maandag 21 maart 2011

'Open' Jeruzalem lijkt nog ver weg

In het Nederlands Dagblad is op 19 maart 2011 een artikel gepubliceerd door Alfred Muller, waarin geschreven wordt over de Palestijnse wenselijkheid van een 'open Jeruzalem' zonder muur waarin het toezicht op de veiligheid goed geregeld is. Dat is een mooie wensdroom maar de realiteit is helaas anders. De titel is naar mening juist gesteld, maar wordt in het artikel ten nadele van Israël uitgewerkt. Zoals de laatste tijd gebruikelijk is geworden is ook dit artikel geschreven vanuit het Palestijnse perspectief en komt de Israëlische kant niet of nauwelijks aan bod. Een voorbeeld hiervan is het volgende citaat: "Uit de 'Palestina - documenten', die eerder dit jaar door al-Jazeera werden gepubliceerd, bleek bijvoorbeeld dat Palestijnen bereid waren concessies te doen over de meeste Joodse wijken die na 1967 werden gebouwd". De Israëli's waren eveneens tot verre concessies bereid, echter dat wordt niet gemeld.

De Palestijnse activist Hanna Siniora stelt dat vijandschap wordt veroorzaakt door bezetting en gebrek aan zelfredzaamheid. Dit is onjuist gesteld. De vijandschap tussen de Palestijnen en Israël wordt echt niet alleen veroorzaakt door de bezetting. Zeker ook door de vele terreuraanslagen van de Palestijnen. Die aanslagen worden door de Palestijnse Autoriteit nog steeds niet veroordeeld. Bovendien blijkt uit historische gegevens, dat de vijandschap tussen de bewoners van het vroegere West Jordanië en Israëli's al bestond. Van 1948 tot 1967 was Oost Jeruzalem van Jordanië. Joden mochten toen niet bij de Klaagmuur komen, en niet in Oost Jeruzalem wonen. Alle synagogen in Oost Jeruzalem werden verwoest en er werd een hotel op de Joodse begraafplaats op de Olijfberg gebouwd. De Arabieren hebben nooit ingestemd met Joodse aanwezigheid in het Midden Oosten en anders dan er in de Engelse taal naar buiten wordt gebracht, zijn ze nog steeds niet van plan hiermee in te stemmen. Met het oog op de door de Palestijnen gewenste soevereiniteit over de Arabische wijken zijn deze feiten voor Joden bepaald niet geruststellend. Aan al deze genoemde gegevens wordt in het artikel zelf voorbijgegaan. Wel weer wordt daarin genoemd dat Israël zelf de eenheid ( van Jeruzalem, J.S.) niet serieus heeft genomen. Daarbij wordt als argument de plaats van de huidige muur genoemd die door Arabische delen van de stad zou lopen. Als dat al feitelijk zou kunnen worden aangetoond, dan nog ontbreekt hierbij de nodige achtergrondinformatie. De plaats van de muur, of veiligheidshek, is mee bepaald in overleg met belanghebbende instanties en dus niet lukraak alleen door Israël gepland. Hier moet ook nadrukkelijk bij genoemd worden dat het veiligheidshek er voor zorgt dat het aantal zelfmoordaanslagen drastisch is verminderd. Dit alles in aanmerking genomen is het gewenste ideaal van een open Jeruzalem op dit moment inderdaad nog ver verwijderd. Aan het eind van het artikel komt Alfred Muller tot de slotsom, dat 'Israëliërs en Palestijnen zouden kunnen kijken naar regelingen waarbij niet één partij het voor het zeggen heeft'. Hiermee wordt naar mijn mening de suggestie gewekt dat Israël het voor het zeggen heeft en daarom verantwoordelijk kan worden gehouden voor het conflict. Maar dat valt Israël zeker niet alleen aan te rekenen! Het ideaal van een 'open Jeruzalem' zou wellicht ooit haalbaar kunnen zijn, maar in dat geval zullen zeker ook de Palestijnen met concessies moeten komen die er echt toe doen. Te beginnen met dat zij zich ook houden aan de Oslo – afspraken! Dan kan er een eerste voorzichtige stap in de goede richting worden gezet. Daarbij is dé voorwaarde dat álle Arabieren, waaronder dus ook de Palestijnen, het bestaan van een Joodse staat accepteren. Jeruzalem kan uiteindelijk pas dán open zijn wanneer Christenen en Moslims samen erkennen dat Jeruzalem al 3000 jaar heilig is voor de Joden.

 

 

J.S.

