vrijdag 17 juni 2011

Friesch Dagblad: Vredesreizen Israël tonen zwart-wit beeld

 

Het zwart-wit beeld van vredesreizen naar Palestina

IMO Blog, 17 juni 2011

Een wat kortere versie van onderstaand artikel stond gisteren in het Friesch Dagblad, in reactie op een opiniestuk van iemand die met zo'n georganiseerde reis naar de Palestijnse gebieden is meegeweest en wie nou de 'ogen zijn geopend'. Deze reis was van het mij verder onbekende 'Out of the Shadow', maar uit het artikel bleek duidelijk dat men alleen of voornamelijk met mensen van Palestijnse kant had gesproken. Ook United Civilians for Peace organiseert dergelijke reizen, en de mensen die meegaan komen steevast thuis met verhalen over hoe erg de bezetting toch is en hoe onschuldig de Palestijnen. Ze komen om een of andere reden nooit thuis met verhalen over hoe gecompliceerd het toch allemaal ligt, en hoe onverzoenlijk de extremisten aan beide kanten zijn, en dat dezelfde maatregelen die de Palestijnen het leven zo zuur kunnen maken er wel toe hebben geleid dat er in Israel nauwelijks meer aanslagen zijn. En dat de Palestijnse leiders ook niet allemaal even gematigd zijn, en de groene lijn in Jeruzalem niet echt houdbaar is, etc. etc.

Woensdag was de priester Antoine Bodar te gast in Knevel en Van den Brink, omdat hij zijn steun voor de Gaza vloot, waarbij de Hamas en de Moslim Broederschap betrokken zijn, had uitgesproken. Gevraagd naar zijn motivatie vertelde hij over zijn reis met UCP van de winter, waarover hij een dagboek bijhield voor het Nederlands Dagblad. Twee situaties waren hem in het bijzonder bij gebleven: toen hij door het checkpoint bij Bethlehem liep en een soldaat hen daar in de gaten hield, deed hem dat erg denken aan het Derde Rijk. Op de vraag of die vergelijking nou wel zo gepast was, zei hij dat het hem er slechts aan deed denken en hij daar ook niks aan kan doen. Nou kan je gedachtes natuurlijk best uitdagen, en je afvragen of zo'n associatie wel terecht is, en al helemaal of je die in een artikel en op TV voor een miljoenenpubliek moet gaan verkondigen. Blijkbaar vond hij die associatie (en dus verkapte vergelijking) zo treffend dat hij die nu, wederom, wilde delen met het publiek. Er zijn wel meer plekken waar je een grens over moet en door een soldaat in de gaten wordt gehouden. Zouden die Bodar allemaal aan de nazi's doen denken? En was hij werkelijk bang geweest dat die soldaat, zoals de nazi's, zomaar mensen zou doodschieten, gewoon, omdat hij daar zin in had en die anderen als minderwaardig beschouwt?

Bodar geeft nog een voorbeeld, van een Palestijnse begeleidster tijdens de reis die bij Ramallah de grens over moet lopen terwijl de anderen in de bus kunnen blijven zitten. Dat is inderdaad een enorm onrecht, dat een Palestijnse even de bus uit moet voor een extra check (van een paar minuten) en de anderen mogen blijven zitten. Zie ook: Israel bashen om de waardigheid van onschuldige Palestijnen?
Over Bodars dagboek en de onzin die erin staat heb ik eerder geblogd:

Laatst was er weer een traditionele Israël bashing reis, waarbij verschillende bekende schrijvers op kosten van de belastingbetaler te horen en te zien kregen hoe erg Israël is en hoe onschuldig en zielig de Palestijnen. Men ging met onder andere een paar schrijvers en de priester Antoine Bodar langs de bekende plekken zoals Bethlehem en Hebron, en sprak er met de bekende mensen en organisaties zoals Breaking the Silence en het Komitee tegen Huisvernielingen, en natuurlijk werd het op TV uitgezonden, want UCP heeft een geoliede PR machine en zorgt er dus wel voor dat het grote publiek de bevindingen van de deelnemers niet onthouden blijft.

Zie verder: Antoine Bodar en de UCP versie van het Israelisch-Palestijns conflict.

Overigens betuigen ook Brinkhorst en Jan Pronk steun aan de Gazavloot.
Zie over de zogenaamde vredesreizen ook: Politieke toeristen worden gehersenspoeld op 'vredesreis' in Israel/Palestina.


Vredesreizen Israël tonen zwart-wit beeld
(Friesch Dagblad Opinie, 16 juni 2011 - in kortere vorm)

"Je kunt je haast niet voorstellen dat zoiets waar is, maar ik heb het zelf gezien". Aldus Sipke Veltman in het Friesch Dagblad van 4 juni. Hij is met zeven andere Nederlanders in de bezette gebieden geweest en heeft er met verschillende Palestijnen gesproken. Voor zover op te maken uit zijn verslag, heeft men niet met mensen aan de Israëlische zijde gesproken.
Veel mensen gaan de 'ogen open' tijdens dergelijke reizen, gearrangeerd door zogenaamde vredesorganisaties. Palestijnse boeren, vluchtelingen, vrouwen en gehandicapten vertellen hun verhaal, men kijkt naar de acht meter hoge muur (op 95% van de route een hek, maar dat is minder fotogeniek) en ontdekt hoe aardig de Palestijnen zijn en hoe wreed de Israëlische bezetting. En vertelt dat vervolgens aan Nederlandse media, alsof men met een volkomen nieuw inzicht komt.

Bovenstaand citaat verwijst naar een Palestijnse boer die in 1948 al moest vluchten en nu wederom zijn land kwijt zou zijn vanwege de 'muur'. Volgens Veltman wordt Palestijnen zomaar lukraak land afgepakt zonder compensatie. De eigenlijke reden voor de barrière is merkwaardig afwezig uit zijn relaas, namelijk de dodelijke terreurgolf die Israël tussen 2000 en 2004 overspoelde, die mede door deze 'muur' en de gewraakte checkpoints tot staan werd gebracht.
De Palestijnse boeren krijgen wel degelijk compensatie aangeboden voor verlies van land, en meermaals is het traject van de barrière succesvol aangevochten bij de Israëlische rechter en werd de route verlegd; het Israëlische hooggerechtshof weegt af of de gekozen route de Palestijnen niet te zeer benadeelt.

Veltman vertelt dat het dorp van de boer in 1948 met de grond gelijk werd gemaakt, maar laat de context weg van de door de Palestijnen begonnen burgeroorlog, nadat de VN het delingsplan voor Palestina had aangenomen. De Arabieren waren faliekant tegen dat plan en wilden de Joodse gemeenschap verdrijven middels aanslagen, overvallen, beschietingen en wegblokkades.

Veltman vervalt van het ene in het andere cliché over de zo gastvrije en behulpzame Palestijnen, en Israël als 'ultramodern bewapende bezetter'. Hij stelt vervolgens dat hij nu niet 'ineens tegen Israël is' en dat 'beide volken een plek moeten hebben', en ook dat 'mensen zo snel een oordeel hebben', maar aan dat laatste doet hij zelf volop mee. Israël heeft inderdaad een goedbewapend leger, maar is tegelijkertijd erg kwetsbaar zoals de vele aanslagen, vliegtuigkapingen, raketten en andere aanvallen van Palestijnen hebben laten zien. En dan is er ook nog Hezbollah, dat door Iran tot de tanden is bewapend en 50.000 raketten op Israël heeft gericht, en Syrië, en Iran, en het gevaar dat meer Arabische landen een radicale koers gaan varen.

Israël doet niet alleen de Palestijnen van alles aan zoals Veltman stelt, maar verijdelt geregeld aanslagen en aanvallen. Het is jammer dat Veltman en zijn zeven medereizigers niet bij de overlevenden van de schietpartij op de familie Fogel in Itamar zijn langs geweest. De ouders en drie kinderen werden afgelopen maart in hun slaap bruut vermoord door Palestijnse leden van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina. Het is jammer dat Veltman niet in Sderot is geweest, waar de afgelopen jaren duizenden raketten zijn neergekomen, met als doel de inwoners te terroriseren en uit hun stad te verjagen. Dit nadat Israël zich uit de Gazastrook had teruggetrokken. Het is ook jammer dat men geen Israëlische ziekenhuizen heeft bezocht, waar jaarlijks duizenden Palestijnen worden behandeld, zelfs gewonde terroristen.

Hamasleiders verkondigen wekelijks dat ze heel Israël willen vernietigen en dat de Joden terug moeten gaan naar waar ze vandaan komen. De haat tegen Israël en Joden is enorm in de Arabische wereld, en helaas ook wijd verbreid onder de Palestijnen. En dat is niet alleen uit de bezetting te verklaren, want al in de jaren '20 en '30 van de vorige eeuw werden Joden in Palestina door Palestijnse bendes aangevallen. Jammer dat Veltman met open ogen in de propaganda van dit soort 'vredesreizen' trapt. Zeker, beide volken hebben recht op een plekje onder de zon, en kritiek op Israël is soms terecht. Maar de zwart-wit voorstelling die Veltman aan zijn reis heeft overgehouden is zeer schadelijk voor een goede beeldvorming over het conflict. Het doel van dit soort reizen is niet om bruggen te bouwen en mensen de complexiteit van de zaak te laten zien, maar om Israël als de schuldige neer te zetten.

Ik ben zelf in 2006 met een reis van het CIJO, de CIDI jongeren, mee geweest. We hadden gesproken met mensen en organisaties aan beide kanten, en ik kwam thuis met de nog sterkere indruk dat het een complex conflict is en dat er binnen Israël heel divers over wordt gedacht en veel tegenstellingen zijn.

Ratna Pelle

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen