zondag 30 oktober 2011

interview Annemiek Schrijver met Anne de Jong in Het Vermoeden

Op zondag 30 oktober had Annemiek Schrijver, presentatrice van het programma  'Het Vermoeden' van de Inter Kerkelijke Omroep Nederland (IKON) een interview met antropologe Anne de Jong (1981)http://beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1114765-anne-de-jong waarvan onlangs het boek  'Geen vijanden' is  uitgekomen. Het is een populaire uitgave van haar promotieonderzoek naar gezamenlijke vredesinitiatieven van Israëli's en Palestijnen. Voor haar onderzoek woonde ze meer dan twee jaar in Israël en de Palestijnse gebieden. Het boek eindigt met de Gaza Freedom Flotilla in 2010.

Mijn bezwaren tegen deze uitzending richten zich vooral op het begin van het interview tussen Annemiek en Anne. Annemiek noemt daar het Gazaflottielje 'vredelievend'. Je moet maar durven. Het was een provocatie onder de dekmantel van hulp aan inwoners van Gaza, in de hoop om Israël nog verder in het isolement te dringen. Anne zei, 'dat er geen wapens aan boord waren'. Daar wordt op z'n zachtst uitgedrukt verschillend over gedacht. Kijk  bijv. op:  http://www.youtube.com/watch?v=KGs75M5LpPc&NR=1&feature=fvwp Anne spreekt in dit verband over een militaire aanval op burgers. Pardon? Waren de opvarenden van het Gazaflottielje écht vredelievend? Ik heb er mijn vraagtekens bij en bovendien, wie houden er in werkelijkheid dergelijke praktijken op na? Aan het eind van het interview staat Anne nog even stil bij de angst van de inwoners van Gaza die, wanneer ze vliegtuigen over horen komen, gaan zingen. Ik, op mijn beurt, sta hier stil bij de inwoners van die Israëlische plaatsen die onder raketvuur van de Hamas liggen en waar de inwoners daarvan heel vaak de schuilkelders in moeten. Iets waar Annemiek, Anne wel eens aan had mogen herinneren...

Tj T.

vrijdag 28 oktober 2011

Veel over Palestijnse gevangenen, maar weinig over waarvoor ze vastzaten in de media

 
Het viel mij eerlijk gezegd nog mee dat er in de Nederlandse media wel aandacht werd besteed aan het feit dat het geen lieve jongens zijn die zomaar door Israel waren opgepakt, maar berichten als onderstaand komen helaas ook voor. En veel vooral zich als progressief beschouwende mensen menen dat de Palestijnen het recht hebben zich met geweld tegen 'de bezetting' te verzetten, en daar vallen ook zelfmoordaanslagen onder. Ze hebben nou eenmaal geen andere middelen, aldus het eeuwige cliché. Dat is natuurlijk niet waar, ieder volk en ieder individu heeft de keuze wat het doet, en zelfs in veel extremere omstandigheden weten sommigen hun waardigheid te behouden en verlagen zich niet tot het niveau van hun vijand. Geen volk overigens dat zoveel hulp, aandacht en steun krijgt als de Palestijnen. Alleen voor hen is er een aparte vluchtelingenorganisatie, en alleen voor hen zijn er een aantal andere speciale VN organisaties. Ze krijgen meer geld van het Westen dan echt arme landen als Soedan of Ethiopië of Somalië of welk willekeuring land in Afrika boven de Sahara.
 
RP
------------
 

Media has lots on the prisoners, little on the terror

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/10/media-has-lots-on-prisoners-little-on.html
 
 
From the Washington Post:
A week ago, Yahya Dabassa Ibrahim was on a hunger strike, rotting away in an Israeli prison where he expected to spend the rest of his life.

But the Oct. 18 prisoner swap between Israel and the Palestinian militant group Hamas landed the Bethlehem native in a surreal place: the Gaza Strip's brand-new luxury hotel.

The eight-story Al-Mashtal Hotel, which opened in late July, is an oasis of fluffy white duvets, stunning ocean views, steaks cooked to perfection and sparkling swimming pools. Its splendor is startling in this blockaded territory where dozens of bombed buildings lie in ruin, heaps of garbage dot nearly every street and the Mediterranean shoreline is speckled by evidence of the tons of raw sewage dumped into the ocean every day.

As he sat in the hotel's dimly lighted courtyard on a recent evening, Ibrahim, a convicted bombmaker, struggled to describe how dramatically his luck had changed.

Ibrahim, 50, served roughly 10 years of a life sentence. He was among the prisoners who went on a hunger strike in recent months after Israel took away certain perks, including access to television, and limited visits by relatives.

He was accused of manufacturing explosives that were used in attacks in Israeli cities, according to news reports. Ibrahim said he didn't want to discuss the incidents that led to his incarceration, but he made it clear that he didn't regret participating in militancy.

"We sacrificed part of our lives not to stay in hotels like these, but to liberate Palestine," he said.
This terrorist is Yihya Ibrahim Abd al-Hafez Daamsah, who helped coordinate the Cafe Moment bombing of 2002. He was serving a life sentence. Since the Washington Post doesn't want to delve into the details of exactly why he was in prison, I will.

From Israel's MFA:

11 people were killed and 54 injured, 10 of them seriously, when a suicide bomber exploded at 22:30 PM Saturday night, March 9, 2002, in a crowded Moment cafe at the corner of Aza and Ben-Maimon streets in the Rehavia neighborhood in the center of Jerusalem. Hamas claimed responsibility for the attack.

The bomber walked into the cafe, located at the corner of Aza and Ben-Maimon streets about 100 meters from the prime minister's residence, and detonated a powerful explosive charge that completely gutted the restaurant.

The names of the victims:

- Limor Ben-Shoham, 27, of Jerusalem;
- Nir Rahamim Borochov, 22, of Givat Ze'ev;
- Danit Dagan, 25, of Tel-Aviv;
- Livnat Dvash, 28, of Jerusalem;
- Tali Eliyahu, 26, of Jerusalem;
- Uri Felix, 25, of Givat Ze'ev;
- Dan Imani, 23, of Jerusalem;
- Natanel Kochavi, 31, of Kiryat Ata;
- Baruch Lerner-Naor, 28, of Eli;
- Orit Ozarov, 28, of Jerusalem;
- Avraham Haim Rahamim, 29, of Jerusalem


Limor Ben Shoham

Nir Borochov

Danit Dagan

Livnat Dvash

Tali Eliyahu

Uri Felix

Dan Imani

Natanel Kochavi

Baruch Lerner-Naor

Orit Ozerov

Avraham Rahamim

(h/t Allan)
 
 

maandag 24 oktober 2011

In NRC: Ramsy Nasr, dichter des Palestijnse Vaderlands

 
Naast de NRC werd Nasr's stuk ook op Joop.nl geplaatst.
 
 

IMO Blog, 2011

Ramsy Nasr, Palestina activist des Vaderlands, schreef weer eens een schotschrift tegen Israel en tegen onze regering, die zou geloven in 'unter- en ubermenschen' en Israel in de vermeende etnische zuivering van de Palestijnen steunt. NRC Handelsblad vond dit getuigen van zo'n verfijnde smaak en diepgaand inzicht, dat men het stuk in de 'Slijpsteen voor de Geest' plaatste.


Rosenthal is niet evenwichtig, zo begint Nasr, omdat hij o.a. een EU verklaring waarin vooral Israel weer de les werd gelezen (en de door de VN onlangs legaal genoemde blokkade van de Gazastrook werd veroordeeld), afwees. Maar hoe is het met zijn eigen evenwicht? Hij suggereert voor een tweestatenoplossing te zijn; mooi. Maar dan komt de bekende riedel. Hamas heeft de verkiezingen in 2006 gewonnen, en had daarom niet geboycot mogen worden. Dus toen in Duitsland de nazi's aan de macht kwamen, mochten andere landen geen boycot afkondigen, want het waren toch vrije verkiezingen geweest? Of een meer recente en wat minder beladen vergelijking: toen de partij van Jörg Haider in de Oostenrijkse regering kwam, en zelfs de EU-partners alleen nog op het laagst mogelijke niveau contacten wilden onderhouden.

De Palestijnen mochten stemmen, maar wanneer zij op een racistische partij stemmen die tevens een radicaal islamitische gewapende beweging is, dan hoeven zij niet te verwachten dat Israel en het Westen in hun handen staan te klappen omdat ze zo vrij hebben gekozen. Vrijheid brengt ook verantwoordelijkheid met zich mee. In echte democratieën nemen geen racistische en gewapende partijen deel aan de verkiezingen, en volgens de Oslo Akkoorden kon dat ook niet. Dus je kunt je afvragen hoe legitiem die deelname überhaupt was. Nasr stelt cynisch:

Je zet anderhalf miljoen burgers gevangen op een gebied zo groot als twee keer Texel, onthoudt hun elk contact met de buitenwereld, en wacht tot ze genuanceerder leren stemmen.

Hij heeft het hier, let wel, over het Nederlandse beleid dat in zijn ogen zo onevenwichtig zou zijn door dit te steunen. Hij verzwijgt dat de blokkade van Israel een reactie was op de bloedige en illegale coup door Hamas in 2007 en de vele raketbeschietingen die volgden. En niet te vergeten de wapensmokkel via Rafah maar ook via zee. Maar dat zijn teveel nuances voor Nasr, net als het feit dat duizenden Gazanen jaarlijks medische behandelingen in Israel hebben gekregen, duizenden toestemming kregen naar de Westbank te reizen voor medische behandeling, en duizenden jaarlijks op hadj naar Saudi-Arabië gaan. Details. Nasr foetert verder:

Maar dan. Na de Israëlische verkiezingen van 2009 worden ook daar twee extremistische partijen opgenomen in de regering: Israël Ons Thuis en Shas. Geen van beide Israëlische partijen accepteert de grenzen van 1967, ze streven naar een etnisch zuiver, joods Israël met behoud van de nederzettingen.

Onzin. Shas heeft de Oslo plannen gesteund in ruil voor extra geld voor de yeshiva's, en zou wederom bereid zijn een compromis te aanvaarden als ze worden afgekocht. Fraai is anders, maar het is niet wat Nasr ervan maakt. En dat ze een etnisch zuivere Joodse staat nastreven is uit zijn grote duim gezogen. Veel en hard roepen, de NRC en Joop nemen het toch wel klakkeloos over, en niemand die het checkt.

Ook Yisrael Beiteinu is niet voor een etnisch zuivere staat. Ze vinden wel dat Arabieren in Israel een loyaliteitseed moeten afleggen. Ze accepteren de 'grenzen' van 1967 niet, maar zijn wel bereid tot een territoriaal compromis: een uitruil van de grote nederzettingen blokken voor - wat Yisrael Beiteinu betreft - gebieden in Israel waar veel Arabieren wonen. Het is mijn standpunt overigens niet, maar Nasr maakt er een karikatuur van. Oh ja, en laten we niet moeilijk doen over een detail als dat beide partijen in een regering zitten die de tweestatenoplossing erkent en meermaals heeft gesproken over Palestijnse nationale aspiraties, terwijl Hamas alleen heerst in Gaza en steeds weer duidelijk maakt het hele land te willen 'bevrijden' en de Joden als, jawel, untermenschen te zien.

Lees verder op: http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000611.html

 

vrijdag 21 oktober 2011

De concessies kwamen niet alleen van Israël (VK online opinie)

 
'De concessies kwamen niet alleen van Israël'
Ratna Pelle −21/10/11, 06:00

De ruil van Gilad Shalit tegen 1.027 Palestijnen is niet ingegeven door strategisch vernuft: het was de enige optie. Dat schrijft Ratna Pelle, medewerkster van de website Israël-Palestina.Info.

Radboud Rijpkema betoogde dat de vrijlating van de Israëlische soldaat Gilad Shalit door Hamas weinig met de soldaat zelf heeft te maken, maar alles met machtspolitieke overwegingen. Het levert Netanyahu populariteit op en hij zou er Mahmoud Abbas mee verzwakken nu die onder de Palestijnen juist populair is geworden vanwege zijn gang naar de VN.

Rijpkema beweert dat Israël dezelfde deal ook jaren gelden al had kunnen krijgen, maar toen was de prijs te hoog. Ook in een artikel op vk.nl komen dergelijke redeneringen terug ('Waarom betaalt Israël zo'n hoge prijs voor één soldaat?').

Onderschat
Men onderschat hoe belangrijk het in Israël is om de mensen die erop worden uitgestuurt om voor het land te vechten ook weer veilig thuis te krijgen. Het is een soort deal die de staat sluit met de vele zonen (en dochters) die in het leger moeten dienen.

Voor velen is het daarom onverteerbaar dat een nog levende soldaat aan zijn lot wordt overgelaten. Daarnaast is er ook een meer religieus-Joodse traditie die stelt dat je met het redden van een leven de hele wereld redt.

Bovendien hebben beide kanten water bij de wijn gedaan. Niet alleen Israël, maar ook Hamas toonde meer flexibiliteit omdat ze zich zorgen maakt over de eigen positie nu het bevriende regime in Syrië met felle protesten te maken heeft. Iran schijnt Hamas minder gunstig gezind te zijn, en ook Hamas' populariteit onder de Palestijnen zou gestaag zijn afgenomen.

Vandaar dat Hamas er uiteindelijk mee heeft ingestemd dat een aantal voor haar belangrijke gevangenen - zoals Marwan Barghouti, Abdullah Barghouti, Ibrahim Hamid en Hassan Salama - niet vrijkomen. Veel gevangenen die wel vrijkomen, mogen niet terugkeren naar de Westoever maar worden verbannen naar Gaza of andere landen.

Abbas
Rijpkema meent dat het in Israëls belang is wanneer Hamas versterkt wordt ten opzichte van Fatah. De achterliggende gedachte is dat Isra- el dan niet hoeft te onderhandelen, en dat verdeeldheid onder de Palestijnen in zijn belang is. In werkelijkheid doet Israël veel om Abbas te versterken. De Israëlische veiligheidsdiensten werken samen met de Palestijnse Autoriteit (PA) tegen Hamas op de Westoever, Israël heeft toestemming gegeven voor de levering van Amerikaanse wapens aan de PA (die bij een nieuwe intifada tegen Israël zouden kunnen worden ingezet) en heeft Hamas hard aangepakt tijdens de Gaza-oorlog in 2008-'09 .

Vijandiger Egypte
Dat Israël nu met Hamas tot een deal kwam, is simpelweg dat er geen andere manier was om Shalit vrij te krijgen. Daarbij was Israël (net als Hamas) bang dat als het niet nu gebeurt, het in de toekomst lastiger kan worden met een wellicht vijandiger Egypte naast zich.

Mogelijk zal het terrorisme door de deal worden aangewakkerd, want er komen honderden terroristen vrij die bij dodelijke aanslagen waren betrokken. In het verleden hebben terroristen die bij zulke deals vrijkwamen na hun vrijlating opnieuw aanslagen gepleegd, en het is waarschijnlijk dat dat ook nu zal gebeuren. Maar, zoals een commentator het zei, de slachtoffers van toekomstige aanslagen hebben geen gezicht, en Shalit heeft dat wel. Shalit was een nationaal symbool. Hij was 'ieders zoon'.

De reden dat men deze deal niet eerder heeft uitgevoerd is dat men niet na zo'n ontvoering direct 1.500 Palestijnse gevangenen (de aanvankelijke eis) gaat vrijlaten. Uiteraard hoopt men eerst hem op andere manieren vrij te krijgen. Overigens vraagt niemand zich af waarom Hamas niet eerder met een deal instemde om de gevangenen vrij te krijgen. Ook Hamas wilde liever wachten op een betere deal.

De suggestie van verschillende kranten dat het akkoord met Hamas een opening is voor nieuwe onderhandelingen is een beetje vergezocht. Israël heeft vaker dit soort deals gesloten met Hamas of Hezbollah, en heeft ook eerder met Hamas over een staakt-het-vuren onderhandeld. Het gaat hier om heel praktische zaken waarvan beide partijen beseffen dat ze niet om elkaar heen kunnen.

Hamas heeft al uitgesloten met Israël over meer substantiële zaken te praten, en laat niet na te benadrukken dat ze Israël nooit zal erkennen en er nooit vrede mee zal sluiten. De onderhandelingen met Fatah staan (grotendeels) los van deze deal, en hangen vooral af van de vraag of Abbas bereid is te onderhandelen zonder voorwaarden vooraf.

Ratna Pelle is medewerkster van de website Israël-Palestina.Info.

Open brief aan Dagblad De Pers over Israel

 

IMO Blog, 2011

Beste redactie van De Pers, beste Eva Ludemann, Marcel Hulspas,

Een vraag die mij de laatste tijd steeds vaker bezighoudt: wat heeft u toch tegen Israel? Er is helemaal niks mis met feitelijke informatie geven, ook kritische, maar wat jullie doen is vooral suggestieve anti-Israel stukjes schrijven op een irritant populistisch toontje. Er wordt daarbij veel beweerd maar weinig bewezen.


Het jongste voorbeeld is het artikel van Eva Ludemann over het vreselijke militarisme in Israel, waar peuters al leren dat soldaten helden zijn en kadootjes voor ze inpakken. Ja, er zijn in Israel meer soldaten dan hier en ze hebben een goede naam, want iedereen weet dat het land niet lang zou bestaan zonder sterk leger. Dat ligt in Nederland gelukkig anders. Maar ga eens in Turkije kijken of in andere niet Westerse landen en je zult op veel plaatsen eenzelfde houding tegenover het leger aantreffen, vooral wanneer een land vaak in oorlog is en veel vijanden heeft. Dus zo uitzonderlijk is dat niet. De onuitgesproken suggestie is overduidelijk dat de positieve houding tegenover het leger een hele slechte zaak is, dat het leger iets slechts is waar men eigenlijk tegen moet zijn, maar dat mag niet in het toch niet zo democratische Israel. Vandaar het verhaal over dienstweigeren dat in Israel veel moeilijker is dan hier. Maar is het niet logisch dat een land dat zo van zijn leger afhankelijk is, negatief aankijkt tegen dienst weigeren? Het land kan niet zonder leger bestaan, dus moeten we met z'n allen een bijdrage leveren, is de overheersende gedachte. Niet leuk, wel noodzakelijk. Er zijn overigens steeds meer mensen die niet in het leger gaan, ondanks de strenge regels.

Natuurlijk kun je kritiek hebben op sommige acties op de Westbank en ook ik ken de verhalen van moedwillige wreedheden en pesterijen. Verwerpelijk, en het dient harder te worden bestraft dan tot nu toe. Maar dat wil absoluut niet zeggen dat het hele leger niet deugt, of zelfs dat het leger maar helemaal uit de Westbank moet vertrekken. Zonder aanwezigheid op de Westoever had Hamas daar waarschijnlijk allang de macht over genomen, zoals in Gaza, en gingen er nog steeds geregeld bussen de lucht in.

Ik wacht met smart op een artikel in De Pers waarin de verheerlijking van geweld door Hamas eens wordt beschreven. Hoe kleine kinderen daar op zomerkamp leren dat ze de Al Aqsa Moskee in Al Quds moeten bevrijden en dat het een eer is om later martelaar te worden. Er zijn TV programma's speciaal voor kinderen waarin Mickey Mouse achtige figuren de kinderen uitleggen dat de Joden door Allah zijn vervloekt en daarom moeten sterven. Ook de door de Palestijnse Autoriteit gecontroleerde media op de Westoever laten TV clips zien waarin bijvoorbeeld een vierjarig kind vertelt dat ze trots is op haar moeder die een zelfmoordaanslag heeft gepleegd. Scholen, zomercursussen, voetbaltoernooien etc. heten er naar terroristen als Dalal Mughrabi, die tientallen Israelische burgers heeft gedood bij een buskaping. Zij worden als rolmodel voor de kinderen voorgesteld.

Haaretz heeft uitgerekend dat de 477 Palestijnse gevangenen die vandaag werden vrijgelaten in ruil voor Shalit, samen voor een totaal van 883 keer levenslang waren veroordeeld en 4940 jaar in de gevangenis. Gevangenen krijgen doorgaans een keer levenslang per dode die zij op hun geweten hebben. Vaak waren dat burgers die in Jeruzalem, Tel Aviv of Netanya aan het eten waren of in de bus zaten. Zij worden als helden onthaald door Hamas, en worden ook zo gezien door een overgrote meerderheid van de Palestijnen.

Maar bij De Pers houden jullie het liever overzichtelijk, met een goede en een slechte partij. Israel is een agressief expansionistisch landje met een racistische ideologie, de Palestijnen zijn onschuldige slachtoffers en kan niks verweten worden. Volgens De Pers bestaan er slechts extremistische kolonisten, Joodse terroristen, en cynische regeringsleiders. Mijn vraag aan u: vanwaar die selectiviteit? Waarom geen aandacht voor misstanden aan beide kanten? Waarom zaken niet wat meer in perspectief gezet? Waarom wordt bij allerhande aantijgingen nooit eens om weerwoord gevraagd van Israels kant? Waarom bent u zo ontzettend selectief in uw gebruik van informatiebronnen? Wilt u soms niet dat mensen zelf een oordeel vellen, en misschien ergens anders uitkomen dan wat volgens Hulspas en Ludemann de waarheid is? Kunt u misschien ook eens iemand anders behalve Ludemann en Hulspas over Israel en de Palestijnen laten schrijven?

Zie voor een antwoord op eerdere artikelen in De Pers ook:

Eva Ludemann houdt het Israelisch-Palestijns conflict overzichtelijk
Wil de echte mythe over de Joodse staat nu opstaan?
Hulspas en het joods terrorisme

Met vriendelijke groeten,
Ratna Pelle
medewerkster van Israel-Palestina Info

donderdag 20 oktober 2011

Palestijnse terroriste Wafa al Bass wenst kinderen het martelaarschap toe

 

Onlangs had De Pers, dat steeds meer tot flutterig propagandablaadje lijkt af te glijden, een suggestief stukje over hoe militaristisch de Israelische samenleving is en hoe kleine kinderen al kadootjes moeten inpakken voor soldaten op bases op de Westoever. Inderdaad shocking. Nee, dan de Palestijnse kinderen:

 

After she spoke, the children cheered and waved Palestinian flags and chanted: "We will give souls and blood to redeem the prisoners. We will give souls and blood for you, Palestine."

Ik ben benieuwd of Eva Ludemann daar ook een stukje over gaat schrijven. 

 

RP

------------- 

 

Freed would-be suicide bomber Wafa al Bass tells Gaza kids to be like her

 

Ynet reports:

 

“A would-be Palestinian suicide bomber freed by Israel in the prisoner swap for soldier Gilad Shalit told cheering schoolchildren in the Gaza Strip the day after her release on Wednesday she hoped they would follow her example.

"I hope you will walk the same path we took and God willing, we will see some of you as martyrs," Wafa al-Biss told dozens of children who came to her home in the northern Gaza Strip.

Biss was travelling to Beersheba's Soroka hospital for medical treatment in 2005 when Israeli soldiers at the Erez border crossing noticed she was walking strangely. They found 10 kgs (22 lbs) of explosives had been sewn into her underwear.

A member of al-Aqsa Martyrs Brigades, an offshoot of President Mahmoud Abbas' Fatah party, Biss was sentenced to a 12-year term for planning to blow herself up.

After she spoke, the children cheered and waved Palestinian flags and chanted: "We will give souls and blood to redeem the prisoners. We will give souls and blood for you, Palestine."


How nice, refreshing and peaceful. 

In case you forgot who she is:

Freed would-be suicide bomber tells kids to be like her

 
 

http://www.jpost.com/MiddleEast/Article.aspx?id=242418



Gaza woman defies warnings not to return to terrorism, says "we will pursue our struggle and Netanyahu knows that."

GAZA - A would-be Palestinian suicide bomber freed by Israel in the prisoner swap for soldier Gilad Schalit told cheering schoolchildren in the Gaza Strip the day after her release on Wednesday she hoped they would follow her example.

"I hope you will walk the same path we took and God willing, we will see some of you as martyrs," Wafa al-Biss told dozens of children who came to her home in the northern Gaza Strip.

Biss was traveling to Beersheba's Soroka hospital for medical treatment in 2005 when Israeli soldiers at the Erez border crossing noticed she was walking strangely. They found 10 kilograms (22 lbs) of explosives had been sewn into her underwear.

A member of al-Aksa Martyrs Brigades, an offshoot of Palestinian Authority President Mahmoud Abbas's Fatah party, Biss was sentenced to a 12-year term for planning to blow herself up.

After she spoke, the children cheered and waved Palestinian flags and chanted: "We will give souls and blood to redeem the prisoners. We will give souls and blood for you, Palestine."

Biss said she had planned to blow herself up at the checkpoint but her detonator malfunctioned.

"Unfortunately, the button did not work at the last minute before I was to be martyred," Biss told Reuters.

She said she had not yet adjusted to her freedom and arose early on Wednesday for prison roll call.

"This morning I woke up in my room, wore my scarf and stood up awaiting the line-up time before I realized I was home and not in jail," she said.

Once she settles back to her routine, Biss said she plans to complete university psychology studies but added that she remained defiant in the face of Israeli warnings to act against those who return to militancy.

"We will pursue our struggle and (Prime Minister Binyamin Netanyahu) knows that. Arrests will not deter us from our strong battles and confrontation in the face of Zionist arrogance in the land of Palestine," she said.

Biss was one of 477 Palestinians freed Tuesday in the first stage of an exchange with Hamas that ended Schalit's five years of captivity. Another 550 Palestinians will be freed in the second stage later this year.

 

woensdag 19 oktober 2011

Egyptische TV toont pijnlijk gedwongen interview Gilad Shalit

 
Het werd er niet bijverteld op tv: dat het interview dat Gilad Shalit in Egypte gaf gedwongen was, met de gewapende Hamasmannen achter hem.
 
Er is veel krapuul dat de Gazastrook vanwege de Israelische blokkade een 'openluchtgevangenis' of zelfs 'concentratiekamp' noemt.
Gilad Shalit is echter de enige die er na 5 jaar Gazastrook daadwerkelijk uitziet alsof hij zojuist uit een concentratiekamp is ontsnapt.
 
De mooie Palestijnse terroriste die we gisteren op Een Vandaag en het NOS Journaal zagen verklaarde anderzijds met een gezonde blos op haar weldoorvoede wangen dat ze in de Israelische gevangenis een 'Paradijs' hadden. Je weet wel, de vrouw die glunderde bij de mededeling dat bij haar aanslag 8 kinderen waren doodgebleven.
 
Wouter
____________

 

Analysis: Schalit on Egypt TV: exploitative, abusive, cruel

http://www.jpost.com/MiddleEast/Article.aspx?id=242317

By OREN KESSLER 
 


Israeli officials described the interview as "exploitative"; they could have added amateurish, propagandistic and cruel.

Israeli officials described Gilad Schalit's first interview after his release as "exploitative." They could have added amateurish, propagandistic, opportunistic and downright cruel. 

Tuesday's travesty - carried live on state-run TV - was conducted by Shahira Amin, a leading Egyptian journalist who in February quit the channel for its skewed coverage of the popular protests that unseated president Hosni Mubarak. That Amin now appears to be doing Cairo's bidding bodes ill for hopes the "new Egypt" would usher in the first free media environment in the post-colonial Arab world.

The notion that Schalit agreed to give Nile TV an interview of his own free will beggars belief. Forcing him to do so immediately after his release from Gaza - before seeing medical staff, much less an Israeli representative or his family - is in itself an apparent breach of journalistic ethics. 

That issue aside, more than a few of Amin's questions ran the gamut from fatuous to sadistic.

RELATED:
Gilad Schalit finally arrives home in Mitzpe Hila 
Noam: Gilad's conditions were harsh, but improved later 

"During all that time of captivity, you did just one video to tell the world and your familythat you're alive," she tells the soldier. "Why just once? Why didn't it happen again?" 

Rather than letting him answer, however, Schalit's Hamas minder-cum-interpreter scolds Amin for asking the same question twice (a peculiar accusation, given the footage shows the question hadn't been asked before). 

The resulting argument between interviewer and minder is one of the interview's more regrettable scenes. Amin says Schalit appears unwell, and "that's why I'm asking the question again" - as if drilling him repeatedly will have a salutary effect. The question is itself absurd, roughly tantamount to asking a hostage victim why he or she didn't escape sooner.

Amin's subsequent question is little better: "It was the Egyptian national security that mediated for your release. There were previous failed mediation efforts, including one by the Germans. Why do you think that this time round, the mediation was a success, and what would you like to tell the Egyptian authorities?"

The reporter is seated beside an Egyptian flag – as if she were not the interviewer but an Egyptian government interviewee. Schalit, by contrast, sits next to a houseplant. Throughout the 12-minute ordeal, the soldier breathes heavily, his eyes either downcast or darting sideways and his tone of voice anxious.

Struggling to reply, Schalit mumbles, "I think the Egyptians succeeded because they're on good relations both with Hamas and with Israel." He could well have said, "Don't use me as a prop for Egyptian propaganda. I haven't a clue how the mediations were conducted, given I know nothing about anything that has happened over the last five years. Next question?"

Amin proceeds to ask Schalit what "lessons" he learned in captivity. After asking for the question to be repeated, he says he believes a deal could have been reached sooner. Here the Hamas minder renders his response as praise for reaching a deal "in such short time" - a mistranslation repeated by the BBC's own interpreter.

"Gilad, you know what it's like to be in captivity," Amin continues as the painful charade drags on. "There are more than 4,000 Palestinians still languishing in Israeli jails. Will you help campaign for their release?"

Schalit's answer, after a few seconds' stunned silence, is superior: "I'd be very happy if they were released," he says, then adds the caveat, "provided they don't return to fighting Israel." 

Again, the Egyptian interpreter fails to translate the sentence's second clause, and again the omission is repeated by the BBC's translator, though he too was apparently translating from Hebrew in real-time. "I will be very happy for the prisoners to go free, so that they can be able to go back to their families, loved ones and territory. It will give me great happiness if this happens," the BBC's interpreter relays.

Yonit Levi is the Channel 2 News presenter who throughout Tuesday's coverage waxed poetic over Schalit's every step, shunting aside the sensitivities of bereaved families or the thought that the lopsided prisoner exchange could spawn further acts of terrorism. In reacting to the Egyptian interview, however, she was spot-on: the "bizarre" spectacle, she said, "was borderline abusive."

On his Twitter feed, Adel Abdel Ghafar, an Egyptian graduate student based in Australia, summed it up better still: "After 5 years in captivity, Schalit has to go through one last form of torture: an interview with Egyptian Public TV."

 

 

Waarom Shalit zich ongemakkelijk voelde tijdens zijn interview in Egypte

 

We zagen vandaag allemaal een levende en enigzins onzekere Shalit die tegenover de Egyptische pers verklaarde dat hij blij was dat er ook Palestijnse gevangenen vrij waren gekomen en hoopte op vrede tussen Israeli’s en Palestijnen. Hij zei volgens Haaretz:

 

Shalit, 25, looked tired and dazed, hesitating as he replied to questions from an Egyptian TV reporter. Speaking through a translator, Shalit said he was in good health and that he hoped his release in exchange for hundreds of Palestinians held in Israeli prisons would lead to peace between the two peoples.

"Of course I miss my family very much. I also miss my friends," he said. "I hope this deal will lead to peace between Palestinians and Israelis and that it will support cooperation between both sides."

Shalit also said he would be very happy if remaining Palestinians held in Israeli prisons were freed to return to their own families, but that he hoped "they won't go back to fighting against Israel."

 

Wat Haaretz en andere media ons niet vertelden is, dat het interview niet echt vrijwillig was en Shalit reden had zich niet op zijn gemak te voelen (zie onderstaande foto’s).

Wat mij ook opvalt bij deze foto en andere foto’s is het grote contrast tussen de fragiele Shalit en de robuuste en vervaarlijk uitziende gevangenen die Israel vrijliet. Shalit is ondervoed en ernstig verzwakt door het jarenlange verblijf onder de grond en waarschijnlijk slechte voeding. De gevangenen die Israel vrijlaat krijgen goed te eten en bezoek van familie die ook van alles meebrengen. Ze hebben recht op beweging, studie, en andere zaken en hebben kontakt met het Rode Kruis en advocaten.

 

RP

----------- 

 

One reason Shalit looked so ill at ease in his interview

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/10/one-reason-shalit-looked-so-ill-at-ease.html 

 

A number of people have noted how cruel it was to force Shalit to be subjected to an inane interview on Egyptian TV, delaying his release for ten excruciating minutes:


And while we can attribute his hesitation to answer and his discomfort to the idiotic questions, there is another reason for his distress, as can be seen from this photo immediately before or during the interview:


(Getty Images claims this was an interview with Hamas TV before he was released, but no such interview seems to have occurred and the microphone, background wall and chair seem to match those in the Egyptian interview.)

(h/t JSSNews)

UPDATE: AP verifies it was in Egypt:

 

 Elder of Ziyon  

 

dinsdag 18 oktober 2011

Palestijnse terroristen en sympathie voor de duivel

 

Zondagavond vertelde een sympathiek uitziende Palestijnse vrouw in het NOS journaal dat ze blij was dat haar ene broer vrij kwam in de Shalit deal, maar een andere in de gevangenis zou blijven. Er werd niet bij verteld waarom haar broers in de gevangenis zaten, en velen zullen ongetwijfeld hebben gedacht dat ze op vage gronden ‘lid van een terroristische organisatie’ of vreedzame protesten tegen de ‘muur’ zijn opgepakt. Een meerderheid van de gevangenen die wordt vrijgelaten is betrokken geweest bij aanslagen op Israeli’s, meestal onschuldige burgers. 

 

Hieronder het verhaal achter zo’n verhaal van een zielig Palestijns meisje, wiens vader in een Israelische gevangenis zat sinds ze twee was. Ze vroeg in 1998 aan president Clinton of die kon helpen haar vader vrij te krijgen. De president, toch wel wat gewend, pinkte een traan weg bij haar verhaal en leende haar zijn zakdoek. Ontroerende beelden en ‘prachtige TV’ zoals ze dat tegenwoordig noemen. Clinton beloofde het meisje dat haar vaders spoedig vrij zou komen, maar kwam deze belofte niet na. Een paar jaar later maakte een Palestijnse filmmaker er een film over en stuurde die aan Clinton om hem aan zijn belofte te herinneren.

 

What the 11-year-old didn't tell the president -- and what Clinton apparently didn't know -- was that her father, Mohammed, murdered an elderly Israeli scientist on his way home from delivering goods to the poor in the custom of the Jewish holiday of Purim.

In a speech before about 900 Palestinian leaders in Gaza, Clinton compared the pain of children like Zakout with that of children of victims of terror. The president said he had spoken to children from both sides of the Israeli-Palestinian conflict, and that their stories touched him deeply.

"I can say one thing," said Rami Schallinger, the son of the slain scientist. "President Clinton can in no way bring back my father to me."

Het meisje kan er natuurlijk ook niks aan doen dat haar vader een wrede moordenaar bleek, die naar eigen zeggen Joden wilden doden voor purim omdat hij ze dan niet gelukkig wilde zien. Maar ze was wel erg fanatiek in zijn verdediging:

 

"I was telling him [Clinton] that these people were defending their homeland. The Israelis keep saying we are terrorists," [11 year old Nihal] said in an interview last night from her home in the Jabaliya refugee camp in Gaza. "If we kill one of them, they are killing thousands of us. These people are heroes. They have defended their homeland. I want my father."

 

Los van de vraag of je van een 11 jarig meisje kunt verwachten dat ze meer doet dan de moorden van haar vader goedpraten, de media kunnen zeker meer doen dan zo’n verhaal klakkeloos overnemen, en presidenten kunnen meer doen dan een traan wegpinken en het leed van de dochter van de dader op een lijn stellen met dat van de zoon van het slachtoffer.

Het meisje, nu 24 jaar, heeft inmiddels waarschijnlijk haar vader in de armen genomen. Rami Schallinger moet het nog steeds met de herinnering aan de zijne doen. 

 

RP

-------------- 

 

Sympathy for the devil

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/10/sympathy-for-devil.html

 

From Al Arabiya:

 

In December 1998, former American President Bill Clinton was visiting the Gaza Strip with his then Secretary of State Madeleine Albright. Together with late Palestinian President Yasser Arafat and chief Palestinian negotiator Saeb Eriekat they listened to the story of a Palestinian girl called Nihad Zakout, whose father had been incarcerated in an Israeli jail for nine years. 

The meeting ended with a tearful Clinton handing his handkerchief to the crying girl, patting her on the shoulder, and promising to do his best to release her father within a month at most — a scene that irked the Israelis a great deal.

The girl returned to her home at the Jabalia Refugee Camp and prepared to welcome her father back in the Eid ul-Fitr feast, since the meeting with Clinton had taken place at the beginning of the holy month of Ramadan. 

However, that Eid ul-Fitr came and her father never showed up. Several other Eid ul-Fitr passed and Zakout only saw her father behind bars at the Nafha Prison in the Middle of the Negev Desert, 100 kilometers away from Gaza.

However, last week Zakout, now 24 years old and mother of two girls, learned she would finally see her father Mohamed, now 48 years old, being released from prison.

At the time [of her father's arrest], Nihad Zakout was two years old. When she heard that President Clinton was visiting Gaza, she wrote a letter to the Association of Palestinian Detainees expressing her desire to meet the American president. 

“They told me he is the president of the world’s biggest country and that he can put pressure on Benjamin Netanyahu to release my father,” she wrote in her letter. 

Three years after the meeting with the president, Palestinian director Saud Mehanna made a 10-minute film on Nihad Zakout and called it “A message to Clinton.” The film, whose cost reached $10,000, depicted the disappointment of a young girl waiting for a promise to be fulfilled. 

Mehanna, 53, then translated the movie into English and sent a copy to the White House in the hope that Clinton might remember the promise he made before his term was over.

The movie, which took five months to make, was shot in Zakout’s house in the Gabalia Refugee Camp and featured the girl and her mother Maysara.

 

How poignant! 

Al Arabiya, however, gives a brief description of what the poor girl's father did to land in prison to begin with:

Mohamed Zakout was a construction worker in Tel Aviv in the 1980s and was wracked with conflict about earning a living and taking part in the building of the country that killed and dispossessed his people. 

That conflict saw him leave his work place on March 21, 1989 with a knife and stab in the neck the first Israeli his eyes fell on. The victim turned out to be the head of the Environment Association in Tel Aviv.

He then stabbed another Israeli, who also died, before stabbing a third in the back of his head and his spinal cord. He was arrested by the police.

Al Arabiya doesn't give all the details in this piece however. A 1998 article fills in some gaps:

What the 11-year-old didn't tell the president -- and what Clinton apparently didn't know -- was that her father, Mohammed, murdered an elderly Israeli scientist on his way home from delivering goods to the poor in the custom of the Jewish holiday of Purim.

In a speech before about 900 Palestinian leaders in Gaza, Clinton compared the pain of children like Zakout with that of children of victims of terror. The president said he had spoken to children from both sides of the Israeli-Palestinian conflict, and that their stories touched him deeply.

Israelis were furious. Clinton's comparison was denounced by Prime Minister Benjamin Netanyahu, Foreign Minister Ariel Sharon, the Israeli press and many others.

"I can say one thing," said Rami Schallinger, the son of the slain scientist. "President Clinton can in no way bring back my father to me."

Schallinger, a 41-year-old insurance broker, said he learned from a reporter that the girl with whom Clinton spoke was the daughter of his father's murderer. Mohammed Zakout is serving a sentence of life plus 25 years for the 1988 slaying of Dr. Kurt Schallinger, a professor of agricultural science.

"I was telling him [Clinton] that these people were defending their homeland. The Israelis keep saying we are terrorists," [11 year old Nihal] said in an interview last night from her home in the Jabaliya refugee camp in Gaza. "If we kill one of them, they are killing thousands of us. These people are heroes. They have defended their homeland. I want my father."

During the trial of his father's murderer, Schallinger learned that Zakout said he wanted to kill because he didn't want to see Jews happy at Purim, a festive holiday in which children dress in costumes and recall the deliverance of Persian Jews from death.

"I can just tell you this: My father was an old man and he was religious. The murderer didn't come in front of him and fight him," said Schallinger. "He came from behind with two knives. [My father] couldn't even see him. I can hardly call [the killer] a political prisoner. This is just a brutal murder. And to compare the pain of the victim with the pain of the son, I don't have enough words."

 

Multiple-murderer Mohammed Zakout is not one of the prisoners who will be deported to Turkey or Qatar. This despicable terrorist will return to Gaza where his daughter will welcome him home.

 

vrijdag 14 oktober 2011

Vrijlating Gilad Shalit in de Nederlandse media (IMO)

IMO Blog, 2011

De media berichtgeving over de deal waarin Shalit wordt geruild tegen ruim 1000 Palestijnse gevangenen, was weer om te huilen. De meeste kranten namen een bericht van ANP over dat stelde dat 'volgens Palestijnse bronnen' Barghouti zou worden vrijgelaten. Vervolgens werd Abbas geciteerd die de deal ondersteunde. En daarna meldde men dat:

Palestijnse extremisten overmeesterden Shalit in juni 2006 bij de grens van de Gazastrook met Israël. Sinds oktober 2009 is niets meer van hem vernomen. Shalit is nu 25.

Shalit werd in Israel ontvoerd, niet 'bij de grens'. Hamas had een tunnel onder de grens door gegraven. In het ANP bericht worden de omstandigheden vaag gehouden, wellicht zodat het lijkt alsof hij bij wederzijdse gevechten werd overmeesterd en dus een krijgsgevangene is.


Aan het einde van het artikel komt men nog even met totaal niet gerelateerde kritiek op Netanjahoe:

In Israël is de afgelopen jaren grote druk uitgeoefend op Netanyahu om Shalit vrij te krijgen. Critici van de premier stellen dat Netanyahu door zijn harde opstelling geen vrede met de Palestijnen zal kunnen bereiken. De Israëlische krant Haaretz meldde dinsdag nog dat Netanyahu illegaal gebouwde nederzettingen in Palestijns gebied wil legaliseren. Het besluit is volgens de krant onder druk van kolonisten en rechtse coalitiegenoten genomen.

De krant had net zo goed kunnen melden dat critici van Abbas menen dat hij zich flexibeler moet opstellen en bereid moet zijn Israel te erkennen. Of dat critici van Hamas menen dat deze beweging de Gazanen onderdrukt. Volgens recente berichten worden journalisten nu alleen nog onder strenge voorwaarden van Hamas binnen gelaten, en gaat er continu iemand met ze mee, zoals vroeger in communistische landen en Irak.

Ook het NOS journaal meldt woensdag op zijn website dat Barghouti vrijgelaten zou worden. In de journaaluitzending van woensdagavond wordt dit niet vermeld, maar wordt wel gesteld dat 'Shalit werd ontvoerd bij de grens met Gaza door een Palestijns commandoteam'. Men laat de vreugde bij familie en vrienden van Shalit zien en in Gaza, waarna men opmerkt 'ook hun zonen komen thuis'. Dat klopt, maar die zonen hebben voor een deel wel behoorlijk wat op hun kerfstok, en waren betrokken bij dodelijke aanslagen. Wat men niet vermeldde is dat Hamas heeft gezegd dat er meer ontvoeringen zullen komen.

Geen van de media die het nieuwsbericht van ANP brachten, noch de NOS, voelde blijkbaar enige aandrang om ook even te kijken wat Israelische kranten schreven en wat Israelische bronnen zeiden. Het ANP artikel haalt uitsluitend Palestijnse bronnen aan: Hamas leider Mesjaal, president Abbas en het algemene 'Palestijnse bronnen'. De beschrijving van de ontvoering van Shalit is op zijn best misleidend en op het einde wordt nog even totaal irrelevante kritiek op Israel erbij gehaald. Dit gaat door voor professionele journalistiek.

Ook het Israelische Ynet News had aanvankelijk 'savonds bericht dat Barghouti zou worden vrijgelaten, maar corrigeerde dit kort na middernacht. Het (nadien nog geupdate) Volkskrantartikel en het NOS bericht vermelden vandaag nog steeds zijn vrijlating.

Overigens had Trouw donderdag een beter stuk.

Ratna Pelle

 

 

donderdag 13 oktober 2011

Bijzonderheden over vrij te laten Palestijnse gevangenen - Marwan Barghouti zit er niet bij

 

Hieronder meer details over de door Israel vrij te laten gevangenen in ruil voor Gilad Shalit. Elder of Ziyon (onder het Jpost artikel) meldt dat er bijna geen ‘top terroristen’ bij zitten, en somt de belangrijkste op. Dat is goed nieuws. Overigens meldde de Volkskrant vanmorgen vroeg nog dat Barghouti volgens Palestijnse bronnen wel vrijgelaten zou worden (Israelische bronnen, die vanaf het begin melddedat hij er niet bij was, vond men blijkbaar niet belangrijk). Elder maakt ook de volgende, haast terloopse, opmerking:

 

Israel has been releasing a few hundred prisoners a month for years now, so waiting a couple of months and then releasing 577 of Israel's choosing is not too bad.

Hoeveel mensen weten dat? Overigens werd door Hamas beweerd dat de meeste gevangenen lange straffen moesten uitzitten. 

 

RP

---------

 

Prison Service preparing release of Palestinian prisoners

http://www.jpost.com/DiplomacyAndPolitics/Article.aspx?id=241498

 
 


Aharonovich holds planning session with senior officials; 450 Palestinians, Israeli Arabs to be released in first stage of Schalit deal.

The Prison Service Wednesday morning began preparing for the release of security prisoners as part of a prisoner exchange deal for kidnapped IDF soldier Gilad Schalit that will see 1,027 Palestinians released from Israeli prisons.

Public Security Yitzhak Aharonovich met with police Insp.-Gen. Yochanan Danino and senior officials from Israel Prisons Service (IPS) Wednesday morning in order to updatethem on the prisoner exchange deal with Hamas.

Instructions were given to the IPS on preparations for carrying out the deal. 
"You must prepare for a range of scenarios in the prisons and outside of them," Aharonovich  told the IPS during the meeting.

Among the preparations being made were plans for dealing with possible unrest among security prisoners who discover that they are not on the list of prisoners to be released.

Details of the Gilad Schalit prisoner exchange deal approved by the cabinet emerged Tuesday night. 

A total of 1,027 Palestinian prisoners will be released in the deal, in two stages. In the first stage, 450 prisoners will be released, 280 of whom are serving life sentences.

Of those, Israel agreed to release 96 prisoners to the West Bank and 14 to east Jerusalem. Another 203 from the West Bank will be deported to Gaza and 40 will be sent abroad. Further, 131 prisoners from Gaza will be released back to Gaza. 

Of the 110 prisoners being released to the West Bank and east Jerusalem, half will have limited freedom of movement. Some will not be able to travel abroad, or leave their home cities. Only 55 of those 110 prisoners are Hamas operatives. 

Six Israeli Arabs will be released to their homes and 27 female prisoners will be released as a part of the deal.

Schalit will then be sent to Israel, and another 550 prisoners – including women and minors – will be released.

Jailed terrorists Marwan Barghouti, Abdullah Barghouti, Ibrahim Hamed and Ahmed Sa'adat will not be released as part of the deal.

A full list of the prisoners set to be released in the deal will be released to the public 48 hours before the exchange takes place.
 

 

 

Details on the first set of prisoners (YNet)

http://elderofziyon.blogspot.com/2011/10/details-on-first-set-of-prisoners-ynet.html

 

From YNet:

 

Speaking to reporters on Tuesday night, Shin Bet chief Yoram Cohen said that in the first phase of the swap, Israel will release 450 prisoners. Two months later, Israel will choose an additional 577 prisoners it wants to release.

All Palestinian female prisoners held in Israeli prisons are included in the list of 450 including Amina Mona, a young woman who lured a lovestruck Israeli teenage boy by the name of Ophir Rahum to a Palestinian city over the Internet, only to have him killed by waiting terrorists. 

Israel will release 110 prisoners to the West Bank (14 to east Jerusalem) while 131 will return to their homes in the Gaza Strip.

Of the 450 prisoners to be released in the first phase, 280 are serving at least one life sentence.

However, Israel scored a major victory as nearly all top Palestinian terrorists will not be freed in the exchange, including:

·                  Marwan Barghouti who was sentenced to five life sentences for his role in the murders of Israelis during the al-Aksa intifada

·                  Abdullah Barghouti who is serving out 67 consecutive life terms for building the bombs that murdered 66 people

·                  Ahmed Saadat who headed the Popular Front for the Liberation of Palestine and was responsible for the assassination of Israeli minister Rehavam Ze'evi

·                  Hassan Salama, a Hamas leader who was convicted of murdering 67 Israeli citizens

·                  Abbas a-Sayed, mastermind of the Park Hotel suicide bombing in which 30 Israelis were killed on the eve of Passover 2002

·                  Ibrahim Hamed, who was found guilty of involvement in terrorist attacks that led to the death of 82 Israelis

"450 is a large number but 300 are leaving the area to Gaza or overseas," Cohen said.

 

Israel has been releasing a few hundred prisoners a month for years now, so waiting a couple of months and then releasing 577 of Israel's choosing is not too bad.

And the fact that the top terrorists are not being released is very good news.

Ma'an quotes other Israeli sources as saying that of the initial set of prisoners, 23 are from Fatah, 6 from the DFLP, 6 from the PFLP, and all the rest from Hamas.