donderdag 30 december 2010

Israels economie groeit gestaag door

Terwijl de kranten in Nederland schrijven over boycotacties tegen Israel (Trouw, Volkskrant) en de electronic intifada van Arjan El Fassed triomfantelijk, maar onwaar,  over deinvesteren uit Israel schreef blijkt de Israelische economie goed te draaien.

Het bruto Nationaal product nam toe met 4,5 % in 2010. De groei bleek zelfs hoger dan verwacht.

Israel is nooit in recessie geraakt door de mondiale neergang van economieen.

Je kunt je afvragen of jaloezie niet de achterliggende oorzaak is voor de BDS-supporters, zoals ook jaloezie een groot deel van de vijandigheden van de buren van Israel verklaart.

Gelukkig is citrusfruit allang niet meer het belangrijkste product dat Israel levert. Hoge technologie, medicijnen en computertechnologie vormen de voornaamste bron van inkomsten.

Deze producten zijn wereldwijd zo belangrijk dat landen uit eigenbelang niet zo snel zullen vallen voor de BDS-verzoeken, zelfs als ze politiek gevolgd en beinvloed worden door Israel-bashers.

MS

 

Arutz Sheva 30/12/10

 

Israel: Best Economy in the West

 
by Hillel Fendel

Follow Israel news on Description: Twitterand Description: Facebook.

 

Israel’s economy is the fastest-growing in the West, the Central Bureau of Statistics (CBS) reports.

Israel's Gross National Product grew by 4.5% in the year 2010, according to CBS data and estimates – 0.5% more than had been expected. This compares with only 2.7% in the other 33 countries of the Organization for Economic Co-Operation and Development (OECD). Israel became an OECD member state this past September.

In 2009, despite the great worldwide economic crash, Israel’s economy grew by 0.8% - and by 4.2% in 2008. The GNP per capita grew by 2.7% this year, compared with a drop of 1.1% the year before. In the OECD as a whole, this year’s per capita GNP grew by 2.3%.

Israel is also doing better in the employment arena than the rest of the OECD, with a 6.7% unemployment rate, compared with 8.3% in the other countries.

The CBS notes three notable developments in Israel's economy during 2010: Exports slowed during the third quarter, following the growth spurt in the second half of 2009; rapid growth of private consumption began to slow down; and investments in residential buildings and the like continued to grow

 

woensdag 29 december 2010

NIW: Moslim machtsblok domineert de Verenigde Naties

 
De PLO van Arafat kreeg al in 1974 haar speciale waarnemerstatus bij de Algemene Vergadering van de VN, lang voordat ze halfhartig Israel erkende, en in 1975 werd de "zionisme is racisme" resolutie aangenomen door de VN. Aparte VN-afdelingen zijn opgericht om de Palestijnse zaak te steunen, en de "Mensenrechtenraad" heeft tientallen speciale sessies aan Israel gewijd en veroordeling na veroordeling uitgesproken, maar kan er maar niet toe komen om Soedan, Iran of Pakistan ook eenduidig te veroordelen.
 
RP
 
Zie ook:
  • Vluchtelingen
  • Verenigde Naties 
  • The Question of Palestine
  • Anti-Zionism: Where does the stench come from? 
    -----------------------------

    http://www.likud.nl/artik46.html
    http://www.vkblog.nl/blog/138054/Likoed_Nederland

    MOSLIM MACHTSBLOK domineert VN

    De grote kracht van de Arabisch/Islamitische lobby komt het meest naar voren bij de Verenigde Naties (VN). Daar ziet de Organisatie van Islamitische Landen (OIC) met haar machtsblok van 57 landen kans om veel door te drukken wat maar tegen de democratische staat Israel is.

    De OIC bereikt dit doordat het beschikt over een gecombineerd blok van 57 stemmen van Islamitische landen, tegen 1 van de Joodse staat Israel.

    Daarbij wordt het Islamitische blok vaak gemakkelijk aan een meerderheid geholpen door de steun van andere dictaturen, zoals Noord-Korea, Cuba, Myanmar enz.

    Palestijnse kwestie

    De macht van de Arabisch-Islamitische lobby blijkt onder meer uit het feit dat Palestijnen bij de Verenigde Naties allerlei speciale regelingen hebben:
    - Een eigen solidariteitsdag.
    - Een eigen hulpdepartement,
    - Twee eigen voorlichtingsdepartementen etc.

    Geen enkele andere vluchtelingengroep heeft deze privileges.

    Ook gelden voor Palestijnse vluchtelingen heel andere criteria dan voor andere vluchtelingen. Zo konden Arabieren 'Palestijnse vluchteling' worden, ook zonder Palestijn te zijn en zonder ooit te zijn gevlucht. Vervolgens zijn zelfs al hun elders geboren nakomelingen officieel 'vluchtelingen'. Zonder deze volledig afwijkende criteria zou het Palestijnse vluchtelingenprobleem niet meer bestaan. Zie verder het artikel: 'De twee soorten vluchtelingen van de VN: Palestijnse en gewone'.

    Mensenrechtenraad

    Bij de VN Mensenrechtenraad, waar op dit moment meedogenloze dictaturen als China en Saoedi-Arabië in zitten, is het zo mogelijk nog erger. Zie bijvoorbeeld de berichtgeving van Radio Nederland Wereldomroep van 16 september j.l. waarin (toen nog) minister Maxime Verhagen van Buitenlandse Zaken zich zeer beklaagt over de Raad:

    "Landen die zelf de mensenrechten schenden, zorgen er doelbewust voor dat de VN Mensenrechtenraad in Genève niet effectief kan zijn." De minster vindt ook dat "Israël disproportionele aandacht krijgt binnen de raad, waardoor de situatie in andere landen onderbelicht blijft. Lidstaten van de Mensenrechtenraad tasten de middelen aan die de VN hebben om mensenrechten juist te beschermen."

    De internationale mensenrechtenorganisatie Freedom House is het grotendeels met Verhagen eens. Volgens Freedom House "dekt de raad sommige ernstige mensenrechtenschendingen zelfs toe."

    De Mensenrechtenraad is dankzij het grote aantal Arabische/Islamitische landen verworden tot een veroordelingsmachine van Israel. Zo veroordeelde de Mensenrechtenraad Israel vaker dan alle andere 191 lidstaten samen!

    Sterker nog, er zijn in het verleden slechts 9 andere staten veroordeeld. Iran bijvoorbeeld niet, terwijl dit land haar bevolking meedogenloos onderdrukt, homo's ophangt alleen vanwege hun geaardheid en de holocaust ontkent.

    Over de volgende schendingen van de mensenrechten zal de VN Mensenrechtenraad zich dus niet uitlaten:
    - De voortgaande genocide door moslims op de christenen in Zuid-Soedan - 2 miljoen doden!
    - De totale etnische zuivering van Grieken in Noord-Cyprus.
    - De voordurende bezetting van de Westelijke Sahara door Marokko,
    - De Turkse bezettingen van Koerdistan en Noord-Cyprus.
    - De discriminatie van Palestijnen in Libanon.
    - De onderdrukking van christenen in bijvoorbeeld de Palestijnse gebieden, Egypte en Saoedi-Arabië.
    - De ophangingen van homo's en de stenigingen van vrouwen in Iran.

    Niet voor niets zei oud-premier Balkenende bij zijn toespraak tot de Algemene Vergadering van de VN op 25 september 2010 dat de VN dringend aan hervorming toe zijn, onder andere vanwege de "gepolitiseerde verhoudingen".

    Vrouwen, Joden en homo's

    Zeer recente opvallende voorbeelden van hoe de Verenigde Naties zich laten sturen door de Arabisch/islamitische lobby blijkt uit:
    - De benoeming van nota bene het uiterst vrouwonvriendelijke en streng-islamitische Saoedi-Arabië tot lid van de VN Vrouwenraad.
    - het door de Unesco op papier veranderen van een eeuwenoude Joodse heilige plaats - het graf van Rachel - in een moskee.
    - het schrappen van de bepaling dat de doodstraf op grond van seksuele orientatie wordt veroordeeld, zodat homo's in Islamitische landen de doodstraf kunnen krijgen enkel omdat ze homo zijn.

    De conclusie is dan ook dat onder invloed van de Arabisch-Islamitische lobby de VN zich ontwikkeld heeft tot een zeer vrouw-, jood- en homo-onvriendelijk instituut.

    ----NB

    Dit artikel is gepubliceerd in het NIW (Nieuw Israelitisch Weekblad) van 24 december 2010.

    Het is deel 2 van een drieluik over de macht van Arabisch-Islamitische lobby.

    Deel 1 ging erover hoe het de Arabisch-Islamitische lobby gelukt is om via de Verenigde Naties het Palestijnse vluchtelingenprobleem grotendeels kunstmatig te creeren en kunstmatig in stand te houden: 'De twee soorten vluchtelingen van de VN: Palestijnse en gewone'.
    http://www.likud.nl/artik41.html.

    Dit deel 2 gaat over de invloed van de Arabisch-Islamitische bij de Verenigde Naties in het algemeen.

    Deel 3 gaat over de werking van de Arabisch-Islamitische lobby in de Verenigde Staten.

  • "Hoe kun je nu Israel verdedigen?"

     
    Pro-Israel standpunten worden steeds meer met rechts geassocieerd, maar dat is niet per se terecht, zoals uit onderstaand artikel blijkt.
     
    It's the driving lesson in Jerusalem, with the student behind the wheel a devout Muslim woman, and the teacher an Israeli with a skullcap. To judge from media reports about endless inter-communal conflict, such a scene should be impossible. Yet, it was so mundane that no one, it seemed, other than me gave it a passing glance. It goes without saying that the same woman would not have had the luxury of driving lessons, much less with an Orthodox Jewish teacher, had she been living in Saudi Arabia.
     
    It's the two gay men walking hand-in-hand along the Tel Aviv beachfront. No one looked at them, and no one questioned their right to display their affection. Try repeating the same scene in some neighboring countries.
     
    RP
    ---------
     
     

    I was sitting in a lecture hall at a British university. Bored by the speaker, I began glancing around the hall. I noticed someone who looked quite familiar from an earlier academic incarnation. When the session ended, I introduced myself and wondered if, after years that could be counted in decades, he remembered me.

    He said he did, at which point I commented that the years had been good to him. His response: "But you've changed a lot."

    "How so?" I asked with a degree of trepidation, knowing that, self-deception aside, being 60 isn't quite the same as 30.

    Looking me straight in the eye, he proclaimed, as others standing nearby listened in, "I read the things you write about Israel. I hate them. How can you defend that country? What happened to the good liberal boy I knew 30 years ago?"

    I replied: "That good liberal boy hasn't changed his view. Israel is a liberal cause, and I am proud to speak up for it."

    Yes, I'm proud to speak up for Israel. A recent trip once again reminded me why.

    Sometimes, it's the seemingly small things, the things that many may not even notice, or just take for granted, or perhaps deliberately ignore, lest it spoil their airtight thinking.

    It's the driving lesson in Jerusalem, with the student behind the wheel a devout Muslim woman, and the teacher an Israeli with a skullcap. To judge from media reports about endless inter-communal conflict, such a scene should be impossible. Yet, it was so mundane that no one, it seemed, other than me gave it a passing glance. It goes without saying that the same woman would not have had the luxury of driving lessons, much less with an Orthodox Jewish teacher, had she been living in Saudi Arabia.

    It's the two gay men walking hand-in-hand along the Tel Aviv beachfront. No one looked at them, and no one questioned their right to display their affection. Try repeating the same scene in some neighboring countries.

    It's the Friday crowd at a mosque in Jaffa. Muslims are free to enter as they please, to pray, to affirm their faith. The scene is repeated throughout Israel. Meanwhile, Christians in Iraq are targeted for death; Copts in Egypt face daily marginalization; Saudi Arabia bans any public display of Christianity; and Jews have been largely driven out of the Arab Middle East.

    It's the central bus station in Tel Aviv. There's a free health clinic set up for the thousands of Africans who have entered Israel, some legally, others illegally. They are from Sudan, Eritrea, and elsewhere. They are Christians, Muslims, and animists. Clearly, they know something that Israel's detractors, who rant and rave about alleged "racism," don't. They know that, if they're lucky, they can make a new start in Israel. That's why they bypass Arab countries along the way, fearing imprisonment or persecution. And while tiny Israel wonders how many such refugees it can absorb, Israeli medical professionals volunteer their time in the clinic.

    It's Save a Child's Heart, another Israeli institution that doesn't make it into the international media all that much, although it deserves a nomination for the Nobel Peace Prize. Here, children in need of advanced cardiac care come, often below the radar. They arrive from Iraq, the West Bank, Gaza, and other Arab places. They receive world-class treatment. It's free, offered by doctors and nurses who wish to assert their commitment to coexistence. Yet, these very same individuals know that, in many cases, their work will go unacknowledged. The families are fearful of admitting they sought help in Israel, even as, thanks to Israelis, their children have been given a new lease on life.

    It's the vibrancy of the Israeli debate on just about everything, including, centrally, the ongoing conflict with the Palestinians. The story goes that U.S. President Harry Truman met Israeli President Chaim Weizmann shortly after Israel's establishment in 1948. They got into a discussion about who had the tougher job. Truman said: "With respect, I'm president of 140 million people." Weizmann retorted: "True, but I'm president of one million presidents."

    Whether it's the political parties, the Knesset, the media, civil society, or the street, Israelis are assertive, self-critical, and reflective of a wide range of viewpoints.

    It's the Israelis who are now planning the restoration of the Carmel Forest, after a deadly fire killed 44 people and destroyed 8,000 acres of exquisite nature. Israelis took an arid and barren land and, despite the unimaginably harsh conditions, lovingly planted one tree after another, so that Israel can justifiably claim today that it's one of the few countries with more wooded land than it had a century ago.

    It's the Israelis who, with quiet resolve and courage, are determined to defend their small sliver of land against every conceivable threat - the growing Hamas arsenal in Gaza; the dangerous build-up of missiles by Hezbollah in Lebanon; nuclear-aspiring Iran's calls for a world without Israel; Syria's hospitality to Hamas leaders and transshipment of weapons to Hezbollah; and enemies that shamelessly use civilians as human shields. Or the global campaign to challenge Israel's very legitimacy and right to self-defense; the bizarre anti-Zionist coalition between the radical left and Islamic extremists; the automatic numerical majority at the UN ready to endorse, at a moment's notice, even the most far-fetched accusations against Israel; and those in the punditocracy unable - or unwilling - to grasp the immense strategic challenges facing Israel.

    Yes, it's those Israelis who, after burying 21 young people murdered by terrorists at a Tel Aviv discotheque, don the uniform of the Israeli armed forces to defend their country, and proclaim, in the next breath, that, "They won't stop us from dancing, either."

    That's the country I'm proud to stand up for. No, I'd never say Israel is perfect. It has its flaws and foibles. It's made its share of mistakes. But, then again, so has every democratic, liberal and peace-seeking country I know, though few of them have faced existential challenges every day since their birth.

    The perfect is the enemy of the good, it's said. Israel is a good country. And seeing it up close, rather than through the filter of the BBC or the Guardian, never fails to remind me why.

     

    dinsdag 28 december 2010

    Wie begon wanneer de Gaza Oorlog?

     
    Het is vandaag precies twee jaar geleden dat de Gaza oorlog begon. Oeps, nou maak ik een fout: het is vandaag precies twee jaar geleden dat Israel met haar tegenoffensief, Cast Lead, begon. Hamas had al een paar dagen eerder Israel de oorlog verklaard, maar dat is de Westerse media, Goldstone en Amnesty International ontgaan. Hamas noemde haar operatie, begonnen op 24 december, 'Oil Stain' en vermeldde aanvankelijk trots hoe succesvol deze was:
     
    Al-Qassam Brigades threatened to enlarge the "Oil Stain" to get more thousands of Israelis "under fire". The group asserted that its fighters are "far greater than surrendering to Israeli threats and that they became much more prepared to counter Israeli aggression and to defend themselves than in the past."
     
    Pas naderhand, toen duidelijk was dat de Westerse media en wereldleiders Israel unaniem als de agressor zagen en hard veroordeelden, paste Hamas haar toon - en de geschiedenis - aan. Het is niemand ooit opgevallen, behalve een paar zionistische bloggers.
     
    RP
    -------------
     

    The false framework of the Gaza war

    http://elderofziyon.blogspot.com/2010/12/false-framework-of-gaza-war.html
     
     
    Today is the second anniversary of the beginning of Operation Cast Lead - but it is not the anniversary of the beginning of the Gaza War.

    On the very first day of OCL, I pointed out something that has been all but ignored by the media (but that I had mentioned earlier): Hamas declared war on Israel on December 24th, a full three days before Cast Lead.


    From Ma'an, December 25th, 2008:
    The military wing affiliated to Hamas, Al-Qassam Brigades released a statement on Thursday morning briefing the group's military activities over the first twenty four hours of an operation they called "Oil Stain" which started Wednesday morning.

    According to the statement, a total of 87 shells have been fired at Israeli targets bordering the Gaza Strip including 54 mortar shells, 31 homemade projectiles which Hamas calls "Qassam", and two Soviet-made Grad missiles.

    Al-Qassam Brigades threatened to enlarge the "Oil Stain" to get more thousands of Israelis "under fire". The group asserted that its fighters are "far greater than surrendering to Israeli threats and that they became much more prepared to counter Israeli aggression and to defend themselves than in the past."
    Even after Cast Lead started, Hamas - in Arabic - continued to call the war "Oil Stain." For example, on December 30th, an article in the Palestine Today website brags that "Operation Oil Stain" had been expanded and a Grad rocket had reached Beersheva for the first time.

    Hamas has since changed its tune. First, it renamed the operation during the war "Battle of the Criterion." And now that they have seen how much the Gaza war has hurt Israel's reputation, they have even changed their own history - in an article earlier this year on the Al Qassam website, they claim that Oil Stain was a reaction after Israel to reflect their deploying longer-range Grad rockets.

    And there is a very good reason why Hamas has changed their history.

    One of the most insidious ways that NGOs and the media attack Israel is by creating a false framework around events like Cast Lead. The issue isn't "competing narratives" - it is much bigger than that. By framing the issue in false terms, Israel looks like the aggressor without having to say it explicitly.Every time an NGO and newspaper says that the Gaza war started on December 27th, they really mean that Hamas attacks on Israeli civilians are not important and that Israel is the aggressive party.

    Amnesty's history of the war starts on December 27th.

    HRW characterizes the entire war as "Israel's three-week-long military offensive in Gaza that began on December 27." It isn't even a war - it is simply framed as Israeli aggression. And this is in a report about Hamas rocket fire!

    Goldstone's chapter headings show this false framework as well:
    III. EVENTS OCCURRING BETWEEN THE "CEASEFIRE" OF 18 JUNE 2008 BETWEEN ISRAEL AND THE GAZA AUTHORITIES AND THE START OF ISRAEL'S MILITARY OPERATIONS IN GAZA ON 27 DECEMBER 2008
    VI. OVERVIEW OF MILITARY OPERATIONS  CONDUCTED BY ISRAEL IN GAZA BETWEEN 27 DECEMBER 2008 AND 18 JANUARY 2009 AND DATA ON CASUALTIES
    When the very framework of the issue is biased to begin with, anyone trying to take Israel's aide is already handicapped. It loads the dice before the game even starts, and it takes an effort to re-frame the argument - something that Israeli spokespeople have little opportunity to do when giving statements to the press or when answering questions about NGO accusations.

    Even though Hamas wants to be known as a masculine defender of Arab rights in Arabic, and it was proud to take credit for starting the war back in 2008, it has realized the immense value of the false framework provided by Goldstone and HRW and Amnesty and the mainstream media. So it has adopted that framework simply because it puts Israel at a disadvantage.

    This is one of the biggest issues that Israel faces when speaking to the world. The idea of Israel as aggressor is so ingrained in the fabric of the discussion that it is not easy for even Israel's defenders to recognize it when they see it. It is especially difficult in the heat of a debate to be able to step back and challenge the questioner as to their implicit assumptions.

    One fact is clear - Hamas started the war, and they bragged about it. Any narrative of the Gaza War that does not recognize that simple fact is inherently biased from the outset. No mater how prestigious the NGO or media outlet that promulgates this lie - it is still a lie, and that lie must be corrected.
     

    maandag 27 december 2010

    Palestijnse leugen via internet de wereld rond, waarheid trekt laarzen aan

     
    Zo ontstaan sommige van de claims over kolonistengeweld en vernielingen. Ik zeg sommige, want soms is het wel waar en is het inderdaad walgelijk. Maar veel pro-Palestijnse organisaties en activisten checken dat natuurlijk helemaal niet, en helpen zo'n leugen te verspreiden, waarna hij vaak ook door de mainstream media wordt opgepikt, wederom zonder de feiten te checken en wederhoor toe te passen.
     
    In onderstaand voorbeeld beschuldigt een Palestijnse herder kolonisten ervan zijn veld in brand te hebben gestoken, waarbij ook een aantal schapen werden verbrand. De aantijging, waarvoor hij geen enkel bewijs had, werd overgenomen door onder andere Betselem, Yesh Din, en het weblog Mondoweiss, bekende en betrouwbaar geachte bronnen onder journalisten. Het verhaal verscheen vervolgens op duizenden websites en blogs. Dikke kans dat de bekende Nederlandse Israel bashers daar ook bijzitten. De herder heeft inmiddels echter toegegeven dat hij de brand zelf had veroorzaakt:
     
    Fadel finally admitted to police the whole story was a lie and that he was responsible for the fire, which he set to burn thorns before it spread beyond control. Blaming Jews not only would have saved him from the embarrassment of having burned his own sheep, it also would allow him to claim damages from the government while being hailed as a hero among Palestinian Authority Arabs and left-wing anti-Zionists.

    RP
    ----------
     

    "Burning Sheep" story proven fake

     
     
    Remember the Arab farmer last week who claimed that evil extremist Jewish settlers had gathered his sheep in a group and burned them - on the Sabbath?

    And that this ridiculous claim was instantly believed by  Uruknet, Islamic News Daily, PressTV, Ikhwanweb  and Mondoweiss?

    Well, surprise surprise - he admitted he was lying.

    From Arutz-7:
    A Jordan Valley Arab farmer has exposed the tactic of leftists accepting Arab claims and falsely accusing Jews of attacking Arabs. He admitted that the "burning sheep" libel against Jews was meant to disguise his own blunder of losing control of a brush fire.

    The Arab farmer, Samir Bani Fadel, claimed that four armed Jews approached him, chased him away, set fire to his field – which also is forbidden on Sabbath – and drove away as the fire spread and burned to death 12 pregnant ewes while injuring others.

    Regardless of the doubts, the left-wing B'Tselem and Yesh Din human rights group rushed to allege that the supposed attack was another one of hundreds of supposed acts of vandalism by Jews against Arabs.

    New York-based writer Philip Weiss promptly reprinted the libel on his Mondoweiss blog, and the image of sheep being cruelly burned aroused sympathy for Arabs and anger against Jews. "It was an awful sight," the farmer said. "I've lost at least $12,000."

    The Palestinian Authority called on the international community to pressure Israel to stop "settler violence."

    The tale began to unravel when Arabs pointed their fingers at residents of Itamar, an easy target as it is a religious community, but located almost an hour's drive from the scene of the fire. The story then was changed, with the blame being placed on the closer community of Maaleh Ephraim, most of whose residents are professionals and who almost never have been accused of any activities against Arabs.

    Fadel finally admitted to police the whole story was a lie and that he was responsible for the fire, which he set to burn thorns before it spread beyond control. Blaming Jews not only would have saved him from the embarrassment of having burned his own sheep, it also would allow him to claim damages from the government while being hailed as a hero among Palestinian Authority Arabs and left-wing anti-Zionists.

    Hundreds of accusations against Jewish residents of Judea and Samaria have been leveled in recent years, usually in claims that Jews attack or destroy olive trees, although evidence has been produced that in most cases the Arabs have simply pruned their trees, counted on lack of agricultural knowledge on the part of the media and leftwing groups, and then accused Jews of damaging them. Olive trees look hacked when they are pruned and months later, the supposedly damaged orchards have been seen to be full of fruit.

    Another tactic has been to instigate violence, especially on the Shabbat when Jews are forbidden to take pictures, and then accuse Jews of attacking them.
    A quick Google search shows that this story has already been reproduced in about 5000 websites.

    Which proves the old adage, ironically mis-attributed to Mark Twain:: "A lie can travel half way around the world before the truth has time to put its boots on."
     
     

    Volkskrant: Geert Wilders en Carl Stellweg over Israël, vluchtelingen en Jordanië

     

    Wilders en Stellweg over Israel, vluchtelingen en Jordanie

    IMO Blog, 24 december 2010

     

    In de Volkskrant stond vorige week een opiniestuk van Geert Wilders waarin hij weer eens voor de zogenaamde 'Jordaanse optie' pleitte, oftewel: Jordanië is Palestina, en als de Jordaanse koning het daar niet mee eens is dan moet die maar opzouten. In zijn eigen woorden:

    Jordanië heeft 6,4 miljoen inwoners, onder wie reeds 2 miljoen Palestijnse vluchtelingen. 2,7 miljoen vluchtelingen bijkomend toelaten, zal voor problemen zorgen, maar het is niet onmogelijk. Dit vereist echter dat Jordanië zich openstelt voor alle Palestijnse vluchtelingen die zich in dat land willen vestigen.

    De Jordaanse koningen hebben tot 1988 nooit ontkend dat Jordanië Palestina is. Nog in 1981 herhaalde koning Hussein: 'Jordanië is Palestina en Palestina is Jordanië.'
    Pas tijdens de eerste intifada in 1988 gaf Jordanië elke aanspraak op de zogenaamde West Bank op. Indien men werkelijk vrede wil in het Midden-Oosten zal men de waarheid moeten durven spreken - de waarheid dat het conflict in het Midden-Oosten een ideologisch conflict is, en dat er al een Palestijnse staat bestaat: Jordanië.
    Of de Jordaanse koning mag aanblijven of zijn koffers moet pakken, zal moeten blijken uit nieuwe democratische verkiezingen in het nieuwe Palestina.


    Het hele artikel bevat deze combinatie van historische feiten waaraan nogal boude conclusies worden verbonden. Jordanië was aanvankelijk tegen een Palestijnse staat, zeker een die door moefti Haj Amin Al Husseini geleid zou worden, en in geheime gesprekken met zionistische leiders had de koning gezegd liever een Joodse staat naast zich te zien dan zo'n radikaal Palestina. Jordanië gaf zijn aanspraken op de Westoever inderdaad pas op in 1988, toen de PLO resolutie 242 zei te accepteren en door de VS als vertegenwoordiger van de Palestijnen werd erkend. De tijden veranderen, en posities van landen veranderen ook. Achteraf gezien had Israël wellicht beter met Jordanië tot een overeenkomst kunnen komen vóór 1988, aangezien Jordanië een betrouwbaarder en stabielere partner lijkt dan de PLO of de Palestijnse Autoriteit, en er aan de Jordaanse grens nooit enig probleem is geweest sinds de vrede van 1993.

    Maar dat is uiteraard niet wat Wilders bedoelt, want dan had Israël evengoed de Westbank moeten opgeven. Wilders meent dat Israël recht heeft op de Westoever, maar liefst zonder de daar levende Palestijnen, al zegt hij dat laatste niet zo letterlijk. Hij heeft het wel expliciet over de 700.000 vluchtelingen op de Westoever die Jordanië moet toelaten. Wat er met de overige daar levende Palestijnen moet gebeuren wordt niet duidelijk, maar als Jordanië algemeen als Palestijnse staat zal worden beschouwd, en de koning wordt afgezet door een Palestijnse meerderheid als gevolg van de toegestroomde vluchtelingen, dan ligt het voor de hand dat zij zich volgens Wilders koest moeten houden of verkassen, en geen rechten hebben op de Westoever. Dit is niet alleen amoreel maar ook volkomen onrealistisch. De 2,5 miljoen Palestijnen op de Westoever gaan nergens naartoe, en ze hebben recht op een vrij bestaan en burgerrechten zoals iedereen.

    Dat Wilders' ideeën onzinnig zijn, merkte ook Carl Stellweg op in een tegenstuk eerder deze week. Hij schrijft:

    Wilders' oplossing voor het Palestijnse vluchtelingenprobleem - 'verhuizing' van 2,7 miljoen van hen naar Jordanië - zal er nooit komen, omdat ze haast net zo onuitvoerbaar is als de terugkeer van al die vluchtelingen naar Israël en een nog op te richten Palestijnse staat.

    De PVV-leider is zelf echter van mening dat een en ander 'moeilijk, maar niet onmogelijk' is. Nee, er is veel dat 'niet onmogelijk' is. Het is zelfs niet onmogelijk dat Ariël Sharon uit zijn coma ontwaakt en ontruiming van alle Joodse nederzettingen gelast - maar het is wel erg onwaarschijnlijk. De opname van miljoenen Palestijnen door Jordanië valt in een vergelijkbare onwaarschijnlijkheidscategorie. De positie van het Jordaanse koningshuis zou er onhoudbaar door worden, en dan mogen wij vinden dat het zijn lot moet laten afhangen van democratische verkiezingen, zoals Wilders schrijft - het zit er dik in dat ditzelfde koningshuis er heel anders over denkt.


    De verhuizing van 2,7 miljoen Palestijnse vluchtelingen naar Jordanië is zoals gezegd inderdaad onwaarschijnlijk en onzinnig, net als de 'terugkeer' van al die mensen naar Israël. In beide gevallen willen zij immers niet als minderheid in een vreemde staat leven, maar is het idee dat dit ook hun land is en zij daar maar de koning c.q. het zionistische regime naar huis moeten sturen waarna een Palestijnse meerderheid de macht kan overnemen.

    Het is jammer dat de mensen die zich zo opwinden over Wilders' extreme ideeën over Israël en de Palestijnen, geen problemen hebben met het zogenaamde 'recht op terugkeer' zoals Arjan El Fassed, Anja Meulenbelt en Harry van Bommel, waarmee zij zich tegen Israëls voortbestaan keren. In één ding heeft Wilders echter wel gelijk, en dat is dat waarschijnlijk niet alle vluchtelingen en hun nakomelingen in een toekomstige Palestijnse staat op de Westoever en de Gazastrook kunnen leven; dit zijn er volgens sommige tellingen inmiddels vijf miljoen, en dat aantal blijft groeien door het hoge geboortecijfer. Een deel van deze vluchtelingen zal permanent moeten worden gehuisvest in de landen waar zij nu wonen. Geen gedwongen verhuizingen dus, maar juist blijven waar zij nu al zestig jaar wonen maar dan met burgerrechten en fatsoenlijk gehuisvest.

    Stellweg komt over het algemeen redelijk over en is zeker geen antizionist, maar soms vind ik zijn kritiek op Wilders' artikel net iets te makkelijk en gaat hij mee in bekende clichés. Hij schrijft:

    Dat miljoenen Joden de Arabische landen ontvluchtten na de stichting van Israël, zoals Wilders memoreert, kan niet worden ontkend en het is ook goed daarop te wijzen, voor het juiste perspectief. Maar wacht eens: dat die Joden moesten vluchten, daar konden de Palestijnen toch niets aan doen? En ze konden het toch ook niet helpen dat de Arabische landen voor hen minder gastvrij waren dan Israël dat voor de Joden was?

    De Palestijnen en hun sympathisanten zouden de Arabische staten daar eens op kunnen aanspreken, en ophouden met het blijven eisen dat miljoenen vluchtelingen en hun nakomelingen kunnen 'terugkeren' naar Israël. Daarmee spelen zij de Arabische staten in de kaart, die - zoals ook Stellweg erkent - de vluchtelingen gebruiken voor hun strijd tegen Israël. Bovendien zijn de Palestijnse vluchtelingenorganisaties zelf fel tegen repatriëring in de landen waar zij nu leven, omdat zij dan het 'recht op terugkeer' naar Israël zouden verliezen. Deze organisaties houden het vluchtelingenprobleem dus eveneens in stand, met hetzelfde doel: vernietiging van Israël met andere middelen.

    Wilders schrijft vervolgens: 'Israël is niet verantwoordelijk voor de situatie in het Midden-Oosten.' Inderdaad. Mag dan ook worden opgemerkt dat de Palestijnen niet verantwoordelijk zijn voor de gebeurtenissen die de stichting van Israël uitlokten?

    Het is wat onduidelijk wat precies wordt bedoeld met 'de gebeurtenissen die de stichting van Israël uitlokten', maar de Palestijnen hadden zo hun aandeel in de oorlog die tot het Palestijnse vluchtelingenprobleem leidde. Zij waren hem namelijk begonnen, met als doel de Joden uit Palestina te verdrijven. Het kan ook zijn dat Stellweg de - daar is ie weer - Holocaust bedoelt. Geen artikel over Israël zonder de Holocaust, hoe kon ik dat vergeten. Ook dan is zijn bewering niet helemaal juist. Moefti Al Husseini was een fervent nazi aanhanger en collaborateur, en heeft er mede voor gezorgd dat de nazi propaganda tegen de Joden in de Arabische wereld werd geïmporteerd. De nazi's beloofden hem steun voor een vrij Palestina in ruil voor zijn steun en hulp voor de nazi's. Hij was overigens niet de enige Palestijnse nazi, en zijn ideeën wat dit betreft werden door veel Palestijnen gedeeld. De moefti heeft een deal getorpedeerd waarbij duizenden Joodse kinderen zouden worden geruild voor door de geallieerden gevangen nazi's, heeft er bij verschillende landen op aangedrongen hun grenzen te sluiten voor Joodse vluchtelingen en heeft met de grote Arabische opstand van 1936-1939 de druk op de Britten om de Joodse immigratie te stoppen verhoogd. Door al deze zaken heeft hij vele duizenden, wellicht honderdduizenden Joodse levens op zijn geweten.

    Nog één keer het dubieuze gelijk van Wilders: ook een Palestijnse staat zal 'totalitaire ideologieën' niet tot bedaren brengen. Dat zit er inderdaad in. Maar ook als er geen Hamas had bestaan, als de Palestijnen in 'Judea en Samaria' geen blijk van totalitarisme hadden gegeven, als zij zich, kortom, 'keurig' hadden gedragen - dan nog zouden zij geen burgerrechten hebben gekregen, om de simpele reden dat ze niet Joods zijn. Laat een ieder maar oordelen of deze religieuze discriminatie overeenstemt met de Westerse seculiere waarden die Wilders zo lief zijn.

    Dit is op zijn zachtst gezegd nogal dubieus. Zonder Hamas, zonder Palestijns totalitarisme, maar vooral zonder hun weigering tot een compromis en erkenning van Joodse rechten in Palestina, was er allang een Palestijnse staat geweest. Het zijn de Palestijnen die het delingsplan van de VN in 1947 afwezen en een oorlog begonnen. Tien jaar eerder hadden ze een ander, voor hun nog gunstiger voorstel, ook afgewezen. In 2000 wees Arafat de voorstellen van Barak en later Clinton af, en in 2008 wees Abbas een vredesvoorstel van Olmert af. Maar wacht even, Stellweg heeft het over burgerrechten, niet over een eigen staat. Bedoelt hij dat Israël ze stemrecht en dergelijke had moeten geven tijdens de bezetting? Dat is erg ongebruikelijk. Alleen bij een annexatie, wanneer de wetten van het annexerende land gaan gelden in het bezette land en dit daar een onderdeel van wordt, is het gebruikelijk dat de inwoners burgerrechten krijgen. Dit heeft Israël in de Golan bijvoorbeeld ook gedaan, en de Arabieren in Oost Jeruzalem heeft zij het staatsburgerschap aangeboden, maar zij weigerden collectief. Er is tot slot geen sprake van religieuze discriminatie maar van een verschil tussen de bezettende macht en het bezette volk.

    Tot slot: Wilders rept van een conflict dat 'niet territoriaal, maar ideologisch' is. Kijk aan: in Wilders' oplossing worden de belangen van de Palestijnen onderhorig gemaakt aan de joods-nationalistische ideologie, overigens mede stoelend op aan de Bijbel ontleende territoriale aanspraken.

    Nee, meneer Stellweg, de 'Joods nationalistische ideologie' (het zionisme naar ik aanneem?) stoelt niet op aan de Bijbel ontleende aanspraken op land, maar op de visie dat de Joden een volk zijn met nationale rechten, en wel daar waar zij vandaan komen en waar ook altijd Joden hebben gewoond, namelijk Israël/Palestina. Er is geen eenduidige visie op wat de precieze grenzen moeten zijn, en de zionisten waren doorgaans bereid tot een compromis en dus een deling van het land. Palestina was overigens voor het Britse mandaat slechts een geografische aanduiding, geen politieke of staatkundige eenheid, en had geen precieze grenzen. Pas na 1967 won het fanatieke religieus geïnspireerde zionisme aan macht en invloed, mede als gevolg van het Arabische rejectionisme, en zij begon de voor Israël uiteindelijk desastreuze nederzettingen te stichten, waarbij de regering geregeld voor voldongen feiten werd geplaatst en waartegen zij niet daadkrachtig genoeg optrad.

    Ik ben van mening dat het conflict, vanaf het begin, zowel territoriale als religieuze kanten had. De religieuze component was toen al heel duidelijk aanwezig bij de Palestijnen, die Joodse zelfbeschikking ook om die reden afwezen: Joden mochten niet heersen over een land dat daarvoor aan de islam toebehoorde. De moefti was sterk religieus, en gebruikte de religie om de bevolking tegen de Joden op te zetten, onder andere met de leugen dat de Joden de tempel wilden herbouwen en de Al Aqsa moskee verwoesten.

    De religieuze kant lijkt de laatste tijd met het jihadisme enerzijds en extreme kolonisten anderzijds toe te nemen. Dat maakt een oplossing des te moeilijker, want over heilige grond en heilige rechten sluit je minder snel een compromis dan over seculiere - en dus tot op zekere hoogte ook altijd betrekkelijke - zaken.

    Ratna Pelle

     

    zondag 26 december 2010

    Nederlands Dagblad: Vrede verscheurt Israël

     

    Vrede verscheurt Israël. Dit is de titel van het onderstaande artikel waarin de verdeeldheid in Israël over een mogelijk vredesakkoord met de Palestijnen wordt beschreven. Het is een pijnlijke zaak de verdeeldheid daarover toe te zien nemen.

    Het is een kwalijke zaak om in dit opiniestuk te refereren met de woorden, 'Israël staat op een kruispunt vrede of eeuwige oorlog', aan een artikel geschreven door Uri Avnery,  die daarin ontwikkelingen binnen Israël vergelijkt met de vroegere ontwikkelingen in de Republiek van Weimar.     http://palestinasolidariteit.be/achtergrond/actualiteit/2010-10-23.html    Allang voor de stichting van de Republiek van Weimar was het antisemitisme in opkomst in Duitsland.

    Tj T

     

    Uit het Nederlands Dagblad 23 december 2010

    http://www.nd.nl/artikelen/2010/december/23/vrede-verscheurt-israel

    Vrede verscheurt Israël
     
    Israël is intern zo verdeeld over een mogelijk vredesakkoord met de Palestijnen, dat een hervatting van 'directe gesprekken' voorlopig een illusie is.Overal lopen scheidslijnen, tussen orthodoxen en seculieren, tussen Netanyahu en Barak, tussen Tel Aviv en de nederzettingen.
    Israël is op een kruispunt beland: vrede of eeuwige oorlog. Deze zware woorden, uit een artikel van de vredesactivist Uri Avnery, geven precies het gevoelen weer van het Israëlische 'vredeskamp'. Of er komt zo snel mogelijk een vredesakkoord, of de kans is wellicht voor lange tijd verkeken, zo niet voorgoed, zo herhalen ze de waarschuwing van president Obama. Timmer de Israëlische leiders desnoods naar de onderhandelingstafel, was hun oproep aan de VS.
    Maar ook Amerika bleek niet in staat de toenemende Israëlische verdeeldheid over het vredesproces te beteugelen. Dat bleek een kleine twee weken geleden nog eens, toen minister van Defensie Ehud Barak zich achter de 'Clinton richtlijnen' stelde. Daarin gaat de Amerikaanse regering uit van een verdeling van Jeruzalem in een Joods en een Palestijns deel. Premier Netanyahu maakte snel duidelijk dat Baraks opmerkingen niet 'de politiek van de regering weerspiegelen'.
    historisch compromis
    Op zijn beurt weerspiegelde Netanyahu lang niet heel Israël, toen hij bij de start van de directe vredesbesprekingen in Washington zei te zijn gekomen 'om een historisch compromis te vinden dat beide volken in staat zal stellen in vrede, veiligheid en waardigheid naast elkaar te leven'. Netanyahu's woorden impliceerden een onafhankelijke Palestijnse staat. Maar een groeiend aantal Israëliërs ziet dat niet meer zitten.
    Nu is het niet zo dat de aanhangers van het pro-vredeskamp wel een eenheid vormen, integendeel. De enige die hen de afgelopen tijd bijeen wist te brengen, was de Palestijnse 'president' Abbas. Afgelopen zondag zat hij in Ramallah als een vaderlijk leider tussen politici van de liberale centrumpartij Kadima, de socialistische Arbeiderspartij en echt linkse partijen als Meretz. Daar, in het centrum van de Palestijnse politiek, werd de oud-leider van de Arbeiderspartij, Amram Mitzna, een plek naast Abbas toebedeeld. Net als Barak had Mizna een harde nederlaag tegen voormalig premier Sharon geleden, waarna beiden tijdelijk uit de politiek zijn gegaan. Na de afgang van Mitzna kwam Barak terug, in eigen woorden 'bij gebrek aan beter'.
    wantrouwen
    Dat gebrek bestaat nog steeds, constateerde vredesactivist Gershon Baskin in de Jerusalem Post. De verdeeldheid ook.Die verdeeldheid blijkt een ideale voedingsbodem voor het onderlinge wantrouwen in de Israëlische samenleving. De scheidslijnen lijken steeds harder te worden, vooral tussen het traditioneel seculiere pro-vredeskamp en de moderne orthodoxie, die steeds grotere politieke invloed krijgt.
    In dit proces functioneren twee zaken als benzine op een smeulend vuur: de positie van de inwoners van de Joodse vestigingen en nederzettingen op de westelijke Jordaanoever en de houding tegenover de Arabische Israëliërs. Een vredesakkoord zal betekenen dat tenminste een deel van de Joodse nederzettingen op de Westbank zal verdwijnen. Maar alleen al hóe die nederzettingen worden genoemd, is aanleiding tot hevige debatten. Gaat het om inwoners van Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria, of om Joodse kolonisten in bezet gebied? Mag de Israëlische regering die gebieden als het hart van het Bijbelse Israël, wel opgeven, of moet Israël de bezette gebieden zo snel mogelijk verlaten? De uiteenlopende woorden geven aan dat in de discussie vrijwel geen overeenstemming te vinden is.
    vijand
    Beide kampen spreken ook in toenemende mate over de anderen als vijand. Het voortbestaan van de nederzettingen zal het einde van het democratische Israël betekenen, waarschuwt het vredeskamp. Dat de VS de voorwaarde van een bouwstop heeft laten vallen, staat volgens hen gelijk aan 'het helpen bij de zelfmoord van Israël'. En de houding van radicale rabbi's tegenover Arabische Israëliërs heeft van de conservatieve Jerusalem Post tot de linkse Ha'aretz oproepen opgeleverd tot het afschaffen van het opperrabbinaat en het inperken van de financiële steun aan orthodoxe rabbi's en hun instellingen, de 'fascistische golf die ons dreigt te overspoelen'. Aan de andere kant is het vertrouwen ook flink afgebrokkeld. Rabbijn Chaim Eisen, een vooraanstaand filosoof binnen de moderne orthodoxie, heeft door de ontruiming van de Gazastrook het geloof in de vredespolitiek verloren. Tijdens een recent bezoek aan Nederland vertelde hij ons dat 'de generaals die de ontruiming moesten uitvoeren, nog liever met Fatah en Hamas wilden praten dan met orthodoxe gelovigen'. 'Ik vertrouw de generaals niet meer', is zijn indringende conclusie.
    Veel dieper kan de scheidslijn niet gaan. In Israël gold het lange tijd bijna als voorwaarde dat een politiek leider een militaire achtergrond moest hebben (denk aan generaal Rabin, generaal Barak, generaal Sharon). Maar zelfs dat is ten onder gegaan in de bitterheid van de verdeeldheid.
    Die is zó bitter dat twee weken geleden in een opinieartikel in de Ha'aretz werd gesteld dat als de strijd tegen 'de racistische rabbi's' niet goed zou verlopen, desnoods een beroep moest worden gedaan op Arabische Israëliërs om terug te komen naar Israël en zo een democratische meerderheid tegen de orthodoxie te krijgen.
    Seculier Israël dat de Joodse staat wil opgeven om een orthodox Israël te voorkomen. Abbas zag het allemaal vriendelijk glimlachend aan. Het zaad van het wantrouwen blijkt erg vruchtbaar.

    zaterdag 25 december 2010

    Ophef over kerstbomen in Nazareth

     
    Ik las het eerst in Sp!ts, maar hun website heeft slechts het ANP-bericht van 3 korte alinea's, zoals tientallen andere kranten ook. Het Reformatorisch Dagblad biedt wat meer informatie, zoals de politieke kleur van de burgemeester van Nazareth-Illit en iets over de achtergrond van de hele rel. De moslims van Nazareth zijn nl. nogal aan het radikaliseren en pesten de christenen daar weg, die naar de overwegend Joodse buurgemeente uitwijken. De Wilderiaanse burgemeester daar promoot juist graag het Joodse karakter van zijn gemeente met Davidssterren en Chanoekia's in de openbare ruimte, in reaktie waarop Arabische inwoners om kerstbomen in hun wijken hebben gevraagd. Dat de gemeente die niet wil plaatsen is haar goed recht, alleen is de argumentatie wel discutabel.
     
    Abu Pessoptimist, een Nederlandse oud-journalist van joodse afkomst die nu Israel-bashen als tijdverdrijf heeft, spreekt er natuurlijk weer schande van in zijn kerstwens aan zijn christelijke lezers; hypokriet als altijd, want over de intolerante moslims van Nazareth, die naar het schijnt (maar daar zwijgen de kranten weer over) ook geen kerstbomen in Arabisch Nazareth toelaten, heeft hij het uiteraard niet.
     
    Een ander punt is wat kerstbomen in Nazareth (Illit) te zoeken hebben. Het is bij mijn weten een van oorsprong heidende (noord?-)Europese traditie, waartegen de kerk in de negentiende eeuw nog scherp gekant was, en die in het zg. Heilige Land waarschijnlijk niet verder terug gaat dan de kerstman en Coca Cola. Bezwaar ertegen hebben lijkt mij dan ook vrij overdreven. Zelfs Theodor Herzl had een kerstboom in zijn huis staan!
     
    Dat de burgemeester van Nazareth Illit niet van het type Job Cohen is lijkt duidelijk, en dat zo'n uitspraken het harmonieus samenleven niet bevorderen ook. Ik zou denken dat de christelijke wijkbewoners zonder bezwaar van de gemeente zelf hun buurten van versierde kerstbomen zouden kunnen voorzien.
     
    Maar de kranten hebben nu weer een nieuw smeuig kerstverhaal (de muur om Bethlehem wordt ook zo'n sleur) en de Israelbashers hebben weer wat munitie om hun haat te spuwen. Zo is (bijna) iedereen tevreden. Vrolijk kerstfeest!
     
    Wouter
    ___________
     

    Ophef over kerstbomen in Nazareth

    22-12-2010 18:40 | gewijzigd 23-12-2010 10:58 | Kerkredactie

    NAZARETH-ILLIT – In Nazareth-Illit (Boven-Nazareth) in Israël is een fikse ruzie ontstaan over de plaatsing van kerstbomen. De burgemeester heeft een verzoek hiertoe woedend afgedaan als een „provocatie."

    Dat meldde het ANP donderdag. Aanleiding voor de ophef is een verzoek van twee Arabische gemeenteraadsleden om kerstbomen te plaatsen op rotondes in de stad. In Nazareth-Illit wonen overwegend Joden. Burgemeester Gavsu reageerde verbolgen: „Nazareth-Illit is een Joodse stad en dit zal niet gebeuren zolang ik burgemeester ben."

    De burgemeester, die lid is van de rechtse partij Yisrael Beiteinu, (Israël ons huis), is bezig met een bewuste campagne om Nazareth-Illit Joodser te maken. Hij is bang voor de toenemende arabisering van zijn stad. Nazareth-Illit (45.000 inwoners) ligt naast Nazareth (65.000 inwoners), dat de grootste Arabische stad van Israël is. De afgelopen jaren zijn veel Arabische christenen uit Nazareth vanwege de dreiging van de islam verhuisd naar Nazareth-Illit.

    Direct na zijn aantreden, twee jaar geleden, liet burgemeester Gavsu overal verlichte davidssterren ophangen. Met Chanoeka, het Joodse lichtenfeest, plaatste hij op de belangrijkste rotondes in de stad grote verlichte chanoekia's.

    Twee Arabische gemeenteraadsleden hebben nu een voorstel ingediend om op dezelfde plaatsen verlichte kerstbomen neer te zetten, niet alleen voor de christenarabieren, maar ook voor de vele Joods-Russische immigranten met christelijke wortels die in de stad wonen.

    De burgemeester weigert dit toe te staan. „De stad is Joods, Joods, Joods! Punt uit!" De Arabieren op hun beurt zijn ook woedend. Aziz Dahdal, een 35-jarige christelijke inwoonster van Nazareth-Illit, is niet verrast door het besluit van Gavsu: „Het racisme van het niet plaatsen van een kerstboom is niets vergeleken met het échte racisme dat we hier ervaren."

     

    donderdag 23 december 2010

    Trouw: Antisemitisme komt juist van autochtonen

     
    Een misleidende kop, want er staat niet bij dat het hier slechts meldingen van antisemitisme op internet betreft. Bovendien behandelt het MDI alleen meldingen die men binnenkrijgt, en lang niet alle antisemitische uitingen worden gemeld. Arabische websites worden wellicht minder gemeld omdat daar minder mensen komen die zich eraan storen. Ikzelf meld antisemitisme bijvoorbeeld soms als ik het toevallig tegenkom en tijd/zin heb zo'n melding te doen, waar ik niet al te hoge verwachtingen van heb. En ik kom niet op Maroc.nl en hoe die sites allemaal mogen heten, maar op de VK, NRC, Nujij, etc.
     
    Het MDI meldt in het bericht overigens: "Al sinds onze oprichting in 1998 maakt antisemitisme het leeuwendeel uit van discriminatie op internet." Dus het valt helemaal niet mee, het was vanaf het begin al erg.
     
    Verder hanteert het MDI behoorlijk stricte regels, en wordt alleen om verwijdering gevraagd (en de melding opgenomen in hun administratie) wanneer zij een uiting strafbaar achten. En niet alle vormen van antisemitisme zijn strafbaar, het gaat dan echt om holocaustontkenning en haatpropaganda tegen Joden.
     
    Verder vraag ik me af hoe men heeft gemeten of een uitspraak van een allochtoon danwel autochtoon afkomstig was. De meeste mensen die extreme dingen zeggen op internet gebruiken een schuilnaam, en dat geldt ook voor blogs en sommige websites. Heeft men alleen de mensen geteld waarvan men zeker wist dat zij hun eigen naam gebruiken? En kun je dat uberhaupt zeker weten? Hoe zijn ze met meldingen omgegaan waarvan niet te achterhalen viel wie de betreffende uiting deed? Bij mijn weten verzoeken ze de website/blog tot verwijdering, los van de vraag wie de uiting deed. Zo heeft Stop de Bezetting onlangs een stukje van ene Viking weggehaald op hun verzoek, nadat SdB het eerst zelf had geplaatst(!). Viking, klinkt Germaans, dus zal wel een autochtoon zijn? Dat is natuurlijk geen wetenschappelijke benadering.
     
    Al met al is het de vraag in hoeverre dit bericht contrasteert met de recente ophef over het toegenomen antisemitisme, en de sombere woorden van Bolkestein. En hoeveel het überhaupt zegt.
     
    RP
    ---------
     

    Antisemitisme komt juist van autochtonen

    http://www.trouw.nl/religie-filosofie/nieuws/article3348745.ece?comments#comments

    Antisemitisme in Nederland, althans op internet, komt vooral uit de koker van autochtone Nederlanders. Ook neemt het niet significant toe. Dit blijkt uit cijfers van het Meldpunt Discriminatie Internet (MDI).

    Deze conclusies zijn opvallend, gezien de discussie die recentelijk losbarstte over discriminatie van Joden in Nederland. In zijn boek 'Het verval' luidde Manfred Gerstenfeld de noodklok: antisemitisme in Nederland zou verontrustend toenemen, en vooral op het conto te schrijven zijn van moslims en allochtonen. Oud-politicus Frits Bolkestein viel hem bij, evenals vooraanstaande leden van de Joodse gemeenschap.

    Cijfers van het MDI weerspreken Gerstenfelds stelling. „In ieder geval op internet komt het meeste antisemitisme helemaal niet van moslims", zegt Ronald Eissens van het MDI. „En bovendien groeit het ook niet significant. Al sinds onze oprichting in 1998 maakt antisemitisme het leeuwendeel uit van discriminatie op internet. Dat percentage is stabiel en ligt gemiddeld op 30 procent. Het fluctueert wel een beetje: in 2007 en 2008 lag het iets lager, op 23 procent, en dit jaar is de prognose dat we op zo'n 29 procent komen. Die stijging duidt niet op een trend."

    Slechts 48 van de 404 meldingen die het MDI in 2010 kreeg, betreffen websites met een islamitische of allochtone signatuur, zoals Marokko.nl. „In de meeste gevallen gaat het om mainstreamwebsites", aldus Eissens. „Dat zijn vaak hele normale en gerespecteerde sites. Ook op bijvoorbeeld het interactieve gedeelte van de websites van landelijke kranten komt discriminatie van Joden voor. Het overgrote gedeelte daarvan komt van autochtonen."

    De cijfers van het MDI staan los van de 'Monitor Racisme & Extremisme' van de Anne Frank Stichting en de Universiteit Leiden, waarover deze krant vorige week berichtte. Ze bevestigen wel het beeld dat uit die monitor, wat betreft de herkomst van antisemitisme, oprijst.

     

    Fatah smeekte Israël om uitschakeling Hamas

     
    Fatah smeekte Israël om uitschakeling Hamas, dat blijkt uit gelekte documenten die door WikiLeaks openbaar zijn gemaakt. Hoe betrouwbaar die informatie is valt op dit moment nog niet vast te stellen. Feit is wel dat er nog altijd rivaliteit is tussen Fatah en Hamas. Leden van Hamas zijn door Fatah opgepakt en mishandeld. Als we uitgaan van het idee dat 'de vijand van mijn vijand, mijn vriend is', dan zou het gelekte document goed in dat idee passen en geïllustreerd kunnen hebben, dat president Mahmoud Abbas, als lid van Fatah, graag had gezien dat de voor hem vijandige Hamas zou worden aangevallen door het eveneens vijandige Israël wat op die manier tijdelijk de rol van vriend van Abbas op zich nam, en Abbas daardoor zijn grip op Gaza zou kunnen houden.

    Tj T

    Uit het Nederlands Dagblad  22 december 2010

    http://www.nd.nl/artikelen/2010/december/22/fatah-smeekte-israel-om-uitschakeling-hamas

    Fatah smeekte Israël om uitschakeling Hamas

    JERUZALEM - De Palestijnse president Mahmoud Abbas heeft Israël in de zomer van 2007 wanhopig gesmeekt Hamas aan te vallen, vlak voor de machtsovername door Hamas in de Gazastrook. Dat blijkt uit gelekte documenten die WikiLeaks heeft openbaar gemaakt.

    De Palestijnse Fatahpartij heeft het bericht als 'totaal onwaar' van de hand gewezen. 'Het is niet in overeenstemming met de principes en patriottische waarden van Fatah', aldus een woordvoerder. Hamas won in 2006 de verkiezingen in de Gazastrook en nam in juni 2007 Fatah hardhandig de macht uit handen.

    De onthulling is vooral pijnlijk voor Abbas, die altijd heeft ontkend met de Israëliërs samen te werken. Volgens Fatah wil Israël met de onthulling extra tweedracht zaaien tussen de twee Palestijnse partijen.
    De bittere rivaliteit tussen Fatah en de radicale Hamasbeweging is niet voorbij. Gisteren beschuldigde Hamas Fatah ervan Hamasleden op de Westoever op te pakken en te martelen. 'Dat bewijst dat de Palestijnse Autoriteit en Fatah geen belang hebben bij verzoening', aldus Hamaswoordvoerder Izzat al-Rishq.

    Fatah windt zich intussen op over een goedgekeurd renovatieplan van Israël over het winterpaleis van koning Herodus op de Westelijke Jordaanoever. Israël steekt 3,4 miljoen euro in het project, omdat het belangrijk Joods erfgoed is. De monumenten op de Westoever zijn Palestijns erfgoed, niet Israëlisch, zei woordvoerder Ghassan Khatib.

    _______________________
     
     

    Abbas ontvangt linkse Israeli's in Ramallah

     
    Het is een mooi gebaar dat Abbas een aantal, vooral linkse, Israeli's heeft uitgenodigd om over vrede te praten en dat hij daarbij zo'n verzoenende toon aanslaat. Wat ik niet helemaal begrijp is hoe iemand op verschillende momenten zulke tegengestelde dingen kan beweren. Abbas zei:
     
    "Two weeks ago the Americans told us that they failed to convince Netanyahu to do a freeze," Abbas said. "They urged us to enter indirect negotiations again, and we told them we cannot do it unless there is a freeze. Now we're waiting for the Americans, to see what they say and do. But in the end we want peace. Peace is more important than settlements.
    We are ready to make peace and to find solutions on the core issues."
     
    Maar hij en onderhandelaar Erekat hebben herhaaldelijk laten weten dat er absoluut geen sprake kan zijn van directe onderhandelingen zolang er in de nederzettingen wordt gebouwd, ook als dat op kleine schaal gebeurt en ook als dat alleen in Joodse wijken in Oost Jeruzalem gebeurt. Ook houdt hij vast aan het zogenaamde 'recht op terugkeer' van inmiddels vijf miljoen nakomelingen van de vluchtelingen, waarbij Erekat het onlangs zelfs over zeven miljoen had. Erkenning van Joodse rechten in Israel of Jeruzalem is natuurlijk uit den boze; de klaagmuur is Arabisch en de Joden zijn allen slechts kolonisten die niet in het land thuis horen, aldus de officiële leer van de Palestijnse Autoriteit.
    Ik zou dolblij zijn als Abbas de hierboven uitgesproken woorden echt zou menen en al die andere zaken onzin zijn, maar het wil er om de een of andere reden niet echt in. Mitzna, voormalig voorzitter van de Israelische Arbeidspartij, zei:
     
    "Most Israelis understand that we will have to go to approximately [the] 1967 borders, Jerusalem will be divided and the Palestinians will have a state. Most understand this even if they don't support it. I believe that reaching an agreement is possible and that it is important to talk to the people, because governments will follow the people's will."

    Het bekende optimistische verhaal: een meerderheid aan beide kanten wil vrede en weet wat die kost, alleen de leiders willen niet. Het is helaas niet waar: hoe kun je bijvoorbeeld Jeruzalem zo delen dat beide partijen soevereiniteit hebben over hun heilige plaatsen, zonder dat er stenen naar de biddende Joden aan de lager gelegen klaagmuur kunnen worden gegooid? Hoe worden geschillen opgelost? Wie mag waar hoeveel graven? Over de vluchtelingen wordt in onderstaand artikel niet gerept, en ook de weigering Joodse nationale rechten in Israel te erkennen wordt genegeerd. En hoe gerandeer je voldoende veiligheid en controles voor Israel zonder dat dat de Palestijnse vrijheid en soevereiniteit tezeer zal aantasten? En zo zijn er nog wel meer problemen te verzinnen.
     
    Het feit dat Olmert en Abbas geen deal hebben bereikt ligt mijns inziens veeleer aan dergelijke problemen en geschilpunten dan aan bouwen in de nederzettingen of de Gaza oorlog. Ogenschijnlijk mochten beide leiders dan dicht bij een akkoord geweest zijn, of dat werkelijk zo was lijkt  twijfelachtig. En Abbas' mooie woorden lijken vooral voor westerse oren bedoeld om propagandapunten tegen Israel te scoren.
     
    RP
    --------
     
    The Jerusalem Post
    Abbas: We reached deal with Olmert on security
    By GIL HOFFMAN
    12/19/2010 13:48
    http://www.jpost.com/MiddleEast/Article.aspx?id=200096

    PA leader also tells left-wing politicians and activists that he wanted to keep negotiating during Cast Lead, but Israel refused.


    RAMALLAH – Israel and the Palestinians came closer to reaching an agreement when Ehud Olmert was prime minister than had previously been thought, Palestinian Authority President Mahmoud Abbas revealed on Sunday.

    He was speaking to a delegation of more than 60 left-wing politicians and activists at the Mukata compound in Ramallah that was organized by the Geneva Initiative.

    Abbas disclosed that he and Olmert had finalized an agreement on security issues, which was approved by the Bush administration, Olmert himself and Egyptian President Hosni Mubarak. The document remains in the possession of the US National Security Council, he said.
     
    Olmert's associates later confirmed that Israel and the US had reached such an agreement, but said they were surprised that the Palestinians were now saying they had accepted it, too.

    On borders, Abbas said he had a difference of opinion with Olmert about whether a proposed land swap would comprise 6.5 percent of the West Bank territory as Olmert wanted, or 1.9%, which he had offered. Abbas claimed for the first time that he was willing to continue the talks despite the fact that Operation Cast Lead had begun, but the Olmert administration refused.

    "The war began on December 22 [in 2008], but we still wanted to accept an American invitation to go to Washington to meet with the Israelis," Abbas said. "[PA negotiator] Saeb Erekat called [Olmert's diplomatic adviser Shalom] Turgeman and told him he was willing to go talks on January 2. Turgeman said he couldn't go because there was a war. We said we should be protesting, not you.

    We still wanted to go. He refused, and everything has been left as is since then. This is the real story about the negotiations between us and Olmert."

    Olmert's associates denied Abbas's version of events and said their last meeting was in September. They said Olmert made an offer to the Palestinians in the meeting and requested another meeting with them, but the Palestinians never got back to him.

    Abbas said that during eight months of talks with Olmert, progress was made on borders, water and Jerusalem, and that he was sorry that the only issue finalized was security. He said he had agreed to an international presence in the newly created Palestinian state, which would be made up of American- led NATO or UNIFIL forces.

    He complained that while he gave Olmert a map of his proposed final borders, Olmert showed him two maps but did not let him keep either of them. Abbas then complained about what had happened since Prime Minister Binyamin Netanyahu and US President Barack Obama replaced Olmert and George W. Bush.

    "Then our friend Obama came to office and asked the Israeli side to freeze all settlement activities, including [for] natural growth," Abbas said. "We said this is our position and it is in the road map. After four or five months, Obama said he couldn't convince the Israelis, so there would need to be something I had never heard of called proximity talks."

    Abbas explained how the proximity talks also did not work.

    He said he only came to Washington for the launch of direct talks because US Secretary of State Hillary Clinton had told him that she would succeed in persuading Netanyahu to extend the construction moratorium in the West Bank.

    But Abbas said Netanyahu refused to extend the freeze in Washington and in subsequent talks in Sharm e-Sheikh and then at Netanyahu's residence in Jerusalem, because he was afraid his coalition would collapse. Abbas did not address why he did not come to the negotiating table during the first nine months of the 10-month freeze.

    "Two weeks ago the Americans told us that they failed to convince Netanyahu to do a freeze," Abbas said. "They urged us to enter indirect negotiations again, and we told them we cannot do it unless there is a freeze. Now we're waiting for the Americans, to see what they say and do. But in the end we want peace. Peace is more important than settlements.
    We are ready to make peace and to find solutions on the core issues."

    The Israeli side at the Mukata was headed by former Labor chairman Amram Mitzna and included Kadima MKs Shlomo Molla and Orit Zuaretz, Labor MKs Daniel Ben-Simon and Ghaleb Majadle, and Meretz MKs Haim Oron, Nitzan Horowitz and Ilan Gilon.

    Mitzna said he was not there as a representative of the government and that while he was critical of the current government's handing of the peace process, this was not the place for him to be saying what Israel should be doing. It was in the interests of both sides to be talking to each other rather than convincing others that they are "the good guys," he said.

    "It seems to me that we're closer than ever on the hardcore issues but we're still far away from reaching an agreement," Mitzna said.
    "Most Israelis understand that we will have to go to approximately [the] 1967 borders, Jerusalem will be divided and the Palestinians will have a state. Most understand this even if they don't support it. I believe that reaching an agreement is possible and that it is important to talk to the people, because governments will follow the people's will."

    There was one Likud activist who spoke at the event. In his brief comments, Shlomo Madmon called for direct talks, but later said he would have done more to represent the Right had he been able to understand English, the language of all the other speakers at the event.

    The only haredi participants who were not journalists were Shas attorney David Glass, who is close to party mentor Rabbi Ovadia Yosef, and former prime minister Ariel Sharon's haredi affairs adviser Rivka Paluch.

    The Israelis and Palestinians dined together in the Mukata.
    Religious Israelis were given glatt kosher meals organized by the Geneva Initiative at Paluch's request.

    woensdag 22 december 2010

    Kritiek Human Rights Watch op waterbeleid Israel houdt geen water

     
    Human Rights Watch herkauwt in het zoveelste rapport over Israelische mensenrechtenschendingen de hoax dat Israel water van de Palestijnen steelt. De Jerusalem Post maakt duidelijk waarom dit niet klopt:
     
     
    THE REPORT takes Israel to task for a purportedly discriminatory water allocation policy. HRW stated that, "Average Israeli per capita consumption of water, including water consumption, by settlers is 4.3 times that of Palestinians in the occupied territories (including Gaza)."

    This is true, as far as it goes: Per capita water consumption among Palestinians is 70 liters a day, compared to Israel's average per person of 300 liters a day. What HRW failed to mention, however, is that access to piped water has dramatically improved in recent decades and is significantly better than in Syria or Jordan, which would have been in control of the West Bank had it not attacked Israeli in 1967.

    In fact, as Alon Tal of the Blaustein Institute for Desert Research at Ben-Gurion University noted in a recent article in the Israel Journal for Foreign Affairs, Israel has significantly exceeded its requirement as set down in the 1995 Oslo II Peace Accords, increasing supply by 60 million cubic meters (mcm) a year, instead of 28.6 mcm as required.

    The 10 percent of the Palestinian population on the West Bank who do not have reasonable access to running water might usefully be contrasted with, say, Romania, where one-third of the population has no running water, or closer to home, the Jordanian city of Irbid, where 400,000 residents lack access.

    The relatively widespread accessibility did not happen by itself. A World Bank report from April 2009 noted that Israel was responsible for a 50% rise in the number of West Bank Palestinians who have access to networked water supply. The World Bank also estimated that 45% of West Bank Palestinians' (and settlers') water is provided by Mekorot, the Israeli national water carrier, from sources located inside Israel. This has unfolded over the past two decades, moreover, during which the Palestinian population tripled to 2,461,000. As Tal concluded, "There are few developing economies that have achieved such dramatic improvements in such a short time."

    None of this is mentioned in HRW's report. And while a litany of accusations are leveled at Israel – ranging from "over-extraction of water" to "refusal to approve Palestinian water projects" – no blame whatsoever is placed on Palestinians. Yet, as Tal notes, 30% of Palestinian water leaks out of poorly maintained pipes, three times what Israel loses to leakage.

    The Palestinian Authority – with $1 billion in annual civil aid, the world's largest per capita recipient of international development assistance – invests precious little, if anything, in improving water delivery. And due to PA corruption, rural residents are often forced to pay exorbitant rates for bottled or tanker water. Deficient law enforcement by the PA also results in the digging of wells that threaten to contaminate major aquifers.

    SUCH SKEWED treatment of Israel's water policy is a microcosm of HRW's wider failings, which were recently detailed to shocking effect in a lecture (republished on these pages on November 25) by its outraged founder Robert Bernstein. Not only does HRW's obsessive and antagonistic focus misrepresent Israel, it is also counterproductive to the Palestinian cause.

    Ook Amnesty International kwam eerder met dergelijke op zijn best zeer eenzijdige verhalen, waarin Israel per definitie schuldig is aan alles waar het de Palestijnen aan ontbreekt en alle verschillen in welvaart. Dat de Palestijnen ook een eigen verantwoordelijkheid hebben, en dat er ook andere oorzaken zijn voor problemen dan alleen (vermeend) Israelisch wangedrag, racisme, en kolonialisme, wil er bij sommige mensen niet in. Een vergelijkend onderzoek waarbij de Palestijnen worden vergeleken met omliggende Arabische staten in plaats van met Israel, is soms heel verhelderend.
     
    RP
    ------------------
     
    Lees hier het hele artikel:
     
     
     

    dinsdag 21 december 2010

    YouTube meet met 2 maten & kanaal Palestinian Media Watch niet volledig hersteld

     
    Maandag bleek dat YouTube het kanaal van Palestinian Media Watch had hersteld, maar laten we niet te vroeg juichen. Men heeft bepaalde video's nog steeds geband vanwege zogenaamde 'hate speech' (dat klopt, dat wilden die video's inderdaad aan de kaak stellen), terwijl vele honderden, wellicht duizenden, werkelijke hate speech video's er nog gewoon op te zien zijn. In onderstaande artikel geeft Ami Isseroff daarvan een paar voorbeelden, en stelt de vraag waarom die niet allang van YouTube zijn verwijderd. Misschien kunnen we allemaal YouTube wijzen op enkele video's die niet aan hun eigen voor PalWatch zo streng uitgevoerde maatstaven voldoen, en vragen één lijn te trekken?
    Zie contactgegevens onder deze samenvatting en het gehele artikel hier: Youtube bans PMW because of hate speech; permits anti-Semitic videos and comments
     
    RP
    -----------
     
     

    (......)

    YouTube claims to have a policy prohibiting hate speech, but they don't seem to implement it very consistently. You might think that YouTube's self-righteous verbiage in their community guidelines  implies that the site is really free of hate videos, but that is not the case. Thee "screening" process that YouTube PR mentions seems to be ineffectual in keeping out actual hate propaganda.

    YouTube should know all about hate speech, since their site is used as a platform to propagate it against Jews and Zionists. It is hardly likely that YouTube management doesn't know this. Nazi videos and similar fare turn YouTube into a virtual clubhouse for neo-Nazis and skin heads who leave comments like this "Hitler failed to defeat Zionism, and now, what is happening in Palestine awaits all of us" at videos like this:  youtube.com/watch?v=HfOoJz6q9Ks.

    As Andre Oboler pointed out, YouTube tried to ban MEMRI using the same specious "hate speech" excuse, but YouTube has no problem with anti-Semitic and anti-Israel materials.

    Here are a few examples:

    A video propagated by the demagogue T. West alleged that the IDF had harvested organs of Haitians. This video sparked many imitators before it was removed, but a new one, worse in some ways than the first, has taken its place: youtube.com/watch?v=pGLPZdhoh14.

    As of today, YouTube features, among others,  the following videos about "Zionism:"

    "Zionism's Holocaustianity Big Lie" youtube.com/watch?v=viC2awD95kY – a Holocaust denial documentary.

    "Zionism, Our Main Enemy!" youtube.com/watch?v=zR8qAgnx3VQ.

    Top Rabbi Exposes Jewish Racism! – is a video by racist David Duke claiming that Ben Bernanke and Alan Greenspan, among others, are profiting from "goyim." It is uploaded to YouTube in many places such as http://www.youtube.com/watch?v=yBCKaVwNYHQ. It is translated into Russian at  youtube.com/watch?v=OuBup7LYO1Y .

    YouTube also features the blood libel, that old standby of anti-Semitism, in these videos: youtube.com/watch?v=aBoDPuaygaw, a video that purports to be a "documentary," and youtube.com/watch?v=c4tUlK02c1w. This one is titled "Jewish blood drinking of Christain children." That seems to have somehow slipped through the careful screening process that YouTube claims to use. An understandable error. Who knew that was hate speech?

    (....)

    youtube.com/watch?v=tkajXeVLpk4  and many other YouTube URLs have this song, "March of the Waffen SS - Viktoria Sieg Heil." Nobody at YouTube had a clue that any of these films might be racist  or serve as a magnet for racists. Who could imagine that the Waffen SS and their fans are anti-Semitic? Many of these videos have been uploaded for several years and have millions of views.

    (....)

    The selective ban on PMW, partially rescinded after a protest, seems to show that YouTube is not a passive reflection of users' views.  One could easily make a case that YouTube selectively screens out any material favorable to Israel, Jews or Zionism, and is not very enthuistic about censoring hate speech and videos against Jews.  It is hardly likely that the proliferation of anti-Semitic, anti-Zionist and Nazi videos and comments or the banning of PMW videos, is accidental. YouTube, by the way, is owned by Google, which piously proclaims that it cannot do anything about the prominence of anti-Semitic Web site listings.

    Does this get you angry?? Write to: press@youtube.com; jonm@google.com; marias@google.com. You can also use the reporting methods recommended by Youtube's community guidelines.

    (.....)

    Ami Isseroff

    donderdag 16 december 2010

    Om de waardigheid van onschuldige Palestijnen?

     
    Om de waardigheid van onschuldige Palestijnen, is de titel van een opiniërend stuk gepubliceerd op 14 december 2010 in het Nederlands Dagblad wat in dagboekvorm geschreven is door Antoine Bodar, die op uitnodiging van United Civilians for Peace, met enkele andere bekende mensen vorige week het Heilige Land bezocht.
     
    De informatie is zeer onvolledig en eenzijdig ten gunste van de Palestijnse kant. Een schrijnend voorbeeld daarvan is de opmerking dat Joods Israëlische kinderen vanuit schoolboeken een zo slecht mogelijk beeld over Arabieren wordt voorgehouden. Citaat uit het artikel: 'Kinderen wordt in tekst en beeld een zo slecht mogelijk beeld voorgehouden van de Arabieren die steeds als Ali Baba met kameel worden voorgesteld. Zij zijn altijd anti- modern, achtergebleven, vluchteling'
     
    Ik mis hierbij de andere kant, de Palestijnse didactiek, die op niet mis te verstane wijze de Palestijnse schoolkinderen leert, dat Israël gewoon niet mag bestaan.
     
    Een ander voorbeeld van eenzijdige negatieve benadering van Israël is het volgende citaat: "We lopen door de oude stad, doen even de Grafkerk aan en bereiken dan het Joodse gedeelte met de klaagmuur, 'aangelegd als nederzetting'. Onder de Tempelberg is een tunnel gegraven die de fundamenten van de beide moskeeën daar hebben verzwakt. Mocht zich een aardbeving voordoen, dan kan op de berg de tempel te gemakkelijker worden herbouwd".
     
    De Klaagmuur wordt in het artikel als 'aangelegd als nederzetting' aangeduid maar is in werkelijkheid de enige zichtbare muur, die na de voor de rest zeer grondige vernietiging van de tweede tempel door de Romeinse bezetters in 70 van de gangbare jaartelling nog is overgebleven.
     
    "De opening van een vijfhonderd meter lange tunnel, een archeologisch bouwwerk dat vooral het toerisme moet dienen, leidde in september 1996 tot zware gevecht onrust tussen Palestijnen en Israël. Bij de rellen die losbraken kwamen tachtig mensen om het leven. De bijna 500 meter lange tunnel geeft toegang tot een labyrint van oude onderaardse ruimtes zoals het watersysteem van de Hasmoneeërs dat in de tweede eeuw voor Christus is uitgehakt en een straat uit de tijd van Herodes. De Palestijnse leiders waren bang dat de tunnel onder de al-Aqsa-moskee zou doorlopen, waarmee de fundamenten van de moskee zouden worden aangetast. Israëlische archeologen begonnen op 6 februari 2007 met archeologische opgravingen bij de Tempelberg, voorafgaand aan de aanleg van een nieuwe loopbrug. De brug moet een oude wal vervangen die enkele jaren geleden beschadigd raakte. Een aantal islamitische leiders uitte, toen dit bekend werd, dezelfde dag onmiddellijk hun ongenoegen over het begin van de bouwwerkzaamheden. De Arabische Liga sprak in een verklaring van een 'misdadig besluit' en riep Israël op de werkzaamheden onmiddellijk te staken. Volgens hun verklaring waren 'alle moslims' bang dat de archeologische opgravingen schade zullen toebrengen aan de fundamenten van de al-Aqsa-moskee op de Tempelberg. Israëlische deskundigen wezen erop dat tussen de plek van de opgravingen en de moskee enkele tientallen meters rotsbodem liggen alsmede de metersdikke omringende muur van de Tempelberg die een zeer stevig fundament vormt voor de op de berg staande gebouwen. Een door de Verenigde Naties vervolgens ingesteld onderzoeksteam, bestaande uit Turkse (moslim) onderzoekers, kwam eveneens tot de conclusie dat de Israëlische werkzaamheden op geen enkele manier schade aanrichtten. Sindsdien is de commotie rond de muur aanzienlijk verminderd."
     
    Naast de zeer onvolledige informatie is het een ernstige zaak dat juist dit artikel is verschenen in het 'Nederlands Dagblad', een kwaliteitskrant die tot nu toe weinig verantwoordelijk kon worden gehouden voor al te eenzijdig negatieve publiciteit over Israël.
     
    Als laatste een citaat van het slot van dit artikel, wat in de trend van de delegitimatie van Israël past, genoeg voor zichzelf spreekt en ernstig te denken geeft: "De NRC van vandaag, aangereikt in het vliegtuig, vermeldt de scherp getoonzette brief van 26 voorheen Europese leiders inzake de nederzettingen waarmee Israël stellig doorgaat, nu het Amerikaanse initiatief tot oplossing is gestrand".
     
    Tj T