede-verscheurt-israel

Vrede verscheurt Israël
 
Israël is intern zo verdeeld over een mogelijk vredesakkoord met de Palestijnen, dat een hervatting van 'directe gesprekken' voorlopig een illusie is.Overal lopen scheidslijnen, tussen orthodoxen en seculieren, tussen Netanyahu en Barak, tussen Tel Aviv en de nederzettingen.
Israël is op een kruispunt beland: vrede of eeuwige oorlog. Deze zware woorden, uit een artikel van de vredesactivist Uri Avnery, geven precies het gevoelen weer van het Israëlische 'vredeskamp'. Of er komt zo snel mogelijk een vredesakkoord, of de kans is wellicht voor lange tijd verkeken, zo niet voorgoed, zo herhalen ze de waarschuwing van president Obama. Timmer de Israëlische leiders desnoods naar de onderhandelingstafel, was hun oproep aan de VS.
Maar ook Amerika bleek niet in staat de toenemende Israëlische verdeeldheid over het vredesproces te beteugelen. Dat bleek een kleine twee weken geleden nog eens, toen minister van Defensie Ehud Barak zich achter de 'Clinton richtlijnen' stelde. Daarin gaat de Amerikaanse regering uit van een verdeling van Jeruzalem in een Joods en een Palestijns deel. Premier Netanyahu maakte snel duidelijk dat Baraks opmerkingen niet 'de politiek van de regering weerspiegelen'.
historisch compromis
Op zijn beurt weerspiegelde Netanyahu lang niet heel Israël, toen hij bij de start van de directe vredesbesprekingen in Washington zei te zijn gekomen 'om een historisch compromis te vinden dat beide volken in staat zal stellen in vrede, veiligheid en waardigheid naast elkaar te leven'. Netanyahu's woorden impliceerden een onafhankelijke Palestijnse staat. Maar een groeiend aantal Israëliërs ziet dat niet meer zitten.
Nu is het niet zo dat de aanhangers van het pro-vredeskamp wel een eenheid vormen, integendeel. De enige die hen de afgelopen tijd bijeen wist te brengen, was de Palestijnse 'president' Abbas. Afgelopen zondag zat hij in Ramallah als een vaderlijk leider tussen politici van de liberale centrumpartij Kadima, de socialistische Arbeiderspartij en echt linkse partijen als Meretz. Daar, in het centrum van de Palestijnse politiek, werd de oud-leider van de Arbeiderspartij, Amram Mitzna, een plek naast Abbas toebedeeld. Net als Barak had Mizna een harde nederlaag tegen voormalig premier Sharon geleden, waarna beiden tijdelijk uit de politiek zijn gegaan. Na de afgang van Mitzna kwam Barak terug, in eigen woorden 'bij gebrek aan beter'.
wantrouwen
Dat gebrek bestaat nog steeds, constateerde vredesactivist Gershon Baskin in de Jerusalem Post. De verdeeldheid ook.Die verdeeldheid blijkt een ideale voedingsbodem voor het onderlinge wantrouwen in de Israëlische samenleving. De scheidslijnen lijken steeds harder te worden, vooral tussen het traditioneel seculiere pro-vredeskamp en de moderne orthodoxie, die steeds grotere politieke invloed krijgt.
In dit proces functioneren twee zaken als benzine op een smeulend vuur: de positie van de inwoners van de Joodse vestigingen en nederzettingen op de westelijke Jordaanoever en de houding tegenover de Arabische Israëliërs. Een vredesakkoord zal betekenen dat tenminste een deel van de Joodse nederzettingen op de Westbank zal verdwijnen. Maar alleen al hóe die nederzettingen worden genoemd, is aanleiding tot hevige debatten. Gaat het om inwoners van Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria, of om Joodse kolonisten in bezet gebied? Mag de Israëlische regering die gebieden als het hart van het Bijbelse Israël, wel opgeven, of moet Israël de bezette gebieden zo snel mogelijk verlaten? De uiteenlopende woorden geven aan dat in de discussie vrijwel geen overeenstemming te vinden is.
vijand
Beide kampen spreken ook in toenemende mate over de anderen als vijand. Het voortbestaan van de nederzettingen zal het einde van het democratische Israël betekenen, waarschuwt het vredeskamp. Dat de VS de voorwaarde van een bouwstop heeft laten vallen, staat volgens hen gelijk aan 'het helpen bij de zelfmoord van Israël'. En de houding van radicale rabbi's tegenover Arabische Israëliërs heeft van de conservatieve Jerusalem Post tot de linkse Ha'aretz oproepen opgeleverd tot het afschaffen van het opperrabbinaat en het inperken van de financiële steun aan orthodoxe rabbi's en hun instellingen, de 'fascistische golf die ons dreigt te overspoelen'. Aan de andere kant is het vertrouwen ook flink afgebrokkeld. Rabbijn Chaim Eisen, een vooraanstaand filosoof binnen de moderne orthodoxie, heeft door de ontruiming van de Gazastrook het geloof in de vredespolitiek verloren. Tijdens een recent bezoek aan Nederland vertelde hij ons dat 'de generaals die de ontruiming moesten uitvoeren, nog liever met Fatah en Hamas wilden praten dan met orthodoxe gelovigen'. 'Ik vertrouw de generaals niet meer', is zijn indringende conclusie.
Veel dieper kan de scheidslijn niet gaan. In Israël gold het lange tijd bijna als voorwaarde dat een politiek leider een militaire achtergrond moest hebben (denk aan generaal Rabin, generaal Barak, generaal Sharon). Maar zelfs dat is ten onder gegaan in de bitterheid van de verdeeldheid.
Die is zó bitter dat twee weken geleden in een opinieartikel in de Ha'aretz werd gesteld dat als de strijd tegen 'de racistische rabbi's' niet goed zou verlopen, desnoods een beroep moest worden gedaan op Arabische Israëliërs om terug te komen naar Israël en zo een democratische meerderheid tegen de orthodoxie te krijgen.
Seculier Israël dat de Joodse staat wil opgeven om een orthodox Israël te voorkomen. Abbas zag het allemaal vriendelijk glimlachend aan. Het zaad van het wantrouwen blijkt erg vruchtbaar.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen