vrijdag 30 april 2010

Spitsnieuws: Racistische stoplichten en andere onzin over Israel

 
Verder commentaar overbodig...

Racistische stoplichten en andere onzin over Israel

IMO Blog, 2010

Ratna Pelle

De nieuwste aantijging tegen Israël luidt dat de stoplichten in Jeruzalem racistisch zijn: ze staan veel langer op rood voor de Palestijnen dan voor de 'kolonisten'. De Arabische TV-zender Al Jazeera nam de proef op de som en klokte hoe lang het stoplicht op groen staat bij een van de drukste kruispunten van de stad, als je vanuit de Arabische wijk Shuafat komt en wanneer je vanuit een van de grotere wegen aan komt rijden, die volgens Al Jazeera slechts door 'kolonisten' wordt bereden. Dat laatste is onzin, want de grote verkeersaders (waarvoor de stoplichten het langst op groen staan) verbinden zowel Arabische als Joodse wijken en worden door beide bevolkingsgroepen gebruikt. Spitsnieuws vond dit bericht echter belangwekkend genoeg om het - met filmpje van Al Jazeera - op te nemen:

Palestijnen boos om rood stoplicht
Israël heeft een nieuwe manier gevonden om Palestijnen te pesten. Althans, dat geloven de Palestijnen zelf. Zij klagen dat zij in Oost-Jeruzalem langer voor het stoplicht moeten staan dan Israëliërs. De Palestijns georiënteerde nieuwszender Al-Jazeera stuurde een verslaggever op pad om de zaak tot op de bodem uit te zoeken.

We boffen maar met zo'n krant, zo blijven we helemaal op de hoogte. En we boffen met Al Jazeera, dat er op toeziet dat geen enkel Israëlisch onrecht onopgemerkt blijft.

De organisatie Missing Peace, met eveneens mensen ter plekke, meldt er in een reactie aan Spits het volgende over:

Het bewuste kruispunt in Jeruzalem heeft de naam Tsomet Givat Tsafartit en ligt naast de wijk met deze naam. Het kruispunt is met dat van Malcha in Jeruzalem West het drukste van de stad. Er komen drie grote verkeersaders samen en twee secundaire wegen waaronder die uit de Arabische wijk Shuafat.
In ieder land en iedere grote stad zijn verkeerslichten afgesteld en vaak op de verkeersstroom. De situatie in Nederland is niet anders.
In dit geval is op de film al te zien wat het verschil is tussen de grote aders en de weg naar Shuafat. De secundaire weg krijgt dus minder tijd op groen licht.
Verder maakt de verslaggeefster melding van zogenaamde aparte wegen. "Settlers" zouden op de grote verkeersaders rijden en Palestijnen slechts op de weg vanuit Shuafat.
Ik maak u er op attent dat een van die grote aders leidt naar A-Tur en andere kleinere Arabische wijken in Jeruzalem Oost. Voorts worden wegen in Jeruzalem door elkaar bereden door Joden en Arabieren, dus ook alle wegen die naar Tsomet Givat HaTsarfatit leiden.

Het publiceren van een dergelijke propaganda film die duidelijk de bedoeling heeft Israel te demoniseren acht ik in strijd met goede journalistieke normen.
Ik verzoek u dan ook om de film te voorzien van de hierboven genoemde feiten om zo het publiek duidelijk te maken hoe er wordt gemarchandeerd in de berichtgeving over Israel.



Lees verder op IMO Blog...

SGP Europarlementariër Belder eist uitsluitsel over project deling Jeruzalem

 
Het EU beleid om vredesinitiatieven in het Midden-Oosten te steunen lijkt lovenswaardig, maar pakt vaak erg eenzijdig uit. De Europese beleidsmakers hebben hun eigen politieke visie, en die is terug te zien in de vaak erg politiek gekleurde organisaties en campagnes die Europese steun krijgen. Deze zijn meer dan eens tegen het zionisme gekant en leggen het probleem grotendeels bij Israel. Als men dan ook nog rechtstreeks journalisten wil gaan beinvloeden door hen het "Arabische vredesplan" aan te praten, mengt men zich ontoelaatbaar in de Israelische politiek en democratie en de journalistieke onafhankelijkheid.
 
Wouter
_______________

 
Belder eist uitsluitsel over project deling Jeruzalem
29-04-2010 11:58| gewijzigd 29-04-2010 12:28 | Buitenlandredactie
 

BRUSSEL/TEL AVIV – Europarlementariër B. Belder (SGP) eist opheldering van de Europese delegatie in Tel Aviv over een door de EU gefinancierd project dat Israëlische journalisten probeert warm te maken voor een Saudisch vredesinitiatief dat voorziet in deling van Jeruzalem en een terugkeer van Arabische vluchtelingen.
 
Diverse Israëlische media hebben recent bericht over Europese financiering van een trainingscursus van achttien maanden voor Israëlische journalisten ter promotie van vredesinitiatieven in het Midden-Oosten, met een focus op het Saudische vredesplan dat voor het eerst in 2002 op een Arabische top in Beiroet werd gelanceerd.
 
De kosten van het project bedragen 6000 euro per persoon. Van de deelnemers wordt een eigen bijdrage van 100 euro gevraagd. In totaal willen de organisatoren zestig verslaggevers trainen. Medeorganisatoren zijn de Neve Shalomschool, gevestigd in het Israëlisch-Arabisch 'vredesdorp' Neve Shalom, en het Palestijns Centrum voor Conflictoplossing en Verzoening.
 
Belder keurt deze „eenzijdige inmenging in het pluriforme Israëlische medialandschap" volstrekt af. „Dit is strijdig met de ethische codes die in de journalistiek gelden. Dit moet je niet willen."
 
In de berichtgeving wordt gemeld dat de initiatiefnemers al met diverse Israëlische mediaprominenten in zee zijn gegaan, onder wie Smadar Perry, redactuer van Israëls grootste krant, Yedioth Ahronot. Volgens Perry is zij weliswaar diverse keren benaderd, maar heeft zij deelname geweigerd. „Journalisten dienen geen training te volgen in het propageren van politieke plannen, vooral hier niet, en laat staan met buitenlands geld."
 
De SGP-Europarlementariër heeft de Europese Delegatie in Tel Aviv om opheldering over het gewraakte initiatief gevraagd. Tot nu toe ontving hij slechts algemene achtergrondinformatie over het project, maar geen antwoord op zijn vragen.
 
Als Belder op korte termijn geen opheldering krijgt, zal hij de kwestie volgende week bij de Europese Commissie aankaarten. „Dit is een ernstig voorval" aldus Belder vanmorgen telefonisch. „Al geruime tijd heerst het beeld dat Europa zich eenzijdig in het Israëlisch-Palestijns conflict opstelt. De EU moet oppassen dat dit project geen voedsel aan die aanklacht geeft."
 
Woordvoerder David Kriss van de Europese Delegatie in Tel Aviv betitelde de kwestie vanmorgen als een „gevoelige zaak die nu een onaangename wending dreigt te krijgen."
 
Na het ter perse gaan liet de delegatie weten dat Belder informatie over het bewuste project heeft ontvangen en dat zij nog bezig is om in contact met Belder te treden om „technische problemen die de ontvangst van het betreffende bericht mogelijk hebben vertraagd op te helderen."
 
De delegatie acht zich niet verantwoordelijk voor de berichtgeving rond de deelname van journaliste Smadar Perry, omdat de uitvoering volgens hen in handen is van Neve Shalom en het Palestijnse Centrum voor Conflictoplossing en Verzoening.
 
Op de kritiek van Belder dat het gewraakte project de beroepsregels en ethiek in de journalistiek schendt, antwoordt de delegatie dat het project bedoeld is om „Israëlische en Palestijnse journalisten te informeren over het Arabische vredesinitiatief en debat op gang te brengen. Het staat journalisten uiteraard vrij wel of niet aan het project deel te nemen", aldus de verklaring.
 

Misleidend Haaretz artikel over deportatie Palestijnen zorgt voor ophef

 
De gevolgen van foutieve berichtgeving kunnen soms ernstig zijn. De zogenaamde dood van Mohammed Al Dura heeft zelfmoordterroristen geinspireerd en de tweede intifada een extra boost gegeven. De zogemaande aanvallen op burgers met fosfor en andere vermeende Israelische wreedheden tijdens de Gaza oorlog hebben mensen geinspireerd tot antisemitische daden wereldwijd. De continue stroom van halve waarheden en hele leugens over Israel vergroot de haat en polarisatie en bemoeilijkt dialoog en wederzijds begrip, noodzakelijk om ooit tot vrede te komen. De hetze tegen Israel drijft ook veel gematigde Israeli's in het kamp van de nationalisten, en versterkt de Arabieren in hun gelijk en halstarrigheid.
 
RP
--------------
 

Israel is NOT deporting tens of thousands of PalArabs

http://elderofziyon.blogspot.com/2010/04/israel-is-not-deporting-tens-of.html
 

There has been a flurry of outrage in the Arabic press over the past couple of days because of a very misleading Ha'aretz article and the misinterpretation of an IDF order.

Ha'aretz wrote:

A new military order aimed at preventing infiltration will come into force this week, enabling the deportation of tens of thousands of Palestinians from the West Bank, or their indictment on charges carrying prison terms of up to seven years.

When the order comes into effect, tens of thousands of Palestinians will automatically become criminal offenders liable to be severely punished.
The Palestinian Arabic press has been having a field day with this report, quoting various officials that it is a "new naqba."

One article today quoted a press release from the Mezan Center for Human Rights as saying that this order is proof that Zionism is racist and calling on the UN to resurrect its resolution to that effect.

Of course, the IDF's response is nearly impossible to find among all the hysterics, but here is it (received via email from the IDF paraphrasing a senior official):


1. The new military order was signed 6 months ago.

2. There are no changes to the repatriation system or the authority/means to repatriate illegal residents in Judea and Samaria. The only difference is that now the process includes a judiciary review.

3. The decision to establish a judiciary committee to review the administrative process of repatriation was taken in response to the Israeli High Court of Justice (בג"ץ) decision that there should be judicial oversight.

4. Any illegal resident who stands to be repatriated will be brought before the judicial committee within 8 days of receiving the order, they will have the right to legal council, and will be able to appeal the judicial decision to the high court.

5. When making decisions about whether or not to repatriate an individual, the administrative and the judicial committees consider family ties.

6. Currently there are very few illegal Palestinian residents in Judea and Samaria - over the past several years, as a goodwill gesture to the Palestinian Authority, the Israeli government has approved an amnesty for nearly all of the 32,000 illegal residents whose names were submitted to the population registry by the Palestinian authorities.

7. Since the beginning of 2010, there have only been 5 Gazans who have been repatriated to Gaza.

8. The current system allows Israeli authorities to arrest, detain and deport illegal residents (specifically those who came in on a tourist visa and decided to stay) - these are the same powers that every sovereign nation in the world possess. The establishment of the Judicial Committee to oversee the process is the only change.
 
In other words, here is yet another case where reporters and Israeli leftists irresponsibly publicize stories without getting their facts straight (as Ha'aretz did with the supposed Vilna Gaon prophecy that Israel was going to build the Third Temple last month, causing days of violent riots). The Arabic press and Arab leaders seize on these stories and uses them as levers to incite violence and hate.

One cannot understate how much this story has already permeated the Arab world. For example, a group in Tunisia just demanded that no one with Israeli citizenship be allowed to come to Djerba on Lag B'Omer to visit the site of a 1900-year old synagogue and a 1500-year old Torah. The reason is to "protest at Israel's decision to deport thousands of Palestinians from the West Bank," which the article helpfully tells us began yesterday.

No one was deported yesterday and no Temple was built last month. The lies that are started by overzealous reporters or malicious "human rights" workers have real consequences that they never anticipate.

This also brings to mind the time when Israel's deputy defense minister Matan Vilnai was misquoted by Reuters as theatening a new "holocaust" on Gaza in 2008. That one wrong "scoop" was fodder for incitement throughout the Arab world and used as an excuse for terror attacks for months afterwards.

Real people's lives are put into jeopardy with such reckless reporting.
 
 

woensdag 28 april 2010

Het Zionistische debat: Judea en Samaria of Israel?

 
Ami Isseroff heeft natuurlijk gelijk met onderstaande kritiek, al is het geen prettige conclusie.  
 
Most important, however, is that Taub ignores the really big problem that is driving a lot of Israelis away from the "peace process:" The peace process has not worked, and many of its most ardent supporters, including myself, have had to admit that giving up "land for peace" has not led us closer to peace and there is no sign that it will. Aaron David Miller, a leading American protagonist in the "Peace Process" now has admitted that it is not going anywhere - it is a "false religion." He has not taken the next step, which is to understand that in the current situation, Israeli concessions are not likely to result in peace, but rather in a Hamas- controlled Islamist terror state.
 
It is not as if we have a choice between keeping the settlements or having peace. We have a choice only between keeping the settlements and gaining some probably temporary American and European approval. The history of disengagement from Gaza shows how ephemeral even this approval will probably be. Israel was lauded for withdrawing from Gaza, but when it turned sour, the EU, the Americans and the UN were quick to condemn Israel.
 
Het zou heel erg helpen als de internationale gemeenschap niet alleen eisen aan Israel stelt, maar het ook steunt als het aan onze eisen tegemoet komt en een en ander dan toch wat anders uitpakt. Het feit dat veel Israeli's hun vertrouwen en hoop in het vredesproces en in concessies aan de Palestijnen om tot vrede te komen hebben verloren valt ook de EU, de VN en de VS aan te rekenen. Misschien moeten we daarom de hand eens in eigen boezem gaan steken.
 
RP
--------------
 
 
 
I have to agree with Gadi Taub (The Zionist debate) that we should not be jeopardizing the state of Israel or sullying the Zionist idea for real estate. He also does well to remind the world that the "faithful of the Temple Mount" and similar groups are not the only Zionists, and certainly do not represent all of Zionism.
 
Some of the advocates of Greater Israel and "no compromise" are avowedly not Zionists at all. They have a religious motivation, rather than the secular political goal of reconstituting the Jewish people as a free nation in our own land. And retaining the settlements in the West Bank, AKA Judea and Samaria, wll produce an enormous demographic headache for israel. The Arabs who live there are not going anywhere, and anyone who thinks otherwise is engaged in wishful thinking.
 
On the other hand, there is always another hand. We should not sacrifice Zionism for Judea and Samaria, but what about Jerusalem? If we give up the old city of Jerusalem, the "real" historic Zion, will we still have achieved our goal? Will the Arab states and the world finally recognize that the 2000 year-old exile of the Jewish people is over? Will the Jewish people who live in the Diaspora realize that as well? Or will Israel go back to its pre-1967 status, when it was viewed at best as a shelter for refugees and poor relatives, and at worst as a temporary aberration like the Crusader kingdom?
 
Most important, however, is that Taub ignores the really big problem that is driving a lot of Israelis away from the "peace process:" The peace process has not worked, and many of its most ardent supporters, including myself, have had to admit that giving up "land for peace" has not led us closer to peace and there is no sign that it will. Aaron David Miller, a leading American protagonist in the "Peace Process" now has admitted that it is not going anywhere - it is a "false religion." He has not taken the next step, which is to understand that in the current situation, Israeli concessions are not likely to result in peace, but rather in a Hamas- controlled Islamist terror state. 
 
It is not as if we have a choice between keeping the settlements or having peace. We have a choice only between keeping the settlements and gaining some probably temporary American and European approval. The history of disengagement from Gaza shows how ephemeral even this approval will probably be. Israel was lauded for withdrawing from Gaza, but when it turned sour, the EU, the Americans and the UN were quick to condemn Israel.
 
No matter what the borders or the rights of a new Palestinian state, it will never satisfy the Iranians or the Libyans or Al Qaeda or Hamas or others who insist on wiping out Israel. It is certain that they will try to use that state as a base for destroying Israel, and if the lessons of Gaza and Lebanon are a guide, it is nearly certain that they will succeed. The Goldstone report demonstrates vividly that in the almost certain eventuality that the "peace process" goes sour, Israel will not be allowed to fight the terror state that would be created by it. 
 
Ami Isseroff  
 
 

maandag 26 april 2010

Te gast bij Rondom 10 over sharia: liep Groenendijk in een vooropgezette val?

 
Gisteren in Rondom Tien een geanimeerde discussie over de sharia, naar aanleiding van een onderzoek in opdracht van de regering, dat de dag ervoor was uitgekomen. Leuk om moslims en niet moslims bij elkaar te hebben, en ook de zeer kritische Nahed Selim, en onder de 'autochtone' gasten zowel een felle criticus (Frans Groenendijk) als mensen die meer op de multiculturele tour zitten. Alleen jammer dat de spreektijd zo ongelijk was verdeeld, en niet alle gasten fatsoenlijk werden ingeleid en het woord kregen. Hieronder vertelt Groenendijk zijn versie van het gebeurde, en die komt redelijk overeen met mijn waarneming. Hij viel meermaals anderen in de rede, en werd daarbij teruggefloten door de gespreksleider, die hem echter geen enkele keer het woord gaf, zelfs niet nadat hij door een ander panellid hard was aangevallen. Zelf zegt hij daarover:
 
Door de uitzonderlijke samenstelling van het gastenpanel, doordat mij precies 0, zegge nul, keer het woord werd gegeven door de presentatrice en ik vanuit de kijkers gezien zelfs letterlijk aan de uiterste rechterzijde was geplaatst, was het me per saldo onmogelijk gemaakt rustig het woord te doen. Effectief kwam ik zodoende op de gemiddelde kijker over als een onredelijke drammer. Effectief, maar was dit ook het plan van de redactie? Het is moeilijk te geloven maar voor wie de achterliggende feiten op zich laat inwerken, dringt die conclusie zich wel op.
Kort voor de uitzending had ik te horen gekregen dat ik niet in de kop van het programma al het woord zou krijgen, maar ook niet moest wachten tot ik het woord kreeg. Wanneer ik de noodzaak zag om te reageren moest ik gewoon het woord nemen. Het moest een levendige uitzending worden.
 
Dat verklaart een en ander, maar het waarom van deze opzet blijft raadselachtig. Ik zelf ben niet geneigd hier snel van alles achter te zoeken, maar een beetje vreemd is het wel. Het viel me ook op dat er wel veel moslims in de uitzending zaten die min of meer hetzelfde zeiden. Een kleiner panel was misschien beter geweest. Dan had iedereen meermaals het woord kunnen krijgen en kunnen mensen ook daadwerkelijk een punt maken en onderbouwen. 'Levendig' lijkt mij vooral een eufemisme voor 'schreeuwerig' en 'populistisch'. Mijn indruk is dat men Groenendijk bewust de rol van querelant heeft gegeven, niet van deskundige die zich grondig in de materie heeft verdiept en tot pittige conclusies is gekomen.    
 
RP
-------------

Te gast bij Rondom 10: liep ik in een vooropgezette val?
Door Frans Groenendijk
 

Het NCRV-televisieprogramma Rondom 10 van zaterdag 24 april ging over het onderwerp 'sharia in Nederland'. De aanleiding om dit onderwerp te behandelen was het uitkomen van een rapport van een groep Nijmeegse antropologen die van de minister van justitie de opdracht had gekregen onderzoek te doen naar het voorkomen van sociale druk op vrouwen in kwetsbare posities om in te stemmen met sharia-'adviezen'.
Hoewel ik als een van de studiogasten was uitgenodigd -ik kreeg daadwerkelijk een microfoontje opgespeld en zat voor het eerst van mijn leven zeker tien minuten lang in de stoel van een heel leuke visagiste- moest ik elke seconde spreektijd in het programma bevechten.
 
Door de uitzonderlijke samenstelling van het gastenpanel, doordat mij precies 0, zegge nul, keer het woord werd gegeven door de presentatrice en ik vanuit de kijkers gezien zelfs letterlijk aan de uiterste rechterzijde was geplaatst, was het me per saldo onmogelijk gemaakt rustig het woord te doen. Effectief kwam ik zodoende op de gemiddelde kijker over als een onredelijke drammer. Effectief, maar was dit ook het plan van de redactie? Het is moeilijk te geloven maar voor wie de achterliggende feiten op zich laat inwerken, dringt die conclusie zich wel op.
De uitzending zelf laat maar een deel van de feiten zien. Ik geef hier de rest.
Volledigheidshalve voeg ik er nog de bijdrage aan toe, die ik had willen geven wanneer ik wèl het woord zou hebben gekregen. Oordeelt u zelf.

De gasten
Er waren 9 gasten met een microfoontje. Dat lijkt een onbelangrijk gegeven maar was in werkelijkheid op z'n minst pikant.
Donderdagmiddag was ik benaderd door de redactie. Uiteraard vroeg ik naar de andere gasten. Er werd me verteld dat er acht gasten zouden zijn: ik kreeg ook de namen te horen van zeven van hen. Mogelijk zou de minister van justitie gast nummer 9 zijn, maar dat was onzeker. Gast nummer 8 was huisarts, haar naam kreeg ik niet te horen. Zij zou vertellen over gebeurtenissen waarbij vrouwen op schrijnende wijze de dupe waren van misstanden binnen mohammedaanse subculturen in Nederland. Misstanden die blijkbaar samenhingen met dit onderwerp. Een half uur voor de uitzending kreeg ik te horen dat zij haar aanbod om mee te doen, weer ingetrokken had. Ik kreeg niet te horen waarom. Omdat 8 - 1 = 7 verwachtte ik zeven gasten, mezelf incluis. De huisarts, die behoorde tot de minderheid van de gasten die toch vooral bezorgdheid naar voren zou hebben gebracht met betrekking tot de groeiende invloed van het mohammedanisme, bleek echter niet door één maar door twéé andere gasten vervangen. Een mannelijke en een vrouwelijke fundamentalist die aan het einde van de uitzending er in nauwelijks bedekte termen voor uitkwamen persoonlijk geen tegenstander te zijn van steniging van overspeligen of het afhakken van de hand van dieven. Het Tariq Ramadan standpunt dus. Best opmerkelijk.

Omdat dit mijn televisiedebuut was, had ik me tamelijk goed voorbereid. De avond ervoor was het rapport beschikbaar geworden via de site van het ministerie van justitie. Ik had het complete rapport gedownload, geprint en bestudeerd. Verder had ik geprobeerd wat informatie te vinden over de andere gasten en de opstellers van het rapport.
Naast de genoemde fundamentalisten en mezelf waren er dus nog zes andere gasten.
Een gehoofddoekte studente medicijnen afkomstig uit Libanon. Toen de al genoemde fundamentaliste uitlegde dat het in Saoedi-Arabië, "dat wel als conservatief beschouwd wordt", reuze meevalt met die lijfstraffen, dat overtreders vooral shariagewijs heropgevoed worden, bracht ik via een interruptie onder de aandacht dat er onlangs een Libanees tot de doodstraf veroordeeld was vanwege hekserij. De studente 'verbeterde' mij daarop met de opmerking dat er in Libanon geen sharia bestaat…

Op luttele centimeters afstand van mij zat Maurits Berger. Zijn leerstoel aan de universiteit van Leiden wordt betaald door de sultan van Oman. Het malicieuze WRR-rapport van enkele jaren geleden, dat gewijd was aan het zoeken naar optimistisch stemmende ontwikkelingen in door het mohammedanisme beheerste landen, meldt daar over dat het land 1) mohammedaans is, 2) mohammedanisme er staatsgodsdienst is en 3) sharia, de theocratie dus, bepalend is voor de (grond)wet. In de uitzending maakte Berger er veel werk van om te benadrukken dat de christelijke en joodse opvattingen voor wat betreft het huwelijk op gespannen voet staan met onze wetgeving. Over sharia was hij niet kritisch… Toen ik na de uitzending presentatrice Plag er op wees dat het zorgvuldig was geweest wanneer de financiële achtergrond van de heer Berger door haar genoemd was, reageerde ze nogal geïrriteerd … Voor de uitzending was Berger nog tamelijk beleefd tegen me. Hij had pas net de beschikking gekregen over het onderzoeksrapport en ik wees hem er op dat hij er uitgebreid in geciteerd werd. Al in de studio pakte hij zelfs nog een exemplaar van mijn boek aan. Omdat het mogelijk in beeld zou komen wanneer hij het onder zijn stoel liet liggen overhandigde hij het aan iemand van het personeel. Later bleek dat het ergens onbeheerd was achtergelaten. Toen ik hem bij het verlaten van het gebouw groette, uiteraard niet vriendelijk maar wel beleefd, kon bij hem zelfs dat er niet meer vanaf…

Dan was er hoofdonderzoeker Bakker. Cultureel antropoloog. Ik had in de gauwigheid maar weinig over hem kunnen vinden. Van zijn collega Harmsen had ik wel een persberichtje gelezen over diens promotieonderzoek. Dat sloot af met
Religieuze ideeën dienen enerzijds om de eigen identiteit te benadrukken ten opzichte van de dominerende Westerse cultuur van globalisering. Anderzijds leent de Islam zich ook voor kritiek op inheemse traditionele gewoonten die als een obstakel voor vooruitgang worden ervaren. We zien dus dat een religie als de Islam wel degelijk een kracht kan zijn voor burgers om in gezamenlijk verband op een bewuste en actieve wijze moet problemen in de samenleving om te gaan en die proberen te overwinnen. (mijn nadruk).
 
Mijn verontrusting groeide. Over de beide -zeer jonge- vrouwelijke medeonderzoekers kwam ik ook iets te weten. De een is vrijwilligster bij de Vereniging Vluchtelingenwerk Nederland. Ook voor nummer twee staan gekleurde slachtoffers in verre andere landen centraal in haar aandachtsgebieden.
Bakker zelf dacht in de uitzending veilig te zijn voor kritiek op de inhoud van zijn flutonderzoek omdat het pas de avond ervoor beschikbaar was gekomen en blufte dat ik het onderzoek maar eerst eens moest lezen voordat ik er kritiek op leverde. Toen ik hem er op wees dat ik er uren op gestudeerd had, kreeg hij van de presentatrice volop de gelegenheid mij te beledigen door te suggereren dat mijn ogen dan wel af toe dichtgevallen moesten zijn.
Gelukkig was ook Nahed Selim er, die door haar uitgebreide ervaringen als tolk en door studie de feiten uitstekend op een rijtje heeft, maar helaas nogal langzaam en soms onduidelijk formuleert. Samen met haar moest ik het dus opnemen tegen een vijftal uitgesproken tegenstanders.
Er tussen die twee kampen dan nog twee andere vrouwen.
Een verstandige, maar bedeesde moslima die aan haar reizen naar landen als Afghanistan en Jemen een bloedhekel aan sharia had overgehouden en de fundamentalisten voorhield dat vrouwen in die landen er heel veel voor over zouden hebben te kunnen leven onder een wetgeving als die van Nederland.
En ten slotte Tweede Kamerlid Mirjam Sterk. Hoogzwanger en extra vermoeid door de twee dagen CDA-congres die ze net achter de rug had. Toen ik haar voor de opnames een exemplaar van mijn boek gaf, bekende ze eigenlijk niet goed te weten waar de Organization of the Islamic Conference voor staat … ("Sterk was zwak" sms'te een familielid).

Kort voor de uitzending had ik te horen gekregen dat ik niet in de kop van het programma al het woord zou krijgen, maar ook niet moest wachten tot ik het woord kreeg. Wanneer ik de noodzaak zag om te reageren moest ik gewoon het woord nemen. Het moest een levendige uitzending worden. In het licht van de samenstelling van het panel nogal opmerkelijk! In de middelbare schoolklassen waar ik overdag voor sta, zijn mijn oren getraind geraakt in het opvangen van gesprekjes op vrij grote afstand. Zodoende ving ik kort voor de opnames op -beslist onbedoeld, net zoals veel fluistergesprekjes tussen leerlingen- dat een andere redacteur de heer Berger er voor waarschuwde dat ik de tegenstander was. Nog wat opmerkelijker eigenlijk wel.

Omdat ik slechts het woord kon krijgen door te interrumperen kreeg de bebaarde fundamentalist ook de kans om zijn ingestudeerde riedeltje over "wanneer u mij nu even laat uitpraten" voor te dragen…
Die cameramensen zijn trouwens echte vaklui. Beide malen dat er een zenuwtrekje over mijn gezicht trok, kwam ik close-up in beeld. Helaas misten ze wel de vette grijns van de fundamentalist toen het lot van Fayza Oum Hamed aan de orde kwam: de minderjarige importbruid die acht jaar in een toestand van slavernij leefde in Nederland. Hij vermaakte zich over het feit dat ik daarover emotie toonde...

Mijn bijdrage
Ik houd als wetenschapper en vooral als politicus graag de grote lijnen in het oog. Zeker bij ingewikkelde onderwerpen zoals hier aan de orde zijn. Wanneer het in de verste verte om het mohammedanisme gaat wordt de discussie altijd ingewikkeld en meestal verhit. Een van de redenen daarvoor is dat er volop geflipflopt wordt tussen de oude theorie -de ideologie uit het 7e eeuwse Arabië dus- en de huidige praktijk hier. Komt de theorie onder vuur dan wordt gezegd dat alleen de praktijk gekeken moet worden, komt de praktijk onder vuur dan wordt dat gepareerd door uit te leggen dat die partijk helemaal niet mag van de theorie. Plus de vraag of de mohammedaanse praktijk van nu in andere landen enig verband heeft met het mohammedanisme hier.
De minister vroeg om een onderzoek en het resultaat ligt nu op tafel.
 
Waarom wilde hij dit onderzoek? Vier factoren speelden een rol. Twee daarvan komen ook terug in het rapport.
1) Een incident in Spanje. In het zuid-Spaanse plaatsje Reus ontsnapte een vrouw ternauwernood aan moord door steniging omdat een aantal mohammedaanse fundamentalisten rechtbank gespeeld had en besloten had dat deze vrouw vermoord moest worden omdat ze vreemdgegaan was.
2) Berichtgeving uit Groot Brittannië. Er zou sprake zijn van 85 min of meer officiële shariarechtbanken. Die hebben uiteraard geen officiële status binnen het rechtssysteem maar er wordt niet opgetreden tegen hun poging om uit te stralen dat ze een officieel orgaan vormen. Naar de vrouwen uit de gesloten mohammedaanse subculturen is die poging natuurlijk al snel geslaagd.
Maar let op: Groot Brittannië is heel anders dan Nederland. Met name wonen er daar heel andere mohammedanen. Zij komen heel veel uit Pakistan en hier bijna niet. Marokko en Turkije zijn zeer, zeer beschaafde landen in vergelijking met Pakistan. Vergelijk bijvoorbeeld de reactie in Nederland op Fitna met de reactie in Groot-Brittannië op de Deense cartoons.
Deze twee factoren kunnen dus niet verklaren waarom de minister toch een onderzoek wilde. Daarvoor moet je naar die twee andere factoren kijken.
3) De kwestie Fayza Oum Hamed. Als minderjarige in een huwelijk geprest en daarna acht jaar in feite in een staat van slavernij van haar man vertoevend in het huishouden van haar 'echtgenoot'. Mishandeld door haan schoonfamilie. En zij is niet de enige. Fayza verkeerde in een uitzonderlijke kwetsbare positie maar was slim en had een doorzettingsvermogen dat vergelijkbaar is met dat van de Pakistaanse Mukthar Mai en slaagde er in te vluchten en een boek te schrijven. Er zijn dus bepaalde sub-sub-culturen in Nederland waar het leven voor vrouwen een hel is
4) Waar (en nu komt er boegeroep en gesis) het 7e eeuwse gedachtegoed van een vrouwen-minachtende krijgsheer nog zeer letterlijk wordt genomen. Want letterlijk genomen is de koran een vrouwen-haat boek tot en met en iedereen die anders beweert is een leugenaar.
De minister wilde natuurlijk geen onderzoek naar de rol van die ideologie maar naar de praktijk. Naar sociale druk op kwetsbare mensen, cq vrouwen zoals Fayza Oum Hamed. Geen kwetsbare vrouw maar wel in een zeer kwetsbare positie. Hebben de onderzoekers dat onderzocht? Nee. Ze hebben meningen gevraagd. Aan wie? Vooral aan mannen: meer dan 80% van de ondervraagden. Welke mannen? Mannen die, als we ze op hun woord mogen geloven, heel goed bezig zijn en daar over willen praten. Zouden de extremisten met deze onderzoekers willen praten? En verder spraken ze met imams die de Nederlandse taal niet machtig bleken zodat ter plekke even een moskeeganger werd aangeschoten om voor tolk te spelen. Maar niet die vrouwen voor wie die sharia-ellende een bedreiging zou vormen en voor wie de minister wil opkomen.

Alsof je onderzoek doet naar apartheid en dan vooral blanken interviewt en dan niet eens willekeurige blanken, maar enthousiaste verdedigers van de apartheid.

Er zijn meningen gevraagd. Best interessant om te lezen maar daar had de minister niet om gevraagd.
De onderzoekers hadden moeten zeggen: minister voor wat u wilt weten moeten we undercover filmen in verdachte moskeeën. Moeten we de vrouwen in de meest kwetsbare posities actief opzoeken. Dat hebben de onderzoekers niet gedaan. Maar het is natuurlijk moeilijk om zo'n prestigieuze opdracht terug te geven of te weigeren.

Zoals de inhoud van het shariagebeuren slechts op een paar procent verschilt van die van onze wetgeving verschillen mensen en varkens slechts een paar procent in hun dna. Een paar procent kan dus veel verschil betekenen.

Streven naar sharia is streven naar apartheid voor een minderheid. Zwarten in de VS vorige eeuw streefden niet naar het recht om in een afgescheiden stuk van de bus te mogen zitten. Ze wilden juist overal zitten: gelijke rechten.

Nu toch maar PVV stemmen?
Is mijn mening over de gemiddelde Nederlandse culturele mohammedaan veranderd door dit gebeuren? Natuurlijk niet: de NCRV had immers een heel speciaal, beslist niet representatief groepje mohammedanen uitgenodigd.
 
Ik sta ook nog steeds achter de uitspraak in mijn boek dat we het in Nederland "best getroffen hebben met 'onze' mohammedanen". En dat houd ik zelfs vol ondanks het wangedrag van onacceptabel veel hufterigheid, werkloosheid-door-eigen opstelling en criminaliteit onder jongens -geen jongeren- van Marokkaanse achtergrond.
Wel ben ik door deze gebeurtenissen sterker gaan neigen naar een stem op de PVV. Niet vanwege hun opvattingen over mohammedanisme en straatterreur maar vanwege hun standpunt over de publieke omroep.
 
De kans dat ik nog ergens mijn zegje zal kunnen doen bij de publieke omroepen maak ik natuurlijk een stuk kleiner door bovenstaande onthullingen en de laatste verzuchting. Dat is jammer, maar mijn rehabilitatie moet nu toch maar even voorgaan.
 
 

zondag 25 april 2010

De PVV en Israel als frontlinie tegen de islam


Een goed artikel van Yochanan Visser op de Volkskrant online, en verplichte kost voor Wilders aanhangers die Israel als het grote voorbeeld zien wat betreft de 'strijd tegen de islam'. In tegenstelling tot Wilders maakt men in Israel een duidelijk onderscheid tussen de radikale islam en de strijd tegen Israel die vanuit die ideologie wordt gevoerd, en de islam zoals meer dan een miljoen Israelische staatsburgers die belijden. Wij zien hier doorgaans alleen de beelden van Arabieren en religieuze Joden of het leger die met elkaar slaags raken, maar er wordt op grote schaal samengewerkt met respect voor elkaars religie.
 
Religieuze symbolen zijn in Israël geen taboe en spelen nauwelijks een rol in discussies over de samenleving. Vrouwen en mannen in religieuze kledij bepalen voor een aanzienlijk deel het straatbeeld op vele plaatsen.
Vrouwen met sluiers, hoofddoeken en pruiken wekken geen enkele verbazing.  Biddende mensen naast auto's op straat of op werkplekken al evenmin.
 
Omdat religieuze symbolen veel dominanter aanwezig zijn in Israel, heeft men ook geen problemen met islamitische symbolen. In Nederland echter zijn religieuze symbolen de afgelopen eeuw steeds meer naar de privésfeer verdrongen, en waren we niet meer gewend aan grote groepen mensen in religieuze kledij. Er is echter nog een ander verschil denk ik. Van de winter werd in sommige scholen of bedrijven de kerstboom afgeschaft omdat dat moslims zou kunnen irriteren. Dat soort dingen zet kwaad bloed. In Israel lijkt het me ondenkbaar dat Joodse symbolen vanwege Arabische gevoeligheden worden weggehaald. We lijken in Nederland soms ofwel door te schieten in tolerantie ofwel in onverdraagzaamheid. Overigens wil een en ander niet zeggen dat er in Israel geen problemen zijn of geen racisme, en de tegenstellingen tussen verschillende groeperingen daar zijn groot, niet alleen tussen Joden en Arabieren.
 
RP
------------
 

De Frontlinie

Yochanan Visser, 22-04-2010 13:23
 
 
Het debat in Nederland over de islam verloopt opmerkelijk ongenuanceerd

PVV voorman Wilders noemt Israël vaak de frontlinie. Hij doelt dan op het oprukkende islamisme dat voor Wilders synoniem is aan islam. Toch opmerkelijk dat in Israël boerka's en hijab's- in tegenstelling tot veel Europese landen- geen onderwerp van discussie zijn, evenmin als de bouw van een minaret en de geluidsversterkte oproep tot gebed.

Islamisme
Een frontlinie in de strijd tegen islamisme is Israël zeker. Het land bevindt zich in het hart van wat in de islam wordt aangeduid als dar al islam, het grondgebied van islam.
Daarnaast is tengevolge van de radicalisering van segmenten van de islamitische wereld een acute dreiging ontstaan voor het voortbestaan van de Joodse staat.
Dat heeft de laatste 4 jaar voor twee oorlogen gezorgd tegen Hizbollah en Hamas. Een regionale oorlog tegen Iran en haar bondgenoten in de regio ligt nu in het verschiet.

Op een congres over Jihad in Jeruzalem, waar Wilders vorig jaar een van de sprekers was, werd duidelijk dat Israëli's het gevaar onderkennen dat Wilders signaleert.  Zijn generaliserende visie op islam wordt echter door weinigen in Israël gedeeld.
Wellicht dat het verblijf in de 'frontlinie' Israëli's een beter zicht oplevert op het werkelijke strijdtoneel. Dat zou verklaren waarom in Israël er een duidelijk onderscheid wordt gemaakt tussen islamisme en islam

Helft
Israël kent een grote islamitische minderheid, in sommige delen van Israël vormen Moslim Arabieren bijna de helft van de bevolking. Een stad als Jeruzalem komt regelmatig in het nieuws vanwege botsingen tussen moslims en de Israëlische veiligheidstroepen in de oude stad nabij de Tempelberg. Een ander verschijnsel dat men in Jeruzalem waarneemt zijn fricties tussen religieuze Joden en Moslim Arabieren in de Arabische wijken.
Daaruit zou men kunnen opmaken dat dit het dominante beeld is.

Ten onrechte dus, want in grote delen van de stad Jeruzalem, maar ook elders in Israël zie je andere dingen. Een goed voorbeeld is de wijk Talpiot in Jeruzalem waar een groot bedrijventerrein is gevestigd. In het grootste deel van deze bedrijven wordt samengewerkt door Joden en Arabieren, de meerderheid van hen religieus. Zelden of nooit leidt dit tot spanningen omwille van de religie.

Moslims krijgen vrij op hun feestdagen en kunnen in werktijd voldoen aan hun gebedsverplichtingen.  Religieuze Joden kunnen onder werktijd een quorum (minjan) vormen voor hun gebed.

Geen taboe
Religieuze symbolen zijn in Israël geen taboe en spelen nauwelijks een rol in discussies over de samenleving. Vrouwen en mannen in religieuze kledij bepalen voor een aanzienlijk deel het straatbeeld op vele plaatsen.

Vrouwen met sluiers, hoofddoeken en pruiken wekken geen enkele verbazing.  Biddende mensen naast auto's op straat of op werkplekken al evenmin.

Het wil niet zeggen dat tolerantie in Israël gemeengoed is, spanningen tussen sommige ultra-orthodoxe stromingen en de meer seculiere Joodse stromingen komen regelmatig voor.
Racisme is ook in Israël aanwezig, tussen Joden onderling en tussen Joden en Arabieren.
Debatten in de Knesset  lopen geregeld uit de hand vanwege de politieke spanningen tussen Joden en Arabieren maar ook tussen Joden onderling.

Wie echter vanuit Israël de discussie in het rustige en welvarende Nederland volgt over deze onderwerpen verbaast zich vaak over de ongenuanceerdheid van het debat en de intolerantie die spreekt uit discussies. Zowel allochtonen als autochtonen maken zich hieraan schuldig.

Intolerantie

Ook Joden in Nederland hebben in toenemende te maken met deze intolerantie.
Daarbij gaat het niet alleen om de spreekkoren in voetbalstadions tegen Joden maar meer om de wijze waarop wordt omgegaan met het Israëlisch-Palestijnse conflict door een aanzienlijk deel van de Nederlandse samenleving. Niet gehinderd door exacte kennis over de vaak complexe onderwerpen die te maken hebben met dit deel van de wereld komen deze Nederlanders tot kant en klare oordelen en zelfs veroordelingen.

Niet zelden reageren zij met intolerantie richting andere Nederlanders die het wagen met hen van mening te verschillen. Die intolerantie neemt in sommige gevallen de vorm van op de persoon gerichte agressie aan waarbij geen grenzen meer lijken te bestaan.  Voor een land dat relatief gezien in een uitstekende positie verkeert om een modelsamenleving te realiseren is dit een alarmerend fenomeen.

Gedogen
In een radioprogramma in 2001 ging rabbijn Evers in op een opmerking van een luisteraar dat 'de Joden nu maar eens moesten leren om de andere wang toe te keren'. De opmerking werd gemaakt naar aanleiding van de Israëlische reacties op de zelfmoordterreur in de laatste intifada. De rabbijn zei toen in een reactie dat Joden al meer dan eens de prijs  hebben betaald  voor het toekeren van de andere wang.
Nederlanders worden vaak beschouwd of zien zichzelf als tolerant ten opzichte van minderheden, het goede woord zou echter 'gedogen' moeten zijn, aldus de rabbijn
Dat was in 2001, negen jaar verder lijkt het erop dat Nederland die gedoogfase voorbij is.

Islamisme is iets dat Israël dagelijks in haar naakte bestaan bedreigt en wordt ook in Israël met alle middelen bestreden.  De islam speelt een niet geringe rol in het voortslepende Midden Oosten conflict. Dit besef is echter niet omgezet in een generaliserende houding tegenover iedere willekeurige moslim.  
In dat opzicht valt er in Nederland nog iets te leren van de ultieme multiculturele samenleving die in Israël- ondanks het conflict en de pijnlijke gevolgen ervan- al 62 jaar bestaat.

Yochanan Visser woont en werkt in Israël en is ondermeer manager van de Israel Facts Monitorgroep

Radicale islam ontstond uit nazipropaganda


"Het islamfundamentalisme is een mengelmoes van zeer oude en zeer nieuwe elementen, net zoals de Europese dictaturen uit de 20ste eeuw dat waren", zegt hij. "De radicale islam is ook het resultaat van een mix van traditionele islam-elementen met de haat tegenover joden, liberalisme en democratie die we ook bij de nationaal-socialisten terugvinden. De Arabisch gesproken oorlogspropaganda die in Berlijn werd gemaakt, werd een belangrijk hoofdstuk in de langere geschiedenis van radicaal Arabisch nationalisme en moslimfundamentalisme."
 
De anti-Joodse sentimenten die al langer in islamitische landen aanwezig waren werden hierdoor versterkt. Overigens speelde de mufti Haj Amin Al Husseini, een fervent nazi aanhanger, een belangrijke rol in deze propaganda. 
Hoe groot de invloed van deze propaganda is op het huidige islamfundamentalisme is natuurlijk lastig te bepalen, maar zij heeft zeker een rol gespeeld in het conflict tussen de Joden en Arabieren in Palestina. Ook tegenwoordig is er nog steun voor de nazi's, en schijnt Mein Kampf in de Arabische wereld een goedlopend boek te zijn. 
Dit alles spreekt de populaire theorie tegen dat de bezetting of de stichting van Israel de oorzaak is van het Arabische antisemitisme, maar ook dat de islam het grote probleem is.
 
RP
----------------
 
"Radicale islam ontstond uit nazipropaganda"
 
 
Het huidige islamfanatisme vindt zijn oorsprong in radioboodschappen van Adolf Hitler die tijdens de Tweede Wereldoorlog in de Arabische wereld werden uitgezonden. Die stelling wordt verdedigd in een nieuw controversieel boek van de Amerikaanse historicus Jeffrey Herf.
 
 "De compromisloze, religieus geïnspireerde jodenhaat werd voor het eerst uitgesproken door de propaganda-experts van nazi-Duitsland. Hun verhaal wordt vandaag overgenomen door radicale islamisten"
Jeffrey Herf, auteur van 'Nazi Propaganda for the Arab World'
De nationaal-socialisten maakten in het - destijds grotendeels ongeletterde - Midden-Oosten gretig gebruik van radiopropaganda. Hoewel weinig mensen een radiotoestel in hun bezit hadden, werd in cafés en bazaars massaal naar de radio geluisterd.

Rellen in Egypte
"Jullie enige hoop op redding is dat de joden worden vernietigd voor zij jullie vernietigen!", verwoordde Hitler de nazistandpunten in een toespraak in 1942, een van de duizenden boodschappen die in het Midden-Oosten werden uitgezonden om steun te zoeken in de Arabische regio en er de antisemitische gevoelens aan te wakkeren.

"Een groot aantal joden die in Egypte wonen hebben - net zoals de Polen, de Grieken, de Armeniërs en de Fransen - wapens en munitie", zo probeerde Hitler in Egypte anti-joodse rellen te creëren. "Sommige joden in Caïro vroegen zelfs al toestemming om machinegeweren op de daken van hun huizen te posteren!"

Anti-joods en antidemocratisch
De naziboodschappen werden een vergeten bladzijde in de oorlogsgeschiedenis, tot de Amerikaanse academicus Jeffrey Herf in archieven op oude opnamen van de uitzendingen stootte. De man is ervan overtuigd dat de toespraken tot vandaag voor onrust zorgen in het Midden-Oosten.

"Het conflict tussen Israël en de Palestijnen had al lang voorbij kunnen zijn", argumenteert Herf, een docent geschiedenis aan de universiteit van Maryland, in zijn boek 'Nazi Propaganda for the Arab World'. "De hinderpaal die een oplossing in de weg staat, is de compromisloze, religieus geïnspireerde jodenhaat die voor het eerst werd uitgesproken door de propaganda-experts van nazi-Duitsland. Hun verhaal wordt vandaag overgenomen door radicale islamisten." 

"Het islamfundamentalisme is een mengelmoes van zeer oude en zeer nieuwe elementen, net zoals de Europese dictaturen uit de 20ste eeuw dat waren", zegt hij. "De radicale islam is ook het resultaat van een mix van traditionele islam-elementen met de haat tegenover joden, liberalisme en democratie die we ook bij de nationaal-socialisten terugvinden. De Arabisch gesproken oorlogspropaganda die in Berlijn werd gemaakt, werd een belangrijk hoofdstuk in de langere geschiedenis van radicaal Arabisch nationalisme en moslimfundamentalisme."

6.000 haatboodschappen
Herf ontdekte zo'n 6.000 boodschappen die gemaakt werden onder het regime van nazi-propagandaminister Joseph Goebbels. Ze werden van 1939 tot 1945 in het Midden-Oosten verspreid. De Amerikaanse ambassade in Caïro schreef de uitzendingen destijds uit. Daarna werden de teksten bewaard in Washington. Herf was twee jaar geleden de eerste wetenschapper die de archieven mocht inkijken. (tw)
 
 
23/04/10 14u56
 
 

vrijdag 23 april 2010

Netanjahoe stemt in met diverse concessies aan Palestijnen

 
Volgens zowel Haaretz als de Jerusalem Post, heeft Netanjahoe de eis van de VS om voor minimaal vier maanden officieel alle bouwwerkzaamheden op te schorten, afgewezen, maar wel een aantal andere tegemoetkomingen aan de Palestijnen geaccepteerd:
 
According to the report in the Wall Street Journal, Netanyahu rejected the demand on East Jerusalem, but did agree to other confidence-building measures, such as allowing the opening of PA institutions in the eastern part of the city, transferring additional West Bank territory to Palestinian security control and agreeing to discuss all the core issues of the conflict during proximity talks with the PA, instead of insisting that these issues only be discussed in direct talks.
 
Palestinian negotiator Saeb Erekat called the Netanyahu position very
unfortunate and said he hoped the U.S. would be able to convince the Israeli government to give peace a chance by halting settlement construction in East Jerusalem and elsewhere.
http://www.haaretz.com/hasen/spages/1164583.html
 
De JPost meldt nog andere concessies:
 
US officials said that Netanyahu agreed to nearly a dozen other steps towards renewed negotiations, such as releasing some Palestinian prisoners from jail and removing more roadblocks in the West Bank, according to The Wall Street Journal. Israel would also expand the responsibilities of the Palestinian security forces, and discuss borders and the status of Jerusalem in detail.
Netanyahu also agreed to stop construction in Ramat Shlomo for two years.
 
Al met al geen slechte score, zou je zeggen, maar alles behalve totale onvoorwaardelijke overgave is in de ogen van de Palestijnen te weinig en 'very unfortunate'.
Wat heeft Erekat eigenlijk aangeboden om de vrede een kans te geven?
 
RP
------------
 
The Jerusalem Post
Report: Netanyahu rejects freeze
By LAHAV HARKOV
22/04/2010 08:54
http://www.jpost.com/Israel/Article.aspx?id=173641


Government rebuffs key US request, accepts others, says US Press.

Prime Minister Binyamin Netanyahu rejected White House requests for a freeze on Jewish construction in east Jerusalem, The Wall Street Journal reported on Thursday.

Over the weekend, Netanyahu's government gave the Obama administration a response to the demands made in a March 23 meeting between the two heads of state. Although the exact details of the meeting were not made public, it has been widely reported that Obama's main request was to freeze all construction in the Jewish neighborhoods of east Jerusalem, which Netanyahu has refused.

Netanyahu's reaction echoes a statement made in an interview with ABC News on Sunday, that the idea of a building freeze in east Jerusalem "is totally, totally a nonstarter."

US officials said that Netanyahu agreed to nearly a dozen other steps towards renewed negotiations, such as releasing some Palestinian prisoners from jail and removing more roadblocks in the West Bank, according to The Wall Street Journal. Israel would also expand the responsibilities of the Palestinian security forces, and discuss borders and the status of Jerusalem in detail.

Netanyahu also agreed to stop construction in Ramat Shlomo for two years. Israel controversially announced plans to build 1,600 housing units in the east Jerusalem neighborhood during Vice President Joe Biden's visit to Israel. However, US officials said the lack of a comprehensive freeze of construction in east Jerusalem may prevent the renewal of peace talks with the Palestinians, and expressed doubt that Israel will fulfill its promises.

Mark Regev, Israeli government spokesman, said to The Wall Street Journal, "we have said that in the framework of confidence-building measures, we are willing to consider these gestures. That was in the past, and not in the context of recent talks. I can't go into why that didn't happen."

Palestinian officials did not comment on Netanyahu's position, saying "we are still waiting for details."

Jordaans persbureau betwijfelt bestaan van Joodse Tempel in Jeruzalem

 
Petra, het officiële Jordaanse persagentschap, schreef gisteren:
 
Occupied Jerusalem, April 22 Petra - The Israeli occupation forces started a large scale judaization project to turn the area south of Al Aqsa Mosque into a biblical and Talmudic passages related to the alleged temple.
 
Dit is niet de Iraanse regeringskrant, maar het gematigde Jordanië dat in 1994 vrede sloot met Israel. Vooral de 'alleged' tempel, suggererende dat het een Israelische fabel is dat de Joden hier vroeger hun tempel hadden staan, is te gek voor woorden. Alsof de Jerusalem Post zou schrijven: de 'zogenaamde Al Aqsa Moskee'.
Kan men het daar nou niet over een paar basale feiten gewoon eens zijn? Aaron Lerner vroeg ze om opheldering en kreeg de volgende reactie:
 
Follow up with Petra - Jordan News Agency about questioning historical existence of Temples

Dr. Aaron Lerner
Date: 22 April  2010

IMRA contacted the official Jordan news agency, Petra, in Amman Jordan about the item below in which the term "alleged" was used to describe the Jewish Temples and was ultimately transferred to an English speaking gentlemen who declined to identify himself but explained that the item had been translated from Arabic and that all followers of Islam question the veracity of the historical existence of the Jewish First and Second Temples in Jerusalem. He said that if IMRA wanted to know if this was also the position of the Government of Jordan that IMRA should contact the Government of Jordan He also noted that to his understanding Petra has consistently used the term "alleged" in references to the Temple. .
 
=============

Judaization project for the area south of Al Aqsa
[22/04/2010 11:58]
http://petra.gov.jo/Artical.aspx?Lng=1&Section=1&Artical=187543

Occupied Jerusalem, April 22 (Petra - The Israeli occupation forces started a large scale judaization project to turn the area south of Al Aqsa Mosque into a biblical and Talmudic passages related to the alleged temple.

According to a report by Al-Aqsa Institute for Waqf and Heritage, the Israeli forces started Thursday construction work as part of Jeudaization tracks that include historical Islamic walls of the old town in Jerusalem.

The report affirmed that this project was preceded by large scale excavation work that continued for months.

The institute urged Islamic, Arab and Palestinian move to save Al Aqsa Mosque and Jerusalem from the judaization plans.

//Petra//R Q// .

=============
Dr. Aaron Lerner, Director IMRA (Independent Media Review & Analysis)
(Mail POB 982 Kfar Sava)
Tel 972-9-7604719/Fax 972-3-7255730
INTERNET ADDRESS:
imra@netvision.net.il
Website: http://www.imra.org.il
 

donderdag 22 april 2010

Palestina verraden - interview met Efraim Karsh

 
Dit boek zal wel niet in NRC Handelsblad, Trouw en de Volkskrant worden besproken en Efraim Karsh wordt vast niet uitgenodigd om op de UvA en andere universiteiten gastcolleges te komen geven naar aanleiding van zijn nieuwe boek.
Ik heb de indruk dat hij de zaken hier en daar wat bagatelliseert, maar zijn boek en bevindingen dienen zeker net zo serieus te worden genomen als al die boeken van 'nieuwe historici' als Pappe, Shlaim en Segev, waar in discussies en artikelen vaak naar wordt verwezen, en waar zeker het nodige op af te dingen valt.
 
RP
----------
 
 
Interview with Efraim Karsh.

1948: Palestine Betrayed

Zionist Jews were not interlopers in Palestine. The creation of the Jewish state was not an "original sin" foisted upon the Arab world. The tragic flight of the Palestinian refugees was overwhelmingly not the fault of the Zionists. To the contrary, at every momentous junction the Zionists opted for compromise and peace, the Arabs for intransigence and belligerency.

This, in summary, is how most people once understood the Arab-Israel conflict. Today, however, as Israel marks its Independence Day, an entire generation has come to maturity believing a diametrically opposite "narrative": namely, that the troubles persist because of West Bank settlements, because of Israeli building in east Jerusalem, because of the security barrier, because of heavy-handed Israeli militarism-in brief, because of a racist Zionist imperialism whose roots stretch back to 1948 and beyond.

The new view has been shaped by a confluence of factors: unsympathetic media coverage, an obsessive focus by the UN and others on Israel's alleged shortcomings, improved Arab suasion techniques, and the global Left's adoption of the Palestinian cause.  Added to the mix is the influence of Israel's own "New Historians," whose revisionist attacks on the older understanding have helped shape today's authorized academic canon.

Such attacks have themselves not gone altogether without challenge-and at least one prominent New Historian, Benny Morris, has since moderated his views. Outstanding among the challengers has been the scholar Efraim Karsh, head of the Middle East and Mediterranean Studies Program at King's College, University of London, and the author of a 1997 debunking of the New Historians entitled Fabricating Israeli History.

In his just-published book, Palestine Betrayed, Karsh zeroes in on the 1948-49 war, its background, and its consequences, in an analysis that re-establishes the essential accuracy of the once-classic account of the Arab-Israel conflict.  Basing itself on Arabic as well as Western, Soviet, UN, and Israeli sources, Karsh's is corrective history at its boldest and most thorough. Elliot Jager interviewed Efraim Karsh for Jewish Ideas Daily.

Who "betrayed" Palestine?

Palestine was betrayed by its corrupt and extremist Arab leadership, headed by Hajj Amin Husseini, the mufti of Jerusalem. From the early 1920s onward, and very much against the wishes of their own constituents, these leaders launched a relentless campaign to obliterate the Jewish national revival, culminating in the violent attempt to abort the UN partition resolution of November 1947.

You dedicate this book to Elias Katz and Sami Taha. Who were they?

A native of Finland, Elias Katz won two Olympic medals in the 1924 Paris games before immigrating to Mandatory Palestine and becoming coach of the prospective Jewish state's athletic team for the 1948 games. A firm believer in peaceful coexistence, he was murdered in December 1947 by Arab co-workers in a British military base in Gaza. Sami Taha, scion of a distinguished Haifa family, was a prominent Palestinian Arab trade unionist and a foremost proponent of Arab-Jewish coexistence. He was gunned down by a mufti henchman in September 1947, at the height of the UN debate on partition.

What were the obligations of Great Britain under the Mandate for Palestine?

The League of Nations instructed the British to facilitate the establishment of a Jewish national home in Palestine as envisaged by the 1917 Balfour Declaration.

How did Britain fulfill these obligations?

Almost from the beginning the British authorities repeatedly gave in to Arab efforts to avert the implementation of the Mandate. Finally, in July 1937, Arab violence reaped its greatest reward. The Peel Commission, appointed by London, concluded that Arabs and Jews couldn't peacefully coexist in a single state and recommended repudiating the terms of the Mandate altogether in favor of partitioning Palestine into two states: a large Arab state, united with what was then called Transjordan, and a truncated Jewish state.

But hadn't the British "twice promised" Palestine, first to the Arabs and then to the Jews?

Certainly not. In his correspondence with Sharif Hussein of Mecca, which led to the Great Arab Revolt during World War I, Sir Henry McMahon, the British high commissioner for Egypt, specifically excluded Palestine from the prospective Arab empire promised to Hussein. This was acknowledged by the sharif in their exchanges and also by his son Faisal, the future founding monarch of Iraq, shortly after the war.

You bring to light a World War II conversation about atomic weapons between Nazi-SS chief Heinrich Himmler and the mufti Hajj Amin Husseini.

Yes. Arriving in Berlin in November 1941, and promptly awarded an audience with Hitler, the mufti spent the rest of the war in the service of the Third Reich, broadcasting Nazi propaganda and recruiting Balkan Muslims for the German killing machine. Himmler and the mufti spent hours ruminating on the absolute evil of the Jews. It was during one of these conversations, sometime in the summer of 1943, that Himmler gleefully told Hajj Amin of the Nazi "final solution," which by that time had led to the extermination of some three million Jews. He also confided the great progress made in developing a nuclear weapon that in Himmler's opinion would win the war for Germany. The mufti would never forget this conversation, boasting decades later in his memoirs that "there were no more than ten officials in the German Reich who were privy to this secret."

Arab historians and others now say that Israel's victory in the 1948-49 War of Independence was preordained, given the weakness of the Arabs.

Hardly. By April 1948, after four months of fighting against the mufti's men as well as an irregular pan-Arab force-dubbed the Arab Liberation Army-that had penetrated Palestine from outside, the Jewish position had become precarious. It was only after the Jews launched their first large offensive in early April, aimed at breaching the siege of Jerusalem, that the Palestinian Arab war effort began to unravel rapidly, culminating in total collapse and mass exodus by mid-May.

Then Israel proclaimed its independence.

Yes-and immediately the country was invaded by the regular armies of the neighboring Arab states. The previous succession of Jewish victories was checked, the nascent state was thrown back on the defensive, and the fight became a struggle for its very survival.  Ultimately, the newly-established Israeli army managed to turn the tables, at the exorbitant human cost of one percent of the new state's population.

At the village of Deir Yasin in April 1948, the Irgun,  a pre-state paramilitary force, is said to have massacred hundreds upon hundreds of innocent and unarmed men, women, and children.

According to a reliable report a day after the event, some 100 Arabs, including women and children, were killed in the fighting for the village. This figure is confirmed by Arif al-Arif, the doyen of Palestinian Arab historians, in his seminal Arabic-language study of the nakba (disaster), as Palestinians refer to the events of 1948-49.  Al-Arif stipulates heavy fighting on both sides, claiming that the villagers killed more than 100 Jewish fighters (the actual figure was four dead and 32 wounded). Of the 110 Arab fatalities, he alleges that only seven were killed in action while the rest were peaceful civilians murdered in their homes. By contrast, an intelligence report issued three days after the event by the Haganah, the main Jewish fighting force, underscored the operational incompetence and disarray of the attacking Irgunists as well as their lack of discipline, manifested among other ways in acts of plunder, but makes no mention of a massacre.

In Palestine Betrayed you come to essentially the same conclusion as does Benny Morris in his recent book 1948: namely, that the only party systematically interested in "transfer" or "expulsion" in this period was the Arabs.

Morris does seem to have tacitly disowned his early writings, not least by acknowledging that the underlying cause of the Arab-Israeli conflict was and is the adamant Arab and Muslim refusal to accept the idea of Jewish statehood in any part of Palestine. Millions of Arabs, Jews, and foreign observers of the Middle East fully recognized these facts as early as 1948; at that time, the collapse and dispersion of Palestinian Arab society were nowhere described as a systematic dispossession of Arabs by Jews. Regrettably, this historical truth has been erased from public memory.

But in the case of the town of Lydda, the Haganah did drive out Arab residents.

The Lydda expulsion of July 1948 was the only instance where a substantial urban population was driven out during the course of the war.  It stemmed not from a pre-existing plan but from a string of unexpected developments. Only when Israeli forces encountered stiffer resistance than expected was the decision made to "encourage" the population's departure to Arab-controlled areas a few miles to the east. The aim was to avoid leaving a hostile armed base at the rear of the Israeli advance and, by clogging the main roads, to forestall a possible counterattack by the Arab Legion.

This is not to deny that Israeli forces did on occasion expel Palestinian Arabs.  But these were exceptions that occurred in the heat of battle and were uniformly dictated by ad-hoc military considerations-notably the need to deprive the enemy of strategic sites where no Jewish forces were available to hold them.

You write that, in any case, hundreds of thousands of Arabs had fled Palestine while the British were still in place-that is, prior to Israeli independence.

That is correct. And this tells us that even if the Zionists had instigated a plot to expel the Palestinian Arabs-which they most certainly did not-Britain's extensive military presence in the country would have precluded the slightest possibility of a systematic "ethnic cleansing."  

What then was the catalyst for their flight?

The fear, disorientation, and economic privation that accompany all armed hostilities.  But to these must be added, crucially, the local Palestinians' despair of their own leadership, the role taken by that leadership in actively forcing widespread evacuations, and perhaps above all the lack of communal cohesion or of the willingness, especially at the highest levels, to subordinate personal interest to the general good.

You cite documents by Jewish figures in Haifa actually pleading with the city's Arab leaders not to flee.

They did not listen to such pleas, no doubt because remaining would have amounted to a tacit acquiescence in Jewish statehood.

The UN says there are 4.7 million Palestine refugees today. How many Arabs actually fled Palestine?

By the time of Israel's declaration of independence on May 14, 1948, some 300,000-340,000 Palestinian Arabs had fled their homes. By the end of the war several months later, the numbers had swollen to 583,000-609,000 refugees.

Why didn't Israel welcome them back afterward?

Prime Minister David Ben-Gurion told his cabinet on September 12, 1948 that if direct talks with the Arabs should culminate in a real peace, the  refugees would return. On the other hand, "Should [postwar arrangements] fall short of peace with the Arabs, we will not allow their return."

You contend that Palestinian Arabs, if left to their own devices, would have chosen coexistence.

Therein lay the great tragedy of the 1920-48 era.  Despite constant terror and intimidation, including the killing by Arab fanatics of moderates within their own community, peaceful coexistence with Jews was far more prevalent than were eruptions of violence, and the violence was the work of a small fraction of Palestinian Arabs.

It was the Arab leadership that rejected Jewish statehood even in a small part of Palestine-not from concern for the national rights of the Palestinian Arabs, but from the desire to fend off a perceived encroachment on the pan-Arab patrimony.

So the Arab war goal was not to create a Palestinian state?

It was common knowledge at the time that the pan-Arab invasion was more of a geopolitical scramble for Palestine than an attempt to secure the Palestinians' national rights. After 1948-49, neither Egypt nor Transjordan moved to establish an independent Palestinian entity in Gaza and the West Bank; this reflected the wider perception of the Palestine problem as a corollary of the pan-Arab agenda rather than as a distinct or urgent issue in its own right.

Abdel Rahman Azzam, the first head of the Arab League, once mused that it took centuries for the Arabs to reconcile themselves to having lost Spain; he wasn't sure they could ever adjust to losing any part of Palestine.

Unfortunately, the prospect of such an adjustment still seems far from auspicious. Prime Minister Binyamin Netanyahu, following in the footsteps of his recent predecessors, agreed to the establishment of a Palestinian Arab state provided the Palestinians recognized Israel's legitimacy as a Jewish state. Saeb Erekat, the Palestinian Authority's negotiator, reacted to this by warning that Netanyahu "will have to wait 1,000 years before he finds one Palestinian who will go along with him."

And so, more than six decades after the mufti condemned his people to statelessness, his reckless policies live on and are continually reenacted. Only when today's Arab leaders end this legacy of intransigence can the Palestinians hope to put their self-inflicted nakba behind them.

 

woensdag 21 april 2010

Israelisch instituut ontdekt gen dat stress,overgewicht en diabetes verbindt

Professor AdaYonath van het Weizmann Istituut in Rehovot kreeg vorig jaar de Nobelprijs uitgereikt voor scheikunde vanwege haar onderzoeksresultaten naar de functie van ribosomen in de cel.
Dat was de tweede keer dat het Weizmann Istituut een Nobelprijswinnaar kon huldigen.
Het instituut is een voorbeeld van het hoge niveau van wetenschappelijk onderzoek in Israel.
Het instituut heeft nu een onderzoek gepubliceerd, waarbij de link is gelegd tussen stress, overgewicht en diabetes.
Zowel overgewicht als diabetes zijn beide welvaartsziektes en onderzoek naar oorzaken is belangrijk, omdat ernstige gevolgen en uiteindelijk sterfte ten gevolge van deze ziektes de laatste jaren in de Westerse wereld dramatische vormen aannemen.
 
Het blijkt nu dat veranderingen in de activiteit van een enkel gen in de hersenen kunnen leiden tot verandering van stofwisseling, wat weer leidt tot diabetes, maar dat daarnaast ook de reactie op stress wordt veranderd.
Door deze vinding, hoe stress beinvloed wordt door de activiteit van dit ene gen, ligt de weg open de gevolgen van stress op elk niveau in het lichaam te bepalen en uiteindelijk om behandeling te kunnen vinden. 
In de moderne wereld met een dramatische toename van welvaartsziektes is dat een enorme doorbraak.
 
MS
 
Jerusalem Post 21/4/10

Gene linking stress to obesity, diabetes discovered




Weizmann Institute scientists identify a single gene related to metabolic changes which can lead to all three phenomena.

Changes in the activity of a single gene in the brain can lead to metabolic changes that cause mice to develop symptoms associated with type 2 diabetes, as well as trigger anxious behavior.

These findings, discovered by Weizmann Institute of Science researchers, were published online this week in the Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS).

The constant stress many are exposed to in our modern society may thus be taking a heavy toll: Anxiety disorders and depression, as well as metabolic disorders such as obesity, type 2 diabetes and arteriosclerosis, have all been linked to stress.

These problems are reaching epidemic proportions. Type 2 diabetes alone is expected to affect some 360 million people around the world in 20 years.

The connection between stress, changes in appetite and anxiety-related behavior was recently proven scientifically, but the exact reasons for this were not clear until Dr. Alon Chen of the Rehovot institute’s neurobiology department and colleagues made their gene discovery.

They found that all the body’s systems are involved in the stress response, which evolved to deal with threats and danger. Behavioral changes tied to stress include heightened anxiety and concentration, while other changes in the body include heat-generation, changes in the metabolism of various substances and even changes in food preferences.

The Weizmann team suspected that a protein known as Urocortin-3 (Ucn3) was involved in tying all of these together. Produced in certain brain cells – especially in times of stress – it is known to play a role in regulating the body’s stress response.

These nerve cells have extensions that act as “highways” to speed Ucn3 on to two other sites in the brain: One, in the hypothalamus – the brain’s center for hormonal regulation of basic bodily functions – oversees, among other things, substance exchange and feelings of hunger and satiety; the other is involved in regulating behavior, including anxiety levels.

Nerve cells in both these areas have special receptors for Ucn3 on their surfaces, and the protein binds to these receptors to initiate the stress response.
 
The researchers developed a new, finely tuned method for influencing the activity of a single gene in one area in the brain, using it to increase the amounts of Ucn3 produced in just that location.

They found that heightened levels of the protein produced two different effects: The mice’s anxiety-related behavior increased, and their bodies also underwent metabolic changes. With excess Ucn3, their bodies burned more sugar and fewer fatty acids, and their metabolic rate sped up.

 
These mice began to show signs of the first stages of type 2 diabetes: A drop in muscle sensitivity to insulin delayed sugar uptake by the cells, resulting in raised sugar levels in the blood. The pancreas then produced extra insulin to make up for the perceived “deficit.”

“We showed that the actions of single gene in just one part of the brain can have profound effects on the metabolism of the whole body,” says Chen.

This mechanism, which appears to be a “smoking gun” tying stress levels to metabolic disease, might, in the future, point the way toward the treatment or prevention of a number of stress-related diseases.

dinsdag 20 april 2010

Israel 62 jaar jong!

 
Wat mij betreft mag nog steeds de vlag uit op Israels verjaardag, al zijn - in tegenstelling tot wat sommigen beweren - de doelstellingen van het zionisme zeker nog niet allemaal bereikt. En dan bedoel ik niet  de 'doelstelling' om alle Palestijnen het land uit te zetten en een zuiver Joods religieus groot-Israel te vestigen, zoals de anti's graag beweren, maar de doelstelling om in vrede met haar buren te leven in een democratisch land waar iedereen gelijk is. Er schort nog wel eens wat aan die gelijkheid, en de vrede met de buren houdt ook bepaald niet over. Maar dat ligt ook aan die buren...
 
DryBones grapte in zijn cartoon dat het een intiem verjaardagsfeestje voor de familie zou worden, vanwege de ruzies met Egypte, Turkije, Europa en de VS. Gelukkig zijn er ook nog velen die de Joodse staat een warm hart toedragen. Op naar de volgende 62 jaar!
 
Wouter
_____________


Israel 62 jaar jong!

Ratna Pelle, IMO Blog 2010

Israel 62 jaar jong

Israël viert vandaag haar 62ste verjaardag, en ik wil haar daarmee van harte feliciteren!

Israelische vlag
Mag voor Israël de vlag nog uit?

62 Jaar is redelijk op leeftijd voor een mens, jong voor een land. Komt de wijsheid met de jaren zoals bij mensen? Velen in Israël verlangen terug naar Ben Goerion en andere leiders van het eerste uur, die doortastend handelden, alles in dienst stelden van de nieuwe staat en haar overleven, de juiste pioniersgeest bezaten en ideologische bevlogenheid wisten te combineren met pragmatisme en de bereidheid compromissen te sluiten. Zij wisten bovendien het land te verenigen en de mensen te motiveren om zich voor het land te geven en zware offers te brengen.

Natuurlijk wordt een en ander soms wat geïdealiseerd, en waren er ook grote fiasco's in de beginjaren (de Lavon affaire bijvoorbeeld) en verdeeldheid (zoals tussen Ben Goerion en Weismann) en machtspolitiek en ruzies met de VS (bijvoorbeeld met Eisenhower, die buitengewoon vijandig was tegenover Israël), maar ook ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het vroeger beter was in Israël. Men had nog idealen, de corruptie liep nog niet zo uit de klauwen, de kibboetsen waren nog niet geprivatiseerd en brachten de beste politici en generaals voort, en het zionisme was nog niet gekaapt door religieus-rechts met haar onverdraagzame en compromisloze visie op het conflict. In de Verenigde Naties sprak Ebba Eban met een ongeëvenaarde welsprekendheid, en men wist nog werkelijk achter de schermen te lobbyen. Men vocht met verouderde wapens nog letterlijk voor zijn overleven. Israël had in zijn korte bestaan ongelofelijk veel voor elkaar gekregen en daarmee dwong het veel respect af.

Dit was minstens evenzeer als de Holocaust een reden dat bijvoorbeeld de VN commissie die in 1947 een oplossing moest voorstellen aan de Algemene Vergadering, voorstelde het land te delen. Men was onder de indruk van de moderne goed georganiseerde en schone Joodse gemeenschappen, en wilde niet dat die door de Arabieren zouden worden ingenomen en verwoest. Ook ontvingen de zionisten de commissieleden overal allerhartelijkst, en zorgden dat er steeds mensen waren die hen in hun eigen taal konden aanspreken. Men had bovendien uitgebreide verslagen geschreven met alle voordelen van Joodse onafhankelijkheid en wat men de regio kon bieden. De Arabische leiders op hun beurt weigerden de commissieleden te ontvangen; ze werden uitgejouwd door boze kinderen in de straten en op een school in Beersheva die men bezocht kregen de kinderen de instructie niet met de commissieleden te praten. Bovendien waren de dorpen vies en was er veel kinderarbeid (zie Benny Morris, 1948).

Inmiddels is het nieuws van al die Israëlische vindingen en prestaties er wel af, en lijkt het mensen eerder te irriteren dan respect af te dwingen (zie bijvoorbeeld deze felicitatie video). Dat is niet terecht: nog steeds krijgt Israël veel voor elkaar voor zo'n klein land, bijvoorbeeld op medisch en wetenschappelijk gebied, en is het vooraanstaand in technieken om water te sparen. Verreweg de meeste patenten en Nobelprijzen per inwoner worden in Israël behaald. Israël behandelt jaarlijks meer dan tienduizend Palestijnen in ziekenhuizen, deels kostenloos, en neemt deel aan reddingsmissies over de hele wereld. En ook op veiligheidsgebied is Israël ons ver vooruit. Het geklungel op Schiphol (die Afrikaanse terrorist die in Schiphol gewoon kon overstappen afgelopen kerst, en ook daarvoor al was het meermaals mensen gelukt met explosieven in een vliegtuig te geraken of die in de bagage mee te smokkelen, zoals Alberto Stegeman heeft laten zien) zullen ze meewarig bekijken, net als de discussie over de body scan. Dat hebben zij niet nodig. En nee, ze doen geen ethnic profiling. Het systeem is veel vernuftiger, er wordt naar veel meer factoren gekeken en met name het gedrag van mensen. Wij zien het alleen op het nieuws als er een Palestijn wordt mishandeld of onterecht geen toestemming krijgt om naar het buitenland te reizen; hoe men dagelijks honderdduizenden reizigers veilig en wel vervoert, terwijl het gevaar van aanslagen altijd op de loer ligt, krijgen we niet te zien.

>> Lees verder op IMO blog