 

Bron:

http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/Terrorism/TerrorAttacks.html

 

 

 

 

 

'Open' Jeruzalem lijkt nog ver weg

http://www.nd.nl/artikelen/2011/maart/19/-open-jeruzalem-lijkt-nog-ver-weg
JERUZALEM - De Palestijnen willen graag een open Jeruzalem, zonder muur. Dat kan niet zonder dat het toezicht op de veiligheid goed geregeld is.
Israëliërs en mensen die Israël steunen zeggen vaak dat Palestijnen en de rest van de wereld de stad Jeruzalem willen 'verdelen'. De voorstelling die ze daarbij maken, is dat er een soort grote muur door de stad komt te slingeren en dat mensen in het Joodse West-Jeruzalem niet meer naar het Palestijnse Oost-Jeruzalem kunnen, en omgekeerd. Israël krijgt een aartsvijand op de stoep, die de Joden zal beletten het oudste gedeelte van de stad te bezoeken.
Als Palestijnen spreken over de ideale oplossing voor de stad, gebruiken ze het Engelse woord 'to share' ('samen delen'). Volgens hen moet een bestuursvorm uitgevonden worden waarbij beide partijen evenveel te zeggen hebben. Jeruzalem moet de hoofdstad worden van zowel Palestina als Israël.
Palestijnen hanteren daarbij als uitgangspunt de grens van voor de Zesdaagse Oorlog van 1967. Wat voordien bij Israël hoorde, blijft bij Israël; wat toen in Jordanië lag, komt in Palestina terecht. Maar Palestijnse leiders hebben aan de onderhandelingstafel ook laten blijken ze grensveranderingen te willen accepteren. Uit de 'Palestina-documenten', die eerder dit jaar door al-Jazeera werden gepubliceerd, bleek bijvoorbeeld dat Palestijnen bereid waren concessies te doen over de meeste Joodse wijken die na 1967 werden gebouwd.
soevereiniteit
Palestijnen spreken ook over verdeling van soevereiniteit. De Arabische wijken moeten volgens hen onder Palestijnse soevereiniteit komen. Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever krijgen vrije toegang tot Jeruzalem. De Joodse wijken blijven onder Israëlische heerschappij als hoofdstad van Israël. De bedoeling is dat de stad 'open' blijft. Dat wil zeggen geen muur of versperring tussen de Israëlische en Palestijnse wijken. Iedereen moet ongestoord van de ene wijk naar de andere kunnen reizen, ongeacht onder wiens soevereiniteit elke wijk staat.
Maar wat zijn de consequenties voor de veiligheid? De Palestijnse activist Hanna Siniora stelt dat vijandschap wordt veroorzaakt door bezetting en gebrek aan zelfbeschikking. Als de Palestijnen een eigen staat hebben, kunnen Israël en Palestina vrije en open grenzen hebben, meent hij. Misschien nog niet direct, maar wel als de vrede is gestabiliseerd.
Niet iedereen is echter zo optimistisch. Israëlische en Palestijnse veiligheidsdiensten kunnen veel doen om terreuraanslagen te stoppen, maar zullen niet altijd succesvol zijn. Het Midden-Oosten is rijk aan extremisten die maar wat graag dood en verderf zaaien bij de partij die zij haten. Breekt er geweld uit in het nieuwe en open Jeruzalem, dan lopen de levens van Israëliërs en Palestijnen gevaar, zakt het toerisme ineen en kunnen de heilige plaatsen worden beschadigd. Het is daarom van belang dat Jeruzalem onder toezicht blijft staan van één veiligheidsapparaat en één uiteindelijke soevereiniteit.
muur
Dat wil niet zeggen dat alles moet blijven zoals het nu is. Israël zelf heeft de eenheid niet serieus genomen. De huidige muur, bijvoorbeeld, loopt door Arabische delen van de stad. De bewoners aan de andere kant van de barrière kunnen Jeruzalem weliswaar nog binnen, maar moeten wel door een wegversperring van de grenspolitie. Onder de Palestijnen is een groot gebrek aan huizen. Volgens Dr. Jeff Halper van het Israëlische Comité tegen Huisverwoestingen zijn in Oost-Jeruzalem 25.000 woningen te weinig. Verder hebben in de Arabische wijken de gemeentescholen, waar het onderwijs gratis is, duizend klaslokalen tekort. Als daar geen plaats, moeten ouders hun kinderen naar privé- of 'onofficiële' scholen sturen. Ze draaien dan zelf op voor de hoge kosten. Bovendien laat de dienstverlening in Oost-Jeruzalem sterk te wensen over.
Als de Palestijnen - een derde deel van de bevolking - allereerst gebruik zouden maken van hun recht om te stemmen voor burgemeesters en gemeenteraden, en vervolgens zouden deelnemen aan het gemeentebestuur, dan zouden ze verbeteringen kunnen doorvoeren. Ze zouden bij een politieke regeling voor de stad ook verregaand zelfbestuur in eigen wijken kunnen krijgen. Het zou ideaal zijn, als ook Palestijnen betrokken zouden worden bij de Israëlische politiemacht voor de stad. Maar dat lijkt - gezien het niveau van haat en wantrouwen - nu nog zeer ver weg.
De onderhandelingen liggen op het ogenblik stil en het ziet er niet naar uit dat ze zullen worden hervat. Maar als dat gebeurt, zouden Israëliërs en Palestijnen kunnen kijken naar regelingen waarbij niet één partij alles voor het zeggen heeft, of waarbij de soevereiniteit op ingewikkelde wijze wordt verdeeld en waarbij de veiligheid op het spel komt te staan. <

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen