zaterdag 8 oktober 2011

De Pers: Eva Ludemann houdt het Israelisch-Palestijns conflict overzichtelijk

 

IMO Blog, 8 oktober 2011

Dagblad De Pers verwordt steeds meer tot een radikaal anti-Israelisch blaadje, het papieren zusje van website Joop.nl, waar antisemiet Peter Edel deze week mocht uitleggen dat Achmadinejad gelijk had en het zionisme een verderfelijke ideologie is. Peter Edel, misschien herinnert u hem zich nog van zijn boek 'In de schaduw van de Ster'.


Vooral Eva Ludemann en Marcel Hulspas voeren deze strijd, en krijgen daarvoor blijkbaar ongelimiteerd de ruimte van de redactie. 'Feiten' worden niet gecontroleerd, weerwoord niet geboden, tegenstukken niet geplaatst. De Pers kent geen officiële opiniepagina's waar men mensen van buiten met verschillende visies aan het woord laat. Alleen eigen redacteuren schrijven stukken, waarbij de grens tussen nieuws en opinie vaak niet duidelijk is. Onder de vage benaming 'Perspectief' mag alles worden gezegd. Dit levert soms interessante artikelen op, zoals een uitgebreid pleidooi van Kustaw Bessems voor volledige vrijheid van meningsuiting en afschaffing van de wetten tegen belediging en discriminatie in het debat, waarmee dus ook Holocaust ontkenning niet meer bestraft kan worden. Interessant, integer en prikkelend. Maar op zo'n stuk hoort wel een tegenstuk te verschijnen, zodat je je mening scherpt door juist verschillende visies over een onderwerp te lezen. En mensen die in een stuk worden aangevallen (hier o.a. de ministers Donner en Hirsch-Ballin) moeten het recht hebben op weerwoord. Zo hoort dat in professionele journalistiek.

Maar is De Pers wel een echt journalistiek product, een echte krant dus? Hij is gratis, veel dunner en heeft bijvoorbeeld geen vaste correspondenten in het buitenland. Tegelijkertijd presenteert men zichzelf als de 'kwaliteitskrant' onder de gratis bladen, met onafhankelijke stukken en duiding. Vooral duiding, zo blijkt steeds meer. Het nieuws op een integere en professionele wijze verslaan, daar koop je maar een echte krant voor. Bovendien houden mensen wel van die kant en klare meningen, dat no-nonsense toontje van laten-we-er-niet-omheen-draaien. De Pers leest makkelijk weg en toch heb je het idee dat je een goed blad leest en niet je tijd aan het verknoeien bent met een flutkrantje. Slim gedaan. Alleen jammer dat mensen zoveel onzin te lezen krijgen en er zoveel vooroordelen worden bevestigd.

Na een serie dubieuze en suggestieve stukjes van Marcel Hulspas op zijn weblog bij De Pers, die erg veel moeite blijkt te hebben met het feit dat de Joden een volk met een staat zijn, was het vrijdag Eva Ludemann weer eens die de Joodse staat zwart maakte met een serie onwaarheden, halve waarheden en hele leugens. Ze is geen Midden-Oosten deskundige, maar heeft Joodse wortels en woonde 2 jaar in Gaza, en ze kan aardig schrijven, dus mag ze ons geregeld vergasten op haar vooringenomen visie op Israel.

Onder de kop 'Rupsje Nooitgenoeg eet Palestina' beweert ze bijvoorbeeld dat Israel 12% van de Westoever heeft geannexeerd. Een hele leugen. Ze verwijst naar het gebied ten westen van de afscheidingsbarrière, maar dat is geen 12% maar 8% en is niet geannexeerd. Ze somt een reeks aan vermeende landconfiscaties door Israel op en suggereert dat kolonisten zomaar continu Palestijnen van hun land jagen, ergens een paar caravans neerzetten en onmiddellijk worden aangesloten op Israels electriciteitsnet. Natuurlijk werkt het zo niet, en moeten kolonisten net als iedereen een vergunning hebben om ergens te bouwen. Israel bouwt sinds de Oslo Akkoorden nauwelijks nieuwe nederzettingen en sinds 2002 worden de gemeentegrenzen niet verder uitgebreid; men breidt uit in bestaande nederzettingen en dan met name in de grote blokken en binnen de gemeentegrenzen, dus op grond die al eigendom is van de nederzetting.

Het klopt overigens wel dat een deel van de grond van de nederzettingen indertijd niet legaal is verkregen. Ludemann beweert verder dat het nog steeds veel goedkoper is om een huis op de Westbank te kopen en de overheid daar stevig in investeert. De gunstige regelingen zijn echter allang afgeschaft, en tegenwoordig is het dus helemaal niet meer goedkoper een huis op de Westoever te kopen. Ook draaien de kolonisten tegengesteld aan wat mevrouw Ludemann beweert grotendeels zelf op voor de kosten van hun veiligheid, en dit maakt het in feite juist duurder (dit vind ik overigens niet verkeerd, integendeel). Veel nederzettingen huren zelf bewakers in. En nee, niet alle kolonisten zijn religieuze fanaten uit Brooklyn, zoals niet alle Palestijnen terroristen zijn. Veel kolonisten zijn vreedzaam, maar vinden wel dat zij als Jood in dat gebied mogen wonen en meestal ook dat Israel er recht op heeft en er moet blijven. Daar kun je het mee oneens zijn - ikzelf ben voor een territoriaal compromis, maar daarmee zijn het niet allemaal duivels en landhongerige fanatici die het liefst Palestijnen van hun land pesten.

Er wonen anderhalf miljoen Arabieren in Israel. Die vinden niet alleen dat zij recht hebben om in Israel te wonen, maar vaak ook dat het hele land eigenlijk de Arabieren toebehoort en op zijn minst een binationale staat moet worden waar zij als nationale groep vetorecht hebben over essentiële zaken. Zij voeren vaak een strijd om het land, en er zijn veel gevallen van pesterijen, landconfiscaties en het stelen van vee door Arabieren in Galilea en ook in de Negev. Israel treedt daar vaak niet tegen op. Datzelfde gedrag kom je helaas ook bij sommige kolonisten tegen, en ook daar treedt Israel niet altijd hard genoeg tegen op. Het zou mooi zijn als De Pers ook eens aandacht kan besteden aan de Arabische landhonger, waarin de Arabieren geen genoegen nemen met 99% van het Midden-Oosten, maar ook die ene procent die nu Joods is erbij willen hebben. Dat zeggen althans Palestijnse leiders, Iraanse leiders, en ook allerlei mensen en religieuze autoriteiten in Syrië, Egypte, Saudi-Arabië en andere landen.

Israels bezetting van de Westoever heeft overigens wel iets met dit Arabische rejectionisme te maken: de Arabieren wezen immers het delingsplan af en begonnen een oorlog, en begonnen in 1967 zodanig te dreigen en troepen naar de grens te sturen dat Israel zich genoodzaakt zag preventief aan te vallen (nadat de reserves al wekenlang paraat waren en er geen mannen meer waren om het land te bewerken). Na deze oorlog zeiden de Arabische staten driewerf nee op Israels voorstel te gaan praten over vrede in ruil voor het veroverde land, en daarmee roken de meest fanatieke zionisten hun kans en kwam de kolonistenbeweging op gang. Deze beweging hoefde zich geen zorgen te maken dat het gebied spoedig zou worden teruggegeven, en hoewel de linkse regering het er eigenlijk niet mee eens was, lag het nogal gevoelig om Joden van voor Joden zulke symbolische grond te verdrijven. Achteraf gezien had Israel dat wel moeten doen, en de kolonistenbeweging geen kans moeten geven, en sommige politici waarschuwden hier vanaf het begin al tegen.

De kolonistenbeweging en de nederzettingen zijn altijd omstreden geweest in Israel en hebben vanaf het begin voor heftige debatten gezorgd. De kolonisten hebben met name onder de Likoed regeringen een behoorlijke machtspositie weten te verwerven, maar dit heeft niet kunnen voorkomen dat Israel zich in 2005 uit de Gazastrook en enkele nederzettingen op de Westoever terugtrok, en er vorig jaar een tijdelijke bouwstop kwam. Aanvankelijk waren er plannen om na de Gazastrook ook een groot deel van de Westoever eenzijdig te ontruimen, maar door de machtsovername van Hamas en de raketten op Israel is dat plan afgevoerd, en kwam er in 2009 een overwegend rechtse regering aan de macht.

Kortom: enige nuance in de discussie over de nederzettingen is wel op zijn plaats, daar zij in grote mate een reactie zijn op het extremisme aan de andere kant. Nog een citaat van Ludemann:

Officieel bezetten de Israëlische nederzettingen slechts 3 procent van de Westelijke Jordaanoever. Maar als gevolg van het uitgebreide wegennetwerk – ruim 800 kilometer – alleen voor Joden, en de 585 wegblokkades en andere restricties voor Palestijnen hebben de kolonisten effectief ruim 40 procent van het Palestijnse gebied geannexeerd.

Welke wegen vallen onder die 800 kilometer? De suggestie is dat dat allemaal wegen zijn die Israel voor de kolonisten heeft aangelegd, maar dat is zeer onwaarschijnlijk. Tot de tweede intifada gebruikten kolonisten vaak dezelfde wegen als Palestijnen, maar vanwege de vele beschietingen zijn er een aantal parallelwegen aangelegd tussen nederzettingen. Overigens mogen op alle wegen ook Arabieren en zelfs Palestijnen, maar Palestijnen hebben wel een vergunning nodig voor sommige wegen waar moeilijk aan te komen is. Zie ook dit artikel van Missing Peace over snelweg 443, die vorig jaar na 9 jaar afgesloten te zijn geweest voor Palestijnen weer - beperkt - werd opengesteld. In de jaren voor de afsluiting zijn zes mensen op die weg doodgeschoten. Veel auto's en vooral bussen zijn overigens gepantserd vanwege het gevaar van beschietingen of bekogeld te worden met stenen.

Zowel de huidige regering als de vorige hebben vele roadblocks en checkpoints verwijderd. Er zijn nu nog maar zo'n tien permanente checkpoints. Palestijnen kunnen nu vrijwel vrijuit reizen binnen de Westbank, de checkpoints staan vooral rond Jeruzalem. Kolonisten hebben de laatste jaren geregeld geklaagd over het weghalen van checkpoints; zij waren bang dan weer vaker te worden beschoten. Ludemann spreekt hier overigens weer van annexatie, wat pertinent onzin is. Het gebied is bezet, al geldt dat niet eens voor de gehele Westoever, want in de autonome gebieden zal je zelden een Israelische soldaat zien. Een annexatie is wat anders.

Het is het zoveelste artikel in de categorie 'Israel is de wrede dader en de Palestijnen zijn de onschuldige slachtoffers'. Geen nuance, geen enkele zin over Palestijnse aanslagen die de 'muur' en de checkpoints noodzakelijk maakten, niks over de Palestijnse weigering met Israel te onderhandelen, niks over de bouwstop van negen maanden en het weghalen van veel obstakels: Israel=slecht en Palestijnen=goed. Zo houden we het lekker overzichtelijk, anders leest het niet meer zo lekker weg in de trein.

Ratna Pelle

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen