zaterdag 26 februari 2011

Hypocrisie van Westerse media over Midden-Oosten


De afgelopen weken ging steevast de helft of meer van het Achtuur Journaal en Nieuwsuur over het Midden-Oosten, en dan voor de verandering eens niet over het Israelisch-Palestijns conflict maar over de protesten tegen repressieve Arabische regimes. Ondanks het feit dat men nogal eenzijdig was in de keuze van de deskundigen die men erover aan het woord liet, werd toch wel duidelijk dat een groot deel van de problemen in het Midden-Oosten dus niet worden veroorzaakt door Israelische nederzettingen en checkpoints en fanatieke kolonisten in Hebron, maar door dictators als Mubarak, Ghadaffi, Ben Ali en Saleh, hun vriendjespolitiek en corruptie, en de macht van hun geheime diensten, waardoor de werkloosheid en armoede gigantisch zijn. De afgelopen jaren was er echter bijzonder weinig aandacht voor deze regimes en repressie, omdat bijna alle aandacht naar Israels (vermeende) wandaden uitging en bijna alle correspondenten in het Midden-Oosten in Israel zaten.
 
RP
--------
 

Mideast turmoil and Western media hypocrisy

It's easy to be misled into thinking that news organizations have always cared about repressive governance; let's see whether this newly discovered passion for the events in the Arab world will translate into reprioritization of resources.

http://www.haaretz.com/opinion/mideast-turmoil-and-western-media-hypocrisy-1.345742
 
By Carmel Gould

Western news organisations have been keen to point out the "lessons to be learned" by their governments in light of the tumultuous events in the Middle East over the last six weeks. The popular admonition doing the rounds relates to U.S., British and EU military and political support for "dictators" and "repressive regimes" in the Arab world, deemed immoral (left-wing publications) and ill-advised (right-wing publications).

All of which is true to an extent. But journalists might want to look closer to home on the issue of hypocritical conduct regarding the Arab world.

With the explosion of media coverage of Tunisia, Egypt, Bahrain, Yemen, Jordan and now Libya, it would be easy to be misled into thinking that news organizations have always given the time of day to the topics of repressive governance and human rights violations in the region.

This is simply not the case. Whilst sporadic references to autocratic rule across the Middle East can certainly be found over the years, it cannot be denied that there has been precious little focused and ongoing reportage on the sorry state of affairs to be found there.

Western consumers of print, online and broadcast media were more likely to come across the Arab world in the context of its collective outrage over alleged human rights violations perpetrated against civilians not on their own home turf but, conveniently, over the road in Palestine at the hands of the vicious Israelis.

Before these seismic events, no correspondents were documenting, week on week, the injustices faced by millions living in these closed societies, where basic freedoms are the exception rather than the rule, dissenters are jailed or murdered and leaders are simply not accountable to their people.

The Guardian's response to the revolution in Tunisia in January is a classic case in point. Its editorial following the fleeing of President Ben Ali in January cited "a brutal dictator and his venal family," a "police state" and "torture and human rights violations." It also awarded "the prize for brazen hypocrisy" to France for its role in propping up the regime, with the U.S. and EU following "close behind."

All quite accurate, but since when did The Guardian care about this brutal dictator and the poor people living in the grip of his police state? By the publication's own calculations, in 2010, Tunisia was one of their least reported countries – 114th out of a possible 194 – with only 18 "content items" in 2010. To put this in context, there were 1008 pieces on Israel.

The hitherto lack of journalistic interest in what goes on in the 21 Arab countries is illustrated starkly by how few foreign correspondents are based there. Take the five British broadsheets: The Times, Financial Times, The Daily Telegraph, The Guardian and The Independent. Each has two or three correspondents permanently based in the Middle East. In all five cases, at least one of those correspondents is in Jerusalem. The Independent and The Times devote two of their three people to Israel.

Those not in Israel live in and report from Lebanon and Dubai; in one case, Iraq. Hence, the lack of reportage (before now) about the terrible police states and autocracies that are (or were) Egypt, Tunisia, Libya, Bahrain, Yemen etc: the British broadsheets had all their resources in the West Bank reporting on Israeli settlements, which, as a result, everybody knows a great deal about.

The New York Times, too, might want to reconsider the wisdom of granting op-eds to dictators like Muammar Gadhafi to pontificate about how to bring justice to Israel-Palestine, when they preside over one of the most repressive and unjust regimes in the world; not least because they end up looking silly when two years later, that same leader is holed up in Tripoli vowing to kill all his citizens for having the audacity to voice their disapproval of his rule.

Nevertheless, media focus on the real Middle East is welcome. But it will be interesting to see whether this newly discovered passion for the events and realities in the region will translate into a reprioritisation of resources.

Hopefully, for example, The Times and The Independent will sacrifice one of their two Jerusalem reporters in the name of a more diverse and realistic portrayal of a region which, it now seems has more going on than the Israeli-Palestinian conflict.

Carmel Gould is the Editorial Manager of Just Journalism, a non-profit think tank focusing on British media coverage of Israel, the Palestinians and the Middle East.

 

Afshin Ellian neemt afscheid van NRC Handelsblad

 
Afshin Ellian stopt als columnist bij NRC Handelsblad. Daarmee verdwijnt de laatste kritische stem in een politiek correcte krant. De laatste jaren had ik steeds sterker het gevoel dat de NRC nog maar één mening toeliet, nog maar één visie uitdraagt, en discussies alleen binnen vantevoren streng ingekaderde marges mogen plaatsvinden. Artikelen die het opnemen voor de islam, Wilders aanvallen, andere critici van de islam aanvallen, Israel verantwoordelijk houden voor het uitblijven van vrede, ze zijn in overvloed te vinden in de NRC. Tegenartikelen bleven vaak uit; een enkele keer was er ruimte voor een voorzichtig tegenwoord, waarop steevast weer een tegenreactie werd geplaatst en/of meerdere kritische brieven. Ook op Ellians columns verschenen vaak twee of drie tegenbrieven, terwijl op columns die een tegengesteld standpunt innamen, zelden tegenbrieven werden geplaatst. Uit eigen ervaring en die van anderen weet ik dat die brieven en tegenartikelen wel degelijk werden geschreven, en de NRC er dus de beschikking over had. En had men bepaalde mensen erom verzocht, dan hadden zij ook graag hun bijdrage geleverd. Oftewel: de redactie heeft bewust een bepaalde visie uit de krant gehouden. Waarom? Omdat die haar niet aanstaat, omdat men arrogant is en meent dat die mening het niet waard is gehoord te worden, omdat men achter de mode aanloopt en het binnen 'denkend Nederland' niet in de mode is om je tezeer af te zetten tegen de radikale islam, Arabisch antisemitisme, Israelhaat? Mode komt helaas niet alleen in kleding voor, maar ook in meningen en dus de media, die tegenwoordig meer meningenfabrieken zijn dan dat zij ons van relevante feiten voorzien. En dat geldt helaas ook voor 'kwaliteitskrant' NRC Handelsblad.
 
RP
---------
 

Afshin Ellian stopt als columnist bij NRC Handelsblad

zaterdag 26 februari 2011 11:53

http://www.elsevier.nl/web/Nieuws/Cultuur-Televisie/290433/Afshin-Ellian-stopt-als-columnist-bij-NRC-Handelsblad.htm

Hoogleraar Afshin Ellian stopt als columnist bij NRC Handelsblad. Zaterdag is zijn laatste stuk verschenen in de avondkrant. 'Ik ben enorm teleurgesteld'

Ellian schreef sinds januari 2003 voor NRC Handelsblad, dat sinds kort een nieuwe hoofdredacteur heeft in de Belg Peter Vandermeersch

Aan elsevier.nl vertelt Ellian dat 'al een tijdje' duidelijk was dat hij met zijn anti-regentengeluid niet meer bij de krant paste. Hij zag dit bevestigd toen de ombudsman van NRC opschreef dat Ellian in staat was zijn critici te 'verketteren'.

Teleurgesteld
'Hij schreef het niet letterlijk, maar feitelijk zette hij me neer als een extremist,' zegt Ellian, die 'enorm teleurgesteld' is in de krant, vooral omdat de hoofdredactie volgens hem achter het artikel van de ombudsman staat.

Hij vertelt van oud-politici signalen te hebben ontvangen dat er vanuit het 'linkse establishment' vaak druk is uitgeoefend op de krant om hem weg te krijgen als columnist.

Politiek-correct
Ellian kreeg onlangs te horen dat zijn column aankomende zomer uit de krant verdwijnt. 'Toen dacht ik: willen ze mij niet, dan moet ik direct stoppen.' Vandaag verscheen zijn laatste bijdrage in het avondblad.

'Ik dacht dat ik perfect bij een liberale krant paste,' schrijft hij daarin. 'Maar ik heb de indruk dat scherpe kritiek en tegenspraak als ballast worden ervaren. Op pagina's vol politiek-correcte verhalen over de lieve islam, multiculturalisme en de verzorgingsstaat wordt mijn lastige, nogal kritische vrijheidsstem als te provocerend gezien.'

Elsevier
De opstelling van de krant in het islamdebat heeft hem negatief verrast. 'Het is verbazingwekkend dat een krant die kruistochten heeft gevoerd tegen het christendom, de islam zo met rust laat. Kritische boeken over de islam worden in recensies met de grond gelijk gemaakt. De islam geniet daar een speciale status.'

Ellian gaat door met zijn weblog op elsevier.nl. 'Ik ben vereerd dat ik bij Elsevier, een waar liberaal-conservatief medium, in alle vrijheid mag schrijven wat ik wil.'
 
 
-------------------------------

Mijn afscheid van NRC Handelsblad

http://www.elsevier.nl/web/Opinie/Afshin-Ellian/290438/Mijn-afscheid-van-NRC-Handelsblad.htm

zaterdag 26 februari 2011 12:22

Vandaag publiceerde NRC Handelsblad de afscheidscolumn van Afshin Ellian. Hieronder volgt de tekst. 'Ik ben maar een schrijvend legertje van één persoon.'

Vaarwel: al wie leest en blijft, is met mij

Wat heb ik op deze pagina's gedaan? Waarom ging ik soms zo tekeer tegen het establishment? Het begon toen ik dertien was. Samen met scholieren en familieleden nam ik deel aan een echte revolutie. De massa werd mijn vader. Ik was een straatkind geworden.

Tragedie
Toen heel Iran – het volk is o zo opportunistisch – het lied van de vrije lente zong, vroeg mijn moeder, die zeer gevoelig was voor macht en wat men nu de 'mainstream' noemt, of ik al lid was geworden van het revolutionaire comité van baardmannen. Nee, links is beter dan Hezbollah, vond ik. Hé, straatjochie, waarom moet je tegen de stroom in zwemmen? mopperde moeder. Links is vrijheid, dacht ik.

Ik was vaderloos geworden, toch had ik een vader. De Revolutie. Maar de vreugde daarover sloeg om in tragedie, en toen werd de tragedie mijn vader. Ik was een straatkind dat van de straat leerde het woord 'vrijheid!' te roepen zonder te weten wat dat woord betekende. Niet de vrijheid maar de angst werd mijn schaduw. Er verdwenen familieleden en vrienden in de eeuwig durende herfst van Perzië. Zo werd ik een onderduiker.

Massagraf
De eer viel mij ten deel om op een kerkhof te slapen; ik moest wel want niemand kon mij laten logeren. Het was een eer omdat ik ontdekte dat het kerkhof niet ver lag van een massagraf in ontwikkeling voor mensen zoals ik.

Aan de rand van Teheran heb ik de hel gezien: stenenbakkerijen waarin de verworpenen van Perzië, de straatkinderen van dertien, veertien, en eenzame mannen ver van huis, Afghanen, Koerden, Baluchi's, in een onmenselijk hitte werkten en in kartonnen dozen sliepen. Ik was nog geen achttien jaar maar had al een dubbele grens overschreden: die van mijn geboorteland en van het leven dat er niet meer was.

Optimistisch en vol van moed waren de kinderen van de revolutie. We moeten in de buurlanden blijven! Nee, we gaan terug! Toen het in Pakistan te gevaarlijk werd, brachten een paar Iraanse studenten, en mensen van Benazir Bhutto's partij, ons met behulp van smokkelaars naar Afghanistan.

Siavosh Kasrai
Nog steeds ben ik bang als ik een grens moet passeren. Ik werd zwaar ziek. Na een paar bewusteloze dagen, op een zonnige dag, werd ik, letterlijk, wakker in de armen van Siavosh Kasrai, de Perzische Pablo Neruda. De oeroude ziel van Perzië, de poëzie omhelsde mij:

Mijn leven is korter dan mijn zucht;
zelfs in deze halve adem
al wie leest en blijft, is met mij.

Niet lang daarna ontdekte ik dat links niet alleen uit helden maar ook uit Stalinisten bestaat.

Op een dag gaf Prins Wodka mij de moed om in den vreemde samen met een vriend de Stalinisten uit te schelden. Een dag later werden wij verhoord door een gevluchte Iraanse majoor.

In een notitieboekje met een zwarte kaft schreef hij onze misdaden op. Waar komt dit gedrag vandaan? We zeiden: hier is het benauwd, waarom hebben jullie volwassenen achter Khomeini aan gemarcheerd? De majoor strafte ons: voorlopig willen we jullie niet zien, ga studeren. Daarna hebben wij ook zonder Prins Wodka ruzie gemaakt met de Stalinisten. Totdat we ons van hen losmaakten. Wie is we?

Vlucht
Een vriend, ook een kind van de revolutie. Hij werd dichter. Afghanistan was een gevangenis ommuurd door bergen. Er waren twee uitgangen: naar de Sovjet-Unie, daarvoor moest men zich juist niet afscheiden van de Stalinisten, en naar het westen. Maar hoe?

Na lang onderzoek ontdekten wij dat een vlucht naar ambassades onmogelijk was. Dus vluchtten we naar het gebouw van de VN. Dat was in 1987. En omdat deze actie gelijk werd gesteld aan samenwerking met CIA, bleef ik met mijn echtgenote zes weken in het VN-gebouw totdat de Afghaanse regering schriftelijk de VN beloofde ons niets aan te doen. Het duurde niet lang voordat tientallen andere dissidenten hetzelfde ondernamen.

Er werd naar een tweede vaderland voor ons gezocht.

9/11
Leeg kwam ik in een oogverblindend groen land aan. Welkom zei een lieve ambtenaar. 'Welkom'? Wat is dat? Nog steeds vind ik dit ene woord een cruciaal moment in mijn leven: een nieuwe geboorte. Ik was welkom. Hier kon ik zoeken naar de betekenis van het woord Azadi, vrijheid. Ik was net drieëntwintig geworden. Zo jong. Leren, dat werd mijn leven. Dit alles leidde tot wie ik ben: ik ben een liberaal. Na 9/11 sloop de oude vijand mijn leven in. De jihadisten verklaarden het vrije westen de oorlog.

Folkert Jensma (oud-hoofdredacteur van deze krant) bood mij dit podium aan. In het licht van mijn levenservaring zag ik een taak voor mijn pen: kritisch schrijven over de macht. Waar geen kritiek is, is geen vrijheid. Teksten met 'enerzijds,/anderzijds', 'wellicht dit/wellicht dat' passen niet bij de kritische pen die de vrijheid als de grondslag van de menselijke waardigheid ziet.

Waardigheid
Ten aanzien van de vrijheid ben ik compromisloos. Ik meen dat zowel absolute armoede als de socialistische verzorgingsstaat de menselijke waardigheid aantasten. Hannah Arendt, die ik bewonder, leerde mij dat in een gelijkgeschakelde gemeenschap geen vrije samenleving mogelijk is.

Maar het establishment van links, inclusief de professionele regenten, ziet in vrijheid de afname van macht. Het establishment kreeg een beetje last van mij. Niet veel, want ik ben maar een schrijvend legertje van één persoon, maar toch.

Druk
Ik heb er nooit over geschreven, maar er werd druk op mij uitgeoefend. Ik kan niet capituleren. Ik dacht dat ik perfect bij een liberale krant paste. Maar ik heb de indruk dat scherpe kritiek en tegenspraak als ballast ervaren worden. Op pagina's vol politiek-correcte verhalen over de lieve islam, multiculturalisme en de verzorgingsstaat wordt mijn lastige, nogal kritische vrijheidsstem als te provocerend gezien.

Op deze plek (NRC Handelsblad) dooft mijn stem. Elders zal ik branden, onder meer bij het weekblad Elsevier, dat mij in de oeroude traditie van de Nederlanden een vrijplaats biedt. Lieve lezer, U en NRC ben ik dankbaar. Vaarwel.

vrijdag 25 februari 2011

onverdoofd ritueel slachten moet religieus recht blijven

Onverdoofd ritueel slachten moet religieus recht blijven, is de titel van een opinieartikel wat 23 februari 2011 in Trouw is verschenen. Meestal wijzen we in deze blogspot op negatieve inhoud van berichtgeving over Israël.

Gunstige publicatie dient óók opgemerkt te worden. Ik ben blij dat er vandaag een artikel is verschenen wat positief staat ten opzichte van het Joodse geloof en dat Trouw ook die opinie publiceert! Het is geschreven door Ruben Vis en Raf Evers, secretaris en rabbijn bij het Nederlands Israëlitisch Kerkgenootschap. Zij verdedigen in dit artikel het recht van ritueel slachten aan de hand van het argument dat nog niet is aangetoond dat dieren door de slacht met een halssnede lijden. Trouw is een kwaliteitskrant! Dat mag best eens gezegd, en zonodig weer herhaald worden. Helaas zijn positieve artikelen over Israël in Trouw –nog(?)- in de minderheid en de publicatie van een artikel als dit kan daarom niet genoeg worden gestimuleerd!

 

J.S.

 

 

 

Onverdoofd ritueel slachten moet religieus recht blijven

Ruben Vis en Raf Evers, secretaris en rabbijn van het Nederlands Israëlitisch Kerkgenootschap − 22/02/11, 19:03

 

Opinie. Binnen de Joodse gemeenschap is zeer grote bezorgdheid ontstaan over politieke voornemens om de rituele slacht in te perken. Dit onderwerp raakt onze vrijheid van religie.

De joodse rituele slacht - sjechita - vindt onverdoofd plaats. Maar dit betekent niet, dat joodse slacht door een halssnede dieronvriendelijk is. De joodse slacht voor binnenlandse consumptie is zeer beperkt (enkele tientallen runderen per week, en wat kleinvee).

Het jodendom kent veel regels voor dierenwelzijn; ze werden al 3320 jaar geleden in Israël gepraktiseerd, lang voor de Europese beschaving ontstond. Bijbelse mensenplichten en dierenrechten verbieden dieren pijn te doen en verplichten eerst dieren te voederen voor zelf aan tafel te gaan. Dieren moeten rust krijgen op sabbat. Men moet een dier uit zijn lijden verlossen. Dieren mogen niet bezwijken onder een last.

Waar de discussie over zou moeten gaan is het algemene concept van dieren doden. Alleen insteken op de vraag van pijn en verdoving legitimeert het - zelfs massaal en automatisch - doden van dieren. Daar hoeft dan niet meer over nagedacht te worden. Met het toekomstperspectief van de varkensflats en geautomatiseerde slacht - vetgemest erin, als worst eruit - wordt het lot van de dieren totaal ontmenselijkt.

Het is nog steeds niet aangetoond dat de dieren door de slacht met een halssnede lijden. Joodse slacht is meer dan voorkomen dat bloed de hersenen bereikt. Bloed dat zich in de hersenen bevindt, verlaat direct na de insnijding het lichaam via de opengesneden bloedvaten, met direct drukverlies in de hersenen. Dit veroorzaakt in minder dan twee seconden volledige bewusteloosheid.

Zijn de moderne verdovingsmethoden wel zo pijnloos? Volgens Britse dierenvrienden verlamt de elektroshock het dier inderdaad wel, dit betekent niet per se dat het ook buiten bewustzijn is. De shock kan tot interne verwondingen leiden waardoor het dier niet meer geschikt is voor joodse consumptie.

Verdoving voor of na de slacht worden niet toegestaan door het Jodendom. Een parlementair voornemen om verdoving voor te schrijven is een rechtstreekse breuk met eeuwenlange traditie van tolerantie en godsdienstvrijheid in Nederland.

 

 

http://www.trouw.nl/tr/nl/5091/Religie/article/detail/1850816/2011/02/22/Onverdoofd-ritueel-slachten-moet-religieus-recht-blijven.dhtml

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

zaterdag 19 februari 2011

Trouw over Midden-Oosten: De westerse drang tot meesturen is vol risico's

 

De Westerse drang tot meesturen is vol risico's, staat er boven een artikel van Rob de Wijk, wat vandaag 18 februari 2011, in de rubriek podium van Trouw is gepubliceerd. Rob de Wijk heeft zeer beslist zijn kwaliteiten. Dat zal ook de reden zijn waarom hij in Trouw publiceert. Ik kan mij vinden in zijn visie voor wat betreft het regime van Mubarak, al moet hierbij wél gezegd worden dat het ook aan dat zelfde regime te danken is dat er meer dan dertig jaar vrede geweest is tussen Israël en Egypte. Voorts kan ik zijn terughoudendheid begrijpen over de belangen van het Westen en hun manier van optreden in islamitische landen. Helaas, en dat signaleer ik herhaaldelijk, noemt hij in dat verband ook Israël weer in negatieve zin. Ik citeer naar aanleiding daarvan: "De invloed van Washington op Israël is al gering, getuige de voortgang van de nederzettingenpolitiek. De Palestijnse kwestie wordt geen millimeter naar een oplossing gebracht". Ik wil naar aanleiding van dit citaat nadrukkelijk stellen dat het Israëlisch - Palestijns conflict voortvloeit uit de afwijzing van de Arabische wereld van een Joodse staat op islamitisch grondgebied, zoals ook blijkt uit de houding van Turkije. De Wijk noemt de opstelling van China interessant en onwesters. Westerse aanpak kan averechts uitwerken, want die houdt steun aan foute regimes in, is uit op eigenbelang en nog anti islam gezind ook. De Chinese 'aanpak', die de Wijk interessant noemt, lijkt mij óók geen garantie voor een gewenste voortgang van de ontwikkelingen binnen de islamitische samenlevingen. Laat staan meer druk vanuit het Westen op Israël!

J.S.

Bron: http://www.elsevier.nl/web/Opinie/Afshin-Ellian/249307/Turkije-hoopt-op-een-afwijzing-door-EU.htm

 

De Westerse drang tot meesturen is vol risico's

Moet ik me schamen dat ik met vakantie in Egypte ben geweest? Je zou het haast denken, met al die politici en commentatoren die vinden dat het foute regime van president Moebarak te lang is gesteund. In die uitspraak zit iets raars. Want er is weinig andere keus dan met een zittend regime samen te werken.

Pas als een regime het erg bar maakt, zoals in Noord-Korea, is diplomatieke isolatie aan de orde. En wat is verstandiger: steun aan een regime dat weliswaar ondemocratisch is maar er wel voor zorgt dat de olie onze kant op komt? Of steun aan volksopstanden die de stabiliteit ondermijnen, de olieprijs opjagen of tot olietekorten leiden die onze herstellende economie schaden? Als puntje bij paaltje komt, kiezen we daarom en masse voor de zittende regimes.

De eerste tekenen van instabiliteit dienen zich aan. Inmiddels is een vluchtelingenstroom uit Tunesië op gang gekomen. Cruciaal is dat landen die democratiseren een vier tot vijf keer grotere kans lopen op interne conflicten.

In ontluikende democratieën kunnen politieke gelukszoekers de etnische, nationalistische of godsdienstige kaart spelen om bevolkingsgroepen achter zich te krijgen. Dit was een aanleiding voor de oorlogen op de Balkan en in de Kaukasus na de Europese Revolutie van 1989. Om deze redenen volg ik de gebeurtenissen in het Midden-Oosten met zorg, ook al begrijp ik de wensen van de bevolking.

Een ander punt van zorg is dat de revoluties in de Arabische wereld duidelijk maken dat de Amerikaanse macht, en daarmee die van de gehele westerse wereld, tanende is. Die afnemende macht is niet nieuw. De invloed van Washington op Israël is al gering, getuige de voortgang van de nederzettingenpolitiek. De Palestijnse kwestie wordt geen millimeter naar een oplossing gebracht.

De gevolgen zijn groot. Een tanende macht kan zijn belangen niet effectief beschermen. Als de olieaanvoer stokt, stokt de economie. Als landen instabiel worden, ontstaan vluchtelingenstromen die per definitie naar Europa gaan.

De problemen worden vergroot als de Straat van Hormoez of het Suezkanaal wordt geblokkeerd. En als neveneffect ontwikkelt Turkije zich onder minister van buitenlandse zaken Ahmet Davutoglu momenteel tot een belangrijke regionale speler die het initiatief in de regio deels van westerse landen overneemt.

Hoe te handelen? De Chinese opstelling is zonder meer interessant. Peking besteedde weinig aandacht aan Egypte. Wel hoopte de regering dat daar de stabiliteit gehandhaafd zou worden. Deze politiek past in het Chinese beleid van respect voor soevereiniteit van andere landen en niet-inmenging.

Vervolgens zal Peking niet kieskeurig zijn met welk regime wordt samengewerkt, als het maar zaken met China doet. Het is een opportunistische politiek waarmee de oliebelangen worden veiliggesteld en de basis voor meer invloed in de regio wordt gelegd.

Deze aanpak is on-westers. Want het Westen heeft wél een onbedwingbare neiging tot meesturen. Onze aanpak kan echter averechts werken. Die aanpak kent grote risico's als in de betreffende landen antiwesterse sentimenten leven. Dat is zeker in de Arabische wereld het geval. Want in de ogen van velen steunt het Westen hun foute regimes, is het uit op hun olie en is het nog eens moslimvijandig ook.

http://www.trouw.nl/opinie/podium/article3429114.ece/De_Westerse_drang_tot_meesturen_is_vol_risico_rsquo_s_.html

 

vrijdag 18 februari 2011

Gaddafi: "Palestijnse vluchtelingen moeten grenzen Israël belagen"


Dit bericht verscheen op talloze websites, vaak met de zin:

"Bij de oprichting van Israël in 1948 werden meer dan 700.000 Palestijnen verdreven. De vluchtelingen en hun nazaten eisen sindsdien vergeefs dat zij naar huis terug kunnen keren. (anp/kve)"

Voor de oprichting van Israel begonnen de Arabieren in Palestina een burgeroorlog tegen de Joden, en een dag na haar oprichting vielen de legers van vier Arabische staten Israel aan. Zij verloren de oorlog, en daarbij zijn ca. 700.000 Palestijnen om verschillende redenen gevlucht. Vanwege het oorlogsgeweld, omdat hun eigen leiders al waren gevlucht, omdat er allerlei vreselijke geruchten de ronde deden, omdat Arabische leiders hen daartoe opriepen en omdat zij door het Israelische leger werden verdreven, soms nadat zij vanuit die plaatsen Joodse konvooien hadden overvallen of Jeruzalem geblokkeerd.

Ghadaffi is verder nauwelijks meer serieus te nemen, hij houdt al veertig jaar zijn eigen volk eronder en leeft er zelf lekker op los. Waarom zo'n uitspraak van hem overal wordt vermeld is mij dan ook een raadsel. Ik hoop dat het Libische volk na Egypte zijn rechten claimt en het land van deze despoot verlost.
 
RP
-----------


'Palestijnen moeten grenzen Israël belagen'
http://www.trouw.nl/nieuws/wereld/article3422321.ece/_Palestijnen_moeten_grenzen_Israel_belagen_.html

TRIPOLI (ANP) - Palestijnse vluchtelingen moeten gebruik maken van de golf volksopstanden in de Arabische wereld door massaal naar de grenzen van Israël te trekken, totdat de Joodse staat hun eisen inwilligt. Dit heeft de Libische leider Muammar Gaddafi zondag gezegd op de staats-tv van zijn land.

,,Vloten schepen moeten de Palestijnen meenemen'', aldus Gaddafi, ,,en wachten aan de Palestijnse kusten todat het probleem is opgelost. Dit is een tijd van volksrevoluties.''
 
,,Wij moeten een probleem creëren voor de wereld. Dit is geen oorlogsverklaring. Dit is een appel voor vrede'', aldus Gaddafi. Bij de oprichting van Israël in 1948 werden meer dan 700.000 Palestijnen verdreven. De vluchtelingen en hun nazaten eisen sindsdien vergeefs dat zij naar huis terug kunnen keren.

woensdag 16 februari 2011

Palestijns kabinet stapt op om gezagscrises

 

Palestijns kabinet stapt op om gezagscrises


Palestijns kabinet stapt op om gezagscrises, staat boven een artikel, wat maandag 14 februari 2011 in Trouw werd gepubliceerd. De oorzaak van de gezagscrises is volgens Hamas vooral het schandaal wat is ontstaan na de publicatie van geheime Palestijnse documenten, waarin vergaande Palestijnse tegemoetkomingen werden onthuld.

Uit het in Trouw gepubliceerde artikel wordt het Palestijnse aanbod, als dat al betrouwbaar zou zijn, wel, het Israëlische tegenvoorstel niet gepubliceerd. Dat voorstel hield o.m. in dat Israël 6,8% van de Westoever wilde annexeren en daar 5% land voor terug wou geven. Er zou ook een corridor komen tussen de Westoever en Gaza. Israël was zelfs bereid sommige Arabische wijken van Jeruzalem naar de Palestijnen te laten gaan. Het artikel, zoals gepubliceerd in Trouw, wekt inderdaad de indruk dat de gezagscrises waarin het Palestijnse kabinet verkeerde, vooral is ontstaan door de voor hen nadelige publicatie van de geheime Palestijnse documenten, waaruit toegeeflijkheid van de Palestijnse onderhandelaars ten opzichte van Israël zou blijken. Dat Israël net zo, of wellicht nog wel meer toegeeflijk was, komt in dit artikel niet aan bod. Zoals dit artikel gepubliceerd is in Trouw wordt geen aandacht geschonken aan de Israëlische bereidheid, die de positie van de afgetreden Palestijnse regering geloofwaardiger had kunnen maken. De werkelijke reden van de gezagscrises is het blijvende en fundamentele verschil van opvattingen tussen Hamas en Fatah. Die laatste partij is volgens Hamas niet radicaal genoeg. De mening van Hamas over het aftreden van de Palestijnse regering maakt dus onderdeel uit van hun strategie.

J.S.

Bron:

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000529.html

 

Palestijns kabinet stapt op om gezagscrisis

Het voltallige Palestijnse kabinet heeft zijn ontslag ingediend bij president Mahmoud Abbas. Hij mist volgens de radicale Hamasbeweging, die de macht heeft in de Gazastrook, elke vorm van gezag.

Dat hebben regeringsfunctionarissen maandag gemeld. Abbas accepteerde het ontslag en vroeg premier Salam Fayyad een nieuwe regeringsploeg samen te stellen.

De Palestijnse Autoriteit van Abbas had zaterdag al aangekondigd dat zij in september verkiezingen wil organiseren voor het parlement en voor het presidentschap. De radicale Hamasbeweging, die de macht heeft in de Gazastrook, wees de stembusgang direct af.

Abbas mist volgens Hamas elke vorm van gezag. Zijn ambtstermijn liep in januari 2009 af, maar werd een aantal keren verlengd in afwachting van verkiezingen die steeds weer werden uitgesteld. Zo werd een stembusgang in januari 2010 geannuleerd wegens hevige spanningen tussen Hamas en Fatah, de partij van Abbas die de scepter zwaait over de Westelijke Jordaanoever.

Hamas zette de aankondiging van de stembusgang weg als een poging van Abbas om de aandacht af te leiden van het schandaal dat recent ontstond door de publicatie van geheime Palestijnse documenten door de Arabische nieuwszender al-Jazeera en de Britse krant The Guardian. Daaruit bleek dat de Palestijnse autoriteit in 2008 bereid was vergaande concessies te doen aan Israël tijdens vredesonderhandelingen.

Zo bood de Palestijnse Autoriteit aan vrijwel alle illegale nederzettingen in Oost-Jeruzalem te accepteren als Israëlisch grondgebied. Ook zouden Palestijnse onderhandelaars bereid zijn geweest akkoord te gaan met de terugkeer van niet meer dan 100.000 Palestijnse vluchtelingen, over een periode van tien jaar. Het gaat om mensen die in 1948, toen de moderne staat Israël ontstond, naar het buitenland vluchtten en om hun nageslacht. Uit de documenten bleek verder dat de geheime diensten van Israël en van de Palestijnse Autoriteit nauw met elkaar samenwerken.

De regering van Abbas werd ernstig in verlegenheid gebracht door de onthullingen. Veel Palestijnen zijn woedend over de toezeggingen die werden gedaan door de Palestijnse toponderhandelaar Saeb Erekat. Die bood zaterdag zijn ontslag aan bij president Abbas.

http://www.trouw.nl/nieuws/wereld/article3423186.ece/Palestijns_kabinet_stapt_op_om_gezagscrisis.html

 

Blijvende 'correctheid' media over islam leveren vertekend beeld op

 
Als argeloze TV-kijker, radio-luisteraar en krantenlezer begrijp je toch al niet dat er in Egypte problemen kunnen ontstaan en dat de weg naar een seculier, democratisch Egypte vol kuilen en hobbels zit. Want daar hebben de Bertus Hendriksen van deze wereld de overhand en die komen ons dagelijks verzekeren dat die Moslimbroederschap al net zo democratisch is als de machthebbers in Turkije dat zijn en dat ze eigenlijk net zo lief en aardig als onze eigen SGP is.

Precies. En hetzelfde geldt voor Hamas, de
Gazaoorlog, het vlootincident van vorig jaar, het bouwen in Oost Jeruzalem, etc. etc. De media maken er een potje van. Ze nemen klakkeloos aan wat van Arabische kant wordt gezegd: 'Hamas is pragmatisch geworden, Israel doodde 900 onschuldige kinderen uit pure bloeddorst tijdens de Gaza oorlog, en legde even negen Turken om bij het vlootincident. Gewoon omdat het kan, omdat het Israel is dat zich toch wel gesteund weet door de VS en zich van niemand wat aantrekt en een lange neus trekt naar het Westen en de mensenrechten. Want wij zijn de zielige Joden, dus vertel ons maar niks.' Het is ongelofelijk hoeveel mensen dergelijke onzin geloven, en daar hebben ze Al Jazeera en Maroc.nl echt niet voor nodig.
 
Voor de zoveelste keer blijkt dat de NOS haar taak niet naar behoren uitvoert, en dat is zeer, zeer kwalijk. Ik blijf daarom herhalen: bent u deze eenzijdige 'voorlichting' ook zat, hoort u ook graag twee kanten van de zaak en alle relevante feiten, niet alleen die, die de Palestijnse/Arabische kant uitkomen? Laat uw stem horen en klaag!
 
Zie over de NOS ook: NOS berichtgeving over Israel
 
RP
---------

Blijvende correctheid

http://www.binnenlandsbestuur.nl/Home/all/blijvende-correctheid.722188.lynkx

Door Bart Jan Spruyt 15.02.11

De adembenemende ontwikkelingen in Tunesië en Egypte, en straks misschien ook wel in andere landen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten, heeft een nieuwe trits van deskundigen doen aantreden. Avond aan avond hebben zij in actualiteitenrubrieken het nieuws voor ons geduid. Een van hen was Monique Samuel (1989), politicologe, half-Nederlands, half-Egyptisch, die op een zeer bevlogen en geëmotioneerde manier met de protesterende menigte op het Tahrirplein in Caïro meeleefde.
 
Twaalf keer was ze op de televisie. Buikdansend stond ze op de tafel van Pauw en Witteman. Alhoewel zij dus in korte tijd tot een sterretje in de Nederlandse mediawereld is uitgegroeid, mede dankzij 'mijn leuke kop', was Samuel ook kritisch over de wijze waarop de Nederlandse media met de crisis in Egypte zijn omgegaan.

Samuel is een christen van koptische komaf, en wilde het bij de NOS ook over de islamitische aanslagen op twee koptische kerken hebben. Maar dat mocht niet. 'De NOS is bang voor islamofoob te worden uitgemaakt', vertelde ze in een interview met het Nederlands Dagblad.

Ondertussen is Mubarak weg, en heeft de Moslimbroederschap bekend gemaakt dat ze alleen een nieuwe Grondwet steunt wanneer de sharia daarin een prominente plaats behoudt. De christelijke minderheid in Egypte, de Kopten dus, hebben daarbij om begrijpelijke redenen hun aarzelingen. Daarom zijn zij dezer dagen druk in overleg om hun houding te bepalen.

Die nieuwe Grondwet moet binnenkort klaar zijn omdat die over twee maanden in een referendum aan de bevolking moet worden voorgelegd. Maar van de spanning die op deze discussie zit begrijp je helemaal niets wanneer je je de afgelopen weken alleen door de NOS hebt laten voorlichten en dus niets weet van de grote, ook fysieke en gewelddadige, spanningen tussen moslims en christenen in Egypte (en tussen moslims en seculiere Egyptenaren). Om maar politiek correct te zijn en niet de indruk van islamofobie te wekken, licht de NOS ons niet juist en volledig over de situatie in Egypte in.

Als argeloze TV-kijker, radio-luisteraar en krantenlezer begrijp je toch al niet dat er in Egypte problemen kunnen ontstaan en dat de weg naar een seculier, democratisch Egypte vol kuilen en hobbels zit. Want daar hebben de Bertus Hendriksen van deze wereld de overhand en die komen ons dagelijks verzekeren dat die Moslimbroederschap al net zo democratisch is als de machthebbers in Turkije dat zijn en dat ze eigenlijk net zo lief en aardig als onze eigen SGP is.

Volgens deskundigen als Monique Samuel is dat pure onderschatting van de Moslimbroederschap, en de politicologe Hala Naoum Nehme publiceerde maandag een uitvoerig stuk in de Volkskrant over de ware aard van de Moslimbroederschap. Zij betoogt dat de Moslimbroederschap veel gevaarlijker is dan vele Nederlandse deskundigen de beweging (de enige goed georganiseerde beweging in Egypte) voorstellen.

Mensen als Bertus Hendriks 'praten goed wat niet goed te praten valt, doen hun best de ogen te sluiten voor de feiten en wekken de indruk zelfgekroonde intellectuelen als Tariq Ramadan na te praten. Welke bewijzen hebben zij dat de Moslimbroederschap "absoluut geen wolf in schaapskleren" is? Fundamentalistische groeperingen, die zowel voor de Egyptenaren als voor ons een groot gevaar vormen, zullen de "deskundige" analyse aangrijpen om iedere beschuldiging aan hun adres weg te moffelen.'

Net zo'n voorbeeld van blijvende correctheid en wegkijken doet zich ook voor in de berichtgeving over een Nederlands incident. Er stonden dit weekend wat kleine berichtjes in de krant over de orthodoxe rabbijn Evers die aangifte heeft gedaan wegens antisemitisme. Waarom? Omdat 'een jongen' onlangs de Hitlergroet bracht en 'kankerjoden' riep toen Evers samen met enkele andere geestelijken een 'dialoogwandeling' door Amsterdam-West maakte.

In de verslagen van die wandeling ging het om een 'jongeman' die de Hitlergroet brengt en 'iets' roept (Trouw van donderdag 10 februari). De verslaggever van de Volkskrant was concreter. Hij had het over een 'schreeuwlelijk van islamitische komaf', die 'kankerjoden' schreeuwt en vanaf een afstandje de Hitlergroet brengt. Wie de beelden van PowNews heeft bekeken, weet dat de Volkskrant-journalist dat goed heeft gezien.

Waarom is het spijtig dat voortdurend over een 'jongeman' wordt gesproken die iets lelijks heeft geroepen? Omdat we in de grote steden, en zeker in Amsterdam-West (020-Gaza in de taal van GeenStijl), met een nieuwe vorm van antisemitisme te maken hebben, beoefend door allochtone jongeren van islamitische komaf, waarbij hun geloof en een bepaalde voorstelling van het Israelitisch-Palestijns conflict een belangrijke rol speelt. Wie dat antisemitisme een groot probleem vindt, moet dat benoemen en niet vergoelijkend over 'een jongeman' spreken.

Correctheid vloeit voort uit de weigering de feiten onder de ogen te zien zoals ze zijn. Correctheid kan ook het gevolg van naïveteit en domheid zijn, maar is veelal de nooit erkende consequentie van angst. En angst is en blijft een beroerd slechte raadgever.
 
Het antisemitische gevaar komt niet meer van rechts, schreef de Amsterdamse socioloog Abraham de Swaan jaren geleden al in een uitvoerig en nog altijd actueel stuk in de Volkskrant. 'In de huidige situatie schuilt het gevaar eerder in een samengaan van islamitische Jodenhaat en anti-Israëlisch enthousiasme van links', een combinatie van racistisch straatgeweld en intellectuele moraalprediking. De media moeten hun blijvende correctheid van zich af schudden en hun best doen om die verbinding niet te faciliteren maar te voorkomen dat die tot stand komt.
 
 

NOS: Egypte-deskundige moet zwijgen over aanslagen op Kopten

 
In het Nederlands Dagblad een interessant interview met Moniek Samuels, die tijdens de omwentelingen in Egypte uitgroeide tot een bekende Nederlander met liefst 12 optredens op TV. Ze zegt:

'Hebben ze me echt zo hard nodig?', verzucht ze als ze weer aan de lijn komt. 'Ik ben heus niet briljant.' Desondanks is ze in de afgelopen weken al twaalf keer op televisie geweest en is de storm nog niet over. Of, zoals ze het uitdrukt op internet: 'De media dingen om mijn hand.'

Leuke kop

Ze wordt gevraagd om haar kennis en emotie, zegt Samuel. 'Ik toon een bevlogenheid die je bij analisten niet ziet, al was het maar omdat ze dan niet analytisch genoeg zouden zijn. En ik ben een jonge vrouw, dat 'staat' op televisie interessanter dan een man van in de veertig. Redacteuren maken er soms geen geheim van dat ze me vragen om 'mijn leuke kop'. Als ik onaantrekkelijk was, zou mijn carrière een stuk korter zijn.'

Vooral Pauw en Witteman willen altijd een leuke jonge kop erin hebben, liefst twee, met natuurlijk ook een enigzins politiek correct geluid. En emotie natuurlijk. Of mensen er werkelijk wijzer van worden is een tweede. Bij Nieuwsuur hadden we Bertus Hendriks als vaste deskundige, die vooral op zijn politiek correcte ideeën lijkt te zijn geselecteerd, want zijn jeugd kan het niet zijn geweest. Telkens weer vertelde hij dat de Moslim Broederschap heus erg meevalt en de Westerse steun voor Mubarak hypocriet is.

Inhoudelijk is ze kritisch op hoe de Nederlandse media omgaan met de crisis in Egypte. Onderhandelen met redacties van tv- en radioprogramma's is soms 'knokken', zegt ze. 'Zij zitten niet te wachten op een christelijk getint verhaal', weet Samuel - een christen met koptische wortels - inmiddels.

Zo mocht ze onlangs in een uitzending van de NOS alleen spreken over het samen bidden van moslims en christenen, en niet over de islamitische aanslagen op twee koptische kerken. 'De NOS is bang voor islamofoob te worden uitgemaakt. Ik dreigde toen niet naar de studio te komen. Soms speel ik hard spel. Wil je me in de uitzending? Dan krijg je wel het hele verhaal, dus ook mijn religie. Redacteuren moeten soms even slikken.'

Dit is natuurlijk ronduit schandalig: de NOS die vantevoren bedingt dat bepaalde feiten niet mogen worden vermeld. Het past in het plaatje dat ook al bleek uit de onderzoeken die WAAR en Israel Facts naar de NOS hebben gedaan. De NOS zet Israel stelselmatig neer als de wrede dader en de Palestijnen als onschuldige slachtoffers. Tijdens de Gaza oorlog werd bijna uitsluitend vanuit het Palestijnse perspectief bericht, met in drie weken tijd één enkele reportage vanuit Sderot. Steeds weer mochten Palestijnen en hun sympathisanten uitleggen hoe disproportioneel Israel reageerde, en allerlei feiten zoals de opslag van raketten in moskeeën, afschieten van raketten vanuit burgergebied, hoe Hamas zich tussen burgers verschool en ambulances misbruikte etc. bleven onvermeld. Ook werden alleen de dodencijfers volgens Palestijnse opgave vermeld, terwijl Israel op een veel lager aantal Palestijnse burgerslachtoffers uitkwam. Later heeft Hamas Israel gelijk gegeven. En de NOS meldde valselijk dat Israel een VN school had beschoten terwijl de granaten op straat buiten de school vielen en de school ook helemaal geen doelwit was. Etc. De NOS doet aan deze propaganda met uw belastinggeld. Niet mee eens? Laat het de NOS (en de politiek) weten. Klaag erover en eis fatsoenlijke en neutrale journalistiek.

Egyptische SGP

'Een eerlijke analyse over de Moslimbroederschap ligt ook moeilijk', vervolgt ze. 'Sommige deskundigen doen alsof dat een onbeduidende groep is. Zinnen als 'de Broederschap is de Egyptische SGP' maken me erg boos. Het is een pure onderschatting.'

Na het gesprek wil Samuel winkelen met haar zus. 'Er moeten nodig nieuwe shirts komen. Ik heb niets wat tv-kijkers nog niet hebben gezien.' De mobiele telefoon rinkelt. Samuel legt aan een redacteur van de NOS uit dat ze gekozen heeft voor Pauw en Witteman. 'Ik ben daar voor de vierde keer in anderhalve week', glundert ze. Dit keer met een nieuw shirt.

Meer diversiteit zou natuurlijk interessanter zijn, maar zowel P&W als Nieuwsuur kozen voor zekerheid: als iemand het een keer goed doet mag die steeds weer aanschuiven. Petra Stienen was ook zo iemand, een vlotte babbel, een leuke kop en lekker anti-Westers en pro-het Egyptische volk (wie dat ook moge zijn).

http://www.dagelijksestandaard.nl/2011/02/nos-egyptedeskunde-mocht-het-niet-over-aanslagen-op-kerken-hebben

 

dinsdag 15 februari 2011

Guardian erkent verdraaien citaat in Palestine Papers


The Guardian, extremer anti-Israel dan de NRC, heeft een van haar fouten toegegeven. Het is een klassiek voorbeeld van hoe makkelijk het is om door weglating van een deel van een citaat de inhoud te veranderen en daarmee de lezers te misleiden. Volgens de Guardian zei Livni (dit verscheen in een kadertje bij een artikel over de palestine papers):
 
'The Israel policy is to take more and more land day after day and that at the end of the day we'll say that it is impossible, we already have the land and cannot create the state.' Tzipi Livni, then Israeli foreign minister said
 
In werkelijkheid zei ze:
 
'I understand the sentiments of the Palestinians when they see the settlements being built. The meaning from the Palestinian perspective is that Israel takes more land, that the Palestinian state will be impossible, the Israel policy is to take more and more land day after day and that at the end of the day we'll say that it is impossible, we already have the land and cannot create the state.'
 
Op internet staan honderden van dergelijke quotes van zionistische leiders waarin zij de meest vreselijke dingen zeggen of de Palestijnen gelijk geven. Soms is erin geknipt, soms zijn ze verzonnen, soms is een woord weggelaten of vervangen. Het is heel makkelijk om op deze manier te misleiden en bedriegen. En de Guardian, de NRC en vele andere kranten berichten elke dag weer zeer selectief over Israel-Palestina, en geven geen enkele contekst van Israels kant, bagatelliseren het radikalisme van Hamas, stellen de PA als gematigder voor dan zij is, etc.
Door informatie weg te laten of dingen anders te duiden kun je een totaal verwrongen beeld geven van een zaak. Door al deze grote en kleine leugens over Israel ontstaat een beeld van Israel als schurkenstaat, een land dat beter niet gesticht had kunnen worden, en een volk dat een ander aandoet wat het zelf is aangedaan. (NB deze laatste zin is door kwaadwillenden makkelijk te manipuleren: haal 'door al deze grote en kleine leugens' weg en citeer alleen de rest van de zin). Een kind kan de was doen! Daar heb je dus geen vierjarige opleiding journalistiek voor nodig. Elder of Ziyon geeft onder het artikel over de toegegeven fout van de Guardian nog een paar voorbeelden, voor het geval u onder de indruk zou zijn van de Guardians rectificatie.
 
RP
------------
 

Palestine papers: Guardian acknowledges misconstruing Livni quote

http://justjournalism.com/the-wire/palestine-papers-guardian-acknowledges-misconstruing-livni-quote/

Mon. 14 Feb. 2011 @ 10.58 

Corrections and clarifications column acknowledges pull quote about settlement policy 'cut in a way that may have given a misleading impression.'

On the first day of The Guardian's Palestine papers expose, on Monday 24 January, when Palestinian negotiators were attacked as 'weak' and 'craven', a quote from then foreign minister Tzipi Livni appeared in a box, titled, 'What they said…'. It read:

'The Israel policy is to take more and more land day after day and that at the end of the day we'll say that it is impossible, we already have the land and cannot create the state.' Tzipi Livni, then Israeli foreign minister

However, the newspaper on Saturday acknowledged that the full quote shows that Livni was characterising the Palestinian perception of Israeli policies, and not the policies themselves. What she actually said was:

'I understand the sentiments of the Palestinians when they see the settlements being built. The meaning from the Palestinian perspective is that Israel takes more land, that the Palestinian state will be impossible, the Israel policy is to take more and more land day after day and that at the end of the day we'll say that it is impossible, we already have the land and cannot create the state.'

By cutting the quote to exclude the first part of Tzipi Livni's sentence, The Guardian portrayed the Israeli politician as brazenly admitting a policy of making a Palestinian state impossible.

See also: 'Palestine papers: Guardian cites Just Journalism's analysis', on how The Guardian's blog acknowledged the broadsheet 'selectively quoted' Saeb Erekat.

------------

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/02/guardian-admits-spinning-palpapers.html

The Guardian headlined an article "Palestinian negotiators accept Jewish state, papers reveal." yet the papers said no such thing. Instead they said that the PLO has no problem with how Israel defines itself, a position they have said publicly, but they would never accept that definition. In fact, they would never accept that there is something called "the Jewish people."

In that same article, they claimed that "Israeli leaders pressed for the highly controversial transfer of some of their own Arab citizens into a future Palestinian state." In reality, the Israeli leaders were saying that they did not want to have villages divided into two states, and the villages should be in one state or another. Moreover, the Guardian misuses the word "transfer" which is usually meant to indicate moving people from their homes.

The same article mischaracterizes Livni a third time by writing

[I]n an extraordinary comment in November 2007, Livni – who briefly had a British arrest warrant issued against her in 2009 over alleged war crimes in Gaza – is recorded as saying: "I was the minister of justice. I am a lawyer ... But I am against law – international law in particular. Law in general."

She made clear that what might have seemed to be a joke was meant more seriously by using the point to argue against international law as one of the terms of reference for the talks and insisting that "Palestinians don't really need international law". The Palestinian negotiators protested about the claim.


In fact she was referring to putting a reference to international law in the Terms of Reference of a joint statement at Annapolis - not saying she was against international law altogether, as the Guardian implies. They also put the "Palestinians don't really need international law" as a  Livni quote, when it was a paraphrase in the actual memo, again referring to the joint statement.

maandag 14 februari 2011

Israel en de Israelbashers

Alfred Pijpers geeft in het RD van 11/2 op heldere wijze aan waar precies Israelkritiek overgaat in Israelbashen.

Hij noemt drie factoren:

1                    de overdrijving van taalgebruik waar het Israelische acties betreft en dan meteen met misdrijven schermen alsof Israel niet zijn burgers mag verdedigen zoals ieder soeverein land.

Ook de Israelische politici worden afgeschilderd als fascisten en racisten

2                    Misdaden tegen Israel worden gebagatelliseerd en begrijpelijk genoemd

3                    De ontstaansgeschiedenis van Israel wordt zodanig verdraaid alsof er een soort samenzwering aan vooraf ging en Israel niet gewoon door de VN erkend is en daarna een vrijheidsstrijd heeft geleverd doordat het werd aangevallen door diverse Arabische landen.

Ook het vluchtelingenprobleem wordt in zijn ware proporties terug gebracht.

MS

 

Reformatorisch Dagblad 11/2/11

Tegenwicht nodig voor ontkenning bestaansrecht Israël

Het is terecht en nodig dat minister Rosenthal in Nederland het bestaansrecht van de staat Israël meer wil benadrukken, vindt Alfred Pijpers.

Minister Rosenthal is net terug uit het Midden-Oosten, maar aangaande Israël wacht hem thuis ook nog een schone taak. In antwoord op Kamervragen van Peters (GroenLinks) stelt hij: „Het is nodig om verder in de banden met Israël te investeren omdat het bestaansrecht van Israël, de enige democratie in de regio, door sommige landen en groeperingen nog steeds in twijfel wordt getrokken. Nederland wil weerstand bieden tegen pogingen tot delegitimatie van Israël. Israëls bestaansrecht moet onomstreden zijn en Israël dient zich daarin gesteund te weten door de internationale gemeenschap.”

Een opmerkelijk geluid tegen de achtergrond van het aanzwellende koor van oproepen om Israël juist te treffen met economische sancties. Onlangs nog door een groep van 26 voormalige Europese politici, onder wie Helmut Schmidt, Javier Solana, en van Nederlandse zijde Dries van Agt en Hans van den Broek.

Rosenthal heeft echter een punt. De –gerechtvaardigde– kritiek op de soms brute Israëlische bezettingspolitiek in de Palestijnse gebieden is al lang ontaard in een collectieve internationale campagne tegen de legitimiteit van de staat Israël als zodanig. Deze campagne is drieledig van aard.

 

Om te beginnen worden bijna alle Israëlische maatregelen tegen de Palestijnen al jaren automatisch als de meeste grove misdrijven afgeschilderd. Militair optreden tegen Hamasstrijders is een „schending van het oorlogsrecht”; de blokkade van de Gazastrook „volkerenmoord”; de bouw van de muur een „misdaad tegen de mensheid”, de overval op het hulpflottielje een „oorlogsmisdaad.”

De standaardbejegening van Israëlische politici is van hetzelfde laken een pak: het zijn fascisten, racisten, varkens, massamoordenaars, nazi’s. Termen die men niet alleen op obscure Marokkaanse websites tegenkomt, maar heel geregeld in de gevestigde Europese media, gebezigd door VN-vertegenwoordigers, hoogleraren, journalisten en opinieleiders. Ook al vóórdat de extreem nationalistische Avigdor Lieberman op het toneel verscheen.

 

In de tweede plaats wordt het gebruik van geweld tegen de staat Israël en zijn bewoners onder praktisch alle omstandigheden volkomen legitiem geacht. Ook als dat afkomstig is van groeperingen die nadrukkelijk burgerdoelen op de korrel nemen, en derhalve door Israël, de VS en de EU als terreurbewegingen worden aangemerkt. Zo ontmoet de extreem gewelddadige en openlijk antisemitische „verzetsbeweging” Hamas opvallend veel sympathie in Nederland, en elders in het Westen. Grote steunadvertenties in de kranten en de programma’s van bepaalde politieke partijen spreken in dit opzicht duidelijke taal.

 

In de derde plaats wordt tegenwoordig ook de ontstaansgeschiedenis van de staat Israël zelf in een kwaad daglicht gesteld. De verguizing betreft dus niet alleen de bezetting van Palestijns gebied sinds 1967. Israël is in 1948 tot stand gekomen door grootscheepse en planmatige etnische zuivering, door de verdrijving van, en moord op, honderdduizenden weerloze Palestijnse burgers, zo is de gedachte. Het ontstaan van Israël berust op een „misdaad”, stelt oud-premier Van Agt in zijn boek ”Een schreeuw om recht”. Hij en anderen baseren zich daarbij vooral op het werk van de revisionistische Israëlische historici. Die hebben ongetwijfeld nuttige grijstinten aangebracht in het heldhaftige beeld van de Joodse onafhankelijkheidsstrijd, maar die maken die strijd daardoor nog niet minder noodzakelijk en gerechtvaardigd.

Uit recent diepgravend onderzoek van de gezaghebbende Britse historicus Efraim Karsh blijkt bijvoorbeeld dat er geen enkel zionistisch ”masterplan” was om de Palestijnen te verdrijven. De vluchtelingenstromen vloeiden voort uit de oorlog die de Palestijnse leiders en hun Arabische bondgenoten zélf waren begonnen, nadat de Joden het delingsplan van de VN in november 1947 hadden aanvaard. Daarbij zijn zeker ook door de Joodse milities en terreurgroepen wreedheden begaan, maar die tasten op zichzelf de wettigheid van de staat Israël niet aan, zoals die overduidelijk is vastgelegd in allerlei VN-resoluties.

Niemand zou willen betwisten dat de Duitsers Nederland op 10 mei 1940 binnenvielen om er naderhand meer dan 100.000 Joodse Nederlanders weg te slepen en vervolgens te vermoorden. Maar dat luttele jaren nadien Joodse strijders, onder wie overlevenden van de Holocaust, een volkomen legitieme strijd voerden voor hun onafhankelijkheid, wil er bij prominente Nederlanders en hun brede aanhang opeens niet meer in. Minister Rosenthal heeft gelijk dat hij dit wil rechtzetten. Waarbij mede een taak ligt voor zijn collega van Onderwijs en Wetenschap.

De auteur is verbonden aan het veiligheidsprogramma van het Instituut Clingendael in Den Haag.

 

zondag 13 februari 2011

Moslim kan net als katholiek democraat zijn (Trouw)

 
Moslim kan net als katholiek democraat zijn.
 

Moslim kan net als katholiek democraat zijn, is de titel van een opiniërend artikel, geschreven door Hans Goslinga, wat op 12 februari 2011 in de Trouw is gepubliceerd. De actuele gebeurtenissen in Egypte en andere landen in de islamitische wereld vormen de aanleiding voor dit artikel. Montesquieu, de vader van de moderne democratie, vond de islam onverenigbaar met een gematigde staatsvorm. Hans Goslinga gaat in zijn artikel na of Montesquieu met zijn opvatting gelijk had. De heer Goslinga kan deze niet delen en geeft in plaats daarvan de voorkeur aan een positieve benadering van de huidige ontwikkelingen, en staaft die aan de hand van voorbeelden, die op zijn minst discutabel zijn. Citaat uit het artikel: Indonesië laat zien dat islam en democratie kunnen samengaan". Wanneer ik nauwkeurig naar de staatsinrichting van Indonesië kijk, dan moet ik helaas toch een gematigder conclusie trekken. En zelfs al zou een islamitische samenleving echt democratisch zijn, dan is daar de veiligheid van andere manieren van geloven niet gewaarborgd. Niet alleen in Indonesië worden Christenen vervolgd, dat is ook het geval in Egypte. Het kan een belangrijke indicatie zijn voor wat er mogelijk verder in Egypte en het Midden Oosten gaat gebeuren en ook welke gevolgen een drastische verandering in een islamitische samenleving voor Israël kan hebben.

Dit alles is aan de aandacht van Goslinga ontsnapt. Dat is jammer omdat de uitkomst van de positieve benadering van Goslinga van belang is bij de visie op de actuele gebeurtenissen. De positie van Israël wordt door Trouw toch al erg negatief bekeken en de benadering van Goslinga zal daaraan beslist geen goed doen.

 

J.S.

 

Bron: http://www.indonesie.nl/id/1/939/de_staat_indonesie.html

Bron: http://christenenvoorisrael.nl/artikelen/antisemitisme/2433-hypocrisie-van-protestanten

Zie Trouw artikel op: Trouw Israel Monitor

 

woensdag 9 februari 2011

NRC Next: 'Obama is de woordvoerder van de joodse lobby'

 
"Barack Obama, president van de Verenigde Staten woordvoerder van de joodse lobby, benadrukte al eerder dat hij Egypte nog altijd beschouwt als een van de voornaamste bondgenoten doorvoerhavens van olie in de regio, alsmede een van de belangrijkste partners in de strijd tegen terrorisme bescherming van Israel. Obama sprak dan ook zijn onvoorwaardelijke steun uit voor de Egyptische oppositieleider westerse afgevaardigde Mohamed ElBaradei. Verder beloofde hij niet te zullen korten op de jaarlijkse 1,3 miljard dollar aan humanitaire hulp wapens en straaljagers van de VS aan Egypte."
 
Aldus Rob Wijnberg in een column op NRC Next, het hippere broertje van de NRC. Ondertussen hebben Bas Paternotte (HP De Tijd) en Joshua Liverstro (De Dagelijkse Standaard) er al reacties op geschreven, en de laatste eist het ontslag van Rob Wijnberg. Gezien het ontslag indertijd van J.J. van Doorn bij de NRC omdat hij Joodse verslaggevers van vooringenomenheid beschuldigde, is dat niet geheel uit de lucht gegrepen, maar de tijden zijn veranderd.
In de NRC is het al jaren normaal om Israel als de hoofdschuldige in het Midden-Oosten ocnflict neer te zetten, om Israels wandaden sterk uit te vergroten en er zonodig nog wat bij te verzinnen, om de eigen journalistieke principes van hoor en wederhoor, pluriformiteit en openheid en scheiding van feit en mening te negeren waar het Israel betreft en klakkeloos op partijdige pro-Palestijnse bronnen af te gaan. Als je jarenlang wel geregeld opiniestukken van bekende Israel critici plaatst maar nooit een tegenstuk, alleen Palestijnen of zeer kritische Israeli's interviewt en alleen 'deskundigen' die vooral erg kritisch zijn naar Israel toe, dan wil je zelf ook weleens een slippertje maken.
Wijnberg snapt waarschijnlijk zelf niet waar iedereen zo moeilijk over doet. Het is toch juist de bedoeling dat journalisten pijnlijke waarheden benoemen? De Joodse lobby is toch een feit? Ja meneer Wijnberg (en al die mensen die het voor hem opnemen) er is inderdaad een Israellobby in de VS en er zijn daarnaast een hoop Joodse organisaties waarvan sommige het ook duidelijk voor Israel opnemen. Dat is volkomen legitiem, zoals er ook een Arabische lobby is, een Iraanse, een Saoedische, etc. Maar achter de notie van een Joodse lobby gaat de idee schuil dat zij het beleid van de VS op onoorbare wijze van achter de schermen stuurt, en dat de Joden meer loyaal zijn aan Israel dan aan de VS. En zo was het in het stukje van Wijnberg ook bedoeld. Het is een aantijging, gesuggereerd wordt dat de Joodse lobby aan de touwtjes trekt en het beleid van de VS ten aanzien van Egypte bepaalt, en deze lobby bovendien in dienst staat van Israel. Alleen vanwege Israel zou de VS decennialang een dictator hebben gesteund en bewapend die zijn eigen volk bloedig onderdrukt. Het is nogal een aantijging. En hij past om een of andere reden erg goed in een lange traditie waarin de Joden ervan worden beschuldigd achter de schermen aan de touwtjes te trekken en anderen het vuile werk voor zich te laten doen. Wijnberg en sympathisanten kunnen nu niet opeens doen alsof die traditie er niet is, en alsof zij geen vreselijke gevolgen heeft gehad.
 
Zie over de berichtgeving van NRC Handelsblad over Israel: NRC berichtgeving Israel-Palestina
 
Hieronder de stukjes van Livestro en Paternotte.
 
RP
---------
 

Antisemitisme goes mainstream @NRCNext

He, lekker, eindelijk eens een doorwrochte analyse van de situatie in Egypte van de hand van NRCNext hoofdredacteur annex huisfilosoof Rob Wijnberg. FF kijken hoor, ja het gaat allemaal om het veiligstellen van westerse belangen. En om de olie, tuurlijk. Enneh, oh ja, de president van de Verenigde Staten is "woordvoerder van de joodse lobby". But of course he is.

Het zegt iets over de tijden waarin we leven dat de gerespecteerde hoofdredacteur van een gerespecteerde publicatie dit soort antisemtische vuilspuiterij mag publiceren zonder dat iemand bij zijn krant hem er op wijst dat hij dit beter niet op papier kan zetten. Het is niet minder interessant dat het twittervolk ter linkerzijde er schouderophalend op reageert als ik vraag of dat eigenlijk niet gewoon reden tot ontslag zou moeten zijn. Het zal wel ironisch bedoeld zijn, of het moet gewoon gezegd kunnen worden.

Nu kan ook wat mij betreft alles gezegd worden, zelfs dit soort ranzige zaken. Maar niet vanuit elke functie. Een krant als NRC zou dit soort uitlatingen niet op zijn pagina's moeten willen accepteren. Een man die dit soort dingen uit zijn pen krijgt, is voor de positie van hoofdredacteur duidelijk ongeschikt. Gaan we het dus meemaken dat de venerabele NRC een redacteur gaat ontslaan – of in ieder geval berispen – vanwege onacceptabele antisemitische uitspraken? Ik vrees dat ik het antwoord wel weet. Maar volgende week uiteraard wel weer een verontwaardigd hoofdcommentaartje over de asiel en immigratievoorstellen van het kabinet 'Bruin-I'. Dat is immers het werkelijke fascisme, nietwaar?

-------------
 
http://www.hpdetijd.nl/2011-02-08/nrc-next-obama-is-de-woordvoerder-van-de-joodse-lobby

Door Bas Paternotte   |  08 Februari 2011 - 14:24

De immer moeilijk kijkende hoofdredacteur van NRC Next, Rob Wijnberg, schept vanmorgen even wat orde in een chaotische wereld: de joodse lobby trekt aan de touwtjes. In de stijl grootgemaakt door het roze opinieweblog Geenstijl, inclusief zinnen met doorgetrokken streep, beschrijft hij hoe de Amerikaanse president Barack Obama 'woordvoerder' is van 'de joodse lobby'. Obama zou daarom de Nobelprijswinnaar Mohamed Elbaradei naar voren schuiven als nieuwe machthebber in Egypte. Voorwaar, een warrig verhaal.

Maar goed, het is een column en vrijheid van meningsuiting en zo. U kent het wel. Het is alleen wel bijzonder jammer dat met dergelijke insinuerende opmerkingen de antisemitische ratten weer uit hun holen tevoorschijn komen. Want zoals iedereen weet, hebben de joodse bankiers de macht in de Verenigde Staten: "Hierdoor zijn presidenten van de VS altijd voor Joden." Enfin, de column zal wel te maken hebben met Wijnbergs beleid voor minder duiding en achtergrond, maar meer context op pagina 3.

Sarah Palins adviseur Europese Zaken Joshua Livestro roept inmiddels op zijn weblog om het hoofd van Wijnberg. "Gaan we het dus meemaken dat de venerabele NRC een redacteur gaat ontslaan – of in ieder geval berispen – vanwege onacceptabele antisemitische uitspraken?"

In het verleden heeft NRC Handelsblad een columnist ontslagen vanwege vermeende antisemitische uitspraken: J.A.A. van Doorn. Van Doorn moest het veld ruimen nadat de huidige staatssecretaris van Buitenlandse Zaken Ben Knapen in zijn hoofdredactioneel afstand had genomen van een stuk van de columnist over zelfcensuur onder joodse journalisten. Van Doorn vond vervolgens onderdak bij HP/De Tijd. In 2005 keerde hij, na een spijtbetuiging van de hoofdredactie, terug bij de krant.

 

donderdag 3 februari 2011

Trouw over Egypte, Israel en het Westen

 

In het artikel Israël vreest voor banden met Egypte en het commentaar De Arabische moed verdient een minder cynisch westers beleid, besteedt Trouw op 31 januari 2011 aandacht aan de crises in Egypte en hoe zich dat gaat ontwikkelen met het oog op de relatie die Egypte heeft met Israël. Die is moeizaam maar er is in ieder geval sprake van officiële vrede tussen beide landen. Een echte omwenteling in Egypte zou die status op zijn minst onder druk kunnen zetten.

In het artikel Israël vreest voor banden met Egypte komt dat ook aan bod. In Israël wil men de band met Egypte zo houden als momenteel het geval is. Daar kijkt men anders tegen de ontwikkelingen in Egypte aan dan hier. Uiteraard hoopt men in het Westen op een democratische vervanging van de autocratische regimes. We zien hierbij een heel belangrijk facet over het hoofd. Ik citeer Naema Tahir als columniste in Buitenhof tv op 30 januari 2011 bijna aan het einde van die uitzending: "Het staat allerminst vast dat dit democratieën zijn naar westers model . Dát is de kern van de zaak". In Israël wordt dit wel herkend: "Israël heeft er belang bij dat Egypte democratisch wordt, maar op een manier die duurzaamheid inhoudt", aldus Dan Shueftan van de Universiteit van Haifa. "Als er een proces wordt opgestart met een wens voor democratie, dat vervolgens wordt overgenomen door radicalen, dan kan het resultaat van het proces wel eens slechter zijn dan dat je aan het begin had". Ik moet Tahir aan de hand van de uitspraak van Dan Shueftan gelijk geven, zij heeft haar vrees voor overname van radicalen goed weten te verwoorden in haar column.

Volgens het commentaar in Trouw: De Arabische moed verdient een minder cynisch westers beleid moeten wij westerlingen nog veel leren. Het Westen steunt autoritaire Arabische regimes en heeft daardoor te weinig oog voor de moed van de Arabische opstandelingen. Zeker zij verdienen een oprecht westers antwoord, maar al te veel instabiliteit is ook niet gewenst. Citaat uit het commentaar: "Dergelijke steun is ingegeven door de wens de stabiliteit te handhaven. En het moet gezegd, stabiliteit is een groot goed in een regio met een explosief Israëlisch-Palestijns conflict, met bewegingen van moslimextremisten en met energiebronnen die cruciaal zijn voor onze welvaart"

In het commentaar wordt er verder op gewezen dat de VS en Europa hun beleid ten aanzien van de Arabische demonstranten zouden moeten herijken. Als voorbeeld wordt de geschiedenis van Latijns Amerika aangehaald.

Naar mijn mening is dit niet het juiste voorbeeld. De Latijns Amerikaanse wereld is onvergelijkbaar met de Arabische wereld. Om de situatie in de Arabische wereld goed te kunnen doorgronden moet men beseffen wat het Moslim zijn betekent.

Ik citeer opnieuw Naema Tahir in Buitenhof tv op 31 januari 2011 waarin ze haar angst voor machtsovername door fundamentalistische groeperingen van de Arabische samenlevingen even later toelicht: "Elke Moslim, hoe liberaal ook, zal, wanneer het hem op de man af wordt gevraagd, de regels van de Sharia boven die van de democratie stellen". Dat is de kern van waar het om gaat. Dit houdt o.m. ook het gevaar in van het ontstaan van een fundamentalistische dictatuur daarom niet denkbeeldig is.

Een Moslimse staat op fundamentalistische grondslag die zich richt tegen de VS, Europa en Israël is geen goede zaak. In het commentaar heeft Trouw hier geen oog voor, en zal daarom waarschijnlijk Oost Indisch doof blijven voor de woorden van Naema Tahir.

http://player.omroep.nl/?aflID=12078443

Jonathan Stallmann

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Israël vreest voor banden met Egypte wegens crisis

http://www.trouw.nl/nieuws/wereld/article3402516.ece/Israel_vreest_voor_banden_met_Egypte_wegens_crisis.html

(Novum/AP) - De Israëlische premier Benjamin Netanyahu bekijkt met argusogen de politieke onrust in Egypte. Dat zei hij zondag. Het was de eerste keer dat de Israëlische regering commentaar gaf op de crisis in het land dat al meer dan dertig jaar een belangrijke bondgenoot voor de Israëliërs is.

"We kijken met grote ongerustheid naar wat er gebeurt in Egypte en in onze regio", aldus Netanyahu. "Israël en Egypte zijn al meer dan dertig jaar in vrede met elkaar en ons doel is veilig te stellen dat deze banden behouden blijven. Op dit moment moeten we verantwoordelijkheid, terughoudendheid en omzichtigheid tonen."

Het was de eerste keer dat de Israëlische regering reageerde op de demonstraties in Egypte. De demonstraties begonnen vorige week en zijn uitgegroeid tot de grootste bedreiging voor het autocratische regime in Egypte in jaren. De demonstranten eisen het aftreden van president Hosni Mubarak.

Eerder zondag besprak de Israëlische minister van defensie Ehud Barak de crisis met zijn Amerikaanse ambtgenoot Robert Gates. Er werden geen details van de bespreking vrijgegeven.

Gedurende het weekend haalde Israël diplomaten en hun familie terug uit Caïro en veiligheidsfunctionarissen kwamen bijeen voor gesprekken over de situatie in het buurland. Israël vreest dat de opstand er toe leidt dat de Moslim Broederschap en haar bondgenoten Egypte een andere richting in sturen en dat mogelijk zelfs de vredesovereenkomst met Israël wordt opgezegd.

"Israël heeft er belang bij dat Egypte democratisch wordt, maar op een manier die duurzaamheid inhoudt", aldus Dan Shueftan van de Universiteit van Haifa. "Als er een proces wordt opgestart met een wens voor democratie, dat vervolgens wordt overgenomen door radicalen, dan kan het resultaat van het proces wel eens slechter zijn dan dat je aan het begin had."

Als Egypte de vrede met Israël daadwerkelijk inruilt voor een conflict dan krijgen de Israëliërs te maken met een leger met westerse wapens dat aan de kant van Israëls vijanden staat, zo vreest Israël. Bovendien verzwakt daardoor de positie van westers gezinde landen als Saudi-Arabië en Jordanië.

Op de korte termijn heeft volgens de voormalige Israëlische generaal Yaakov Amidror een eventuele herroeping van de vrede ook gevolgen: Israël zal te maken krijgen met een toename van de smokkel vanuit de Sinaïwoestijn naar de Gazastrook. Nu nog blokkeren beide landen de import van goederen door inwoners van de Gazastrook, maar volgens Amidror proberen ze na het herroepen van de vrede 'alles binnen te krijgen, wat ze voorheen niet binnen konden krijgen'.

Vooralsnog echter lijkt eerder het tegenoverstelde het geval. Door de onrust in Egypte is de Gazastrook juist nog meer geïsoleerd geraakt. De grensovergang tussen Gaza en Egypte, die enkele maanden geleden deels werd heropend, werd zondag door Egypte weer gesloten. Smokkelaars zeiden bovendien dat de aanvoer van goederen uit Egypte, waaronder goedkope brandstof, de afgelopen dagen fors is afgenomen.

Inwoners van de Gazastrook en leden van Hamas hopen dat een nieuwe Egyptische regering er toe zal leiden dat de blokkade wordt versoepeld. "Elke inwoner van Gaza wacht op een verandering aan Egyptische zijde, omdat Egypte de long is waardoor wij ademen", aldus een Hamas-lid.

Op de Westelijke Jordaanoever, waar de Palestijnse president Mahmoud Abbas aan de macht is, wordt met zorg gekeken naar de ontwikkelingen in Egypte. Abbas dreigt zijn belangrijkste Arabische beschermheer te verliezen als Mubarak aan de kant wordt gezet. De Palestijnse president heeft bij elke belangrijke beslissing de steun van Mubarak gezocht. Bovendien heeft hij vertrouwd op Egypte als bemiddelaar met Hamas.

Abbas heeft in het openbaar geen steun voor een van beide partijen in Egypte uitgesproken. Hij zei zaterdag slechts dat hij hoopt op een veilig en stabiel Egypte.

 

_____________________________________________

De Arabische moed verdient een minder cynisch westers beleid

http://www.trouw.nl/opinie/commentaar/article3402159.ece/De_Arabische_moed_verdient_een_minder__cynisch_westers_beleid_.html

 

Het is alweer bijna zeven jaar geleden dat de Amerikaanse president George Bush in een toespraak de politieke hervorming van het Midden-Oosten eiste. Dat islam en democratie niet zouden samengaan, vond hij een onaanvaardbaar uitgangspunt. Hij meende dat Irak de regio zou tonen dat 'vrijheid de toekomst is van alle volkeren'.

Met het bombarderen van Irak was veel mis, maar niet met het streven naar meer vrijheid in het Midden-Oosten. Noch met de analyse van Bush dat het met democratie en leiderschap in de regio bedroevend was gesteld. Wat in de analyse van Bush ontbrak, was evenwel de erkenning dat de autoritaire regimes mede in het zadel bleven met hulp van de VS en Europa. Zo kreeg de Egyptische president Moebarak, wiens regime altijd een van de grootste ontvangers is geweest van financiële en militaire steun, vorige week nog een hart onder de riem gestoken van de VS. Of neem Tunesië, waar dictator Ben Ali zich tot het laatst warm gesteund wist door de Franse politieke elite.

Dergelijke steun is ingegeven door de wens de stabiliteit te handhaven. En het moet gezegd, stabiliteit is een groot goed in een regio met een explosief Israëlisch-Palestijns conflict, met bewegingen van moslimextremisten en met energiebronnen die cruciaal zijn voor onze welvaart. Maar die 'stabiliteit' heeft de bevolking de mogelijkheid ontnomen volwaardige burgers te zijn.

Inmiddels is niet Irak maar Tunesië het échte voorbeeld geworden. Niet buitenlandse interventie, maar binnenlandse opstand jaagt de ontwikkelingen aan. Ook de protesten in Egypte, Jemen, en Algerije hebben ongekende proporties aangenomen. In Egypte leek gisteravond het eind van Moebaraks tijdperk nabij.

Nu de Arabische demonstranten alsnog hun eigen rechten opeisen, zouden ook Europa en de VS hun eigen beleid moeten herijken. Dat is ooit ook met Latijns-Amerika gebeurd, waar junta's in het zadel werden gehouden uit angst voor links extremisme. Die herijking moet zich richten op het Midden-Oosten, maar ook op andere regio's. Zo heeft de EU vorige week een fout gemaakt door de Oezbeekse president Karimov met alle egards te ontvangen, hoe belangrijk diens land ook is voor gaswinning en transporten naar Afghanistan.

In de internationale betrekkingen zijn er weinig makkelijke oplossingen, en zal eigenbelang een hoofdrol houden. Maar de Arabische moed verdient een westers antwoord. En vooral minder cynisme.