zaterdag 18 juni 2011

Olijfbomen als teken van vrede

In het Friesch Dagblad van afgelopen zaterdag 4 juni is een artikel verschenen van Sipke Veltman met als titel: 'Olijfbomen als teken van vrede'. Dergelijke reizen zijn qua opzet bedoeld als vredesreizen, maar praktisch bekeken resulteert dat in een zwartwit visie, waarbij Israël als de zwarte partij wordt neergezet.

Veltman verwerkt zijn indrukken van een dergelijk reis, in dit geval een tiendaags verblijf op de Westelijke Jordaanover.

In het artikel van de heer Veltman wordt Israël tegenover de Palestijnen geschetst als de bovenliggende partij, die verreweg de sterkste en tegelijk ook een ultramodern bewapende bezetter is. En die partij staat dan tegenover het gastvrije, vriendelijke, vreedzame en goed ontwikkelde Palestijnse volk. Groter kan de tegenstelling niet zijn, en dit komt dan ook erg ongeloofwaardig over. Een volk bestaat nu eenmaal uit individuen die onderling verschillend van karakter zijn en die lang niet allemaal zo aardig kúnnen zijn als Veltman opmerkt.

Ik ben het met de heer Veltman eens dat de betere positie waarin Israël zich bevindt, verplichtingen ten aanzien van de Palestijnen met zich meebrengt. Verplichtingen die Israël wel degelijk op zich neemt! Talloze Palestijnse burgers bijvoorbeeld, worden verpleegd in Israëlische ziekenhuizen waar ze de nodige medische verzorging krijgen.

Veltman vindt, ondanks zijn forse en eenzijdige kritiek, dat Israël toch een opmerkelijke verworvenheid heeft bereikt. Dat ben ik ook met hem eens. Maar Veltman gaat te ver met zijn opmerking dat Israël momenteel aan het doorslaan is. De militante houding van Israël is een reactie op de vijandigheid vanuit de omliggende gebieden, en niet andersom. Veltman pleit ook voor twee staten die in vrede naast elkaar kunnen leven.

Dat kan naar mijn mening misschien nog haalbaar zijn, maar wél met de uitdrukkelijke voorwaarde, vóóraf, dat de Palestijnen het recht op een Joodse staat onomwonden en in alle talen erkennen. Zolang dat nog niet het geval is, kan de veiligheid van Israël niet worden gegarandeerd en blijven noodzakelijke maatregelen ter bescherming van Israël én de inwoners daarvan nodig. Bovendien is het onjuist, zoals Veltman suggereert, om Israël alleen verantwoordelijk te houden voor Palestijns lijden. Dát wordt voor het grootse deel veroorzaakt door de Palestijnse en Arabische leiders zelf.

 

J.S.

 

Zie ook hierover: http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000565.html

 

 

 

 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten