zondag 25 maart 2012

Dieptepunten van een week Israel en Joden in de media

 

IMO Blog

De oogst van afgelopen week: een antisemitische cartoon in de Volkskrant, de schietpartij in Toulouse, de nogal ongepaste vergelijking van Ashton, en Hamas was op bezoek bij de VN.

Volgens sommigen heeft Europa haar laatste morele gezag verloren. Het Israelische Ynet had een artikel met de wat bombastische kop: "The day Europe died", waarin met grote woorden het nieuwe dieptepunt werd ingeleid:

Monday, March 19th will be remembered as a dark day for Europe. That day, it crossed the "point of no return," as long years of political correctness and currying favor with the Arab world prompted the final burial of the continent's liberal discourse, which has become a twisted, meaningless absurdity.
The events of the day did not come from nowhere. After all, this is the same Europe where a German opposition leader slams "Israeli apartheid," where officials call for boosting Arab control in Jerusalem and blacklisting settlers, and where Europe's foreign policy chief expresses concern for a hunger-striking Islamic Jihad man but ignores the same plight of a Saudi human rights activist.

Mensenrechtenraad
Het dieptepunt bestond volgens de auteur niet alleen uit de schietpartij in Toulouse maar ook uit het feit dat Hamas voor de Mensenrechtenraad in Geneve mocht verschijnen, iets dat inderdaad nogal idioot is, maar nadat men het mensenrechtenbeleid van Ghadafi heeft geprezen mag eigenlijk niks meer verbazen. Hoe diep kun je zinken? In de Mensenrechtenraad zitten merendeels dictaturen die natuurlijk hun eigen straatje schoon willen houden en in meerderheid heel toevallig een hekel hebben aan Israel, en/of Israel als een gemakkelijk doelwit en afleider zien. Vier maanden geleden nog is Syrië tot de Mensenrechtenraad toegelaten, uiteraard een lichtend voorbeeld wat betreft de mensenrechten. Vandaar dat 80% van de veroordelingen Israel betreft. Ik ben al enige tijd geleden gestopt met het serieus nemen van wat zij aan resoluties, veroordelingen en aanbevelingen uitkraamt. Wanneer een groep zware criminelen samenkomt en allerlei veroordelingen van mensen van buiten de gevangenis uitspreekt, zou je dat toch ook niet al te serieus nemen? Maar de media en veel politici beschouwen de VN, inclusief de Mensenrechtenraad, nog altijd als een gezaghebbende instantie en melden hun rapporten en bevindingen zonder de minste reserve. Als de VN zegt dat Israel de mensenrechten heeft geschonden, dan is dat zeker het geval. Hoe zo'n rapport tot stand is gekomen, wie de opdracht daartoe gaven, hoe neutraal danwel bevooroordeeld de makers waren, hoe ze te werk zijn gegaan en op welke bronnen en getuigenissen ze zich hebben gebaseerd: er worden geen vragen over gesteld of kanttekeningen bij geplaatst.

Catherine Ashton
Het dieptepunt bestond verder uit de vergelijking door Catherine Ashton van de schietpartij op een Joodse school in Toulouse met diverse andere zaken, waaronder het lot van de kinderen in Gaza, toen ze sprak voor een groep Palestijnse kinderen. Ze zei:

And the days when we remember young people who have been killed in all sorts of terrible circumstances – the Belgian children having lost their lives in a terrible tragedy and when we think of what happened in Toulouse today, when we remember what happened in Norway a year ago, when we know what is happening in Syria, when we see what is happening in Gaza and in different parts of the world – we remember young people and children who lose their lives.

Later, na alle commotie, werd postuum 'Sderot' nog toegevoegd na 'Gaza' op de site van de EU. Lekker hypocriet. Nee, je kunt natuurrampen niet met aanslagen a la Breivik en Toulouse vergelijken en Syrië, waar dagelijks tientallen burgers op vaak bijzonder wrede wijze worden gedood, met Gaza, waar Israel in vier dagen tijd 25 mensen heeft gedood, waarvan 21 strijders, en welgeteld een kind van 12, dit voor de duidelijkheid, in reactie op dagelijkse raketbeschietingen op Israelische burgers. Hoe erg alle rampen en alle gevallen waarin kinderen de dood vinden ook zijn, een ongeluk is van een andere orde dan een terroristische aanslag of een schietpartij door een extremist. Ashtons hele toespraak ademde sympathie voor de Palestijnen zonder enige reserve of kritische opmerking, voor hun ambities en hun streven naar onafhankelijkheid en het verkrijgen van hun 'rechten'. In de hele toespraak kwamen de woorden 'vrede met Israel' niet voor. Misschien dat mede daardoor, en door haar eerdere eenzijdige en onterechte kritiek op Israel, de vergelijking velen zozeer in het verkeerde keelgat schoot.

Toulouse
De schietpartij zelf was natuurlijk ook een dieptepunt, al komt die voor rekening van een extremist en worden Joodse instellingen nu extra goed beveiligd. Maar het is in-triest dat rabbijn Binyomin Jacobs van de week in Nieuwsuur vertelde dat hij vroeger zelden werd uitgescholden op straat en nu bijna dagelijks, en dat vroeger de ruiten van zijn huis een keer in de tien jaar sneuvelden en nu regelmatig. De hernieuwde oproepen aan en van Joden om Europa maar te verlaten lijken wat overdreven, maar van zulke zaken schrik je, en het is natuurlijk niet de eerste keer dat dat naar buiten komt. Er zijn geregeld incidenten geweest de laatste jaren, Joden lopen in grote delen van Amsterdam liever niet met een keppel over straat, en tijdens oplaaiend geweld rond Israel en de Palestijnse gebieden verergert dat nog eens.

Lees de rest hier: Dieptepunten van een week Israel en Joden in de media

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen