maandag 27 december 2010

Volkskrant: Geert Wilders en Carl Stellweg over Israël, vluchtelingen en Jordanië

 

Wilders en Stellweg over Israel, vluchtelingen en Jordanie

IMO Blog, 24 december 2010

 

In de Volkskrant stond vorige week een opiniestuk van Geert Wilders waarin hij weer eens voor de zogenaamde 'Jordaanse optie' pleitte, oftewel: Jordanië is Palestina, en als de Jordaanse koning het daar niet mee eens is dan moet die maar opzouten. In zijn eigen woorden:

Jordanië heeft 6,4 miljoen inwoners, onder wie reeds 2 miljoen Palestijnse vluchtelingen. 2,7 miljoen vluchtelingen bijkomend toelaten, zal voor problemen zorgen, maar het is niet onmogelijk. Dit vereist echter dat Jordanië zich openstelt voor alle Palestijnse vluchtelingen die zich in dat land willen vestigen.

De Jordaanse koningen hebben tot 1988 nooit ontkend dat Jordanië Palestina is. Nog in 1981 herhaalde koning Hussein: 'Jordanië is Palestina en Palestina is Jordanië.'
Pas tijdens de eerste intifada in 1988 gaf Jordanië elke aanspraak op de zogenaamde West Bank op. Indien men werkelijk vrede wil in het Midden-Oosten zal men de waarheid moeten durven spreken - de waarheid dat het conflict in het Midden-Oosten een ideologisch conflict is, en dat er al een Palestijnse staat bestaat: Jordanië.
Of de Jordaanse koning mag aanblijven of zijn koffers moet pakken, zal moeten blijken uit nieuwe democratische verkiezingen in het nieuwe Palestina.


Het hele artikel bevat deze combinatie van historische feiten waaraan nogal boude conclusies worden verbonden. Jordanië was aanvankelijk tegen een Palestijnse staat, zeker een die door moefti Haj Amin Al Husseini geleid zou worden, en in geheime gesprekken met zionistische leiders had de koning gezegd liever een Joodse staat naast zich te zien dan zo'n radikaal Palestina. Jordanië gaf zijn aanspraken op de Westoever inderdaad pas op in 1988, toen de PLO resolutie 242 zei te accepteren en door de VS als vertegenwoordiger van de Palestijnen werd erkend. De tijden veranderen, en posities van landen veranderen ook. Achteraf gezien had Israël wellicht beter met Jordanië tot een overeenkomst kunnen komen vóór 1988, aangezien Jordanië een betrouwbaarder en stabielere partner lijkt dan de PLO of de Palestijnse Autoriteit, en er aan de Jordaanse grens nooit enig probleem is geweest sinds de vrede van 1993.

Maar dat is uiteraard niet wat Wilders bedoelt, want dan had Israël evengoed de Westbank moeten opgeven. Wilders meent dat Israël recht heeft op de Westoever, maar liefst zonder de daar levende Palestijnen, al zegt hij dat laatste niet zo letterlijk. Hij heeft het wel expliciet over de 700.000 vluchtelingen op de Westoever die Jordanië moet toelaten. Wat er met de overige daar levende Palestijnen moet gebeuren wordt niet duidelijk, maar als Jordanië algemeen als Palestijnse staat zal worden beschouwd, en de koning wordt afgezet door een Palestijnse meerderheid als gevolg van de toegestroomde vluchtelingen, dan ligt het voor de hand dat zij zich volgens Wilders koest moeten houden of verkassen, en geen rechten hebben op de Westoever. Dit is niet alleen amoreel maar ook volkomen onrealistisch. De 2,5 miljoen Palestijnen op de Westoever gaan nergens naartoe, en ze hebben recht op een vrij bestaan en burgerrechten zoals iedereen.

Dat Wilders' ideeën onzinnig zijn, merkte ook Carl Stellweg op in een tegenstuk eerder deze week. Hij schrijft:

Wilders' oplossing voor het Palestijnse vluchtelingenprobleem - 'verhuizing' van 2,7 miljoen van hen naar Jordanië - zal er nooit komen, omdat ze haast net zo onuitvoerbaar is als de terugkeer van al die vluchtelingen naar Israël en een nog op te richten Palestijnse staat.

De PVV-leider is zelf echter van mening dat een en ander 'moeilijk, maar niet onmogelijk' is. Nee, er is veel dat 'niet onmogelijk' is. Het is zelfs niet onmogelijk dat Ariël Sharon uit zijn coma ontwaakt en ontruiming van alle Joodse nederzettingen gelast - maar het is wel erg onwaarschijnlijk. De opname van miljoenen Palestijnen door Jordanië valt in een vergelijkbare onwaarschijnlijkheidscategorie. De positie van het Jordaanse koningshuis zou er onhoudbaar door worden, en dan mogen wij vinden dat het zijn lot moet laten afhangen van democratische verkiezingen, zoals Wilders schrijft - het zit er dik in dat ditzelfde koningshuis er heel anders over denkt.


De verhuizing van 2,7 miljoen Palestijnse vluchtelingen naar Jordanië is zoals gezegd inderdaad onwaarschijnlijk en onzinnig, net als de 'terugkeer' van al die mensen naar Israël. In beide gevallen willen zij immers niet als minderheid in een vreemde staat leven, maar is het idee dat dit ook hun land is en zij daar maar de koning c.q. het zionistische regime naar huis moeten sturen waarna een Palestijnse meerderheid de macht kan overnemen.

Het is jammer dat de mensen die zich zo opwinden over Wilders' extreme ideeën over Israël en de Palestijnen, geen problemen hebben met het zogenaamde 'recht op terugkeer' zoals Arjan El Fassed, Anja Meulenbelt en Harry van Bommel, waarmee zij zich tegen Israëls voortbestaan keren. In één ding heeft Wilders echter wel gelijk, en dat is dat waarschijnlijk niet alle vluchtelingen en hun nakomelingen in een toekomstige Palestijnse staat op de Westoever en de Gazastrook kunnen leven; dit zijn er volgens sommige tellingen inmiddels vijf miljoen, en dat aantal blijft groeien door het hoge geboortecijfer. Een deel van deze vluchtelingen zal permanent moeten worden gehuisvest in de landen waar zij nu wonen. Geen gedwongen verhuizingen dus, maar juist blijven waar zij nu al zestig jaar wonen maar dan met burgerrechten en fatsoenlijk gehuisvest.

Stellweg komt over het algemeen redelijk over en is zeker geen antizionist, maar soms vind ik zijn kritiek op Wilders' artikel net iets te makkelijk en gaat hij mee in bekende clichés. Hij schrijft:

Dat miljoenen Joden de Arabische landen ontvluchtten na de stichting van Israël, zoals Wilders memoreert, kan niet worden ontkend en het is ook goed daarop te wijzen, voor het juiste perspectief. Maar wacht eens: dat die Joden moesten vluchten, daar konden de Palestijnen toch niets aan doen? En ze konden het toch ook niet helpen dat de Arabische landen voor hen minder gastvrij waren dan Israël dat voor de Joden was?

De Palestijnen en hun sympathisanten zouden de Arabische staten daar eens op kunnen aanspreken, en ophouden met het blijven eisen dat miljoenen vluchtelingen en hun nakomelingen kunnen 'terugkeren' naar Israël. Daarmee spelen zij de Arabische staten in de kaart, die - zoals ook Stellweg erkent - de vluchtelingen gebruiken voor hun strijd tegen Israël. Bovendien zijn de Palestijnse vluchtelingenorganisaties zelf fel tegen repatriëring in de landen waar zij nu leven, omdat zij dan het 'recht op terugkeer' naar Israël zouden verliezen. Deze organisaties houden het vluchtelingenprobleem dus eveneens in stand, met hetzelfde doel: vernietiging van Israël met andere middelen.

Wilders schrijft vervolgens: 'Israël is niet verantwoordelijk voor de situatie in het Midden-Oosten.' Inderdaad. Mag dan ook worden opgemerkt dat de Palestijnen niet verantwoordelijk zijn voor de gebeurtenissen die de stichting van Israël uitlokten?

Het is wat onduidelijk wat precies wordt bedoeld met 'de gebeurtenissen die de stichting van Israël uitlokten', maar de Palestijnen hadden zo hun aandeel in de oorlog die tot het Palestijnse vluchtelingenprobleem leidde. Zij waren hem namelijk begonnen, met als doel de Joden uit Palestina te verdrijven. Het kan ook zijn dat Stellweg de - daar is ie weer - Holocaust bedoelt. Geen artikel over Israël zonder de Holocaust, hoe kon ik dat vergeten. Ook dan is zijn bewering niet helemaal juist. Moefti Al Husseini was een fervent nazi aanhanger en collaborateur, en heeft er mede voor gezorgd dat de nazi propaganda tegen de Joden in de Arabische wereld werd geïmporteerd. De nazi's beloofden hem steun voor een vrij Palestina in ruil voor zijn steun en hulp voor de nazi's. Hij was overigens niet de enige Palestijnse nazi, en zijn ideeën wat dit betreft werden door veel Palestijnen gedeeld. De moefti heeft een deal getorpedeerd waarbij duizenden Joodse kinderen zouden worden geruild voor door de geallieerden gevangen nazi's, heeft er bij verschillende landen op aangedrongen hun grenzen te sluiten voor Joodse vluchtelingen en heeft met de grote Arabische opstand van 1936-1939 de druk op de Britten om de Joodse immigratie te stoppen verhoogd. Door al deze zaken heeft hij vele duizenden, wellicht honderdduizenden Joodse levens op zijn geweten.

Nog één keer het dubieuze gelijk van Wilders: ook een Palestijnse staat zal 'totalitaire ideologieën' niet tot bedaren brengen. Dat zit er inderdaad in. Maar ook als er geen Hamas had bestaan, als de Palestijnen in 'Judea en Samaria' geen blijk van totalitarisme hadden gegeven, als zij zich, kortom, 'keurig' hadden gedragen - dan nog zouden zij geen burgerrechten hebben gekregen, om de simpele reden dat ze niet Joods zijn. Laat een ieder maar oordelen of deze religieuze discriminatie overeenstemt met de Westerse seculiere waarden die Wilders zo lief zijn.

Dit is op zijn zachtst gezegd nogal dubieus. Zonder Hamas, zonder Palestijns totalitarisme, maar vooral zonder hun weigering tot een compromis en erkenning van Joodse rechten in Palestina, was er allang een Palestijnse staat geweest. Het zijn de Palestijnen die het delingsplan van de VN in 1947 afwezen en een oorlog begonnen. Tien jaar eerder hadden ze een ander, voor hun nog gunstiger voorstel, ook afgewezen. In 2000 wees Arafat de voorstellen van Barak en later Clinton af, en in 2008 wees Abbas een vredesvoorstel van Olmert af. Maar wacht even, Stellweg heeft het over burgerrechten, niet over een eigen staat. Bedoelt hij dat Israël ze stemrecht en dergelijke had moeten geven tijdens de bezetting? Dat is erg ongebruikelijk. Alleen bij een annexatie, wanneer de wetten van het annexerende land gaan gelden in het bezette land en dit daar een onderdeel van wordt, is het gebruikelijk dat de inwoners burgerrechten krijgen. Dit heeft Israël in de Golan bijvoorbeeld ook gedaan, en de Arabieren in Oost Jeruzalem heeft zij het staatsburgerschap aangeboden, maar zij weigerden collectief. Er is tot slot geen sprake van religieuze discriminatie maar van een verschil tussen de bezettende macht en het bezette volk.

Tot slot: Wilders rept van een conflict dat 'niet territoriaal, maar ideologisch' is. Kijk aan: in Wilders' oplossing worden de belangen van de Palestijnen onderhorig gemaakt aan de joods-nationalistische ideologie, overigens mede stoelend op aan de Bijbel ontleende territoriale aanspraken.

Nee, meneer Stellweg, de 'Joods nationalistische ideologie' (het zionisme naar ik aanneem?) stoelt niet op aan de Bijbel ontleende aanspraken op land, maar op de visie dat de Joden een volk zijn met nationale rechten, en wel daar waar zij vandaan komen en waar ook altijd Joden hebben gewoond, namelijk Israël/Palestina. Er is geen eenduidige visie op wat de precieze grenzen moeten zijn, en de zionisten waren doorgaans bereid tot een compromis en dus een deling van het land. Palestina was overigens voor het Britse mandaat slechts een geografische aanduiding, geen politieke of staatkundige eenheid, en had geen precieze grenzen. Pas na 1967 won het fanatieke religieus geïnspireerde zionisme aan macht en invloed, mede als gevolg van het Arabische rejectionisme, en zij begon de voor Israël uiteindelijk desastreuze nederzettingen te stichten, waarbij de regering geregeld voor voldongen feiten werd geplaatst en waartegen zij niet daadkrachtig genoeg optrad.

Ik ben van mening dat het conflict, vanaf het begin, zowel territoriale als religieuze kanten had. De religieuze component was toen al heel duidelijk aanwezig bij de Palestijnen, die Joodse zelfbeschikking ook om die reden afwezen: Joden mochten niet heersen over een land dat daarvoor aan de islam toebehoorde. De moefti was sterk religieus, en gebruikte de religie om de bevolking tegen de Joden op te zetten, onder andere met de leugen dat de Joden de tempel wilden herbouwen en de Al Aqsa moskee verwoesten.

De religieuze kant lijkt de laatste tijd met het jihadisme enerzijds en extreme kolonisten anderzijds toe te nemen. Dat maakt een oplossing des te moeilijker, want over heilige grond en heilige rechten sluit je minder snel een compromis dan over seculiere - en dus tot op zekere hoogte ook altijd betrekkelijke - zaken.

Ratna Pelle

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen