dinsdag 28 februari 2012

De Kolonisten van de VPRO (IMO)

 

IMO Blog, 2012

Shalom! Dit is De Kolonisten van de Westelijke Jordaanoever. Waan je in het tijdperk van nu: Het onoplosbare Israëlisch-Palestijnse conflict. Sinds de zesdaagse oorlog koloniseren de Israëliërs delen van de Westelijke Jordaanoever, Sinaï en de Gazastrook. In dit spel ben je zelf een Joodse Kolonist die op weg is met zijn bulldozer. Je doel is het stichten van een nederzetting op de Westelijke Jordaanoever.
Je bent echter niet de enige met als doel een nederzetting. Ook andere onverschrokken kolonisten zijn met hun bulldozers in de buurt van de Westelijke Jordaanoever: de wedstrijd om de kolonisatie is begonnen!

Ik had hem al eerder gezien maar het was nog niet van een blogpost erover gekomen. Op de website Dorst, jongeren binnen de VPRO, staat uitgelegd hoe je dit spel speelt. Erbij afgebeeld is een kaart van Israel inclusief de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook is zwart gemaakt en Jeruzalem wordt 'min of meer neutraal' genoemd. Hier heeft de terrorist zijn thuisbasis, totdat er een 7 wordt gegooid en hij een van de productiesectoren stillegt.

Het spel is enerzijds een grappige variant op het bekende 'Kolonisten van Catan' maar zit helaas vol met clichés en vooroordelen over de Joden en kolonisten. Zo wordt continu gerefereerd aan je handelsgeest, en ook vlijt en spaarzaamheid zijn onontbeerlijk om te winnen. Er is zelfs een speelkaart waarin aan 'Joodse gierigheid' wordt gerefereerd. Overwinningspunten zijn onder andere het Anne Frankhuis, de Klaagmuur en de Synagoge. In het beste geval heeft men nogal willekeurig van alles genomen wat aan Joden en Israel is gerelateerd en dat in dit spel verwerkt. In het slechtste geval worden de kolonisten aangegrepen om de Joden zwart te maken en vooroordelen te bevestigen. Want wat precies heeft het Anne Frank huis of de Neue Synagoge in Berlijn te maken met nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever? Had men dan geen heiligdommen die daar liggen (er zijn er genoeg) kunnen nemen? Wordt hier een verband gesuggereerd tussen de bezetting en de Holocaust? En waarom die Joodse gierigheid? Als je een heel klein beetje je best wilt doen bij zo'n satire geen verkeerde indruk te wekken en geen mensen te kwetsen dan doe je dat toch niet?

Eveneens kwalijk is dat wordt gesproken van het koloniseren van de Westelijke Jordaanoever, terwijl het om heel Israel gaat. Later in de uitleg wordt dat ook erkend:
Voor je ligt het Beloofde Land Israël, dat uit 27 sectoren bestaat en door de Middellandse en Dode zee en buurlanden omgeven is. Het is de bedoeling om de Israël en de Westelijke Jordaanoever te koloniseren.

Dus dan is het eigenlijk 'De kolonisten van Israel', en Tel Aviv is net zo goed een illegale nederzetting als Ariel. Want dat men de nederzettingen afkeurt, blijkt wel. Zo staat er bij de uitleg over de terrorist:
Waar gebouwd wordt, vallen spaanders. Niet iedereen is blij met de Israëlische nederzettingen en de terrorist al helemaal niet.

Maar het doel van het spel wordt omschreven als:
Je doel is om de heerser van de Westelijke Jordaanoever te worden!

Lekker inconsequent dus. 'Ja hoor, het is satire, en dat zit jij nu kapot te redeneren', hoor ik sommigen al denken. 'Het gaat om het idee. Het is toch leuk en creatief verzonnen'? Het idee is inderdaad best aardig. Maar de uitwerking doet er wel degelijk toe, en verraadt vooroordelen en een enorm gebrek aan kennis. Het was niet moeilijk geweest om alleen de Westoever af te beelden en Israel erbuiten te laten. Dan is het duidelijk dat je een verschil maakt tussen Israel en de bezette gebieden en je niet iedere Israeli als een 'Joodse kolonist' ziet. Overigens is het volgende ook meer dan onnauwkeurig:
Sinds de zesdaagse oorlog koloniseren de Israëliërs delen van de Westelijke Jordaanoever, Sinaï en de Gazastrook.

De Sinaï wordt al sinds 1980 niet meer gekoloniseerd, toen waren de makers van dit spel waarschijnlijk nog niet geboren. De Gazastrook wordt momenteel door
Hamas bestuurd. Sinds afgelopen oktober is de laatste soldaat daar weg.

Het kolonistenspel, dat al meer dan een jaar op de website van Dorst staat, is onlangs in opspraak gekomen doordat Likoed Nederland er naar verwijst in een artikel op de website van de Volkskrant. In het artikel wordt de VPRO aangeklaagd en van anti-Joodse sentimenten beschuldigd. Het begint als volgt:

Historici en psychologen onderzoeken hoe het kan dat mensen tot massamoord overgaan. Een van de redenen hiervoor is dat door beeldvorming een ontmenselijking van de toekomstige slachtoffers wordt gecreëerd. Zo werden Joden en zigeuners door de nazi's via beeldvorming ontmenselijkt: het waren slechts 'Untermenschen'. Dat werd in het geval van de Joden onderbouwd met antisemitische stereotyperingen, zoals over hun vermeende geldzucht, hun wreedheid tegen niet-Joden en hun complot om de hele wereld te domineren.

Het gaat verder met hoe Joden tegenwoordig ontmenselijkt worden door het teruggekeerde antisemitisme, dat soms in een antizionistisch jasje gekleed gaat. Het kolonistenspel van Dorst wordt genoemd, maar ook de uitzendingen van Tegenlicht waarin een machtige Joodse lobby werd neergezet die de meningsvorming over Israel in Nederland zou manipuleren. Ook wordt verwezen naar de omstreden film Homeland van Georg Sluizer, waarin fake citaten van o.a. Ben Goerion en Sharon de ongekende wreedheid van Israëlische leiders moet aantonen, en ten onrechte wordt beweerd dat Sharon twee peuters in een Libanees vluchtelingenkamp doodschoot.
Ook hekelt men de ontmenselijking van kolonisten, en het goedpraten van de moord op een gezin in Itamar afgelopen maart door Thomas von der Dunk. Om vervolgens af te sluiten met:

Bovenstaande komt bovendien ook tegemoet aan de behoefte bij sommige Nederlanders om zich niet meer schuldig te hoeven voelen over wat er met de Nederlandse Joden in de Tweede Wereldoorlog is gebeurd. Dat lukt als je de Joden net zo slecht voorstelt als de nazi's. Zoals Von der Dunk het omschrijft: de Joden zijn veranderd 'van slachtoffervolk in dadervolk'. Geen medelijden dus.

De VPRO, die wij met ons allen betalen, is bezig met een gevaarlijk spel. Het is bezig Joodse mannen, vrouwen en kinderen wederom te ontmenselijken. Het verleden zou een les moeten zijn wat daar van kan komen. Het zou dan ook te prijzen zijn als de politiek en Henk Hangoort, de voorzitter van de Publieke Omroep, de VPRO eens op haar verantwoordelijkheid zou wijzen.


Ik ben het helemaal eens met de strekking van dit artikel: de manier waarop in sommige VPRO programma's, maar ook in artikelen en columns voor diverse kranten en vooral in heel veel comments op internet, Joden en Israel worden afgeschilderd is gevaarlijk. En dat merken Joden ook, vooral wanneer ze ook nog een positieve visie op Israel hebben en daarvoor uit durven komen. De meningen verschillen over hoe erg het nou precies is, en sommigen overdrijven wellicht wanneer ze doen alsof het nu 1935 is, maar er is zeker sprake van een trend. Deze hangt deels samen met een algemene trend van vergroving, verplatting, brutalisering en ongezouten zeggen wat je van anderen denkt, en wordt daardoor niet altijd herkend. Rutger Castricum zet iedereen te kakken, Jood, Arabier, sociaal democraat, en soms zelfs de PVV. Het valt me echter al jaren op dat onder vrijwel ieder artikel over Israel op vrijwel iedere website grove anti-Israel en vaak ook antisemitische comments verschijnen, en die zijn echt niet allemaal van de vijftig meest actieve anti-Israel reaguurders. Dat door een 'progressieve' omroep van de 'gierige Jood' kan worden gesproken zonder dat dat tot ophef leidt en dat Thomas von der Dunk alle Palestijns geweld goed kan praten en Israel met de nazi's vergelijken zonder dat meer mensen dan de usual suspects zich daar boos over maken, zegt veel. Het is zeker geen 1935 en dat zal het ook niet snel worden - alleen al omdat de Joden tegenwoordig een staat hebben - maar er is wel wat aan de hand. Met name binnen links is een verschuiving gaande en lijkt men onder het mom van 'kritiek op Israel moet mogen' blind voor stigmatisering van Joden.

Eigen verantwoordelijkheid media

Toch vraag ik mij af in hoeverre de politiek de VPRO nu op het matje moet roepen. Het probleem is immers zoveel breder, al is de VPRO inderdaad wel erg. De VARA kan er ook wat van met diverse Zembla uitzendingen en website Joop waar antisemiet Peter Edel een vaste columnist is. Thomas von der Dunk had natuurlijk al lang ontslagen moeten worden als columnist bij de Volkskrant. Hij schrijft weleens wat aardigs, maar zijn haattirades tegen Israel en Wilders gaan nogal vervelen en passen niet voor een kwaliteitskrant waar een betoog doorgaans onderbouwd dient te worden. De NRC heeft diverse opiniestukken en reportages geplaatst die niet bepaald recht doen aan een genuanceerde visie, en dan hebben we het nog niet over De Pers, waar Marcel Hulspas en Eva Ludemann Israel geregeld zwart maken en de grootste onzin beweren en nooit nee never een stukje van de andere kant wordt geplaatst.

Henk Hagoort kan zeker omroepen wijzen op hun verantwoordelijkheid om kwalitatieve programma's te maken die geen bevolkingsgroepen stigmatiseren en ook geen onjuiste informatie geven over een conflict dat zozeer de emoties doet oplaaien. De rol van de politiek is echter beperkt. Zij kan moeilijk al die media dwingen om anders over Israel te berichten zonder censuur vooraf, en dat druist in tegen de vrijheid van meningsuiting. Men kan wel zijn zorgen over deze ontwikkeling uitspreken, en er zou misschien een onafhankelijke organisatie moeten komen waarin naast diverse media politici zitten, (media)deskundigen en deskundigen op het gebied van antisemitisme en racisme, die problemen benoemt en oplossingen aandraagt, met partijen rond de tafel gaat zitten en informatie kan geven. Het klinkt vreselijk slap polderachtig, lekker theedrinken met zijn allen, maar zo lang er niet tot haat en geweld wordt opgeroepen kun je niet veel meer doen dan de media op hun eigen verantwoordelijkheid en journalistieke normen aanspreken en keer op keer aantonen waar en wanneer men zich daar niet aan houdt.

Ratna Pelle

 

maandag 27 februari 2012

Suggestieve foto van Palestijnse jongen naast vuilnisbelt Gaza

 

Het Friesch Dagblad is een regionale kwaliteitskrant die verdient om gelezen te worden. Gelet op de berichtgeving over het Midden Oostenconflict bijvoorbeeld, valt bij deze krant een redelijke mate van evenwicht op, waardoor ook aan Israël recht wordt gedaan. Maar ook het Friesch Dagblad slaat de plank soms behoorlijk mis. Recent verscheen daarin een foto uit Gaza. Boven de foto het opschrift 'langs de vuilnisbelt'. Op de foto zelf is een Palestijnse jongen te zien, die een fiets langs een vuilnisbelt schuift. Het commentaar hierbij suggereert dat het leven in Gaza deerniswekkend is. Er wordt gesteld dat zeker twee derde van de 1.6 miljoen Palestijnen in de Gazastrook niet verzekerd zijn van voldoende veilig voedsel en dat meer dan 90% van het drinkwater vervuild is. En dat alles is volgens de VN een direct gevolg van de Israëlische blokkade van de Gazastrook.

Het is echter zeer de vraag of dit commentaar juist is. De Verenigde Naties zijn geen objectieve waarnemer maar de som van bijna 200 regeringen en diens politieke belangen en tegenstellingen, en weerspiegelen de machtsverhoudingen hiertussen. De Arabische landen en hun bondgenoten hebben veel inbreng bij de VN, wat de standpunten vaak ten nadele van Israël beïnvloedt.

De grondwatervoorraad van Gaza is afkomstig uit de kustaquifer, een dunne zandsteen-aquifer die zich over een lengte van 120 kilometer uitstrekt langs de Middellandse-Zeekust.
De aquifer wordt volledig gevoed door plaatselijke neerslag. Insijpelend zeewater vermengt zich echter met het zoete neerslagwater en is voor menselijke consumptie dan niet meer geschikt. Maar daar kan Israël niet verantwoordelijk voor worden gesteld.

Voor de situatie in de Gazastrook is in de eerste plaats Hamas verantwoordelijk, de feitelijke machthebber, en naast Israël handhaaft ook Egypte een (gedeeltelijke) blokkade van de strook. Het is dus onjuist om Israël direct verantwoordelijk te houden voor alles wat er zich afspeelt in Gaza. Sinds juni 2010 zijn er bovendien geen beperkingen meer voor de import van de meeste producten, voor voedsel sowieso niet, en komen dagelijks honderden vrachtwagens Gaza binnen. De tunnelsmokkelaars klaagden zelfs over hun afgenomen winsten nu de meeste producten weer legaal Gaza binnenkwamen. Ook is de grensovergang voor personenverkeer tussen Egypte en de Gazastrook bij Rafah vanaf eind mei 2011 versoepeld.

De percentages die in het commentaar bij de foto genoemd worden lijken dan ook niet erg betrouwbaar. Wikipedia stelt weliswaar dat 66% van de bewoners van Gaza onder de door de VN gehanteerde armoede grens van 2 dollar per persoon per dag leven, maar vermeldt niet dat twee derde deel van de Palestijnen in Gaza geen voldoende en veilig voedsel zouden krijgen. Als er honger wordt geleden in Gaza, lijkt dat vooral een verdelingsvraagstuk te zijn. VN-hulporganisatie UNRWA, waaraan Nederland in 2012 in ieder geval 13 miljoen EURO zal bijdragen, levert voedselpakketten aan zo'n 600.000 arme Gazanen die hun levensmiddelen niet zelf kunnen bekostigen. Intussen weten sommige bronnen melding te maken van de aanwezigheid van luxe hotels met zwembaden, talrijke nieuwe auto's en volle pakhuizen in Gaza, waar veel voorkomende ziektes diabetes en obesitas zijn en de levensverwachting gemiddeld 72 jaar is. Die levensverwachting is hoger dan in veel andere Arabische landen.

Het commentaar zoals in het Friesch Dagblad bij de foto van het Palestijnse jongetje is geschreven, geeft een onjuiste indruk van wat er niet op die foto is te zien: de levensomstandigheden in Gaza uit de buurt van de vuilnisbelt vandaan en legt de oorzaak van de problemen in Gaza onterecht alleen bij Israel.

Tj. T & WB

woensdag 15 februari 2012

Israel niet verantwoordelijk voor energietekort Gaza

 
Een vreemde situatie: energie kopen van je gezworen vijand, of: energie verkopen aan iemand die je bestaansrecht geeneens erkent.
Toch gebeurt het in het Midden-Oosten, en als Hamas geen diesel meer van een Israelisch bedrijf wenst af te nemen, krijgt Israel gewoon de schuld.
 
Wouter
___________
 
 
 
From Egypt Independent:
The Gaza Strip's sole electricity station has become inoperative because Egypt has begun to crack down on fuel smuggling activities through their shared border, a Palestinian energy official in Gaza said Tuesday.

Gaza Energy Authority official Ahmed Abul Amreen said in a press conference that the authority cannot meet electricity demands for hospitals, educational facilities, and water and sewage stations. He said the amount of electricity Gaza receives from an Israeli company fulfills only 35 percent of the population's needs.

Palestinian news agency Maan quoted Abul Amreen as saying that the power plant's inactivity has brought the strip's primary electricity source to a halt, noting that Gaza already suffers a great shortage in wattage supplies.

The official held Israel responsible for the crisis. He also called upon the Egyptian Parliament to back Palestinians and continue to support them with the necessary fuel supplies.

For nearly two weeks, Gaza has been undergoing a worsening fuel crisis caused by a halt in supplies smuggled through underground tunnels traversing its border with Egypt. The conundrum has rendered 90 percent of local oil stations idle.

Israel supplies Gaza with about 120 megawatts of electricity a day, while the strip's only power plant produces 60 megawatts. But since Gaza needs at least 270 megawatts, the strip suffers daily blackouts that can last for eight hours.
Ma'an adds:
While limited amounts of gas, mainly used by individual households, are purchased from Israeli suppliers and permitted to enter the besieged strip through the Kerem Shalom crossing, most of Gaza's energy is brought unofficially from Egypt using underground tunnels. 

Egyptian supplies are cheaper than the Israeli companies, which themselves purchase gas from Egypt, a Ma'an correspondent said. 

But with Egypt beset by continuing domestic unrest after throwing out Hosni Mubarak a year ago, agreement has yet to be reached on stable fuel deliveries to Gaza, he added.

Here is what the latest weekly COGAT report, on goods that transverse the crossings, has to say:

Israel is providing exactly the same amount of electricity to Gaza it always has. As we see above, "Palestinians"  instructed the Israelis not to provide the Strip with heavy-duty diesel because they could get the fuel - reportedly cheaper - from Egypt.

But as far as I can tell, not a single official - from the PA, the electric utility or from Hamas - has explicitly called for Gaza to resume purchasing fuel from Israel to alleviate this crisis, something that COGAT seems more than willing to facilitate.

Assuming that the money for the fuel could be found, the question that must be asked is - why no calls to buy fuel from Israeli suppliers?  Why are people's lives being put at risk unnecessarily? Why are we seeing headlines about a energy crisis in Gaza when the solution is so simple?

I asked the IDF asking them who made the decision not to accept Israeli fuel, Hamas or the PA? Here is what they answered:
The decision to buy heavy-duty diesel from Egypt and not Israel was made by Hamas. Over the last year, the government in Gaza has gradually stopped buying diesel from Israel and increased its purchases from Egypt. This is also the source of the recent power problems in the Strip, including the local power plant shutting down.

There is no Israeli decision to purposefully stop selling diesel to Gaza; the decision came from the Hamas, and again, the situation isn't black and white--if you look at previous reports from the last months, there are still small amounts of diesel entering Gaza from Israel. If and when the demand returns, Israel is fully willing to supply, as it did in the past.
Is Hamas' refusal to buy the needed fuel from Israel a matter of principle, pride - or propaganda? 
 

zaterdag 11 februari 2012

Dertig illegale Palestijnse woningen gesloopt in Gaza

 

Wanneer Israel huizen van Arabieren verwoest – om welke reden dan ook – komt het in de landelijke en regionale kranten, en als er geen Elfstedenkoorts is ook op het acht uur journaal. Ik vraag me bij die berichten vaker af hoe vaak het voorkomt dat in pak hem beet Athene of Cairo huizen door de gemeente worden afgebroken omdat ze illegaal gebouwd zijn, niet aan voorschriften voldoen of om welke reden dan ook. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik het per definitie goedkeur, en ik denk dat er altijd alles aan gedaan moet worden om te voorkomen dat mensen op straat komen te staan, maar de aandacht hiervoor is wel wat disproportioneel. Nu blijkt dat ook Hamas geregeld huizen vernielt (dit is niet de eerste keer dat ik zoiets lees) en nee, ik ben het in geen enkele krant tegen gekomen.

 

RP

---------

 

Sometimes, no one cares when Palestinian Arab homes are demolished

http://elderofziyon.blogspot.com/2012/02/sometimes-no-one-cares-when-palestinian.html

 

30 homes were destroyed in the territories yesterday - and there is no outcry.

The reason, of course, is that the homes were in Gaza City and it is Hamas doing the destruction.

Palestine Press Agency (seemingly now only on Facebook as a result of hackers) reports that Hamas bulldozers destroyed 30 homes and displaced dozens of families last night, because they built them on government land, sending the families into the cold without notice. 

It will be interesting to see if Amnesty International or Human Rights Watch issue any reports about this. 

Even more so, I look forward to seeing the condemnations from all those supposedly "pro-Palestinian" organizations who issue mountains of press releases on behalf of their beloved oppressed pets when they perceive any injustice against them.

Any injustice, that is, as long as they can blame Jews.

 

woensdag 8 februari 2012

Itamar Marcus Watch en de Palestijnse media (IMO)

 

IMO Blog, 2012

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000645.html

http://www.israel-palestina.info/actueel/2012/02/08/itamar-marcus-watch-en-de-palestijnse-media/ 

Vorige week was Itamar Marcus van Palestinian Media Watch in Nederland om zijn nieuwe boek 'Deception' te promoten en hield een lezing voor onder andere de Tweede Kamer en Christenen voor Israel. PMW vertaalt Palestijnse media uitingen, onderzoekt schoolboeken en brengt anti-Israel en antisemitische passages onder de aandacht. En die liegen er soms niet om, zoals de mufti van de Palestijnse Autoriteit, Sjeik Hussein, die onlangs opriep tot genocide op de Joden, of het prijzen van de moordenaars op de Fogel familie afgelopen maart, eveneens op het officiële TV station van de PA. De mufti ontkende eerst dat hij het zo had bedoeld maar de PA kwam in reactie op alle kritiek met een verklaring vol ronkende retoriek over de nationale Palestijnse rechten etc. De Israelische kritiek op de mufti was 'opruiing tegen de Palestijnse nationale en religieuze leiders', het zijn 'beledigingen van de Palestijnse religieuze symbolen' en men noemde de Israelische veroordelingen 'een grove aanval op Sjeik Hussein en een schending van het internationale recht'. Bij de Palestijnen is iedere kritiek een schending van hun rechten, symbolen en volk, en een belediging van alle moslims en hun heilige Jeruzalem, maar de manier waarop ze de volkomen gerechtvaardigde Israelische kritiek wegzetten als betrof het hier de grofste mensenrechtenschendingen, overtrof mijn voorstellingsvermogen.

Je zou verwachten dat sympathisanten van de Palestijnen niet blij zijn met een mufti die moslims oproept Joden te doden en uitlegt dat dat moet van hun geloof. Je zou zeggen dat zij zich daar snel van distantiëren. Maar dat blijkt niet het geval. De boodschapper heeft het weer eens gedaan, en PMW wordt weggezet als een extremistisch en onbetrouwbaar clubje Palestijnenhaters.
Abu Pessoptimist kwam vorige week weer eens met de bekende clichés aanzetten: PMW voorzitter Itamar Marcus woont in een nederzetting, Efrat nog wel, en dat mag niet (Efrat hoort bij het Etzion blok dat voor 1948 al door Joden was gesticht en bewoond, die in 1948 werden verdreven door Jordanië). Daarom is zijn boodschap niet relevant. Wel zo makkelijk. Hij zou geen aandacht hebben voor de Israelische opruiing (dat klopt, maar daar heb je tientallen andere organisaties voor; Israelische, geen Palestijnse, en kritische journalisten en kranten als de Haaretz en bovendien worden de uitspraken van de lichtelijk seniele Ovadia Yosef ook door Israelische politici breed veroordeeld. Het is niet bepaald nodig om die uitspraken, die de voorpagina van de NRC halen, nog eens te laten vertalen door PMW). En Marcus zou er zelf nogal extreme denkbeelden op nahouden. Dat mag zo zijn, maar staat wederom los van het feit dat PMW aan het licht brengt hoe wijdverbreid antisemitisme is in Palestijnse media en hoe de haat tegen Israel door juist die mensen die over vrede zouden moeten onderhandelen met Israel, wordt verspreid.

Dat het niet om een paar uitzonderingen gaat zoals Yosef in Israel, moge duidelijk zijn. Wekelijks brengt men nieuwe voorbeelden van de verheerlijking van geweld, van terroristen en kindermoordenaars die worden geëerd, van agressieve retoriek over martelaren en bloed en bodem en heilige strijd, vaak ook nog specifiek gericht op kinderen. In een
tienertijdschrift dat de PA uitbrengt werd vorig jaar nog Hitler geprezen in een opstel. Ook uit enquêtes blijkt dat grote aantallen Palestijnen anti-Joodse ideeën onderschrijven.

Tegelijk met Marcus' bezoek aan Nederland hadden de CU, SGP en PVV
Kamervragen gesteld over de Nederlandse financiering van de PA, en voorgesteld voortaan maandelijks haar bijdrage over te maken en die in te houden op het moment dat men weer eens uit de bocht vliegt. Ook Marcus pleit voor voorwaardelijke steun en vind dat Nederland haar steun in moet zetten om de druk op de PA op te voeren. Ik kan dit alleen maar onderschrijven. Er is geen vrede mogelijk als grote delen van de bevolking geloven dat Joden duivels zijn, de Protocollen van Zion waar zijn en het de heilige plicht van moslims is om strijd te leveren tot op zijn minst Al Quds en liefst heel Palestina bevrijd zijn.

Daar denkt Abu Pessoptimist blijkbaar anders over, en hij heeft deze week steun gekregen uit onverwachte hoek: de populistische website
Geen Stijl (tendentieus, ongefundeerd en nodeloos kwetsend) valt PMW en Marcus aan met dezelfde argumenten. Daarbij verwijst men naar een stichting, de Central Fund of Israel, die pro-kolonistenorganisaties steunt in Israel, waaronder Women in Green en een yeshiva waarvan de rabbijn, Yitzhak Shapira, heeft opgeroepen tot het doden van niet-Joden, ook als het nog kinderen zijn. Marcus is vice president van die stichting geweest, aldus GS. Daarnaast wordt PMW mede gefinancierd door een nogal bedenkelijke man, Michael Cherney, die door Interpol wordt gezocht voor het witwassen van geld en georganiseerde internationale misdaad. Ik weet niet hoelang dat al bekend is, maar je zou verwachten dat een beetje zichzelf respecterende club geen steun aanneemt van een crimineel.

In het GS stukje werden alle kolonisten als haatbaarden die kleine meisjes aanvallen neergezet, en dat slaat natuurlijk nergens op. Maar het is wel triest dat een organisatie die zelf zo tegen de haat en opruiing van Palestijnse zijde ageert, zelf niet wat kritischer is op zijn geldschieters, en dat de leider van deze organisatie betrokken is geweest bij steun aan ook niet al te gematigde clubs als Women in Green. Het doet echter niets af aan de opruiing en Jodenhaat van de Palestijnen.

Volgens Pessoptimist is het verhaal van de Palestijnse schoolboeken flauwekul en zijn die allang prima in orde, sinds ze met Nederlandse steun zijn vernieuwd. Dat is echter een sprookje, en nog steeds blijkt dat er opruiende teksten in staan. PMW geeft
talloze voorbeelden van zulke teksten, van schoolboeken die vanaf de vernieuwing in 2006 in gebruik zijn.

De PA betaalt bovendien de salarissen van Palestijnen in Israelische gevangenissen, waaronder velen die voor dodelijke aanslagen en ander geweld vastzitten. Zij worden algemeen als helden gezien. President Abbas zelf heeft meermaals zijn steun uitgesproken voor terroristen of zij die inmiddels dood zijn geëerd zoals bijvoorbeeld een van de daders van de moord op de Israelische Olympische ploeg in 1972. Ook
prees hij vorig jaar mufti Haj Amin Al Husseini.

Het is terecht dat Nederlandse politici dit aan de kaak stellen, los van de visie en contacten van Marcus. Het is wel jammer dat een organisatie die zo fel is op de haat aan Palestijnse kant die aan de eigen kant, al is die onvergelijkbaar in omvang, niet ziet. De uitspraken van rabbijn Shapira en Women in Green leidster Nadia Matar zijn walgelijk en organisaties die met dergelijke mensen werken of geleid worden dienen geen enkele steun te krijgen van pro-Israel organisaties, want er is niks pro-Israel aan om op te roepen tot het doden van niet-Joden of van president Abbas. Integendeel, deze mensen hitsen op tot geweld en zogenaamde 'price tag operaties' tegen Arabische doelen en soms zelfs tegen het Israelische leger. Naast het leed voor onschuldige slachtoffers is dit munitie voor mensen als Pessoptimist en anonieme stukjesschrijvers bij GS om hun Israel haat te ventileren en te beweren dat de opruiing aan Israels kant minstens zo erg is als die van de Palestijnen. De haat van radikale kolonisten en religieuze extremisten schaadt Israel ook op een meer directe manier, omdat het de kansen op vrede en samenwerking verkleint en bemoeilijkt en de haat aan Palestijnse kant verder aanwakkert. Israel moet de eigen extremisten daarom hard aanpakken en duidelijk maken dat steun voor dergelijke mensen en organisaties haaks staat op haar belangen en moraal.

In een
vervolg artikel gaat Pessoptimist overigens uitgebreid in op de toespraak van Marcus en de voorbeelden die hij gaf. Hij erkent dat sommige dingen inderdaad niet al te fraai zijn maar toont over het geheel genomen enorm veel begrip voor de Palestijnen en vergelijkt de verering van leiders van de PLO en ander 'gewapend verzet' met onze verering van Willem van Oranje. Daarbij negeert hij dat het Palestijnse 'verzet' altijd voor een groot deel tegen Israelische burgers was en is gericht, en de Palestijnen ondertussen vele kansen om tot een compromis te komen lieten liggen. Palestijns geweld ging vooraf aan de bezetting, net als het antisemitisme waarop het veelal is gebaseerd. Hij vraagt zich ook (retorisch) af 'waartoe dit alles dient', en stelt dat als men de 'PA wil wijzen op dingen die verbeterd kunnen worden', de toon wel wat vriendelijker mag.

Tsja. Nederland, de VS, en naar ik aanneem andere landen en organisaties hebben de PA hier wel vaker op gewezen. De PA heeft meermaals beterschap beloofd. Bovendien staat in de Routekaart dat er een einde moet komen aan opruiing in de media. Ondertussen verandert er helemaal niets. Nada. Dan komt er misschien een keer een moment waarop je duidelijk maakt dat je het meent. De PA krijgt van Nederland nota bene geld om media en schoolboeken uit te brengen, dan mogen we daaraan toch wel de minimale eis stellen dat er niet wordt opgeroepen tot het
doden van Joden en zelfmoordterroristen als helden worden geportretteerd? Die media staan onder direct toezicht van de PA, en de schoolboeken worden ook door de PA gemaakt. De mufti is door de PA benoemd en werd vervolgens door een PA minister verdedigd. Er is geen enkel excuus waarom men zich niet aan eerder gemaakte beloftes houdt.

Ratna Pelle

 

maandag 6 februari 2012

De oorspronkelijke betekenis van Nakba

 

Met dank aan de pro-Palestina lobby raakt de term ‘nakba’ steeds meer ingeburgerd. Het betekent ‘katastrofe’ (inderdaad, net als ‘shoah’) en verwijst naar de verdrijving van ca. 700.000 Palestijnen en de vernietiging van hun huizen en dorpen door Israel in 1948, althans, zo wordt de term doorgaans beschreven. Ik erger mij er altijd vreselijk aan dat er zelden bij wordt verteld dat de Arabieren in Palestina (de term ‘Palestijnen’ werd pas later gebruikt) nadat het delingsplan dat zij afwezen door de VN werd aangenomen, onmiddellijk met gewelddadigheden tegen de Joodse gemeenschap in Palestina begonnen. In de burgeroorlog waar dat toe leidde, waren de Arabieren de eerste maanden in het offensief. Zij vielen Joodse doelen aan en vooral veel konvooien waardoor voor velen, waaronder 100.000 Jeruzalemieten, de hongerdood dreigde. Deze aanvallen werden vaak spontaan gepleegd vanuit dorpen die langs een weg lagen, vaak ook vielen Arabische strijders vanuit dorpen aan die zij als uitvalsbasis gebruikten. Toen de Joden de overhand kregen vielen zij veel van deze dorpen aan en verdreven de inwoners. Deze geschiedenis past echter niet in het narratief van de nakba, een narratief waarin de Palestijnen slachtoffers zijn en de Joden daders, een narratief dat enorm aan populariteit heeft gewonnen.

 

Elder of Ziyon laat echter zien dat deze term die betekenis niet altijd heeft gehad, integendeel. De term was voor het eerst gebruikt door een Libanese Arabische nationalist die doelde op de Arabische onmacht tegenover Israel en die fel bekritiseerde, in plaats van over Israel te klagen.

 

Immediately following the first Arab-Israeli war of 1948-1949 a number of Arab writers and thinkers, profoundly shocked by the defeat the armies of five Arab states suffered at the hands of what the Arabs called "the Zionist bands," set out to analyze the causes and draw the lessons of the debacle. Foremost among these was Constantine Zureiq, a Lebanese professor of history and a prolific political writer with strong Arab nationalist leanings. His book on the subject, Ma'na al-Nakba (The Meaning of the Disaster), was published soon after the outbreak of the war— August 1948 — and was mainly a work of self-criticism. The battle against Israel, he wrote, will not be won "as long as the Arabs remain in their present condition." The road to final and complete victory, he added, "lies in a fundamental change of the situation of the Arabs, in a complete transformation in their modes of thought, action and life." Subsequently, writing in 1966. Zureiq was to observe that the Arabs still had a long way to go to attain their goals in Palestine. He also coined a new term, 'ilm al-nakba —the science of Catastrophe or, better still, catastrophology — adding that the Arabs must now approach their problems with Israel "in a scientific Way."

 

Je zou willen dat de Palestijnen zich meer richten op hun eigen samenleving en problemen, en daardoor hun wrok tegen Israel kwijtraken en bereid zijn tot een compromis. Maar dat was niet wat Zureiq voorstond. Hij heeft het wel degelijk over het winnen van de strijd tegen Israel en een totale overwinning. Dat was echter vlak na de Arabische nederlaag in 1948. Je zou verwachten dat men in 63 jaar zo realistisch is geworden om Israel als een realiteit te zien, maar dat is niet gebeurd. De Arabieren hebben Zureiqs kritiek niet ter harte genomen, maar zijn wel blijven hopen en strijden voor de overwinning die hij voorstond.

 

RP

----------- 

 

"Nakba" didn't originally mean what Arabs say it means

The first time that the word "Nakba" was used by an Arab in the context of the 1948 war was by Lebanese Arab nationalist Constantine Zureiq.

Barry Rubin notes:

 

Constantine Zurayk was vice-president of the American University of Beirut. His book was entitled The Meaning of the Disaster. Here’s the key passage:

"Seven Arab states declare war on Zionism in Palestine, stop impotent before it and turn on their heels. The representatives of the Arabs deliver fiery speeches in the highest government forums, warning what the Arab states and peoples will do if this or that decision be enacted. Declarations fall like bombs from the mouths of officials at the meetings of the Arab League, but when action becomes necessary, the fire is still and quiet, and steel and iron are rusted and twisted, quick to bend and disintegrate.”

This is the old style of Arab discourse. Zurayk openly acknowledged the Arab states rejected all compromise, made ferocious threats, and invaded the new state of Israel to destroy it. For him, the “nakba” taught that they needed to modernize and democratize their system. Only thoroughgoing reform could fix the shortcomings of the Arabic-speaking world. What happened instead was another 55 years of the same thing, followed by this new era opening last year which will probably also bring a half-century of the same thing. Nakba has become the opposite of what Zurayk wanted it to be: Blaming your opponent rather than acknowledging your own shortcomings and fixing them.

...The nakba concept of which Zurayk wrote was much broader, the Arabic-speaking world’s failure to embrace modernity, science, real democracy, an other such things. In that respect, every day is a nakba and 2011 was not the year of the “Arab Spring” but the year of renewing the nakba strategy. It is a self-inflicted nakba and the victims are the Arabic-speaking people themselves.

What did Zurayk think about Zionism and its triumph? Here’s what he wrote:

“The reason for the victory of the Zionists was that the roots of Zionism are grounded in modern Western life while we for the most part are still distant from this life and hostile to it. They live in the present and for the future, while we continue to dream the dreams of the past and to stupefy ourselves with its fading glory.”

“To dream the dreams of the past and to stupefy ourselves with its fading glory.” Isn’t that precisely what the Nakba concept is used for today? To say: we cannot make a compromise peace because those horrible Israelis were so mean to us more than 60 years ago. We are victims. We want revenge. We dream of total victory.

And those dreams and that stupefying guarantees failure for the Arabs, and most of all the Palestinians, today.

If Zurayk were alive today he’d be an Arab liberal fighting radical Islamism. Zurayk wanted the Arabs to learn from their mistakes.

 

As usual, Rubin is right. The coiner of the term "nakba" had an entirely different meaning in mind. To him, "nakba" doesn't mean Israel's victory in 1948, but Arabs' failure to solve their problems. Here's how Nissim Rejwan summarized Zurayk's book in 1988:

 

Immediately following the first Arab-Israeli war of 1948-1949 a number of Arab writers and thinkers, profoundly shocked by the defeat the armies of five Arab states suffered at the hands of what the Arabs called "the Zionist bands," set out to analyze the causes and draw the lessons of the debacle. Foremost among these was Constantine Zureiq, a Lebanese professor of history and a prolific political writer with strong Arab nationalist leanings. His book on the subject, Ma'na al-Nakba (The Meaning of the Disaster), was published soon after the outbreak of the war— August 1948 — and was mainly a work of self-criticism. The battle against Israel, he wrote, will not be won "as long as the Arabs remain in their present condition." The road to final and complete victory, he added, "lies in a fundamental change of the situation of the Arabs, in a complete transformation in their modes of thought, action and life." Subsequently, writing in 1966. Zureiq was to observe that the Arabs still had a long way to go to attain their goals in Palestine. He also coined a new term, 'ilm al-nakba —the science of Catastrophe or, better still, catastrophology — adding that the Arabs must now approach their problems with Israel "in a scientific Way."

 

The word had nothing to do with refugees. It meant that, just as today, Arabs blamed others for their own self-inflicted problems.

I believe that the first time that the word "catastrophe" was used in reference to the refugee problem by Palestinian Arabs was in a letter from the Arab Higher Committee to the UN in May 1949, where they said:

 

The Arabs believe that the United Nations Organization which is the author of the partition plan, is responsible for the catastrophe that has

befallen the Palestinian refugees. As such it is the duty of the United Nations to remove the injustice done to the Arabs. We submit that by removing the cause of the problem of the refugees, the United Nations will have substantially solved their serious problem.

 

Meaning that they wanted to UN to dissolve Israel, supposedly as a means to solve the refugee issue.

This is how the word is used nowadays - as a means to destroy Israel, not the way the coiner of the term intended it, as criticism of the Arabs.

 

donderdag 2 februari 2012

Naïeve westen hielp politieke islam in het zadel

 

Een goede analyse, waarin Timon Dias zich afvraagt waarom politici zo naief-positief naar de 'Arabische Lente' keken en de opkomst van groeperingen als de Moslim Broederschap over het hoofd zagen? Men had het dilemma moeten zien tussen enerzijds de goede zaak dat wrede dictators worden afgezet en anderzijds dat die waarschijnlijk worden vervangen door nieuwe vormen van onvrijheid en mogelijk dictaturen, die naar alle waarschijnlijkheid vijandiger zullen staan tegenover het westen.

 

Maar waar kwam de onwetendheid aan de zijde van westerse politici vandaan? Op een paar uitzonderingen na, is politiek een functie van de publieke opinie. Politici willen keuzes maken die goed vallen bij hun electoraat. Welke keuzes goed vallen, wordt grotendeels bepaald door de publieke opinie. En het is precies deze publieke opinie geweest, die door de publieke omroep overgeleverd werd aan de genade van geleerden als Bertus Hendriks. De oud-voorzitter van het Nederlands Palestina Komitee, is erg bedreven gebleken in het salonfähig maken van een politieke stroming die dat beslist niet verdient. Het was dan ook Hendriks die, al ware hij de spiritueel leider van de Moslimbroederschap Yusuf al-Qaradawi zelf, de boodschap van vrede en tolerantie van de Broederschap de wereld in hielp. Hoe moest argeloos Nederland nu weten dat de Moslimbroederschap een antidemocratische fundamentalistische organisatie was, wanneer geleerden als Hendriks op prime time televisie het tegenovergestelde beweren? 

 

Okay, maar waarom dan lieten de media Bertus Hendriks avond na avond aantreden en niet Afshin Ellian of andere kritischere experts? Het is net iets te simpel de media de schuld te geven van een eenzijdige publieke opinie en daarmee van naieve politici die dilemma's uit de weg gaan. Ik zelf denk dat bij velen de wens een beetje de vader van de gedachte was. Het leek ook gewoon te mooi om waar te zijn. Na de val van het Ijzeren Gordijn en de fluwelen revoluties in enkele voormalige Soviet-republieken, was nu de Arabische wereld aan de beurt. Eindelijk eiste men daar ook zijn rechten en vrijheid op, een jonge generatie stond op, die met behulp van sociale media de boel opschudde en zonder zelf enig geweld te gebruiken dictators naar huis stuurde. We houden nou eenmaal van sprookjes. 

 

Bertus Hendriks verwoordde wat velen van ons wilden horen. Niet omdat we anti-westers of anti-Israel zijn, maar gewoon omdat het een positief verhaal was dat bovendien goed past binnen de politiek correcte visie dat de Arabieren prima in staat zijn tot democratie, desnoods met een vleugje islam, en het tijd wordt dat door het westen in het zadel gehouden dictators eens oprotten.

 

Ik ben het met Dias eens dat de media hebben gefaald in het geven van een goed en reëel beeld van wat er gaande was, maar het was ook een verhaal dat er in ging als pap en dat hangt samen met een bredere dominante visie in de maatschappij waar journalisten nogal kritiekloos achteraan lopen. Het is opvallend dat minder 'politiek correcte media' hebben nagelaten dit beeld afdoende te weerspreken. Wat dat betreft is het nog wachten op een rechtse kwaliteitsomroep in plaats van de puber tv die we nu via POW news over ons heen krijgen. Of liever nog een medium dat los van links, rechts en politiek correct probeert te onderzoeken hoe dingen in elkaar zitten en wat er precies gaande is.

 

RP

----------   

'Naïeve westen hielp politieke islam in het zadel'

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3150022/2012/02/01/Naieve-westen-hielp-politieke-islam-in-het-zadel.dhtml

OPINIE - Timon Dias − 01/02/12, 17:02

Het Westen heeft met het verjagen van dictators als Mubarak ook de weg vrijgemaakt voor de politieke islam om de macht over te nemen. Met dank aan mensen als Midden-Oostendeskundige Bertus Hendriks, die de Moslimbroederschap te positief heeft afgeschilderd. Dat betoogt student Timon Dias.

De stemmen van de Egyptische parlementsverkiezingen zijn geteld, en driekwart van de zetels gaan naar islamitische partijen. Hiermee is in de regio een nieuw tijdperk aangebroken, maar ondanks de westerse steun aan de revoluties zijn de aanstaande machthebbers beslist niet westers gezind. 

De Moslimbroederschap en de Salafisten in Egypte hanteren een ideologie die expliciet anti-westers is. Zo is in islamistische kringen We shall conquer Romeeen breed onderschreven spreuk. Het betreft hier niet zozeer een gewapende verovering, maar een verovering middels zending en propaganda, ook bekend alsdawa. 

Dit is geen loos gezegde, maar een intentie die door de Moslimbroederschap gedetailleerd is uitgewerkt in wat in contraterrorisme kringen bekend staat alsThe Project. Dat is een document dat in november 2001 door de Zwitserse autoriteiten is ontdekt tijdens een inval. Het bevat een langetermijn strategie met 12 strategische punten voor de 'culturele invasie' van het Westen. 

Maar ondanks de intens anti-westerse houding van de Moslimbroederschap is het in feite het Westen, dat door Mubarak te laten vallen, de weg vrij heeft gemaakt voor deze partijen.

Dilemma
Bij de aanvang van de Arabische revoluties had de gehele westerse wereld zich dan ook met een verschrikkelijk dilemma geconfronteerd moeten zien. Het Westen moest namelijk kiezen tussen twee kwaden. Het ene kwaad betrof het vrij spel geven aan gewelddadige dictators die hun bevolking onderdrukken, verminken en vermoorden. Het andere kwaad zou zich voltrekken als het Westen zich tegen de dictators zou keren, omdat het hiermee de weg vrij zou maken voor stromingen die een vorm van politieke islam hanteren. 

Dit dilemma werd evenwel nooit genoemd door politici; het dilemma werd niet eens ervaren. Hoe kwam dit? 
Het is niet zo dat de signalen van de op handen zijnde overwinning van islamisten niet zichtbaar waren. Een oppervlakkige beschouwing van de politieke ontwikkeling in Egypte vanaf de jaren '30 maakt al duidelijk dat de Moslimbroederschap inmiddels is doorgedrongen tot bijna elk domein van het Egyptische openbare leven. Waar in de jaren vijftig vrijwel geen enkele studente een hoofddoek droeg, droegen vanaf de millenniumwisseling vrijwel alle studentes een hoofddoek. Dit is een direct resultaat geweest van de inspanningen van de Moslimbroederschap. Vanaf hun oprichting hebben zij talloze liefdadigheids- en ontwikkelingsprogramma's opgezet. Dit waren uitgebreide projecten die de (arme) bevolking voorzagen van onderwijs, gezondheidszorg en levensmiddelen. De hulpverlening was echter tegelijk een voertuig voor de islamisering van Egypte. En dit heeft bijzonder goed gewerkt. 

Dit islamitisch activisme had als gevolg dat de Moslimbroederschap over een zeer wijdverbreid netwerk en een hoge organisatiegraad is gaan beschikken. Geen enkele politieke stroming in de islamitische wereld kan tippen aan de organisatiegraad en financiële mogelijkheden van deze islamisten. Het is dan ook precies dit gegeven dat kenners van de 
regio overtuigden van een islamistische overwinning, in een post-dictatoriale periode. 

Nederlandse politici, met progressieven als PvdA'er Frans Timmermans voorop, weigerden evenwel in te zien dat islamisten de verkiezingen zouden winnen, of de implicaties hiervan te onderkennen. Op 20 december 2011 nog stelde Timmermans in een artikel: 'Altijd is er wel een excuus en steeds wordt de mantra herhaald dat 'Israël de enige democratie is in het Midden-Oosten'. Dat is absoluut waar, althans vooralsnog, want er dienen zich hopelijk meer democratieën aan in de komende jaren.'

Naïef
Het geloof in het ontstaan van een democratie is zeer naïef. De Moslimbroederschap toont nu interesse in democratie, omdat dit hun legitieme weg naar de macht is. Zodra deze macht geconsolideerd is, zal hun liefde voor democratie spoedig doven. 

Er waren ook genoeg politici die volhielden dat met name de Moslimbroederschap gematigd islamistisch was. Dit zou in hun ogen impliceren dat het een gewone democratische partij was, met wat religieuze trekjes. Net zoals de Nederlandse confessionele partijen. Dit is het gedachtegoed dat het Witte Huis onder Obama hanteert. Maar is een stroming werkelijk gematigd als zij een democratie niet middels een gewapende strijd, maar langs de democratische weg ongedaan willen maken? Is een politieke stroming gematigd als hun einddoel niet wezenlijk verschilt van gewelddadig islamitische stromingen?

De moslimbroederschap streeft naar een islamitische staat, gebaseerd op de sharia. In een dergelijke theocratie is geen plek voor democratie, laat staan voor tolerantie. De onverdraagzaamheid jegens de Kopten heeft zich al meerdere malen getoond; en de Jodenhaat lijkt op te bloeien. Het enige werkelijke verschil dat zich zal manifesteren na de revoluties, is dat een seculiere politiestaat transformeert in een theocratische politiestaat. De liberale Egyptenaren, die er absoluut zijn, verkeren in een weinig benijdbare situatie. 

Spiritueel leider
Maar waar kwam de onwetendheid aan de zijde van westerse politici vandaan? Op een paar uitzonderingen na, is politiek een functie van de publieke opinie. Politici willen keuzes maken die goed vallen bij hun electoraat. Welke keuzes goed vallen, wordt grotendeels bepaald door de publieke opinie. En het is precies deze publieke opinie geweest, die door de publieke omroep overgeleverd werd aan de genade van geleerden als Bertus Hendriks. De oud-voorzitter van het Nederlands Palestina Komitee, is erg bedreven gebleken in het salonfähig maken van een politieke stroming die dat beslist niet verdient. Het was dan ook Hendriks die, al ware hij de spiritueel leider van de Moslimbroederschap Yusuf al-Qaradawi zelf, de boodschap van vrede en tolerantie van de Broederschap de wereld in hielp. Hoe moest argeloos Nederland nu weten dat de Moslimbroederschap een antidemocratische fundamentalistische organisatie was, wanneer geleerden als Hendriks op prime time televisie het tegenovergestelde beweren? 

Het meest gehanteerde argument van Hendriks is het wijzen op interne diversiteit van de Broederschap. Maar het lijkt er op dat deze diversiteit zich op zijn best pas zal manifesteren als de islamisten de absolute macht hebben, want dat is een ondeelbaar doel van hun politieke stroming. En dan zijn de cosmetische interne meningsverschillen eigenlijk niet meer van belang. Ondertussen is de lijfspreuk van de Moslimbroederschap nog steeds: Allah is our objective. The Prophet is our leader. Qur'an is our law. Jihad is our way. Dying in the way of Allah is our highest hope. Tevens speelt mee dat Hendriks de Moslimbroederschap positiever taxeert dan de werkelijkheid rechtvaardigt, omdat zij hun weerzin jegens Israël gemeen hebben.

Ook stelt Hendriks dat Egypte waarschijnlijk eerder het Turkse dan het Iraanse politieke model zal volgen. Dit zou positief moeten klinken, maar Hendriks verzuimt aan te halen dat er in het Turkije onder islamistisch bewind meer journalisten gevangen zitten dan waar dan ook. 

De Arabische revoluties had het Westen moeten confronteren met een haast onmogelijke vraag: moeten wij afzien van het bevorderen van democratie in Noord -Afrika, als wij weten dat dit vijandige staten oplevert in onze achtertuin? Er zal geen politicus zijn die deze vraagt durft te beantwoorden. Wellicht is dat ook een reden dat het dilemma niet (openlijk) ervaren werd. 

Ook een te weinig genoemde, maar zeer significante kanttekening is dat de tot nu toe gevallen dictators, Ben Ali en Mubarak niet verwikkeld waren in een culturele dan wel terroristische strijd tegen de westerse beschaving. Had het Westen zich inderdaad moeten schamen als het had gekozen voor de minste van twee kwaden, namelijk: een seculiere dictator die geen culturele strijd tegen de westerse beschaving voert? Is het werkelijk een schande als het Westen had gekozen voor een voorspelbare, seculiere en westers gezinde dictatuur, in plaats van voor een vijandige, theocratische en anti-westerse dictatuur? 

Onvermogen
Tijdens een diner in 1952, na het toetreden van Turkije tot de NAVO, werd een Turkse generaal gevraagd hoe zich voelde over zijn nieuwe Amerikaanse bondgenoot. De generaal zei: 'The problem with having the Americans as your allies is you never know when they'll turn round and stab themselves in the back.' Het afserveren van Mubarak en gedogen van de Moslimbroederschap door Amerika, illustreert dat hij een valide punt had.

Tijdens de Arabische revoluties heeft het Westen misschien één voordeel weten te behalen: in de toekomst mag het Westen zijn onvermogen om gebeurtenissen in deze regio te voorspellen, maskeren als de boodschap dat zij mensenrechten bovengeschikt achtten aan hun eigenbelang. Bravo.

Een klein  lichtpuntje is wellicht dat de Arabische revoluties toch een hoopvolle cyclus in gang hebben gezet. In Iran werd in 1979 een seculiere dictator afgezet. Deze revolutie leidde tot een theocratie onder het regime van de Ayatollahs. Sinds 2009 keerde de Iraanse bevolking zich (openlijk) tegen het theocratische regime en eiste vrijheid en eerlijke verkiezingen. Het Iraanse volk heeft zich ontdaan van een seculiere dictator en wil zich nu ontdoen van een theocratische dictatuur. Wat rest er na geleden te hebben onder beide vormen van dictatuur? Wellicht iets dat werkelijk op vrijheid en democratie lijkt. 

Het is niet ondenkbaar dat deze cyclus zich ook zal herhalen in de Arabische wereld. Misschien dat er zich in de Arabische wereld over 30 jaar een revolutie voltrekt die met recht een Arabische lente genoemd kan worden, namelijk gericht tegen de dan heersende theocraten. Op dat moment zullen ook de Arabieren hebben geleden onder zowel een seculier als een theocratisch dictatuur, wellicht resteert dan de vrijheid.  

Timon Dias is student psychologie en islamologie aan de Universiteit Leiden en auteur op www.huisvanafgevaardigden.nl.

 

woensdag 1 februari 2012

Als waarnemer ogen en stem van verdrukte Palestijnen (Friesch Dagblad)

 
Onderstaande brief werd 31 januari in het Friesch Dagblad gepubliceerd.
Een langere versie staat op IPI Blog: Als waarnemer ogen en stem van verdrukte Palestijnen
 
_______________

Als waarnemer ogen en stem van verdrukte Palestijnen

Op dinsdag 24 januari is in het Friesch Dagblad een interview gepubliceerd waarin Wim Minnaard zijn visie als waarnemer van verdrukte Palestijnen te kennen geeft. Minnaard verblijft sinds november vorig jaar als vrijwilliger voor een project van de Wereldraad van Kerken op de Westelijke Jordaanoever en houdt zich daar vooral bezig met de situatie van de mensenrechten.

Het interview laat weer het bekende beeld zien van de oppermachtige onderdrukker Israël tegenover machteloze inwoners van de Westbank. Bovendien worden de waarnemingen vrijwel alleen vanuit Palestijns perspectief bekeken. Er wordt in het vraaggesprek expliciet genoemd dat er sprake is van een voortdurende bezetting van Palestijnse gebieden. Juridisch gezien echter is de status van bezetting van de Palestijnse gebieden onduidelijk en daarom moet die in onderhandelingen worden vastgesteld. Bovendien werd in de zomer van 2005 de Gazastrook ontruimd en kreeg de Westelijke Jordaanoever na de Oslo-akkoorden in 1994 in bepaalde gebieden een beperkte autonomie. Minnaard vindt het van het grootste belang dat er naar de Palestijnen wordt geluisterd. Dat is niet meer relevant. Al tientallen jaren wordt er mondiaal heel veel aandacht geschonken aan de Palestijnen en hun positie, waarbij tegelijk aan de belangen van Israël voorbij wordt gegaan. Minnaard heeft als waarnemer gezien dat er bijvoorbeeld huizen werden verwoest. Deze zijn vaak illegaal gebouwd en een ieder die zonder bouwvergunning in de C gebieden bouwt, loopt het risico dat zijn bouwsel moet worden afgebroken. Bovendien is in de praktijk gebleken dat de Israëlische autoriteiten de Arabische illegale bouw minder aanpakken dan de illegale bouw nabij de Joodse dorpen en steden. 

De aanvallen van Kolonisten op onschuldige Palestijnse burgers moeten uiteraard worden afgekeurd maar er wordt voorbij gegaan aan de afschuwelijke moord in Itamar waar Palestijnse terroristen vijf onschuldige burgers, waaronder een baby van vier maanden, met messteken om het leven hebben gebracht. Opvallend is dat aan het eind van het interview het begrip 'oecumenische betrokkenheid' wordt aangehaald. Oecumene is de beweging die verbroedering van de hele wereld nastreeft. Daar hoort Israël zeker ook bij. Waarnemingen die geen oog hebben voor de Israëlische kant van het conflict kunnen daarom niet onder de noemer 'oecumenische betrokkenheid' worden geplaatst.

Tjalling Tjalsma