donderdag 28 april 2011

Overeenkomst tussen Hamas en Fatah

Elder of Ziyon en ook Barry Rubin zijn behoorlijk cynisch over deze nieuwe overeenkomst, en niet zonder reden. Erkenning van Israel gaat Fatah al moeilijk genoeg af, en deze overeenkomst zal daar niet bij helpen. Er is overigens voor zover ik weet weinig bekend over wat over onderhandelingen met Israel is afgesproken, maar de PA bleef vorig jaar maar eisen stellen, en Hamas moet zich natuurlijk nog wat onverzettelijker tonen. Volgens zowel Elder als Rubin is de overeenkomst er na jaren gesteggel uiteindelijk gekomen met het oog op de mogelijke erkenning van een Palestijnse staat door de VN in september:
The PA is putting all of their eggs in the unilateral recognition basket, that they are hoping the world provides to them in September. The biggest obstacle to that recognition was the simple fact that the PA and Hamas are hopelessly split - ideologically, physically and politically. There is no way that sympathetic Europeans can overlook that problem and support the establishment of a state where there are two competing rulers.
By then, they hope, Palestine will already be de facto recognized as a state, and Israel will be on the ropes politically anyway. The world will be cheerleading the PalArab insistence on ethically cleansing the heart of the Land of Israel of Jews, and Hamas-Fatahstan will blame all of their new problems on Israel. They will say things like they cannot accept Palestinian Arab "refugees" in their new state as long as Israel holds any of "their" land. The ever present threat of them exploding in a new terror war will cause the West to pressure Israel, as always, as they insist on Israeli concessions to solve their problems.

The outline of what is coming is clear. Because we've seen this game before. Unfortunately, Western amnesia will help ensure that it plays out the way the PalArabs are planning it.

Het is iedere keer weer verbluffend hoe kritiekloos velen zich opstellen tegenover de Palestijnen. Wil deze overeenkomst de vrede dichterbij brengen, dan zal de internationale gemeenschap duidelijk moeten maken dat Israel erkend moet worden en de vluchtelingen en hun miljoenen nakomelingen niet terug kunnen naar Israel. Men zal bovenal duidelijk moeten maken dat alleen directe onderhandelingen tot vrede kunnen leiden, en dat wat voor erkenning dan ook voorwaardelijk is en alleen geldt mits met Israel een overeenkomst wordt bereikt. Dit alles is natuurlijk wishful thinking, maar laten we de hoop niet verliezen en tegen beter weten in geloven dat Elder's pessimisme niet wordt bewaarheid. Of hieraan op bescheiden schaal bijdragen door politici en anderen hierop te wijzen.
From JPost:
Palestinian Authority President Mahmoud Abbas's Fatah movement hammered out an agreement with rival group Hamas on Wednesday, setting the stage for forming an interim government as well as fixing a date for a general election.

"The consultations resulted in full understandings over all points of discussions, including setting up an interim agreement with specific tasks and to set a date for election," Egyptian intelligence said in a statement.

Spokespeople for both Hamas and Fatah confirmed that "all differences" have been worked out between the long-feuding Palestinians political movements.

A spokesperson for Palestinian Authority President Mahmoud Abbas said that Hamas has agreed to hold elections within a year, a part of the reconciliation deal it signed in Cairo.

A Hamas spokesperson said that "all points of differences" between the rival groups have been overcome. He added that officials in Cairo will soon invite top Hamas and Fatah officials for a signing ceremony in the Egyptian capital.
Here is where it is useful to know a little history.

Palestinian Arabs have long been able to put together temporary, paper agreements and truces to achieve larger political goals. Inevitably, Westerners are consistently  fooled by these, stupidly believing that short-term absence of violence indicates a long-term shift in attitudes.

In 1947, in the months before the UN Partition vote, virtually all Arab terror against Jews stopped. Amazing! The Arabs were proving to th world that they could act responsibly and run an Arab-led Palestine where they would protect the Jews as Islam requires them to, and they were puching this as an alternate plan to partitioning Palestine.

But within hours of the UN vote to partition Palestine, the Arabs gave up their pretense of peacefulness and started attacking Jews (in those days, they didn't bother with calling them "Zionists.")

In the months before Israel's unilateral withdrawal from Gaza, Hamas managed miraculously to reduce rocket fire from Gaza, and the rocket count dropped dramatically from 1157 in 2004 to 417 in 2005 as Israel implemented the plan. The next year, the number of rocket attacks increased back up to nearly the pre-disengagement levels.

Now the Palestinian Arabs are faced with another deadline.

The PA is putting all of their eggs in the unilateral recognition basket, that they are hoping the world provides to them in September. The biggest obstacle to that recognition was the simple fact that the PA and Hamas are hopelessly split - ideologically, physically and politically. There is no way that sympathetic Europeans can overlook that problem and support the establishment of a state where there are two competing rulers.

Hamas also recognizes the immense political value that recognition would bring them - something that, like the disengagement, would happen once and would likely never be reversed.

So even though Fatah and Hamas have been negotiating for years over the exact same issues without being able to come to an agreement, they now are agreeing to paper over their differences with vague wording that is just enough to convince the credulous, wishful-thinking West that the major obstacle to Palestinian Arab independence has been removed.

Note the little we do know: "Hamas has agreed to hold elections within a year." You can bet that the elections will be scheduled after September, because the result of elections beforehand - either way - would torpedo any chance for a unity government.

Vagueness will be the hallmark of the agreement - just enough to fool the world into thinking that these two groups can work together. Hamas can play the unity game until September, and, if the world is sufficiently fooled, for a few months afterwards. Then the elections, or absence of elections, will start to rock this false alliance.

By then, they hope, Palestine will already be de facto recognized as a state, and Israel will be on the ropes politically anyway. The world will be cheerleading the PalArab insistence on ethically cleansing the heart of the Land of Israel of Jews, and Hamas-Fatahstan will blame all of their new problems on Israel. They will say things like they cannot accept Palestinian Arab "refugees" in their new state as long as Israel holds any of "their" land. The ever present threat of them exploding in a new terror war will cause the West to pressure Israel, as always, as they insist on Israeli concessions to solve their problems.

The outline of what is coming is clear. Because we've seen this game before. Unfortunately, Western amnesia will help ensure that it plays out the way the PalArabs are planning it.

woensdag 27 april 2011

Gaan hamas en fatah echt samen?

Juichend wordt in allerlei kranten geschreven over een overeenkomst van fatah met hamas.

Maar het zou niet de eerste keer zijn als uiteindelijk ook dit weer een dode mus zou blijken te zijn.

De verschilpunten zijn legio:

-onderhandelen met Israel

-machtsbasis in Gaza en op Westoever


-wie wordt de echte leider

-wie en hoe gaat men de verkiezingen regelen

Er zijn nog andere pijnpunten, maar de genoemde zijn al moeilijk genoeg.

Mijn motto is: eerst zien en dan geloven.




Ynews 27/4/11




Palestinian officials: Unity agreement reached

Rival Palestinian groups announce signing of initial agreement ending four-year-old rift. Deal calls for formation of interim government in coming days, preparations for elections year from now

News agencies

Latest Update: 

04.27.11, 18:53 / Israel News

Description: Share on TwitterDescription: Share on Facebook


Palestinian officials from the rival Fatah and Hamas movements say they have reached an initial agreement on ending a four-year-old rift that has left them divided between rival governments in the West Bank and the Gaza Strip.


The officials say the plan calls for the formation of a single caretaker government in the coming days, and preparations to hold presidential and legislative elections a year from now.


"The two sides signed initial letters on an agreement. All points of differences have been overcome," Taher Al-Nono, the Hamas government spokesman in Gaza, told Reuters. He added that Cairo would shortly invite both sides to a signing ceremony.


The accord was first reported by Egypt's intelligence service, which brokered the talks.


"The consultations resulted in full understandings over all points of discussions, including setting up an interim agreement with specific tasks and to set a date for election," Egyptian intelligence said in a statement.


In a statement carried by the Egyptian state news agency MENA, the intelligence service said the deal was hatched by a Hamas delegation led by Moussa Abu Marzouk, deputy head of the group's politburo, and Fatah Central Committee member Azzam al-Ahmad.


It said the agreement would allow Egypt to invite all Palestinian factions to sign a national reconciliation agreement in Cairo in the next few days.


Al-Ahmad and Abu Marzouk said the agreement covered all points of contention, including forming a transitional government, security arrangements and the restructuring of the Palestine Liberation Organization to allow Hamas to join it.


A senior Egyptian intelligence official told Reuters that he expected Abbas and Hamas leader Khaled Mashaal, who is based in Damascus, to attend the signing of the agreement in Cairo.


Despite the agreement, key questions remain about who will control the rival security forces.


Disagreements over security control erupted into the June 2007 civil war that ended with Hamas seizing control of Gaza.


Earlier, Prime Minister Benjamin Netanyahu said that the Palestinian plan to declare an independent state hurts their commitment to peace talks with Israel and an accord. "The accord can only be achieved through negotiations," he told US senators.


AP, Reuters and Elior Levy contributed to this report,7340,L-4061418,00.html


dinsdag 26 april 2011

Syrië binnenkort lid van VN Mensenrechtenraad?

De tragicomedie van de VN Mensenrechtenraad gaat door. Na het jarenlange lidmaatschap van Libië en Iran zal nu ook Syrië hoogstwaarschijnlijk tot dit gezelschap verlichte landen toetreden, en mag het andere landen de maat nemen over hun (vermeende) mensenrechtenschendingen. Eind mei is de stemming.
This year, there's what's called a "clean slate," meaning that four countries were chosen within the Asia group for the four seats. They are India, Indonesia, Philippines, and, yes, Syria. (Syria's candidacy has also been embraced by the Arab League and the Organization of the Islamic Conference.) Unless more Asian countries now opt to vie for the vacant seats, it could soon be a done deal.
Traditionally, when the general vote occurs, the candidate countries selected by their respective regional blocs are automatically endorsed, with perhaps a few dissenting votes, by the larger group.
Het Aziatische blok vond Syrië blijkbaar een goede kanidaat, beter natuurlijk dan Israel, een van de weinige landen in de regio met een parlementarie democratie, een werkelijk vrije pers en talloze organisaties die het beleid van de regering zeer kritisch volgen en die kritiek niet onder stoelen of banken steken. Israel wordt nooit voorgedragen, en zal nooit zitting hebben in de raad, simpelweg omdat de Arabische staten dat niet toestaan. Laat dat niet zien dat dat hele systeem van regionale blokken die zelf kandidaat-staten mogen voordragen voor de verschillende gremia, niet werkt? Landen met genoeg connecties, macht en vrienden worden gekozen, niet landen die op het betreffende gebied een bijdrage aan een betere wereld kunnen leveren.

Code Red: Syria Could Soon Join UN Human Rights Council

Posted: 04/24/11 05:40 PM ET

No, this isn't a bad joke.

The very same Syria that today is mowing down its own people in the streets could well be elected a member of the UN Human Rights Council on May 20th.

Here's how it works:

The Council is comprised of 47 member states. Each is elected for a three-year term, with one-third of the seats becoming vacant each year. According to the UN General Assembly resolution creating the Council in 2006, Asia is assigned 13 of the 47 seats, with the other four regional blocs divvying up the remaining 34. Four of the 13 Asian seats become vacant now.

This year, there's what's called a "clean slate," meaning that four countries were chosen within the Asia group for the four seats. They are India, Indonesia, Philippines, and, yes, Syria. (Syria's candidacy has also been embraced by the Arab League and the Organization of the Islamic Conference.) Unless more Asian countries now opt to vie for the vacant seats, it could soon be a done deal.

Traditionally, when the general vote occurs, the candidate countries selected by their respective regional blocs are automatically endorsed, with perhaps a few dissenting votes, by the larger group.

To indicate its willingness to comply with the Council's mission, Syria has formally pledged "its commitment to respect and to support the inalienable nature of all human rights," adding it "would contribute to accomplish the objectives of the Council, and would support the national and international efforts for promotion and protection of human rights for all, without distinction and selectivity or politicization."

Don't laugh. The Syrian government expressed this with all due solemnity. Given the abysmal record of some others who've been chosen to serve on the Council, it could be enough to get it elected.

Of course, putting Syria on the UN Human Rights Council would make a mockery of the whole exercise.

One hardly knows where to begin in documenting Syria's utter and total disregard for human rights. And, incidentally, this long predates the current bloodshed.

For starters, the regime has no legitimacy. In 2000, Bashar Assad inherited power from his father, Hafez Assad, who himself was no Jeffersonian democrat nor was he, shall we say, the product of the free will of the people. The ruling elite come from the Alawite community, which comprises just 12 percent of the total population.

Open elections in Syria? No. Protection of civil liberties? No. Due process? No. Independent judiciary? No.

Emergency rule? Yes. Torture? Yes. Administrative detention? Yes. Censorship? Yes.

What's more, Syria not only flouts human rights protections at home, but beyond its borders as well.

Damascus houses terrorist groups like Hamas, whose stated aim is the destruction of Israel and the murder of Israelis wherever they may live.

Syria, a bosom buddy of Iran, is involved in the trans-shipment of weaponry to Hezbollah from Iran, in flagrant violation of UN Security Council resolutions and with the aim of strengthening a terrorist entity at the expense of the centralized government in Lebanon.

Until 2007, when Israel took action, Syria pursued a clandestine nuclear-weapons program in collaboration with North Korea. To what end? It's not hard to guess. Whether it has sought to restart that program remains an open question. What's not in question, however, is Syria's failure to cooperate with the International Atomic Energy Agency (IAEA) on inspections.

And it was clear to French President Jacques Chirac that Syria had a central hand in the murder of his friend, Rafik Hariri, the former prime minister of Lebanon, and 21 others in Beirut in 2005.

But despite this deplorable record, Syria has gotten off quite easy.

Bashar Assad was mistakenly seen as a reformer from the get-go by many observers who presumably would rather not have their comments at the time recalled. Because he had spent time in England, was computer savvy, had an attractive wife, and represented a generational shift from his thuggish father, Assad was heralded as ushering in a new era.

Less than one year after he took office, Syria was elected to the UN Security Council as a candidate of the Asian group, with 160 out of 177 votes.

More recently, an unending procession of Western dignitaries have made their way to Damascus in the misplaced, if stubborn, belief they could draw Assad away from the Iranian orbit, laud internal progress, and encourage closer ties. The visitors have included several notable members of the U.S. Congress.

After President Sarkozy took office in 2007, France began to reverse course on the hostile stance towards Syria of President Chirac. Turkish Prime Minister Erdogan embraced the Syrian leader and struck defense and other deals with him. Russia agreed to sell deadly missiles to the Syrian regime. And the U.S. returned its ambassador to Damascus in January, after downgrading bilateral ties in 2005 over the Hariri assassination.

Vogue, the fashion magazine, went so far as to feature the Syrian First Lady in its March issue. The spread could not have been more fawning -- or ill-timed.

And now, lest there have been any doubts all along, Syria has shown its true colors for the world to see.

While uttering empty words about reform, Assad has unleashed the vast power of the state to kill hundreds of his countrymen who dared to peacefully and courageously challenge his rule -- and the end is not in sight.

He's tried to keep the media out, but social media can't be stopped as easily, so we've heard loud and clear from opposition groups. The world knows what's happening there.

What next?

Well, in the case of Libya, after initial hesitation, the international community sprang into action to confront Gaddafi's crimes.

The UN Human Rights Council met in special session. It recommended the suspension of Libya's membership -- which itself had been a travesty when it occurred in 2010. The UN General Assembly endorsed the suspension. And, of course, the UN Security Council took important decisions.

With Syria, it's still unclear. It could go either way.

Within weeks, Syria could be elected a member of the UN Human Rights Council and, despite its own horrendous record, sit imperiously in judgment of others for the next three years.

Or, like Libya, it could instead become the target of a special session of the UN Human Rights Council -- and possibly other UN bodies -- for its systematic violations of human rights and possible crimes against humanity.

The world should be watching closely.

It will reveal a great deal about how the Council works, how regional blocs -- in this case, Asia -- either embrace or reject murderers in their midst, and how individual countries act. Remember that each country has one vote, and those votes will determine the outcome.

We can only hope that a clear majority of the Council will get "Syria-ous."

For more information, visit


zaterdag 23 april 2011

Geen humanitaire crisis in Gaza volgens Rode Kruis

Opzienbarend dat het Rode Kruis nu toegeeft dat er geen humanitaire crisis in de Gazastrook is.
De Gazavloot van vorig jaar mei was in zekere zin succesvol, daar de hierbij gepaard gaande internationale kritiek Israel noopte om de blokkade van Gaza te verlichten, die voorheen alleen essentiële levensmiddelen en medicijnen doorliet. Wel staat men op controle van wat de strook in en uit gaat, en dat is een doorn in het oog van radikale anti-Israel activisten als Rob Groenhuijzen, die Hamas vrij baan willen geven om zich tegen Israel te bewapenen. 
Een vredelievend regime dat Israel niet wil vernietigen en niet haar buren met raketten en mortieren bestookt, zou de oplossing zijn voor het isolement en de economische stagnatie die de strook nu in haar greep houdt, maar over de Hamas terreur naar de eigen bevolking en naar haar buren hoor je de solidaire 'vredesactivisten' van "Free Gaza" en ISM niet. Nee, de onlangs door islamisten vermoorde Italiaanse "vredes"activist Vittorio Arrigoni ging vrolijk op de foto met Hamas premier Haniyeh, en vele activisten voor hem.
Red Cross official: There is no humanitarian crisis in Gaza
The Red Cross is an international organization founded in 1863. It promotes laws that protect the victims of war and provides humanitarian aid to people living in conflict zones. IDF Spokesperson Mathilde Redmatn, deputy director of the Red Cross is Gaza, says her organization's repeated requests to monitor Gilad Shalit's condition have been refused by Hamas

Rotem Caro Weizman

Mathilde Redmatn is the deputy director of the Red Cross in the Gaza Strip. Redmatn has had the opportunity to see with her eyes what most of us only see on television screens.

On previous assignments, Redmatn has lived in Congo and Colombia. Her activities in Gaza are completely different, she says. 

"Of course the work is different everywhere, but here the fabric of life is problematic," she says. "There are two peoples, one living under closure and one living under daily rocket fire, which violates international law.

Redmatn has a lot to say about problems related to the closure Israel has placed on Gaza but she also talks about the surprising normalcy in one of the most explosive regions of the world that receives extensive media attention.

"There is no humanitarian crisis in Gaza," she explains. "If you go to the supermarket, there are products. There are restaurants and a nice beach.  The problem is mainly in maintenance of infrastructure and in access to goods, concrete for example. Israel has the legitimate right to protect the civilan population, this right should be balanced with the rights of 1.5 million people living in the Gaza Strip. Despite the easing of the closure and the partial lifting of export bans in the wake of the flotilla incident, continued restrictions on the movement of people and difficulties in importing building materials hampered sustainable economic recovery and dashed any hope of leading a normal and dignified life".

The Red Cross is an international organization founded in 1863. It promotes laws that protect the victims of war and provides humanitarian aid to people living in conflict zones.  Red Cross representatives have worked in Gaza since 1967. Their goal, says Redmatn, is twofold.

"We are documenting human rights violations according to international law and we speak with relevant parties on how to take care of the issue," Redmatn says.  "We are talking about captives , soldiers, the wounded, and in fact anyone defined by the Geneva Convention. Additionally, in the area of humanitarian assistance, we are mainly engaged in the areas of water and sanitation. We are talking about a highly dense population.  Most of the infrastructure cannot be improved due to the closure so we try to improve the situation with existing tools. One example of this is a factory we helped establish in order to clean sewage water that spills into the sea."

The Marmara, Hamas and the Arab world

It is important to remember that the Red Cross is not a political organization by definition.  It operates through reports and two-sided dialogue, without expressing its own positions, maintaining complete neutrality.

"Our goal is not to negotiate peace, but to ensure the well-being of the civilian population," Redmatn says. "We understand and recognize Israel's right to security but it needs to maintain the balance between that and the right of Palestinians living in Gaza to a living and to proper medical care.  Of course this is also the responsibility of Hamas to its citizens and therefore we also have relations with them."

The Red Cross played a role in the Gaza flotilla incident last year.

"We offered our assistance to Israeli authorities in regards to people who were arrested who were from countries without diplomatic relations with Israel," Redmatn says. On the question of whether the flotilla was peaceful, she answers neutrally "this is a matter we discuss with the responsible parties." According to her, the flotilla led to changes in Israeli policy on Gaza but those changes are not yet complete.

"More goods enter, but there is still room for improvement" in regards to exports and the passage of people, she says.

A clear goal, but is it possible in light of the current threat? The subject, Redmatn says, is sensitive.

"Rocket fire from the Gaza Strip is against international law because it is directed at civilians," she says. "We conduct confidential or bilateral dialouge with Hamas on the matter. As time passes, the dialogue also develops."

On recent events in the Arab world, Redmatn says: "The new wind blowing in the Arab world doesn't change the current activities of the Red Cross in the Gaza Strip. It's still too early to tell what will happen and how needs will change. In any case, we will respond quickly to changes and we will see what the future holds."

"We will continue to ask to monitor Gilad Shalit but we do not have the capability to force anything on Hamas"

Operating in the Gaza Strip requires the Red Cross to work on an ongoing basis with the IDF.

"The relationship with the IDF has developed over the years," Redmatn says. "The army understands our mandate. We are in daily contact with each other to coordinate the entry of goods into Gaza and the entry and exit of people, sometimes our personnel and sometimes patients who are going to Israel to receive medical care. The second matter still needs improvement as the time required to cross the border is still long. We hope to augment the medical equipment in Gaza itself in order to reduce the number of people who need to go outside [of Gaza]."

These days, she says, the organization has the goal of strengthening the relationship with IDF soldiers.

"Not everyone understands what we are doing," she says. "Therefore, we talk about our work to soldiers who serve at the Erez crossing. The intention is to expand this to the entire area around Gaza."

But working with the IDF does not only regard the civilian population living in Gaza; it also touches on captive IDF soldier Gilad Shalit.

Repeated requests by the Red Cross to monitor Shalit's condition have so far been met with persistent refusal by Hamas.
"When a person's freedom is taken away, he deserves at least contact with his family," Redmatn says. "We will continue to ask but we do not have the capability to force anything on Hamas.  Hamas' refusal is based on security reasons. Hamas is afraid of the IDF's advanced technological capabilities and believes that allowing contact will lead to the location of Gilad."

Redmatn called on all sides to abide by international law.

"It is important that organizations and countries respect international law," she said. "Only thus will the situation get better."


donderdag 21 april 2011

Bedrijft het NOS-Journaal staatsantisemitisme?

Ik kan mij grotendeels vinden in onderstaand artikel van Dirk-Jan van Baar, maar het volgende betwijfel ik:
"Kritiek op Israël lag lange tijd heel erg gevoelig, bleef daardoor tot de privésfeer beperkt, en is pas na 9/11 (toen oud-ministers als Hans van den Broek ermee kwamen) respectabel geworden. Mensen te pas en te onpas antisemitisme verwijten is niet alleen verkeerd, het werkt ook averechts."
Ik heb van verschillende mensen gehoord (zelf hield ik me er toen nog niet zo mee bezig) dat ook in de jaren '80 en '90 kritiek op Israel in de media al gebruikelijk was, terecht al dan onterecht. Het is sinds de tweede intifada en 9/11 wel erger geworden is mijn indruk (een onderzoek hiernaar zou interessant zijn), en de kritiek is momenteel volledig doorgeschoten en is soms zelfs antisemitisch van karakter. Ik ben het met Van Baar eens dat het NOS journaal geen antisemitisme verweten kan worden, maar zij werkt wel mee aan een klimaat waarin de grens wordt overschreden. Israel wordt stelselmatig als wreed en inhumaan voorgesteld, en Hamas juist als relatief gematigd en redelijk. De berichtgeving tijdens de Gaza oorlog was stuitend. Er werd een beeld geschetst van Israelische soldaten als kindermoordenaars. Israel zou de bevolking van Gaza kollektief straffen voor een paar raketjes die niet veel voorstellen. Dat in Israel een miljoen mensen al wekenlang hun huizen nauwelijks uitkwamen, en de scholen in dit gebied dicht waren, werd niet vermeld. Dat verklaart ook mede het lage aantal slachtoffers in Israel: men deed er alles aan de eigen burgerbevolking te beschermen, in tegenstelling tot Hamas, dat wel bunkers en schuilplaatsen had voor zichzelf maar de bevolking aan haar lot over liet (of sterker nog, deze als menselijk schild gebruikte).
Ik moet Van Baar helaas gelijk geven dat Joden soms te snel met de antisemitisme aantijging aan komen zetten, en heb dat zelf pas nog ervaren in de discussie rond de Joodse rituele slacht. Zie: Hoe koosjer is slachten?
Het genoemde interview met Manfred Gerstenfeld op De Dagelijkse Standaard is daar in 3 delen terug te vinden, maar met wat moeite, vandaar hier de links:
Hoewel op zich lezenswaardig, doet Gerstenfeld wat krachtige uitspraken die zwaar over de top schijnen, zoals dat Nederland "staatsantisemitisme" bedrijft op 3 onderdelen, waarvan eentje tenminste hieronder wordt weersproken door Van Baar.
Gerstenfeld verwijst onder meer naar een studie over de berichtgeving van de NOS over Israel. De enige (recente) studie die wij kennen is te vinden op Israel-Palestina.Info.

Bedrijft het NOS-Journaal staatsantisemitisme? Welnee

Geplaatst door Dirk-Jan van Baar op 19 april, 2011 - 19:00 in Frontpage

Interesssant interview van Joost Niemöller vandaag op de Dagelijkse Standaard met Dr. Manfred Gerstenfeld, over de toename van het antisemitisme in Europa en ook in Nederland. Het gaat over de usual suspects, zoals Dries van Agt en Gretta Duisenberg, maar ook over de berichtgeving van het NOS-Journaal. Dat zou staatsantisemitisme bedrijven. Dat is nog een graadje erger dan 'gewoon' antisemitisme, want als de staat zich erachter plaatst is er van een officiële door de overheid gestuurde campagne sprake, alsof we hier in Iran leven. Dat is gelukkig niet het geval. Gerstenfeld signaleert zorgwekkende zaken, maar hij overdrijft ook verschrikkelijk. Dat lijkt me op zich al een correctie waard, want minderheden - en dat zijn de Joden per definitie behalve in Israël zelf - hebben geen belang bij overdrijvingen die al snel tot wederzijdse verkettering en stemmingmakerij kunnen leiden. Ook zullen veel buitenstaanders snel hun schouders ophalen. Joden krijgen toch al het verwijt dat ze overal antisemitisme ontwaren, en om die leuke Sacha de Boer nu ook al in dat criminele kamp te plaatsen wekt een overspannen indruk. Het is in Nederland nog altijd zo dat antisemitisme als de ergste vorm van vreemdelingenhaat geldt. Wie daarvan wordt beschuldigd telt in de weldenkende gemeenschap niet meer mee (al is het waar dat het steeds meer als verzachtende omstandigheid geldt als je moslim bent; dan is daar stilzwijgend 'begrip' voor).

Ik ben het ermee eens dat de berichtgeving van het NOS-Journaal over het Midden-Oosten eenzijdig is. Israël wordt altijd als de sterkste partij gezien, en dus de partij die het meest te verwijten valt en als eerste met concessies moet komen. Die (verkeerde) zienswijze is overigens niet uniek voor het NOS-Journaal. Op vrijwel alle Europese journaals is dit de teneur, op de Belgische televisiekanalen nog sterker dan in Nederland en helemaal op de BBC en in Britse tijdschriften als The Economist, die in Nederland als gezaghebbend en evenwichtig gelden. De AK-partij in Turkije wordt door The Economist stelselmatig als 'mildly islamist' aangeduid en in Groot-Brittannië hoeft Israël nauwelijks op enig krediet te rekenen, terwijl de moslimterreur vaak vergoelijkt wordt of in een perspectief wordt geplaatst waarin het eigen Britse kolonialisme de schuld krijgt van alle ellende van vandaag. Zelfs de Britse premier David Cameron is daar niet ongevoelig voor. Ik zou denken dat in Europees perspectief Nederland nog steeds tot de landen behoort waarin anti-Israëlische en antisemitische gevoelens het minst voorkomen (al nemen ze onder invloed van het toenemend aantal moslims ongetwijfeld toe). De PVV is sterk pro-Israël, is daarmee uniek in Europa, en zou nooit zoveel stemmen halen als Nederland sterk antisemitisch zou zijn. (Of Israël blij moet zijn dat de anti-islamitische PVV zich zo sterk als pro-Israël profileert, is een andere vraag.)

Ook bij het NOS-Journaal mag de moslimwereld op een clemente behandeling rekenen, en dan druk ik me nog heel voorzichtig uit. Maar staatsantisemitisme? De vriendelijke verslaggeefsters zullen het ten stelligste ontkennen. Zij zullen ook zeggen dat het NOS-Journaal elk jaar braaf paraat is bij de Holocaust-herdenkingen en veel doet aan het levend houden van de herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog. Dat is beslist waar, al is het ook zo dat de praktijken van het Derde Rijk soms heel gewiekst tegen Israël en de 'uitroeiingspolitiek' tegen de Palestijnen worden gebruikt. Vreemd soort genocide, als we weten dat de bevolking in de Palestijnse gebieden juist verzevenvoudigd is. Gerstenfeld wijst daarop, maar ik dacht niet dat het NOS-Journaal zich daaraan schuldig heeft gemaakt. Wel is de berichtgeving van het NOS-Journaal vaak politiek correct, maar dat zit in de speciale positie van dit instituut opgesloten en kan moeilijk anders. Voordeel is dat een blik op het NOS-Journaal redelijk adequaat weergeeft hoe er in Nederland over bepaalde kwesties wordt gedacht en waar de grenzen der betamelijkheid liggen. En nogmaals: openlijk antisemitisme geldt nog steeds als onaanvaardbaar, al zijn de grenzen der betamelijkheid wel een stuk in het nadeel van Israël opgeschoven sinds J.A.A. van Doorn zich in 1990 over de berichtgeving van 'de joodse journalistiek' beklaagde (het is overigens niet zo dat hij bij NRC Handelsblad werd verwijderd: hij stapte zelf op omdat hij van mening was ten onrechte door de hoofdredacteur op de vingers te zijn getikt).

Het probleem zit 'm volgens mij veel meer in het feit dat de mensen de ontstaansgronden van het conflict in het Midden-Oosten niet meer kennen en lang het gevoel hebben gehad dat Israël zich vanwege de holocaust veel meer kon permitteren dan andere landen. Dat laatste is voorbij en tegenwoordig zelfs omgedraaid. Israël, zeker het Israël van de Likoed en de kolonistenbeweging, wordt veel kritischer gevolgd en kan eigenlijk geen goed doen. Maar Joodse belangenorganisaties zijn ook lange tijd voorgegaan in de ergste vormen van politieke correctheid, waarbij wel heel snel het antisemitisme werd aangehaald om onwelgevallige stemmen verdacht te maken. Dat werkt nu als een boemerang. Kritiek op Israël lag lange tijd heel erg gevoelig, bleef daardoor tot de privésfeer beperkt, en is pas na 9/11 (toen oud-ministers als Hans van den Broek ermee kwamen) respectabel geworden. Mensen te pas en te onpas antisemitisme verwijten is niet alleen verkeerd, het werkt ook averechts. Het NOS-Journaal is per defintie een produkt van de tijdgeest en nog altijd vooral braaf en politiek correct. Ik dacht toch echt dat staatsantisemitisme - een zeer giftig en gemeen goedje - wat anders was.


woensdag 20 april 2011

Zuur: criticus Wilders nu zelf voor rechter wegens haatzaaien

Als Wilders wordt veroordeeld zou een positief effect daarvan kunnen zijn dat antisemieten en racisten ook makkelijker kunnen worden aangepakt. Ironisch genoeg, of beter gezegd: cynisch genoeg is een van de 'benadeelde mensen' in het proces tegen Wilders, zelf een notoire antisemiet die zaken schrijft als dat "'de Joodse intelligentsia de Holocaust zelf hebben georganiseerd'. Ook stelt De Kreek dat er 'de afgelopen honderd jaar geen groter geteisem is geweest dan de Joden'."
Dat lijkt me toch nog wel een graadje erger dan de Koran met Mein Kampf vergelijken, al is dat natuurlijk ook geen toonbeeld van tolerantie.
Maar wat is nou een geschikte straf voor zo iemand? Ja, zijn websites uit de lucht en een flinke boete, maar verder? Verplicht op stage in Yad Vashem? Of een jaartje zware arbeid op een kibboets? Gesprekken met overlevenden (als die dat aankunnen)? Verplicht een serie boeken en films over de Holocaust bekijken? Is zo iemand uberhaupt nog op een of andere manier te beinvloeden?

Criticus Wilders nu zelf voor rechter wegens haatzaaien

Voormalig advocaat Jeroen de Kreek, één van de benadeelde partijen in het proces tegen Geert Wilders, moet zich volgende week zelf voor de Amsterdamse rechter verantwoorden. Hij staat terecht wegens het beledigen van Joden en het aanzetten tot haat. Dat meldt het AD vandaag.

De zaak is het gevolg van een stroom aangiftes tegen De Kreek van het Meldpunt Discriminatie Internet (MDI). Vooral op zijn website zou hij al jaren lang antisemitische teksten plaatsen.

Onlangs heeft ook het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI) van Ronny Naftaniel aangifte gedaan tegen De Kreek, omdat hij voor Joden beledigende teksten publiceert. Daarbij richt hij zijn pijlen ook op minister Uri Rosenthal van Buitenlandse Zaken.

Op is onder meer te lezen dat 'de Joodse intelligentsia de Holocaust zelf hebben georganiseerd'. Ook stelt De Kreek dat er 'de afgelopen honderd jaar geen groter geteisem is geweest dan de Joden'.

Naftaniel opgetogen
CIDI-directeur Naftaniel is blij dat De Kreek voor de rechter staat om zijn uitspraken over Joden. ,,Goed dat er eindelijk actie wordt ondernomen, al is hij daarmee nog niet van internet verdwenen.''

De Kreek verschijnt geregeld op zittingen in het proces tegen Wilders. Daar wordt hij scherp in de gaten gehouden door beveiligers van de Dienst Koninklijke en Diplomatieke Beveiliging, die in moeten staan voor de veiligheid van Wilders.

Arabist Hans Jansen, een van de getuigen in de zaak tegen de PVV-leider, onthulde afgelopen week dat hij meermalen door De Kreek is bedreigd met de dood.

In een e-mail zou de hij onder meer hebben geschreven dat Jansen 'als een varken afgeslacht moet worden'. Justitie onderzoekt die bedreigingen. In 2007 werd De Kreek veroordeeld tot 118 dagen cel wegens het bedreigen van toenmalig premier Balkenende. (redactie)
18/04/11 12u54

dinsdag 19 april 2011

Hoe vreedzaam was pro-Palestijnse 'vredesactivist' Vittorio Arrigoni?

Hoe vreedzaam was 'vredesactivist' Vittorio Arrigoni? Daar valt wel wat op af te dingen, zoals wel vaker met zogenaamde 'vredesactivisten' voor de Palestijnse zaak. Arrigoni werd afgelopen weekend gedood door Palestijnse extremisten van een aan Al Qaida gelinkte organisatie in de Gazastrook. Elder of Ziyon vond de volgende foto van hem met een wel heel vredelievende boodschap op zijn arm:

So what is on his arm?

Since Arrigoni is being called a humanitarian and peace activist, one can imagine it says something like "No more war" or "Peace forever" or maybe "Mom" or  "I love puppies."

However, this modern martyr who was killed by the very people he loved and supported chose a different message to permanently ink on his arm.

It says "Moqowama." That means "resistance."

The very same word that Palestinian Arab terrorists use to describe suicide bombings, rocket attacks against civilians and everything else they do to target innocent Israelis.

That fact that he chose that word, from all the words in the world, to decorate his body says everything you need to know about how peaceful and humanitarian he was.
Maar er zijn meer hatelijke afbeeldingen te vinden op zijn facebookpagina, zoals deze van een anti-Israel boycotgroep:
Zo definieert Arrigoni zichzelf: niet als voor de Palestijnen, maar tegen Israel

Elder of Ziyon wijst er terecht op dat Arrigoni, zoals zoveel zogenaamde pro-Palestijnse vredesactivisten, meer door haat tegen Israel dan liefde voor de Palestijnen lijkt te werden gedreven:

He never had anything bad to say about Hamas. He never campaigned for Arab countries to stop their discrimination against Palestinian Arabs. He never spoke a word demanding that "refugee camps" in Gaza be dismantled and real homes built.

So-called "Pro-Palestinian activists" are not motivated by love. If they were, they would act completely differently. So the murders of Arrigoni and Juliano Mer-Khamis - done by the people they supposedly love - will not make a dent in far leftist "support" for PalArabs, because they don't support them in any real way.

They only have a shared hate for Israel.

One last cartoon on Arrigoni's Facebook page is stunning in its irony, an irony that his fellow activists will never, ever get:

UPDATE: One more lovely photo that Vittorio thought was wonderful: (h/t Kramerica)

His heart was overflowing with love.

To be clear...he didn't deserve to die. But he doesn't deserve to be remembered as a person who cared one bit about peace or human rights, either.

 He was a hater.
Dit geldt voor veel mensen die bekend staan als voorvechters van de Palestijnse zaak: ze bekritiseren alleen acties van Israel, voor geweld tegen of onderdrukking van Palestijnen door andere landen en actoren is altijd veel begrip, en, belangrijker, dit weet men ook altijd weer Israel in de schoenen te schuiven. Er zijn nauwelijks, misschien wel geen pro-Palestijnen die het echt konsekwent voor de Palestijnen opnemen, of ze nou door Israel, Libanon, Irak of hun eigen leiders worden onderdrukt en gemangeld.

dinsdag 12 april 2011

Bloedige strijd Israël en Palestijnen

Bloedige strijd Israël en Palestijnen, luidt de titel van een artikel wat afgelopen maandag 11 april in ondermeer Parool en het Friesch Dagblad werd gepubliceerd. Die titel suggereert de gelijke mate van verantwoordelijkheid van beide partijen voor het conflict, waarbij de lezers het zicht op de juiste volgorde, aanval en de reactie daarop, ontnomen wordt. In het artikel wordt het aantal, op zichzelf heel betreurenswaardig, van zeker 19 Palestijnen die sinds afgelopen donderdag 7 april om het leven gekomen waren, genoemd. Bovendien zouden al 66 andere mensen gewond zijn geraakt. Maar ook aan Israëlische zijde is er veel leed! Naar mijn mening zijn en blijven er altijd twee of zelfs meerdere kanten aan een conflict. Die verschillende kanten worden in dit artikel niet goed afgewogen. Weliswaar wordt gemeld dat 'de nieuwe geweldsuitbarsting' begon met een Palestijnse aanval op een Israëlische schoolbus, het feit dat die aanval doelbewust plaatsvond wordt niet genoeg toegelicht. Een Palestijnse terrorist vuurde een, vanaf de schouder gelanceerde, anti-tank raket op de schoolbus die als zodanig duidelijk herkenbaar was en waar vlak daarvoor 50 schoolkinderen waren uitgestapt. Daarbij raakten 2 mensen onder wie een 16 jarige scholier gewond. Andere voorbeelden van leed die de Israëli's ondergaan en die onderbelicht blijven, zijn ontwikkelingen rond Gaza. Sinds afgelopen januari laten die zien dat de Palestijnse terreurbewegingen bewust de aanvallen op Israël hebben geëscaleerd sinds het uitbreken van de opstanden in Egypte en Tunesië. Palestijnse terroristen hebben afgelopen donderdagmiddag vanuit de Gazastrook een spervuur ​​van niet minder dan 45 projectielen, raketten en mortiergranaten afgevuurd op dorpen in het zuiden van Israël. Vanuit Israël wordt op die aanvallen gereageerd. De beeldvorming over die reacties worden steeds negatiever. In toenemende mate wordt Israël daarbij gezien als een wrede agressor tegenover bijna weerloze Palestijnse burgers die in een underdogpositie verkeren. Hierbij moet worden opgemerkt dat Hamas strijders onschuldige burgers als doelwit kiezen, terwijl de Israëlische strijdkrachten zich richten op de militanten zelf. Een artikel zoals dit, wat alleen het leed van één, de Palestijnse kant, laat zien, doet zeker geen recht aan het toch al zo geschonden imago van Israël.






Bloedige strijd tussen Israël en Palestijnen


Bij Israëlische aanvallen op de Gazastrook zijn sinds donderdag al zeker negentien Palestijnen om het leven gekomen; 66 anderen raakten gewond. De Arabische Liga eiste zondag dan ook een vliegverbod van de Verenigde Naties om nieuwe Israëlische luchtaanvallen te voorkomen.

Het gaat om het ernstigste bloedbad in de Gazastrook sinds de Israëlische Operatie Vergoten Lood in 2008-2009. Toen kwamen in drie weken tijd zeker 1400 Palestijnen en dertien Israëli's om het leven. De meeste Palestijnse slachtoffers waren burgers, bijna alle Israëlische doden militairen.

De nieuwe geweldsuitbarsting begon met een Palestijnse aanval op een Israëlische schoolbus donderdag waarbij twee gewonden vielen, een tiener en de bestuurder. De radicale Palestijnse Hamasbeweging, die sinds 2007 de scepter zwaait in de Gazastrook, heeft laten weten dat die aanslag een vergissing was en dat het niet de bedoeling was kinderen te treffen.

Hamas heeft zaterdag om een staakt-het-vuren gevraagd. Zondag gingen de Palestijnse beschietingen gewoon door. Israël werd getroffen door een tiental projectielen die vanuit de Gazastrook werden afgevuurd.

Israël liet zondag doorschemeren wel oren te hebben naar een bestand. De Joodse staat wil stoppen met het aanvallen van Palestijnse strijders in de Gazastrook als de militante bewegingen de wapens ook laten zwijgen. Dat heeft de Israëlische minister van Defensie, Ehud Barak, gezegd in een interview met de staatsradio in zijn land. Hamas, de belangrijkste militante organisatie die de Gazastrook controleert, liet in een reactie nog eens weten bereid te zijn tot een wederzijdse wapenstilstand met Israël.

De VN en Egypte hebben tussen de strijdende partijen bemiddeld. Een Palestijnse functionaris die bij de gesprekken betrokken was en niet met naam wil worden genoemd, zei dat er al een bestand zou zijn. Een anonieme Israëlische bron suggereerde dat stilzwijgend een staakt-het-vuren overeen zou kunnen zijn gekomen. ''Wij zullen de tegenpartij de komende dagen beoordelen. De mate waarin Hamas de andere militante groepen controleert, heeft invloed op onze manier van handelen'', aldus de anonieme functionaris.

Barak sloot desgevraagd niet uit dat Israël opnieuw met grondtroepen de Gazastrook binnengaat als er geen einde komt aan het spervuur van Palestijnse raketten. De laatste keer dat dit gebeurde, was eind 2008, tijdens Operatie Vergoten Lood.

Ook de Israëlische premier Benjamin Netanyahu heeft zondag gedreigd met een hardere aanpak van militante Palestijnen in de Gazastrook als zij niet stoppen met hun raketaanvallen. ''Als de misdadige aanvallen op Israëlische militairen en burgers doorgaan, zal Israël die beantwoorden met nog meer geweld'', zei hij tegen de publieke radio.

Hoofdaanklager Luis Moreno Ocampo van het Internationaal Strafhof in Den Haag onderzoekt op verzoek van de Palestijnse Autoriteit al meer dan twee jaar of hij bevoegd is voor oorlogsmisdaden tijdens Operatie Vergoten Lood.


















De buitenlandse media en zelfs de EU blijven de huidige situatie in Gaza/Zuid Israel opnieuw aanduiden als een geweldspiraal waar beide zijden in gelijke mate voor verantwoordelijk zijn.


EU commissaris Catherine Ashton gaf na de aanslag in Sa'ad zelfs een verklaring uit waarin met geen woord werd gerept over het afvuren van een geleide antitank raket op een Israëlische schoolbus.

Deze aanslag betekende een nieuwe oorlogsmisdaad door Hamas die minimaal veroordeeld had moeten worden door Ashton.























donderdag 7 april 2011

Juist niet-Israelische Palestijnen lopen gevaar.

Het blijft altijd verbazend stil over Palestijnen die niet door Israel in het nauw komen.

Palestijnen die Irak uitgegooid werden na de val van Sadam Hoesein, mochten geen moslim- of Arabisch land in.

Maanden verbleven ze in de woestijn totdat Brazilie ze asiel bood.

Geen krant of journaal vermeldde deze treurige zaak.

Ook over de Palestijnse kampen, die in Libanon werden aangevallen, werd mondjesmaat bericht ondanks de honderden doden die daarbij vielen.


Nu wordt er altijd gezegd dat Jordanie de Palestijnen netjes heeft opgevangen.

Weliswaar is de zwarte september geen aanbeveling voor Jordanie, maat zelfs de koningin is Palestijnse.

Naar nu blijkt is Jordanie toch niet erg blij met de Palestijnen en dreigen door de Arabische lente-opstanden, die ook Jordanie bereiken, Palestijnen het slachtoffer te worden.

De onrust in Jordanie blijkt namelijk over de positie van de Palestijnen te gaan.

De Bedoeienen zijn van oorsprong de bewoners van Jordanie, ondanks het feit dat de Palestijnen 70% van de bevolking uitmaken.

Bedoeienen en Palestijnen liggen elkaar niet zo erg en dreigen nu de strijd aan te gaan, waarbij het erop lijkt

dat de Bedoeienen de steun van de koning genieten en de Palestijnen de steun van de koning zullen moeten missen.

Spannende ontwikkelingen in Jordanie, maar in Nederland schenkt alleen het Reformatorisch Dagblad daar aandacht aan.

Geen Anja`s, Driesen, Hamburgers of Van Bommels hoor je hierover.



  RD 7/4/11


Palestijnen in Jordanië vrezen voor hun toekomst

07-04-2011 12:00


DAMASCUS – De gebeurtenissen in het Midden-Oosten zijn wel getypeerd als democratische opstanden tegen dictatoriale regimes. Even waar is echter dat de huidige volksopstand in een groot aantal Arabische landen sektarische trekken vertoont. Met als nieuwste slachtoffers: de Palestijnen in Jordanië.


In Bahrein en Saudi-Arabië zijn de heersers niet zozeer bang voor de democratische eisen van hun bevolking, maar veeleer voor de sjiieten. Hier speelt op de achtergrond in alle hevigheid het eeuwenoude zeer tussen de shia- en soenni-tak van de islam.


In Syrië wordt een soennitische meerderheidsbevolking sinds decennia gedomineerd door een regime dat sterk geassocieerd wordt met de alevitische minderheid. Alhoewel iedereen in Syrië dit met kracht tracht te ontkennen, is bij de huidige onrust in het land de oude bitterheid tussen beide geloofsrichtingen wel degelijk aanwezig.


Libië bewijst dat sektarische verdeeldheid niet altijd religieus gedefinieerd hoeft te worden. De huidige burgeroorlog is in wezen de laatste aflevering in de oude strijd tussen Tripolitanië en Cyrenaica, wat in wezen een strijd is tussen verschillende Libische stammen.



Terwijl de afgelopen weken de camera’s van de grote televisie-stations zich richtten op Libië, Jemen en Syrië bleef Jordanië merkwaardig genoeg in de luwte en relatief onderbelicht. Maar juist daar lijkt een conflict aan de oppervlakte te komen dat al jaren smeult. En ook daar is het een conflict dat is verbonden met de sektarische verdeeldheid van de samenleving en in de Jordaanse context betekent dit de sterke onderlinge afkeer tussen de Palestijnen en de bedoeïenenstammen.


Op 5 januari werd in Jordanië een brief openbaar gemaakt die het kleine koninkrijk op haar grondvesten deed schudden. Het schrijven was ondertekend door de leiders van de belangrijkste Jordaanse bedoeïenenstammen. In de brief werd de frontale aanval geopend op koningin Rania, echtgenote van de Jordaanse vorst Abdullah.


De vorstin Rania werd erin de brief van beschuldigd „centra van macht en invloed te hebben opgezet” om haar eigen familieleden te bevoordelen. Volgens de briefschrijvers zouden de activiteiten van de vorstin de monarchie in gevaar brengen.


In de brief werd koning Abdullah opgeroepen om „land en boerderijen die de koningin aan haar eigen Yasinfamilie had geschonken te confisqueren omdat deze eigendom waren van de oorspronkelijke Jordaniërs.”


Om de reikwijdte van deze brief te begrijpen, dient men zich te realiseren dat koningin Rania een in Koeweit geboren Palestijnse is en dat met „oorspronkelijke Jordaniërs” de Jordaanse bedoeïenenstammen worden bedoeld.


Op 24 maart verzamelde zich een grote menigte Jordaniërs in de hoofdstad Amman om vreedzaam te demonstreren. De betoging ontaardde echter in een gewelddadige confrontatie. Het meest verontrustende was dat de betogers openlijk racistische leuzen riepen tegen de Palestijnen: „Dood ze! Jaag ze het land uit!.” De door de Jordaanse regering gecontroleerde media begonnen vervolgens de daaropvolgende dagen een ongekende hetze tegen de Palestijnen.


De bedoeïenen vormen inderdaad de oorspronkelijke bewoners van het Jordaanse koninkrijk en zij vormden altijd de steun en toeverlaat van de monarchie. Het zijn de bedoeïenen die in Jordanië het leger en de veiligheidsdiensten vormen. Zij voelen zich echter steeds meer in het nauw gedreven door de Palestijnen, die volgens sommige schattingen 70 procent van de bevolking uitmaken in Jordanië.


De eerder geciteerde brief, die werd geschreven door vertegenwoordigers van de belangrijkste Jordaanse bedoeïenenstammen, vormt een signaal dat de loyaliteit van deze stammen aan het Jordaanse vorstenhuis begint af te brokkelen. Wat voor koning Abdullah, die zich steeds meer in het nauw gedreven voelt, een alarmerende ontwikkeling moet zijn.


Om zich van de steun van deze bedoeïenenstammen te verzekeren, is de Jordaanse vorst steeds openlijker een anti-Palestijnse politiek gaan volgen. Zo werd de afgelopen jaren vele duizenden Palestijnen in Jordanië op volstrekt onduidelijke gronden hun paspoort, en daarmee hun Jordaanse nationaliteit, afgenomen.


Zowel deze praktijk als de openlijke hetze in de media tegen hen heeft veel Palestijnen in Jordanië bang gemaakt voor wat de nabije toekomst brengen zal. Sommige Palestijnse intellectuelen vrezen dat koning Abdullah, in het nauw gedreven door de demonstraties en om de loyaliteit van de bedoeïenenstammen te behouden, bewust aanstuurt op een openlijke confrontatie of zelfs een burgeroorlog tussen deze bedoeïenenstammen en de Palestijnen.


Om op deze manier de aandacht af te leiden van zijn benarde positie en als teken van goodwill jegens de bedoeïenen, wiens steun zijn bewind zo hard nodigt heeft.


maandag 4 april 2011

Israeliers en Iraniers bieden broederlijk samen hulp

Soms is de werkelijkheid beter dan het verhaal.

Twee teams, die Japan te hulp schoten bij reddingswerk en bij het identificeren van dode,n werkten broederlijk samen.

Dat lijkt heel gewoon: beide teams kwamen te hulp en natuurlijk ondersteun je elkaar.

Het byzondere hier was dat het ene team Israelisch was en het andere Iraans.

In de sport werkt dit niet, dan weigert Iran mee te doen als er Israeliers zijn opgesteld.

Maar hier, waar het om humane inzet gaat, blijkt men normaal te kunnen reageren.

Hopelijk nemen de mensen van beide teams hun herinneringen aan de samenwerking mee terug en delen ze deze ervaring met anderen.




YNET 4/4/11

Iranians, Israelis join forces in Japan

Tehran delegation to tsunami-stricken area cooperates unexpectedly with ZAKA team in giving out food, medicine to locals. Iranian volunteer: 'We are cousins'

Itamar Eichner


04.04.11, 12:59 / Israel News

Description: Share on TwitterDescription: Share on Facebook


An unusual cooperation amidst Japanese catastrophe: An Israeli team of 12 ZAKA (Disaster Victim Identification) volunteers sent to Japan to help out with rescue efforts worked alongside an unlikely team on Sunday – the official Iranian delegation.


This strange joint effort took place in the city of Kamaishi, which was hit badly by the quake and tsunami. The ZAKA team arrived to assist locals rescue and identify bodies buried in the wreckage and to take note of the Japanese disaster incase a similar one was to happen in Israel.


"The Japanese welcomed us very nicely. They hug us wherever we go and thank us for Israeli aid," said ZAKA Chairman and delegation head Yehuda Meshi-Zahav.


In Kamaishi, ZAKA volunteers were able to rescue seven bodies belonging to one family that was buried under the rubble. They also assisted in the identification of the dead. The Israeli team taught the locals to spot crows and explained that, from their experience, dead bodies can be found where crows hover.


"They took us to a hangar containing about 100 unidentified bodies and requested that we help them. We've gained a lot of experience identifying bodies after the tsunami in Thailand, and here the bodies' condition was similar so we were able to help out," Meshi-Zahav explained.


Side by side

The Teheran rescue team also arrived in the city. "We shook hands and became friends. At one point they set up a stand and wanted to hand out food and medicine to the locals. We joined in and there we stood, side by side, handing out food and medicine. They removed the Iranian flag and removed our Israeli flag and we just stood there together. It was very odd," he added.


However, when the Iranians offered the Israeli crew some hot tea, the ZAKA team declined politely due to kashrut reasons. Meshi-Zahav joked and said, "It could have been beautiful if the Iranians tried to poison us in Japan."


In order to avoid a scene the Israelis agreed to drink orange juice from a closed can and later the two delegations took their picture together.

The Iranians told the ZAKA volunteers: "You know we are cousins. The wars and conflicts are between the leaders, but between the people there should be peace. We can't forget we were close once."


Meshi-Zahav admitted: "We were suspicious of them. We hesitated a bit because they hugged us too much."

zondag 3 april 2011

Israel beging geen oorlogsmisdaden volgens Goldstone

In de Wahingtonpost beschrijft Richard Goldstone waarom hij nu vindt dat zijn eigen rapport, het zogenoemde Goldstone-rapport dat namens de VN na de Gaza-oorlog gepubliceerd werd, niet de waarheid weergeeft.

De conclusie is dat Israels opgave van het aantal burgerslachtoffers klopt en aanzienlijk lager uitkomt dan in het rapport vermeld staat. Bovendien blijkt Israel wel degelijk onderzoek naar de omstandigheden waaronder doden vielen onderzoek te doen.

Alleen Hamas weigert ieder onderzoek, hoewel het inmiddels zelf toegeeft dat de Israelische opgave van aantal burgerslachtoffers klopt.

Hierover zegt Goldstone nu dat de conclusie dat Hamas wel oorlogsmisdaden pleegde en nog steeds pleegt, klopt.

Echter: de omstandigheden waaronder in Gaza burgerslachtoffers vielen blijken nu geen indicatie te geven dat er door Israel moedwillig of doelbewust burgers gedood zijn.

Israel heeft dus geen oorlogsmisdaden gepleegd.


Goldstone wijt zijn nieuwe inzichten aan het feit dat Israel weigerde mee te werken aan het onderzoek van de VN, waardoor hij geen volledige informatie kon verzamelen.

En inderdaad maakt Israel die fout geregeld.

Ook aan het VN-onderzoek naar de wenselijkheid van het veiligheidshek weigerde Israel mee te werken.

Uiteindelijk heeft die weigering ook tegen Israel gewerkt.


Israel gaat ervan uit dat eigen grondig onderzoek afdoende is en nu dat onderzoek gaande is, erkent de VN ook de onderzoeksresultaten.

Normaal gesproken doet Israel precies wat er van een land verwacht mag worden om een VN-onderzoek te voorkomen.

Het vreemde is echter, dat al van meet af aan door de VN getwijfeld werd aan goed onderzoek van Israel en dus een eigen VN-commissie werd ingesteld om onderzoek te doen.

Hier wordt duidelijk gemeten met twee maten.

Bovendien wijst Goldstone op het feit dat zijn onderzoek geen juridisch onderzoek was en ook geen juridische consequenties kon hebben.

Maar daar heeft de VN en de EU geen rekening mee willen houden.


Het is natuurlijk prachtig dat Goldstone hiermee nu naar buiten komt, maar de vraag is of het iets verandert.

Het kwaad is allang geschied, Israel staat overal in de beklaagdenbank en minder genuanceerde mensen zullen gewoon altijd het oorspronkelijke Goldstone-rapport blijven citeren.






Reconsidering the Goldstone Report on Israel and war crimes

By Richard Goldstone, Friday, April , 8:42 PM

We know a lot more today about what happened in the Gaza war of 2008-09 than we did when I chaired the fact-finding mission appointed by the U.N. Human Rights Council that produced what has come to be known as the Goldstone Report. If I had known then what I know now, the Goldstone Report would have been a different document.

The final report by the U.N. committee of independent experts — chaired by former New York judge Mary McGowan Davis — that followed up on the recommendations of the Goldstone Report has found that “Israel has dedicated significant resources to investigate over 400 allegations of operational misconduct in Gaza” while “the de facto authorities (i.e., Hamas) have not conducted any investigations into the launching of rocket and mortar attacks against Israel.”

Our report found evidence of potential war crimes and “possibly crimes against humanity” by both Israel and Hamas. That the crimes allegedly committed by Hamas were intentional goes without saying — its rockets were purposefully and indiscriminately aimed at civilian targets.

The allegations of intentionality by Israel were based on the deaths of and injuries to civilians in situations where our fact-finding mission had no evidence on which to draw any other reasonable conclusion. While the investigations published by the Israeli military and recognized in the U.N. committee’s report have established the validity of some incidents that we investigated in cases involving individual soldiers, they also indicate that civilians were not intentionally targeted as a matter of policy.

For example, the most serious attack the Goldstone Report focused on was the killing of some 29 members of the al-Simouni family in their home. The shelling of the home was apparently the consequence of an Israeli commander’s erroneous interpretation of a drone image, and an Israeli officer is under investigation for having ordered the attack. While the length of this investigation is frustrating, it appears that an appropriate process is underway, and I am confident that if the officer is found to have been negligent, Israel will respond accordingly. The purpose of these investigations, as I have always said, is to ensure accountability for improper actions, not to second-guess, with the benefit of hindsight, commanders making difficult battlefield decisions.

While I welcome Israel’s investigations into allegations, I share the concerns reflected in the McGowan Davis report that few of Israel’s inquiries have been concluded and believe that the proceedings should have been held in a public forum. Although the Israeli evidence that has emerged since publication of our report doesn’t negate the tragic loss of civilian life, I regret that our fact-finding mission did not have such evidence explaining the circumstances in which we said civilians in Gaza were targeted, because it probably would have influenced our findings about intentionality and war crimes.

Israel’s lack of cooperation with our investigation meant that we were not able to corroborate how many Gazans killed were civilians and how many were combatants. The Israeli military’s numbers have turned out to be similar to those recently furnished by Hamas (although Hamas may have reason to inflate the number of its combatants).

As I indicated from the very beginning, I would have welcomed Israel’s cooperation. The purpose of the Goldstone Report was never to prove a foregone conclusion against Israel. I insisted on changing the original mandate adopted by the Human Rights Council, which was skewed against Israel. I have always been clear that Israel, like any other sovereign nation, has the right and obligation to defend itself and its citizens against attacks from abroad and within. Something that has not been recognized often enough is the fact that our report marked the first time illegal acts of terrorism from Hamas were being investigated and condemned by the United Nations. I had hoped that our inquiry into all aspects of the Gaza conflict would begin a new era of evenhandedness at the U.N. Human Rights Council, whose history of bias against Israel cannot be doubted.

Some have charged that the process we followed did not live up to judicial standards. To be clear: Our mission was in no way a judicial or even quasi-judicial proceeding. We did not investigate criminal conduct on the part of any individual in Israel, Gaza or the West Bank. We made our recommendations based on the record before us, which unfortunately did not include any evidence provided by the Israeli government. Indeed, our main recommendation was for each party to investigate, transparently and in good faith, the incidents referred to in our report. McGowan Davis has found that Israel has done this to a significant degree; Hamas has done nothing.

Some have suggested that it was absurd to expect Hamas, an organization that has a policy to destroy the state of Israel, to investigate what we said were serious war crimes. It was my hope, even if unrealistic, that Hamas would do so, especially if Israel conducted its own investigations. At minimum I hoped that in the face of a clear finding that its members were committing serious war crimes, Hamas would curtail its attacks. Sadly, that has not been the case. Hundreds more rockets and mortar rounds have been directed at civilian targets in southern Israel. That comparatively few Israelis have been killed by the unlawful rocket and mortar attacks from Gaza in no way minimizes the criminality. The U.N. Human Rights Council should condemn these heinous acts in the strongest terms.

In the end, asking Hamas to investigate may have been a mistaken enterprise. So, too, the Human Rights Council should condemn the inexcusable and cold-blooded recent slaughter of a young Israeli couple and three of their small children in their beds.

I continue to believe in the cause of establishing and applying international law to protracted and deadly conflicts. Our report has led to numerous “lessons learned” and policy changes, including the adoption of new Israel Defense Forces procedures for protecting civilians in cases of urban warfare and limiting the use of white phosphorus in civilian areas. The Palestinian Authority established an independent inquiry into our allegations of human rights abuses — assassinations, torture and illegal detentions — perpetrated by Fatah in the West Bank, especially against members of Hamas. Most of those allegations were confirmed by this inquiry. Regrettably, there has been no effort by Hamas in Gaza to investigate the allegations of its war crimes and possible crimes against humanity.

Simply put, the laws of armed conflict apply no less to non-state actors such as Hamas than they do to national armies. Ensuring that non-state actors respect these principles, and are investigated when they fail to do so, is one of the most significant challenges facing the law of armed conflict. Only if all parties to armed conflicts are held to these standards will we be able to protect civilians who, through no choice of their own, are caught up in war.

The writer, a retired justice of the Constitutional Court of South Africa and former chief prosecutor of the U.N. International Criminal Tribunals for the former Yugoslavia and Rwanda, chaired the U.N. fact-finding mission on the Gaza conflict.