dinsdag 30 oktober 2012

Haaretz, Gideon Levy, en de "Israel apartheid" leugen


Het zijn verontrustende cijfers, in de Haaretz van vorige week, over de houding van Joodse Israeli’s tegenover de Arabische minderheid, maar Gideon Levy dikt ze flink aan. Haaretz heeft de kop inmiddels afgezwakt tot: Survey: Most Israeli Jews wouldn't give Palestinians vote if West Bank was annexed. Terecht wijst Yemini erop dat de rechten van Israelische Arabieren nog steeds door een meerderheid van Joodse Israeli’s worden ondersteund en dat er zelfs aanzienlijke minderheden zijn om die te verbeteren, maar fraai is het natuurlijk niet dat een derde de Arabieren hun stemrecht wil ontnemen en dat zo’n 45% geen Arabier als buurman wil hebben. Het is niet de eerste keer dat dergelijke cijfers naar buiten komen. Wat echter steeds mist is vergelijkend materiaal. Hoeveel Nederlanders willen geen moslim als buurman? Hoeveel Hongaren geen zigeuner, en hoeveel Turken geen Griek? Hoeveel Amerikanen zien hun dochter liever niet met een Afro-American thuiskomen en hoeveel Egyptenaren moeten niks van de Kopten hebben? Yemini geeft hier een treffend voorbeeld van:


Forty-two percent of the French, according to one survey, think of the Muslim presence as a “threat,” 68% think Muslims do not integrate, and 61% blame the Muslims themselves for their supposed failure to integrate. Similar results were observed in each and every country where this kind of survey was carried out.


Het is daarmee niet minder triest dat er in Israel zoveel vooroordelen en wederzijds wantrouwen bestaan, maar het maant wel tot enige terughoudendheid in ons oordeel over Israel. Daarbij is een belangrijk verschil dat Israel in een strijd met de Palestijnen en ook een deel van de Arabische wereld is verwikkeld, en veel Israelische Arabieren met hun vijand sympathiseren, dat is althans het geluid van veel leiders van de gemeenschap. 





Haaretz, Gideon Levy, and the Israel apartheid canard


OCTOBER 26, 2012, 2:23 AM

Ben-Dror Yemini is a senior journalist with the Hebrew daily Maariv who lectures about the anti-Israel lie industry[More]


‘Survey: Most Israeli Jews would support apartheid regime,” the headline in Haaretz screamed earlier this week. If that were true, it indeed would have been a worrying development. But the information below will demonstrate that the article contains some of the most blatant anti-Israel lies published in recent years. And Gideon Levy, the one and only – who is read more in English than in Hebrew — was awarded the task of explaining the survey to the whole wide world.

The result? Israel is apparently not merely on the way to becoming South Africa. It has already turned into South Africa. The lie has been making waves the world over, spreading like wildfire. The goal has been achieved.

It’s not easy to chase down a lie that has already gained traction worldwide. But it seems there is no escaping the attempt, at least. So we’ll bring the facts — just the facts — and let them speak for themselves. Hopefully, someone is listening.

Gideon Levy’s name graces the byline of the main article, which included the survey results. The same Gideon Levy also wrote the accompanying commentary article. But Levy was probably so elated, that he did not even notice that he implicates himself in lies.

According to the survey, 53 percent of Israelis are not opposed to having an Arab neighbor. That much is clear. But when Gideon Levy passes from reporting to overt incitement masquerading as “interpretation,” he writes that “the majority doesn’t want… Arab neighbors.” Could it be that the second Gideon Levy didn’t properly read what was written by the first Gideon Levy?

Moving on: According to the survey, 33% of Israelis support revoking the voting rights of Israeli Arabs. That’s a grave figure in and of itself. But when it comes to the “interpretation,” Levy writes that “the majority doesn’t want Arabs to vote for the Knesset.” Again, Levy the interpreter seems not to have read Levy the reporter. Is he capable of formulating a sentence that includes only the truth? And where in the hell is his editor? Was there not a single editor who could properly parse the results of the survey?

But then again, the lies were designed to lend Levy the justification for his political conclusion; namely, that the possibility of a Jewish and democratic state of Israel has expired. In the past, I wrote that Gideon Levy is “Baron of the Falsehood Industry.” Levy insists on providing more and more evidence to this effect.

According to the survey, 69% of Israelis oppose the granting of voting rights to Palestinian Arabs if the territories are annexed.

Sounds scary.

The real reason that most Israelis oppose the annexation of the territories, however, is, most likely, that they would like to avoid a bi-national state or the risk of an apartheid one. But Haaretz pulled off an extraordinary feat of deductive logic, stating that most Israelis support apartheid. It’s like a survey indicating that most Israelis are opposed to violence — but that if they were to be attacked by a mugger, they would react violently – breeding a report with the title “Most Israelis support violence.” This is the story of the Haaretz headline. It’s based on a purely hypothetical, or, more precisely, manipulative situation.

Meanwhile, CAMERA has published the full survey, and it turns out that the famed reporter and commentator may have committed full-fledged fraud. For instance, on the issue of separate roads for Israelis in the West Bank, 50% of respondents answered that having separate roads is “not a good situation but there is no alternative,” while another 17% said it was just “not good.” What appears in Levy’s version? Only “no alternative.” The “not good” response was simply omitted. And there are other examples there.

Baron of the Falsehood Industry indeed.

Let’s remain briefly with the issue of neighbors. Many surveys in Western countries show that white indigenous people are not enthusiastic about foreigner neighbors. Forty-two percent of the French, according to one survey, think of the Muslim presence as a “threat,” 68% think Muslims do not integrate, and 61% blame the Muslims themselves for their supposed failure to integrate. Similar results were observed in each and every country where this kind of survey was carried out.

That does not make all Europeans racists. It indicates that there are concerns, even if they aren’t always justified. The difference between Israel and other Western countries is that Israel is in the throes of a conflict. Jewish Israelis are faced with a barrage of Islamic incitement; and yet, most are not opposed to having an Arab neighbor, and support the political rights of the Arabs, even according to the results of this distorted survey.

This is actually a badge of honor for the average Israeli.

According to the survey, 47% of Israelis support a population transfer of Israeli Arabs. That’s interesting. Historically, Israel has had only one party that supported a population transfer, and even then only on the condition that it would be consensual. That party won only three seats in the Knesset.

How could the hand of Levy’s editor not tremble? Wasn’t he aware of the facts?

Currently, there isn’t a single political party in Israel that supports apartheid. One right-wing party, which won three seats, has a member who succeeded to be elected despite the fact that his ideology is reminiscent of Kahanism. He is the only current Knesset member of whom it might be said that he supports a population transfer. One of 120.

According to Haaretz, any party to run on a platform of population transfer and apartheid would win an automatic majority of seats in Knesset.

In view of the circumstances, wherein Hamas is the largest party in the territories, and types like Azmi Bishara, Raed Salah and Haneen Zoabi are the loudest speakers for the Palestinian Arabs, the Jewish population has also produced some radical, fringe elements. We must oppose them. But most Israelis reveal an amazing maturity, and consistently vote for parties that support equal rights for Israeli Arabs.

survey conducted by the “SIKUY” association, which no one can accuse of harboring any right-wing inclinations, found that “60% of [Israeli] Jews believe that promoting the equality of Arab citizens is in the interest of the state.” Sixty percent! In addition, the survey found that “53% of the Jewish population in Israel is bothered by the inequality of Israeli Arabs,” and that “40% of Jews are willing to pay a personal price in order to achieve the goal of civil equality in Israel.” Indeed, a personal price for equality, for a sense of partnership.

This survey was more comprehensive and thorough than the survey ordered by a political organization that probably marked its goal on advance.

survey conducted by the Jerusalem Institute for Israel Studies just last year found that 48% of the Jews in Israel support (vs. 43% who oppose) a “package deal,” including a mobilization of citizenry and government, to improve the situation of the Israeli Arabs within the framework of “inclusive citizenship.” But this survey received no front-page headlines.

The survey was much more serious and far more thoughtful, and its academic staff comprised mostly leftists. Not the kind of leftists that characterize Haaretz, but the kind that want to investigate, to know, to propose a framework to improve the current situation, which indeed merits improvement.

multi-year survey reveals a link between the political situation and support for equality; in 1985, only 44% supported equality; in 1999, 73% supported equality; in 2003, only 47% supported equality; and in 2007, 55% supported equality. That is, since 1985, only once, at the height of the intifada in 2003, were supporters of equality not in the majority.

The survey also indicates that if you take away the hostility stemming from the conflict, the citizens of Israel are characterized by support for civil equality far more than they can be characterized as apartheid supporters.

The Arabs of Israel, according to all sane and sensible measures, enjoy greater civil rights — far greater — than the population of any other country in the Middle East.

Just recently, a leading Arab website, Arab News, published an article by Abdoltif Al-Milham showing that reality. This important article, which attempted, among other things, to counter anti-Zionist and anti-Semitic falsehoods about Israel as an apartheid state, also received prominent billing in the second-largest Arab channel, Al Arabiya. But not to worry: Even if the world occasionally receives glimmers of the truth, Haaretz takes care to return the lies to center-stage. It will readily refute the reality with the help of a dubious survey that the paper fell on like a trophy.

The word “apartheid” has a meaning in international law. Its definition appears in Section 7 of the Statue of the International Criminal Court:

Murder; extermination; enslavement; deportation or forcible transfer of population; imprisonment or other severe deprivation of physical liberty in violation of fundamental rules of international law; torture; rape; sexual slavery; enforced prostitution; forced pregnancy; enforced sterilization, or any other form of sexual violence of comparable gravity; persecution against any identifiable group or collectivity on political, racial, national, ethnic, cultural, religious, gender…; enforced disappearance of persons…. in the context of an institutionalized regime of systematic oppression and domination by one racial group over any other racial group or groups and committed with the intention of maintaining that regime.

Such crimes were never carried out in Israel, and Gideon Levy knows it. In a country where Arabs serve as doctors, professors, judges — in a country where they vote and are elected to the legislature – there is no apartheid. There are instances of discrimination, and one should fight against these, as in any other democratic country. Most people who answered the survey questions are not familiar with the definition of apartheid. Gideon Levy and Haaretz are supposed to know that. But they chose to cast Israel as an apartheid state.

These are the facts. You can add more surveys and other studies. Indeed, there are manifestations of discrimination; there are expressions of racism – as in all Western countries. And that’s a shame. If Haaretz had published true findings, it wouldn’t be worth a single word of criticism.

But Haaretz published this week one of the biggest manipulations in the history of incitement against Israel.

There is a solid Jewish majority that supports civil equality for Arabs. Just as important, there are polls showing that a majority of Israeli Arabs support Arab integration in the State of Israel — even when it is defined as a Jewish and democratic state. But these facts do not confuse those among us who breed hate. Far-right activist Baruch Marzel and Gideon Levy are not opponents. They are two sides of the same coin. One tries to create the impression that the Israeli Arabs are a fifth column; the second cultivates the canard that Israelis are racist supporters of apartheid.

Both are stirring anti-Israel discord and animosity among the nations.

In his commentary piece, Levy writes:

Let the right prove that this is not the way we are, that most Israelis want to live with Arabs. That most of them see Arabs as people like themselves, their equals in rights and opportunities.

There’s no need to be a rightist to read what it really says in the survey from which Levy is quoting. One need only know how to read. Here is what the survey says: 53% do not object to an Arab neighbor. Only a minority opposes the granting of rights. What exactly passed through this man’s mind to render him unable to read the survey he is reporting about?

There is more bad news for Levy: This year’s Democracy Index, which is put out by the Israel Democracy Institute, reveals that most Arabs do complain of discrimination. But they also think Israel is democratic enough; too democratic, even. Since this man appears to suffer from severe difficulties in reading comprehension, we’ll tell him this statistic appears on page 217. Here, Israeli Arabs can understand that discrimination is not apartheid, and that Israel is a democracy. But Gideon Levy? He is unable.

This revulsion against Israel is not a matter of a single piece or a single writer. This is the general line.

In a different article published this week, another major writer was furious about Romney and Obama’s avowal of support for Israel during the third presidential debate. He claimed that the US was a “crazy state” and compared the American administration to the most retrograde regimes in the world. According to that writer, the two candidates should actually have competed over who hated Israel more. His hand did not shake when he wrote words of incitement worthy of a Hamas newspaper — because this is Haaretz.

Haaretz is not representative of the left. Because there are two lefts: There’s a left that seeks peace, human rights and a democratic Jewish state; and there’s a left that embraces demonization. Haaretz occupies a place of honor in this second left. Out of 10 studies on Jewish attitudes toward Arab rights, Haaretz selected the most negligible, the most outlandish, and made a headline out of it. And as if that were not enough, Haaretz also distorted the results.

Today, we can look back and see how the image of the demonic Jew came into being: it took a systematic campaign of lies and brainwashing. One day the minister of history will deal with the same question: How was the image of a demonic Israel created? But there’s no need to wait for the far future. What was once done by the anti-Semitic right to the Jews is now being done by the anti-Zionist left to Israel. The difference between them, if it was not clear, is fading away.

Haaretz will of course argue that Levy’s is a legitimate “analysis.” The real question is whether such propaganda can be termed “journalism.” 


Breaking the Silence en het selectieve gehoor


Goed en genuanceerd stuk, maar juist daarom twijfel ik zelf wel steeds meer aan de goede bedoelingen van Breaking the Silence. Waarom komt Shaul in Nederland zijn verhaal vertellen over Israelisch wangedrag wanneer hij de Israelische samenleving een spiegel voor wil houden? Het valt me op dat veel kritische Israelische organisaties en activisten hun verhaal geregeld in Europese landen doen en ook door Europese landen mede gefinancierd worden. En voor velen hier bevestigt dit hun toch al eenzijdig negatieve beeld over Israel. 





Breaking the Silence en het selectieve gehoor


28/10/2012 | CiJO

Door Joël Serphos


'Israel pest en doodt', zo luidde de titel van het artikel in Trouw dat het bezoek van Yehuda Shaul, oprichter van de Israelische mensenrechtenorganisatie Breaking the Silence, aankondigde. Of het een ongelukkige keuze was van de redactie, of een doelbewuste poging om lezers te trekken met misleidende sensatie weet ik niet, maar de kop had weinig te maken met de belangrijke boodschap die Breaking the Silence tracht te verspreiden.


Breaking the Silence werd acht jaar geleden opgericht door Israelische veteranen, met het doel getuigenissen vast te leggen van soldaten die in de bezette gebieden hebben gediend. De organisatie benadert veteranen met de vraag of ze bereid zijn hun ervaringen vast te leggen, opdat ze de Israelische samenleving een spiegel voor kunnen houden: de Israelische samenleving is zich onvoldoende bewust van de dagelijkse realiteit in de bezette gebieden. Vanzelfsprekend levert dit in Israel gemengde reacties op. In sommige kringen wordt de organisatie uitgekotst, in andere geprezen. Pro-Palestijnse groepen in het Westen ontvangen Yehuda Shaul cum suis maar al te graag, maar of deze gastheren hetzelfde doel nastreven valt sterk te betwijfelen.


Het verhaal van Yehuda Shaul is bijzonder en tegelijkertijd herkenbaar voor velen. Hij groeide op in een rechts-orthodox milieu, ging op zijn achttiende het leger in en diende – zoals gebruikelijk voor Israelische mannen – voor een periode van drie jaar, in zijn geval voor een groot deel op de Westelijke Jordaanoever. In tegenstelling tot veel van zijn lotgenoten, stelden hij en een aantal vrienden vast dat wat zij meemaakten aandacht verdient in de vorm van een maatschappelijk debat. De bezetting van de Westoever gaat gepaard met ernstige misdaden en het werd tijd dat Israeliërs zich daar bewust van werden.


De getuigenissen van een aantal ex-soldaten dat zich bereid heeft getoond om mee te werken zijn indrukwekkend. Soldaten vertellen hoe ze op basis van complete willekeur meewerken aan de intimidatie van Palestijnen om hun machtspositie te consolideren (in militair jargon spreken we vandeterrence) en bevelen opvolgden die onmogelijk passen in het concept van preventie, althans, niet in enge zin. Shaul noemt de extreme inflatie van het preventieconcept als een van de trieste gevolgen van 45 jaar bezetting. Te weinig Israeliërs realiseren zich dat het massaal en willekeurig arresteren van Palestijnen – een uiting van ordinair spierballenvertoon zoals we dat van het Midden-Oosten gewend zijn – misschien niet leidt tot Palestijnse loyaliteit, maar op termijn tot grootschalig verzet.


Wat Breaking the Silence vaststelt is gegrond. Macht corrumpeert en de realiteit van de Israelische bezetting is haast een logisch gevolg van de vele tientallen jaren waarin de militaire bezetting de tijd heeft gehad zichzelf te nestelen. Gerichte acties worden met de tijd minder gericht en ontaarden in complete willekeur in het kader van de veiligheid, vaak zonder dat de de grondsoldaten die het vuile werk moeten doen zich hiervan bewust zijn. In de getuigenissen komt duidelijk naar voren dat de soldaten ervan overtuigd zijn dat hun werk (uiteindelijk) een nobel doel dient: het beschermen van Israelische burgers.


Toch wordt Yehuda Shaul in veel gevallen heus niet uitgenodigd omdat 'Pro-Palestijns' Nederland de intentie heeft om een morele discussie binnen de Israelische samenleving – en in het bijzonder het militaire apparaat – te ontketenen. Getuigenissen worden misbruikt, selectief en contextloos geciteerd om te bewijzen dat Israel een schurkenstaat is. Voor deze activisten is Shauls spiegel van geen enkele betekenis: de citaten van Israelische soldaten vormen een perfect middel om aan te tonen hoe gruwelijk en imperialistisch Israel is. Veel Israelische veteranen zijn zich hiervan bewust: ze willen hun medeburgers graag vertellen wat ze hebben meegemaakt, maar willen hun woorden niet laten misbruiken door anti-Israelfanatici die de staat Israel maar al te graag zien verdwijnen.


In het publiek zat een jongen die een tijdje geleden had deelgenomen aan een door Breaking the Silence georganiseerde tour door de Westoever. Zijn vraag was tekenend: hij vroeg Yehuda Shaul of hij het eens was met zijn analyse dat Israel bezig is met een langzame, systematische etnische zuivering. Wie een redelijk aantal getuigenissen met volle aandacht heeft beluisterd, weet dat dit noch een logische conclusie is uit de getuigenissen, noch de overtuiging  van de organisatie. Geen enkele vertegenwoordiger zal een poging doen om er gebruikelijke labels als 'etnische zuivering', 'expansiedrift' of 'concentratiekamp' op te plakken. Maar deze jongen hoorde precies wat hij wilde horen. Door af en toe een citaatje over te nemen en met een valse agenda anekdotische selecties te maken uit de getuigenissen, is het bijzonder makkelijk om het werk van Breaking the Silence te misbruiken en Israel zogenaamd te ontmaskeren als een intrinsiek kwaadaardige entiteit. Spijtig, daar deze realiteit het voor tegenstanders alleen maar makkelijker maakt om aan te tonen dat Breaking the Silence een gevaarlijke organisatie is die anti-Israelische propaganda op grote schaal faciliteert.


Ik ben blij dat een organisatie als Breaking the Silence de vrijheid heeft om haar werk in alle veiligheid te doen. Als geen ander is zij in staat om Israeliërs bewust te maken van de morele corrumpering die een dergelijke bezetting onvermijdelijk teweegbrengt. Wat voor veel Israeliërs ten westen van de veiligheidsbarrière onduidelijk is, namelijk dat de bezetting onhoudbaar is geworden en dat geweld en onderdrukking  noodzakelijkerwijs voortvloeien uit het zo krampachtig willen vasthouden aan die gebieden, weten zij met ontroerende getuigenissen dichterbij te brengen. Toch zou Breaking the Silence zich af moeten vragen of een groot deel van haar internationale publiek die boodschap wel aan kan. De feiten die de organisatie aan de kaak stelt zijn van groot belang om het Israelische electoraat bewust te maken van de vooruitzichtloze status quo in de bezette gebieden. Het voeden van de vele anti-Israelfanatici en hun dubieuze overtuigingen zal de totstandkoming van een rechtvaardige oplossing echter geen stap dichterbij brengen.


De inhoud van dit opiniestuk weerspiegelt de mening van de auteur, niet noodzakelijkerwijs die van CiJO.


vrijdag 19 oktober 2012

Egyptische "vrienden van Israel" in 'zwartboek' gepubliceerd


Er komen al een tijdje verontrustende signalen uit Egypte. Hoewel de officiële lijn is dat de vrede met Israel wordt gehandhaafd, wordt er vaak en openlijk tegen Israel en de Joden gefulmineerd en iedereen die ook maar iets met Israel te maken heeft (gehad) in een bijzonder kwaad daglicht gesteld.  Een paar voorbeelden:


Een adviseur van president Morsi riep vorige week op om het vredesverdrag met Israel op te geven, omdat het onrechtvaardig zou zijn. Verder zei hij onder andere:

"There is land on Egypt's eastern border called occupied Arab Palestine," said Saif Al-Dawla in response to a question on Egypt's future relations with Israel. "This will remain its name till the end of time, and this is a national principle as well as a historic truth."


En de Egyptische salafist Mohammed Al-Zawahiri, de broer van de bekende AL Qaeda leider, zei in een Egyptische TV show:

Fighting Israel, fighting the Jews is a religious duty incumbent upon all. The Egyptian government should have been fighting the Jewish enemy. Perhaps due to circumstances – its weakness, its interests – the Egyptian government ignored a religious duty incumbent upon it. Not just the Egyptian government – the Jordanian one as well. This is a religious duty incumbent upon all Muslims.


Elder of Ziyon berichtte gisteren het volgende:


Egyptian McCarthyism: Book lists Egyptian "friends of Israel"


A new book called "Friends of Israel in Egypt" was recently released in Egypt.

The book goes through every person who seemed to encourage or accept Israel as a friend of Egypt's since the Camp David peace treaty. It lists ministers who encouraged normal relations and diplomats who had warm words for their Israeli counterparts.

Egyptians who cooperated with Israel and the EU in monitoring those entering and exiting Gaza are also listed, as are some Egyptians who married Israeli Arabs.

Most sensationally, the book lists many celebrities who visited Israel or who said nice things about Israel since the peace agreement, and what they said.

Arabic media in EgyptLebanon and elsewhere are writing about this book.

The aim is apparently threefold: To embarrass and shame any Egyptians who dared accept the peace agreement with Israel, to blacklist them in the future, and to ensure that no Egyptian even thinks about being friendly to the Jewish state for fear of a second edition of the book.


vrijdag 12 oktober 2012

Nieuwsbrief media en Israël oktober 2012


Dit is de eerste nieuwsbrief nieuwe stijl van de Mediawerkgroep van stichting WAAR en facebookgroep Like for Israel. Middels deze nieuwsbrief willen we u informeren over actuele zaken rond de beeldvorming en berichtgeving over Israël en de Palestijnen. Wij maken ons zorgen over de vaak eenzijdig negatieve berichtgeving en spreken media aan op onjuistheden. Eerder dit jaar hebben wij vier keer een 'Media Missers Nieuwsbrief' gepubliceerd, met feiten over en voorbeelden van foutieve en suggestieve berichtgeving. U kunt deze onderzoekjes hier lezen. Op de website van WAAR staan tevens enkele uitvoeriger onderzoeken naar de berichtgeving in de media.

In deze nieuwsbrief:

1. De onschuld van moslims

2. Veolia en de lightrail

3. Antizionisme en antisemitisme

4. Open brief aan Nederlandse Christenen

1. De onschuld van moslims

De woede over dit internetfilmpje is inmiddels gezakt, maar de afgelopen weken zagen we weer boze menigten in de islamitische wereld die VS vlaggen verbrandden en schreeuwden dat niemand het recht heeft de profeet te beledigen. Net zoals bij de cartoonrellen uit 2006 werden de mensen opgehitst door extremisten, vooral salafisten, die steeds dominanter lijken te worden in de Arabische landen. En net als in 2006 bleek de film waar het om ging al vanaf juli op internet te staan, maar werd aanvankelijk door slechts weinigen opgemerkt. Ook nu weer veroordeelden Westerse leiders de film, en werd dit vervolgens fel bekritiseerd als slap en een uiting van 'dhimmitude'. Het maken van een film, ook een smakeloze, valt immers onder de vrijheid van meningsuiting en Westerse regeringen gaan niet over wat individuen op het internet zetten. Daar komt bij dat in Arabische en islamitische landen vaak de walgelijkste cartoons en TV series over Joden (en in mindere mate christenen) worden uitgebracht, vaak ook in door de regering gecontroleerde media. Het siert Westerse leiders dat men begrip toont voor de gekwetste gevoelens van moslims die niet aan onze vrijheid van meningsuiting zijn gewend, de tonnen boter op het hoofd van islamitische leiders bleef echter veelal onvermeld. Bijzonder kwalijk was dat de film aanvankelijk werd toegeschreven aan een Jood van Israëlische komaf, die de film zou hebben gefinancierd met geld van 100 rijke Joden. Het duurde twee dagen voordat Nederlandse media met het juiste verhaal naar buiten kwamen, namelijk dat een kopt van Egyptische komaf de maker was. De kopten in Egypte hebben, zeker de laatste jaren, het nodige te lijden gehad onder de moslimheerschappij. Het is opvallend hoe makkelijk en kritiekloos een dubieus verhaal over Joodse betrokkenheid en Joods geld bij zo'n film wordt overgenomen. Ook later bleven de media de Egyptische afkomst van de man bagatelliseren/verzwijgen en werd hij meestal slechts als Amerikaan aangeduid.

De vrijheid van meningsuiting is een groot goed, en betekent dat alleen de rechter een bepaalde uiting kan verbieden, wat alleen in zeer uitzonderlijke gevallen gebeurt.

2. Veolia en de lightrail

Bij zo ongeveer iedere openbare aanbesteding waar Veolia of Connexxion (dochter van Veolia) aan meedoen, is het raak: pro-Palestijnse groeperingen protesteren tegen Veolia/Connexxion omdat Veolia meewerkt aan de lightrail in Jeruzalem, een tram die veel van de oude en vieze stadsbussen vervangt. Op dit moment wordt in Utrecht over een aanbesteding besloten, en de actiegroep Utrecht4Palestine heeft een petitie ingediend tegen toekenning aan Veolia. De aanbestedingsregels staan niet toe op dergelijke gronden te selecteren, maar we willen toch graag een paar zaken rechtzetten.

Utrecht4Palestine doet het voorkomen alsof Veolia in een schurkenstaat investeert en actief betrokken (en dus medeplichtig) is bij de onteigening en onderdrukking van Palestijnen. Hun kritiek richt zich met name op de zogenaamde lightrail in Jeruzalem, die mede door Veolia wordt geëxploiteerd. Een deel van het traject voert door Oost Jeruzalem, ofwel dat deel van de stad dat in 1948 door Jordanië werd veroverd en bezet. In 1967 veroverde Israël dit deel van de stad, waarin tientallen synagogen en de voor Joden zeer belangrijke Klaagmuur liggen, en herenigde dit met West Jeruzalem.

De tram wordt door zowel Joden als Arabieren gebruikt (ca. twee derde van de passagiers is Arabier) en is een stuk sneller en schoner dan de vroegere bussen. Zowel Joden als Arabieren kunnen vrij reizen binnen de gemeente Jeruzalem, dit ondanks de vele aanslagen die er in Jeruzalem hebben plaatsgevonden. De tram scheidt Joden en Arabieren dan ook niet zoals Utrecht4Palestine suggereert maar brengt beide groepen juist bij elkaar.

Utrecht4Palestine beweert dat voor de lightrail enkele Arabieren zijn onteigend, maar vermeldt niet hoeveel Joden er zijn onteigend. Bij een dergelijk groot project is het internationaal gebruikelijk om ook grond die in privé bezit is te benutten. Vergelijk dit bijvoorbeeld met de aanleg van de metro in Amsterdam waar een complete zijde van de Joden Breestraat is onteigend en de bewoners naar Purmerend moesten verhuizen. En meer recent zijn bij de Noord-Zuidlijn woningen verzakt en moesten mensen worden geëvacueerd.

De informatie van Utrecht4Palestine is dan ook eenzijdig en misleidend. Het is gebaseerd op radicale en eenzijdige bronnen zoals Electronic Intifada, Mondoweiss en de Anti Wall Campaign.

3. Antizionisme en antisemitisme

Critici van Israël beweren vaak dat ze zomaar voor antisemiet worden uitgemaakt wanneer ze Israël bekritiseren. Helaas gebeurt dat ook wel. Anderzijds komt het ook voor dat pro-Palestijnse organisaties of personen echt over de rand gaan. Een drietal recente voorbeelden:

1. Onlangs schreef Anton van Hooff in De Gelderlander dat de Holocaust een offer was voor de Joden waardoor ze Israël hebben gekregen. Hij vindt ook dat zionisten de Holocaust misbruiken en het alleenrecht op lijden claimen.

2. Niet lang daarvoor stond op een facebookpagina die door Gate48 (platform voor kritische Israëli's, zoiets als EAJG) voor een bijeenkomst was aangemaakt onvervalst antisemitisme. Ene Peter Goy ontkende de Holocaust en schreef bijzonder kwetsende reacties over 'die fabels over oma's die door de schoorsteen waren verdwenen'. Na klachten bleven de reacties gewoon staan. (Enkele dagen later is de hele pagina verwijderd.)

3. Eind september stuurde de Free Gaza Movement (bekend van de 'flotilla's' naar de Gazastrook) een tweet met een link naar een video waarin werd beweerd dat de concentratiekampen door zionisten werden geleid en zij daar de antizionistische Joden wilden doden in samenwerking met de nazi's. Ook zouden sommige Joden pleiten voor een standbeeld van Hitler in Israël, want 'men heeft Israël aan Hitler te danken'. De Free Gaza Movement wordt in Nederland ondersteund door o.a. EAJG, Anja Meulenbelt en het Palestina Komitee. Vier dagen later werd op de Free Gaza website een verontschuldiging geplaatst voor de tweet, die een vergissing van mede-oprichtster Greta Berlin zou zijn geweest.

NB: Hier kunt u meer lezen over allerlei mythes omtrent Israëls ontstaan, het zionisme, het vredesproces, etc.: Mythes en misvattingen over het Israëlisch-Palestijnse conflict

4. Open brief aan Nederlandse Christenen

In het begin van de maand september hebben zes theologen waaronder Steven Paas en Jos Strengholt een open brief opgesteld die gericht was aan de Nederlandse Christenen. Die brief is onder meer gepubliceerd op de weblog van Strengholt, en de strekking ervan is dat met name de Christenzionisten de Bijbel verkeerd lezen en terug zouden moeten keren naar waar het volgens de zes theologen werkelijk om gaat: de boodschap van het Evangelie.

Evangelie betekent in gangbaar Nederlands blije boodschap. Met die blijdschap wordt bedoeld dat God in Jezus Christus een totaal nieuw begin heeft gemaakt en daarom het oorspronkelijke Joodse geloof achterhaald zou zijn. Christenzionisten denken daar heel anders over. Zij geloven in het nieuwe 'Godsbegin' van Jezus Christus maar tegelijk ook dat God Zijn plan met de Joden niet loslaat, en nemen de belofte van heil en land aan het Joodse volk letterlijk. In toenemende mate komen Christenzionisten echter onder vuur te liggen.

Het credo dat het nieuwe heil door Jezus Christus de plaats zou hebben ingenomen van het Joodse geloof heeft ernstige gevolgen gehad voor het Joodse volk. De gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben uiteindelijk geleid tot een Christelijke bezinning op het credo van vervanging en meer oog voor de Joodse interpretatie van de Bijbel. Helaas komen daar ook weer reacties op. Mogelijk onder invloed van het Midden-Oosten conflict of door het voortschrijden van de jaren komen steeds meer mensen hierop terug en herleeft de oude vervangingstheologie. Dat geldt zeker ook voor de zes auteurs van de open brief aan de Nederlandse Christenen.

Het zestal theologen heeft in deze brief tien stellingen verwerkt die hun visie moeten onderbouwen. Enkele van die stellingen, zes en zeven, geven helder aan dat het authentieke Joodse geloof niet kan leiden tot heil. Dat is alleen voorbehouden aan mensen die in het heil van Jezus geloven.

De open brief moet ook in een breder kader worden geplaatst. In de afgelopen decennia werd het Christenzionisme meermaals aangevallen. Het begint op een trend te lijken. Er wordt daarbij openlijk geknaagd aan de legitimiteit van een Joodse staat en steun uitgesproken voor de Palestijnen. Om die reden moet de open brief aan de Nederlandse Christenen dan ook worden gezien als een onderdeel van een mondiale trend.

De auteurs komen met het zwaktebod dat Christenzionisten de Bijbel niet goed lezen. De Bijbelteksten zijn voor meerdere uitleg vatbaar waardoor niemand kan stellen dat zijn uitleg de enig juiste is. Die aantijging is dus ten onrechte maar heeft wel geleid tot heftige binnenkerkelijke discussies, waarbij Israël en de Joden niet worden betrokken. De PKN heeft in toenemende mate oog voor het Palestijnse leed, wat veroorzaakt zou worden door het bestaan van een Joodse staat die immers na de komst van Jezus Christus niet meer nodig zou zijn.

De zes briefschrijvers dekken zich momenteel in tegen elke vorm van kritiek, die ze afdoen als sfeer bedervend en ziekmakend.


http://www.waarnet.nl/ http://www.likeforisrael.nl http://www.israel-palestina.info/


dinsdag 2 oktober 2012

Israëlische aanval op Iran is een riskante operatie


Gaat Israel Iran nou aanvallen of niet? En hoeveel kans van slagen heeft het dan? Was Netanyahu's speech een dreigement of zelfs verkapte aankondiging dat het bombardement eraan zat te komen of juist een indirecte manier van zeggen dat Israel er nog even mee wacht? Experts spreken elkaar tegen en er wordt weer eens druk gespeculeerd. Maar eigenlijk weten de meeste mensen, waaronder ikzelf natuurlijk, er gewoon veel te weinig vanaf om hierover iets zinnigs te kunnen zeggen:

Niet bekend is of de hoogwaardige Israëlische defensie-industrie inmiddels eigen penetrerende bommen heeft ontwikkeld. „Veel is onbekend over Israëls militaire capaciteit, in het bijzonder over zelfontwikkelde systemen", aldus Douglas Barrie van het International Institute for Strategic Studies (IISS).

Amerikaanse bronnen suggereren dat Israël een elektromagnetische bom heeft gebouwd, waarmee ondergrondse en bovengrondse elektronica kan worden uitgeschakeld. Een dergelijk wapen, waarvan het bestaan niet vaststaat, is alleen al voor psychologische oorlogsvoering uiterst doeltreffend.


Analisten verschillen van mening over de slagkracht van de Iraanse luchtverdediging, die bestaat uit Amerikaanse Hawk­raketten van vóór de Iraanse revolutie, Russische SA-2's, SA-5's en mobiele SA-15's.

De verouderde systemen zouden echter onderling verbonden zijn via een zeer geavanceerd netwerk. Verder kan niet worden uitgesloten dat Rusland in het diepste geheim toch moderne SA-12's Giant of SA-300-luchtafweer heeft geleverd aan Teheran.

Zelfs experts weten dus niet goed wat beide partijen precies in huis hebben. Ook over de vraag hoeveel schade Israel kan toebrengen aan het Iraanse kernprogramma, en wat de gevolgen zullen zijn voor Israel lopen de meningen uiteen. Het zou zomaar kunnen dat dat laatste evenzeer geldt voor de top van het Israelische leger, waar men in ieder geval over een ding meer zekerheid heeft: de eigen capaciteiten.


Ik kan mij zelf moeilijk voorstellen dat Israel gaat aanvallen vanwege de vele risico's en de houding van de VS die hier vooralsnog niks van moet weten, maar dat is een lekenmening van iemand die de namen van de verschillende soorten Iraanse luchtafweer bijvoorbeeld weinig zeggen.





Israëlische aanval op Iran is een riskante operatie


29-09-2012 13:03 | gewijzigd 01-10-2012 10:43 | Gerard ten Voorde


De spanning stijgt. Iran werkt onverstoorbaar aan zijn nucleaire programma, Israël maakt zich op voor een -mogelijke- aanval op de islamitische republiek. Een riskante operatie.

Het geduld van Israël raakt op. Met kromme tenen moet premier Netanyahu toezien hoe Iran –ondanks internationale sancties– zijn omstreden nucleaire ontwikkeling doorzet.

Persbureau Reuters meldde woensdag dat Iran de ingebruikname van de zwaarwaterreactor in Arak zelfs versnelt. Donderdag riep Netanyahu de VN ertoe op een „rode lijn" te trekken. „Over zes tot zeven maanden kan Iran beschikken over een kernbom."

Het is voor de Joodse staat onverteerbaar te moeten leven onder de permanente dreiging van kernwapens in handen van ayatollahs. De voortdurende oorlogsverklaringen uit Teheran over de vernietiging van Israël spreken boekdelen.

Netanyahu dreigt met een grootscheepse, preventieve aanval op Iran. De Israel Air Force (IAF) prepareert zich al jaren op een dergelijke langeafstandsoperatie, boven de Middellandse Zee – van Tel Aviv tot Gibraltar.

Israël deinst niet terug voor hachelijke operaties in vijandelijk gebied. In juni 1981 bombarderen acht F-16's de Iraakse kernreactor in Osirak, bij Bagdad. Vier jaar later schieten acht F-15's het PLO-hoofdkwartier in Tunesië in puin. In september 2007 vernietigen zeven F-15's bij een precisieaanval de nucleaire al-Kibarreactor in aanbouw in Syrië.

Iran is echter gans anders. De operaties in Irak, Tunesië en Syrië kwamen –letterlijk– uit de lucht vallen. Een mogelijk gewapend optreden tegen Iran komt niet onverwacht, maar is al jaren bron van –toenemende– speculaties.

Bovendien is Iran vele malen complexer en riskanter. De Israëlische verrassingsaanvallen in Irak en Syrië richtten zich op één, bovengronds doelwit. De nucleaire complexen in Iran liggen echter verspreid over ten minste vier locaties, waarvan enkele diep ingegraven.


De vraag is of Israël in staat is zo'n gecompliceerde operatie tegen Iran uit te voeren.

Het wapenarsenaal van de Joodse staat is omvangrijk en uiterst geavanceerd, met bijvoorbeeld –naar schatting– 350 jachtvliegtuigen.

Israël maakt sinds 1980 gebruik van Amerikaanse F-16's, waarvan de eerste –ironisch genoeg– bedoeld waren voor Iran. De revolutie in de islamitische republiek dwarsboomde echter de levering.

Israël heeft tussen 1996 en 2009 125 geavanceerde F-15i's en F-16i's aangekocht, speciaal aangepast voor strategische doelen op lange afstand en voorzien van Israëlische navigatietechnologie.

Om Iran te bereiken moeten de jachtvliegtuigen pakweg 1500 tot 1800 kilometer afleggen. De F-15i's Ra'am (donder) en F-16i's Sufra (storm) dienen voldoende capaciteit te hebben om hun doelen aan te vallen én om zich eventuele vijandelijke vliegtuigen van het lijf houden.

De IAF moet z'n gevechtjagers hoe dan ook bijtanken in de lucht. Anthony H. Cordesman, een gerenommeerd Amerikaanse defensieanalist van het Center for Strategic and International Studies (CSIS), heeft berekend dat voor één aanval op Iran pakweg twaalf tankvliegtuigen nodig zijn.

De IAF zou beschikken over acht tot tien KC-707's. De capaciteit van een tankvliegtuig is echter ook maar beperkt. Een Boeing 707 kan ongeveer acht F-16's of vier (grotere) F-15's bijtanken in de lucht.

„De laatste paar jaar hebben Israëlische vertegenwoordigers overal ter wereld elke oude Boeing 707 in goede staat opgekocht en omgebouwd tot tankvliegtuig", meldt defensie-specialist Anshel Peffer van het Israëlische dagblad Ha'aretz. Ook het oude privévliegtuig van de Egyptische president Anwar Sadat doet nu in Israël dienst als vliegend tankstation.

Een grootschalig gewapend optreden tegen Iran vindt waarschijnlijk plaats via verschillende aanvalsgolven. De Israëliërs zullen vooraf proberen de Iraanse luchtafweer uit te schakelen of te verstoren via "elektronic warfare", succesvol toegepast in 2007 in Syrië.

Israël kan verder gebruikmaken van ballistische Jericho II-raketten voor de middellange afstand (bereik 2500 kilometer), kruisraketten (1500 kilometer) aan boord van Dolfijn 800-onderzeeërs en hypermoderne Eitan-/Heron TP-drones (7400 kilometer).

Analisten verschillen van mening over de slagkracht van de Iraanse luchtverdediging, die bestaat uit Amerikaanse Hawk­raketten van vóór de Iraanse revolutie, Russische SA-2's, SA-5's en mobiele SA-15's.

De verouderde systemen zouden echter onderling verbonden zijn via een zeer geavanceerd netwerk. Verder kan niet worden uitgesloten dat Rusland in het diepste geheim toch moderne SA-12's Giant of SA-300-luchtafweer heeft geleverd aan Teheran.

Iran kan de tegenaanval inzetten met een mengelmoes aan militair materieel: een handvol Amerikaanse F-14 Tomcats en F-5 Tigers, omgedoopt in Azarakhshs en Shafaqs. Verder beschikken de ayatollahs over pakweg veertig relatief moderne Mig-29's, Mirages en Chinees materieel.

Bunker busters

Israël moet bij een aanval een keus maken uit de lijst van uit te schakelen doelen. In de top vijf staan de uraniumverrijkingsinstallaties in Natanz (ten zuiden van Teheran) en Fordow (bij de heilige stad Qom), evenals de IR-40 zwaarwaterreactor in Arak en de uraniumopwerkingsfabriek in Isfahan. Ook de munitietestfaciliteit in Parchin, bij Teheran, gooit hoge ogen.

Vooral Natanz en Fordow leveren de Israëliërs hoofdbrekens op. De eerste bevindt zich op 23 meter diepte onder metersdik beton, de tweede is op pakweg 90 meter diepte ingebouwd in een bergmassief.

Het bombarderen van ondergrondse faciliteiten vereist specifieke munitie. Israël beschikt hiervoor over Amerikaanse, lasergestuurde Guided Bomb Units: de 900 kilo zware GBU-27's en de 2268 kilo zware GBU-28's, mogelijk door de Israëliërs verder geperfectioneerd.

De zwaarste GBU-28 "bunker busters" met 286 kilo hoogexplosieve springstof zijn in staat tot 6 meter door te dringen in zwaargewapende beton of 30 meter in de grond, voor ze tot ontploffing komen. De capaciteit in Iraans hoogsterkte beton beperkt zich mogelijk tot maximaal een meter.

De bunker busters zijn de zwaarste penetratiewapens voor jachtvliegtuigen. „Een Israëlische F-15i kan echter hooguit één bom tegelijk meenemen", waarschuwt Robert Hewson van defensieanalysebureau IHS Jane's. Om een doel in puin te gooien zijn daarom meerdere aanvallen op exact dezelfde locatie nodig.

Verder kan Israël gebruikmaken van 1000 kilo zware GPU-31's. Het grote voordeel is dat deze bom met gps wordt gestuurd door middel van vooraf ingevoerde coördinaten. Het explosief kan daardoor een doel –vanaf grote hoogte– op 3 meter nauwkeurig treffen, ongeacht weersomstandigheden.

Veel liever zouden de Israëliërs echter de ruim 13 ton zware, gps-geleide GBU-57 –de "super bunker buster"– inzetten. Echter, alleen de VS beschikken over deze zware jongens, die liefst 60 meter door zwaargewapend beton dringen. Hiervoor is echter een B-2 Spirit stealthbommenwerper nodig.

Niet bekend is of de hoogwaardige Israëlische defensie-industrie inmiddels eigen penetrerende bommen heeft ontwikkeld. „Veel is onbekend over Israëls militaire capaciteit, in het bijzonder over zelfontwikkelde systemen", aldus Douglas Barrie van het International Institute for Strategic Studies (IISS).

Amerikaanse bronnen suggereren dat Israël een elektromagnetische bom heeft gebouwd, waarmee ondergrondse en bovengrondse elektronica kan worden uitgeschakeld. Een dergelijk wapen, waarvan het bestaan niet vaststaat, is alleen al voor psychologische oorlogsvoering uiterst doeltreffend.

Cordesman, oud-topambtenaar op het Pentagon, wijst erop dat de Joodse staat, gezien afstand en tussenliggend vijandelijk territorium, niet de kans krijgt om meerdere dagen achtereen aan te vallen. „Israël krijgt slechts één kans om Irans nucleaire faciliteiten te raken." Geruststellend: „Eén aanval kan al veel doen."

Analisten hebben becijferd dat voor een gelijktijdige aanval op Natanz, Fordow, Arak en Isfahan minimaal negentig jachtvliegtuigen nodig zijn. Inclusief een handvol jagers voor de bescherming en ondersteuning zou het aantal ruim boven de honderd kisten uitkomen.

De meningen lopen uiteen over de effectiviteit van een aanval. Israël kan Iran een forse klap uitdelen, maar bij lange na niet de vernietigende slag die de Amerikanen zouden kunnen toebrengen. Een aanval zou, volgens veel analisten, het Iraanse atoomprogramma niet kunnen stoppen, maar wel twee tot drie jaar kunnen vertragen.

Volledige verwoesting van de ondergrondse opwerkingsfabrieken lijkt uitgesloten. „Is ook niet nodig", stelt Cordesman. „Al lukt het niet het gewapend beton te doorbreken, dan nog is de kracht van de explosie van één of twee bunker busters voldoende om het kwetsbare proces van de ultracentrifuges te ruïneren."


Het liefst treedt Israël schouder aan schouder op met de Amerikanen. President Obama ziet echter nog altijd tijd voor diplomatie. Deskundigen houden daarom rekening met een eenzijdige Israëlische operatie, mogelijk nog vóór 6 november, de dag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Voor Israël zijn de consequenties van een aanval op Iran groot, ook gezien een mogelijke reactie van groepen als Hezbollah en Hamas. De consequenties van niets doen, lijken voor Israël echter groter.

De tijd tikt.

Israël kan Iran aanvallen via drie routes

Israël staat voor een reeks militaire en logistieke obstakels bij een aanval op Iran.

Israëlische gevechtsjagers moeten een afstand van 1500 tot 1800 kilometer overbruggen om hun doelen te bereiken. En, ook niet onbelangrijk, eenzelfde afstand afleggen om weer veilig terug te keren op hun bases.

Israël kan kiezen uit drie aanvalsroutes. Een noordelijke langs de grens Turkije/Syrië, een zuidelijke over Saudi-Arabië en de Perzische Golf, of de kortste over Jordanië en Irak.

De noordelijke route (2200 kilometer) is complex. Israël kan profiteren van de chaos in Syrië, maar krijgt ongetwijfeld geen toestemming van Turkije om gebruik te maken van het luchtruim. De relatie met Ankara is ernstig bekoeld, sinds het dodelijke incident (mei 2010) rond een maritieme 'hulpactie' voor de Gazastrook. Bovendien moet Israël op deze route vijf Iraanse luchtmachtbases passeren.

Voor de zuidelijke route (2400 kilometer) moet Saudi-Arabië toestemming geven. Niet uitgesloten is dat de Saudiërs bereid zijn even de andere kant op te kijken op het moment dat Israëlische gevechtjagers passeren.

Het soennitische Saudi-Arabië maakt zich ernstig zorgen over de regionale aspiraties van het sjiitische Iran. Volgens WikiLeaks zou Saudi-Arabië zelfs voorstander zijn van een aanval. Maar ook op deze route liggen Iraanse vliegbases.

De centrale route Jordanië-Irak (1750 kilometer) is volgens een rapport van het Amerikaanse Congressional Research Service (CRS) de „meest directe en meest voor de hand liggende."

Irak mist sinds de Golfoorlog een adequate luchtverdediging. Bovendien zijn de Amerikanen sinds de terugtrekking uit Irak niet langer verantwoordelijk voor het Iraakse luchtruim. Israël hoeft Washington daarom in elk geval geen toestemming te vragen.

Dossier:   Iran