zondag 25 maart 2012

Dieptepunten van een week Israel en Joden in de media

 

IMO Blog

De oogst van afgelopen week: een antisemitische cartoon in de Volkskrant, de schietpartij in Toulouse, de nogal ongepaste vergelijking van Ashton, en Hamas was op bezoek bij de VN.

Volgens sommigen heeft Europa haar laatste morele gezag verloren. Het Israelische Ynet had een artikel met de wat bombastische kop: "The day Europe died", waarin met grote woorden het nieuwe dieptepunt werd ingeleid:

Monday, March 19th will be remembered as a dark day for Europe. That day, it crossed the "point of no return," as long years of political correctness and currying favor with the Arab world prompted the final burial of the continent's liberal discourse, which has become a twisted, meaningless absurdity.
The events of the day did not come from nowhere. After all, this is the same Europe where a German opposition leader slams "Israeli apartheid," where officials call for boosting Arab control in Jerusalem and blacklisting settlers, and where Europe's foreign policy chief expresses concern for a hunger-striking Islamic Jihad man but ignores the same plight of a Saudi human rights activist.

Mensenrechtenraad
Het dieptepunt bestond volgens de auteur niet alleen uit de schietpartij in Toulouse maar ook uit het feit dat Hamas voor de Mensenrechtenraad in Geneve mocht verschijnen, iets dat inderdaad nogal idioot is, maar nadat men het mensenrechtenbeleid van Ghadafi heeft geprezen mag eigenlijk niks meer verbazen. Hoe diep kun je zinken? In de Mensenrechtenraad zitten merendeels dictaturen die natuurlijk hun eigen straatje schoon willen houden en in meerderheid heel toevallig een hekel hebben aan Israel, en/of Israel als een gemakkelijk doelwit en afleider zien. Vier maanden geleden nog is Syrië tot de Mensenrechtenraad toegelaten, uiteraard een lichtend voorbeeld wat betreft de mensenrechten. Vandaar dat 80% van de veroordelingen Israel betreft. Ik ben al enige tijd geleden gestopt met het serieus nemen van wat zij aan resoluties, veroordelingen en aanbevelingen uitkraamt. Wanneer een groep zware criminelen samenkomt en allerlei veroordelingen van mensen van buiten de gevangenis uitspreekt, zou je dat toch ook niet al te serieus nemen? Maar de media en veel politici beschouwen de VN, inclusief de Mensenrechtenraad, nog altijd als een gezaghebbende instantie en melden hun rapporten en bevindingen zonder de minste reserve. Als de VN zegt dat Israel de mensenrechten heeft geschonden, dan is dat zeker het geval. Hoe zo'n rapport tot stand is gekomen, wie de opdracht daartoe gaven, hoe neutraal danwel bevooroordeeld de makers waren, hoe ze te werk zijn gegaan en op welke bronnen en getuigenissen ze zich hebben gebaseerd: er worden geen vragen over gesteld of kanttekeningen bij geplaatst.

Catherine Ashton
Het dieptepunt bestond verder uit de vergelijking door Catherine Ashton van de schietpartij op een Joodse school in Toulouse met diverse andere zaken, waaronder het lot van de kinderen in Gaza, toen ze sprak voor een groep Palestijnse kinderen. Ze zei:

And the days when we remember young people who have been killed in all sorts of terrible circumstances – the Belgian children having lost their lives in a terrible tragedy and when we think of what happened in Toulouse today, when we remember what happened in Norway a year ago, when we know what is happening in Syria, when we see what is happening in Gaza and in different parts of the world – we remember young people and children who lose their lives.

Later, na alle commotie, werd postuum 'Sderot' nog toegevoegd na 'Gaza' op de site van de EU. Lekker hypocriet. Nee, je kunt natuurrampen niet met aanslagen a la Breivik en Toulouse vergelijken en Syrië, waar dagelijks tientallen burgers op vaak bijzonder wrede wijze worden gedood, met Gaza, waar Israel in vier dagen tijd 25 mensen heeft gedood, waarvan 21 strijders, en welgeteld een kind van 12, dit voor de duidelijkheid, in reactie op dagelijkse raketbeschietingen op Israelische burgers. Hoe erg alle rampen en alle gevallen waarin kinderen de dood vinden ook zijn, een ongeluk is van een andere orde dan een terroristische aanslag of een schietpartij door een extremist. Ashtons hele toespraak ademde sympathie voor de Palestijnen zonder enige reserve of kritische opmerking, voor hun ambities en hun streven naar onafhankelijkheid en het verkrijgen van hun 'rechten'. In de hele toespraak kwamen de woorden 'vrede met Israel' niet voor. Misschien dat mede daardoor, en door haar eerdere eenzijdige en onterechte kritiek op Israel, de vergelijking velen zozeer in het verkeerde keelgat schoot.

Toulouse
De schietpartij zelf was natuurlijk ook een dieptepunt, al komt die voor rekening van een extremist en worden Joodse instellingen nu extra goed beveiligd. Maar het is in-triest dat rabbijn Binyomin Jacobs van de week in Nieuwsuur vertelde dat hij vroeger zelden werd uitgescholden op straat en nu bijna dagelijks, en dat vroeger de ruiten van zijn huis een keer in de tien jaar sneuvelden en nu regelmatig. De hernieuwde oproepen aan en van Joden om Europa maar te verlaten lijken wat overdreven, maar van zulke zaken schrik je, en het is natuurlijk niet de eerste keer dat dat naar buiten komt. Er zijn geregeld incidenten geweest de laatste jaren, Joden lopen in grote delen van Amsterdam liever niet met een keppel over straat, en tijdens oplaaiend geweld rond Israel en de Palestijnse gebieden verergert dat nog eens.

Lees de rest hier: Dieptepunten van een week Israel en Joden in de media

 

Palestijns leed heeft een hoge nieuwswaarde

 

Gaza, 12 maart 2012: rouwende familieleden omringen één van de gedode Jihad-strijders in Khan Younis. (Reuters/Ibrahim Abu Mustafa).

Bij vrijwel alle berichtgeving over de recente escalatie van het geweld aan beide kanten van de Gazastrook valt op hoezeer de nadruk wordt gelegd op het Palestijnse leed. Herhaaldelijk wordt gemeld over 25 gedode Palestijnen en 80 gewonden tegenover 'slechts' 8 gewonde Israëli's. Op zichzelf een schril contrast maar dat valt te verklaren vanuit het feit dat de Israëlische overheid er alles aan doet om haar burgers te beschermen onder meer door een peperdure raketafweerinstallatie, Iron Dome en goed geoutilleerde schuilvoorzieningen. Maar al die voorzorg maatregelen verzachten het Israëlische leed zeker niet. Er is in eerdere berichtgeving al gewezen op de gevolgen die de voortdurende raketbeschietingen vanuit Gaza op Israël hebben voor mensen die bijna elke dag moeten vluchten naar een veilig heenkomen.

De vraag die hierbij rijst is waarom er zoveel meer aandacht is voor Palestijns leed in tegenstelling tot Israëlisch leed. Journalisten worden immers geacht zich te houden aan de Code voor de Journalistiek:

"Een betrouwbare en pluriforme journalistiek is van het grootste belang voor de democratische samenleving, die niet goed kan functioneren zonder geïnformeerde burgers en een vrije uitwisseling van ideeën. In die open samenleving komt de journalist het recht op vrije nieuwsgaring toe, én de verantwoordelijkheid het nieuws waarheidsgetrouw, onafhankelijk, fair en met open vizier te brengen".

Maar in de berichtgeving over Gaza ontbreekt het aan die laatste zin.

Dat heeft te maken met de selectie van nieuws. Binnenkomend nieuws wordt geselecteerd op de waarde die aan het nieuws wordt toegekend. De NOS bijvoorbeeld heeft een abonnement op persbureaus zoals Reuters, AP: Associated Press, en ook het ANP. Wanneer nieuws echt belangrijk is wordt het rood gemarkeerd.

Palestijnen worden mondiaal gezien als underdog en aan die positie wordt een hoge nieuwswaarde toegekend. In april 2009 schreef Leon de Winter in een artikel in Die Zeit, wat in het Nederlands is vertaald en op de site van Likoed Nederland is geplaatst:

"In de jaren-60 had Jassir Arafat, een Warlord van de oude stempel, het idee om de zaak van de Palestijnen in anti-imperialistische retoriek nieuw te verpakken en Palestina zodoende op de agenda van de Europese intelligentsia te plaatsen. Toen christelijke milities in 1982 onder de ogen van het Israelische leger in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila slachtingen begingen, werd voor het eerst kritiek geleverd op de joden, sinds 1945 een taboe in de Europese publieke opinie. De Eerste Intifada met haar beelden van stenen gooiende Palestijnen en zwaar bewapende joodse soldaten beheerste de wereldpers en maakte de weg vrij tot belastering van Israël."

Anti-imperialistische retoriek is een geliefd item voor met name links georiënteerde journalisten. De underdogpositie van de Palestijnen is inderdaad en met succes op de agenda geplaatst van de Westerse intelligentsia en er is daarover al jarenlang een mondiale overeenkomst die van invloed is op het toekennen van nieuwswaarde. Berichtgeving over Palestijns leed zal daarom snel in de code rood vallen. Deze consensus is daarom een bedreiging voor zorgvuldige journalistiek, de positie van Israël en helaas ook een blamage voor de linkse journalistiek.

Tj T

 

zaterdag 24 maart 2012

'Iran loves Israel, Israel loves Iran'

De profielfoto van de facebookpagina Israel loves Iran

 
Facebook wemelt van de anti-Israel groepen, met soms meer dan 100.000 sympathisanten. Onderstaande aktie laat zien dat het ook anders kan: liefdesbetuigingen over en weer tussen Israeli's en Iraniërs. Correspondent Rolf Bos hoont daarbij de bangmakerij door de regering Netanjahoe. De angst voor een Iraans atoomwapen is echter gerechtvaardigd, en heeft niets te maken met vermeende ophitsing tot haat tegen Iraniërs maar met een misdadig regime dat ook geweld tegen haar eigen bevolking niet schuwt. Israel heeft nooit gedreigd wapens tegen het Iraanse volk in te zetten, maar alleen tegen atoomlokaties, anders dan Achmadinejad die de Joodse staat uit het Midden-Oosten verwijderd wil hebben.
 
Peace & Love,
Wouter
______________
 
 

'Iran loves Israël, Israël loves Iran'

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/9766/Buitendienst-Jeruzalem/article/detail/3229428/2012/03/22/Iran-loves-Israel-Israel-loves-Iran.dhtml

Rolf Bos − 22/03/12, 10:08

VK WEBLOG In tijden van dreiging over en weer liefdevolle steunbetuigingen uitwisselen tussen Israël en Iran. Het kan, en het gebeurt, schrijft correspondent Rolf Bos.

Hey world we have a message for you!
We, Iranians, do not want a nuclear bomb!
We, Iranians, do not want a war!
We, Iranians, do not want an Islamic regime!
We, Iranians, do not want to support terrorist groups!
We want democracy!


Het is een verademing, in tijden dat  de regeringen van Iran en Israël elkaar voor zo'n beetje alles en nog wat uitmaken. Een oproep om, als Iraniërs en Israëliërs, van elkaar te houden. Op internet, en dan vooral op facebook, is de laatste dagen een zogenoemd 'lovefest' tussen Iraniërs en Israëliërs gaande. De liefdesbetuigingen over en weer zijn niet van de lucht.

Het begon afgelopen zaterdag. Twee grafische ontwerpers uit Tel Aviv, het echtpaar Ronny Edry en Michal Tamir zetten foto's van henzelf op een facebookpagina met het logo: 'Iraniërs We (hartje) You. We zullen jullie land nooit bombarderen.' In mum van tijd had de pagina duizenden sympathisanten. 

Verbazingwekkend veel kwamen er uit Iran, waar zondag een tweede facebookpagina werd gecreëerd met het logo 'We (hartje) You, Israëlisch volk. De Iraniërs willen met geen enkel land oorlog voeren.' Op de site werden afbeeldingen geplaatst van Abdol-Hossein Sardari, de 'Iraanse Schindler' die tijdens de oorlog 2.000 Iraanse joden uit Frankrijk hielp ontvluchten. Ook werd een zegel geplaatst van Cyrus de Grote, de heerser van het Perzische Rijk rond 550 vC., die tolerant jegens zijn Joodse onderdanen was.

Chatten

Sindsdien zijn er op de pagina's contacten over en weer. Iraniërs zijn zelfs begonnen te chatten met Israëliërs.  De Israëlische initiatiefnemer Ronny Edry schrijft: 'Voor een oorlog moeten we bang zijn voor elkaar, moeten wij elkaar haten. Ik ben niet bang voor jullie, ik haat jullie niet. Geen Iraniër deed me ooit kwaad. Ik ben geen officiële vertegenwoordiger van mijn land. Ik ben een vader en een leraar. We houden van jullie. We willen jullie ontmoeten, een kopje koffie met elkaar drinken en over sport praten.'

Het antwoord van Reza Khatar uit Iran: 'Ja, laten we naar een wedstrijd kijken, wij nemen de snacks mee.'

Snacks uit Iran! Dat is nogal wat anders dan de angst voor het Iraanse atoomwapen waar de Israëlische regering de laatste maanden zo op wijst. Zowel de Iraanse president Ahmedinejad als de Israëlische premier Netanyahu hebben nog niet op de wederzijdse liefdesverklaringen van hun respectievelijke volkeren gereageerd.

Rolf Bos is correspondent in Jeruzalem voor de Volkskrant.

 

vrijdag 23 maart 2012

Onderzoek naar berichtgeving over Gaza escalatie

 

Israel: 12 Points , Israel-Palestina.Info en stichting WAAR

Gepubliceerd: vrijdag 23-3-2012

Zie het volledige onderzoek hier.


In dit onderzoek is de berichtgeving van De Volkskrant, NRC Handelsblad, Trouw en het NOS journaal over de recente escalatie rond de Gazastrook en Zuid-Israël (10-17 maart) bekeken en beoordeeld op evenwichtigheid. Ons viel op dat er in de berichten die we spontaan tegenkwamen erg weinig aandacht was voor de achtergronden van de escalatie en voor het aantal raketten dat op Israël werd afgevuurd en hun impact. We hebben een aantal zaken op een rijtje gezet waarvan we meenden dat die van belang zijn voor een goed begrip van wat er gaande was en een evenwichtige berichtgeving, zoals de reden dat Israël op vrijdag 9 maart twee leden van de Volksverzetscomités (PRC's) doodde, het feit dat er ook daarvoor al raketten op Israël werden afgevuurd, hoe snel werd in het artikel duidelijk dat de Palestijnse slachtoffers vooral strijders waren, werd in de kop geweld van beide kanten genoemd, werd duidelijk dat Israël verschillende maatregelen nam om doden aan haar kant te voorkomen en de raketten ondanks het geringe aantal Israëlische slachtoffers veel impact hadden op het leven voor een miljoen mensen?

Uit de artikelen op zowel de websites van de verschillende kranten als de papieren edities en de berichten en geluid- en videofragmenten op de website van de NOS kwam een behoorlijk onevenwichtig beeld naar voren. Men ging veelal voorbij aan het Israëlische leed en de voortdurende angst waarin een miljoen mensen leven. Ook het feit dat Israël de scholen in dit gebied gesloten hield en de afgelopen jaren veel heeft geïnvesteerd in schuilkelders en een goed maar duur raketafweersysteem bleef onvermeld, met uitzondering van de papieren editie van de Volkskrant en enkele geluidsfragmenten van de NOS.

In de berichtgeving lag sterk de nadruk op de doden en gewonden aan Palestijnse kant, en het feit dat er in Israël slechts enkele gewonden vielen. Soms werd dat contrast nog vergroot door toe te voegen dat de Palestijnse raketten weinig schade aanrichtten in Israël. Pas later in de artikelen werd (soms impliciet) gemeld dat de meeste (en de eerste dagen alle) doden aan Palestijnse kant strijders waren. De escalatie begon nadat Israël twee leden van de Volksverzetscomités had gedood, die volgens Israëlische inlichtingen bezig waren met een grote aanslag op Israël. Dat laatste werd echter vaak niet genoemd. Andere doden waren vooral leden van de Islamitische Jihad die op weg waren raketten af te vuren, of in of nabij raketlanceerinstallaties en wapenopslagplaatsen aanwezig waren. In plaats van op het verschil in doden aan beide kanten te wijzen had men ook de nadruk kunnen leggen op het verschil in intentie: de meer dan 300 vanuit Gaza afgevuurde raketten waren zonder uitzondering bedoeld om maximale schade aan te richten en zoveel mogelijk slachtoffers te maken, terwijl Israël juist probeert om zowel aan eigen kant als bij de Palestijnen onschuldige slachtoffers te vermijden. Terwijl de Islamitische Jihad (net als Hamas) opereert vanuit burgergebied en raketten in de nabijheid van huizen en scholen afschiet, doet Israël er alles aan de eigen bevolking te beschermen. Al deze zaken bleven onderbelicht, zodat alleen de simpele rekensom: 25 doden tegenover 8 gewonden overbleef. Alsof de moraliteit van beide partijen kan worden afgemeten aan het aantal slachtoffers dat men had te betreuren.

De berichten op de websites zijn het meest gekleurd. Er wordt nauwelijks enige achtergrond informatie gegeven zodat een en ander gereduceerd wordt tot het aantal doden en gewonden aan beide kanten. Daarbij meldden de koppen bijna uitsluitend Israëlisch geweld, evenals de foto's. Het aantal raketten op Israël wordt veel minder vaak genoemd dan het aantal Palestijnen dat door Israël werd gedood, en het werd vaak niet of pas in de laatste alinea duidelijk dat de gedode Palestijnen voornamelijk strijders waren. De berichten op de websites waren vaak afkomstig van het persbureau ANP, en vaak was hetzelfde bericht op vele websites geplaatst. Het is daarom bijzonder kwalijk dat juist het ANP zulke slechte en gekleurde artikelen aflevert.

Van de kranten besteedde de Volkskrant de meeste aandacht aan het conflict, met zeven artikelen online en nog eens vier in de papieren krant. De Volkskrant bood tevens de meeste achtergrond, met een interview met een Palestijnse strijder en een stukje van de Israëlische ambassadeur. De NRC had drie artikelen in de papieren krant en vier online en Trouw had zeven artikelen online en weinig in de papieren krant. Bij De Volkskrant is er een duidelijk verschil tussen de artikelen online die van de persbureaus afkomstig waren en kort en gekleurd waren en de eigen berichtgeving in de papieren krant die veel evenwichtiger is. Bij de NRC zijn juist de online berichten nog relatief evenwichtig, vergeleken met zowel de eigen papieren krant als met de ANP berichten die Trouw en de Volkskrant online plaatsten. NRC gaat in de papieren krant weliswaar iets dieper op de zaak in maar dat leidt niet tot evenwichtigere berichtgeving. Ook bij de NOS is er een duidelijk verschil tussen de geschreven artikelen op de website en vooral de geluidsfragmenten, waarin meestal de correspondente aan het woord kwam.

Naast omissies en selectieve berichtgeving waren er ook enkele feitelijke onjuistheden. Zo meldden NOS, Trouw en VK dat er sinds het einde van de Gaza oorlog een staakt het vuren was en dat Hamas dat ook nakwam. Er werden echter de afgelopen maanden geregeld raketten op Israël afgevuurd en ook Hamas heeft na de Gaza oorlog meermaals raketten afgevuurd. Ook zijn er vorig jaar aanslagen geweest in onder andere Eilat en verijdelt Israël ook nog steeds aanslagen.

Alle media meldden ook de dood van een tienerjongen door Israël op 12 maart. Het is echter onwaarschijnlijk dat hij door Israël is gedood, zoals blijkt uit het verslag van een AFP verslaggever die ter plekke was.

Zowel NRC als De Volkskrant hadden op hun websites een verkeerd foto-onderschrift dat later stilzwijgend gecorrigeerd werd, waarschijnlijk na klachten van lezers: de NRC meldde daarbij dat Israël 200 raketten op de Gazastrook had afgevuurd, wat natuurlijk andersom moest zijn, terwijl De Volkskrant meldde dat een raket van het Iron Dome raketafweersysteem 'op de Gazastrook afgevuurd' werd, terwijl het natuurlijk een uit Gaza afkomstige raket probeerde te onderscheppen. Beide fouten zetten Israël negatief neer.

Hoewel men in de berichtgeving het onderscheid tussen burgers en strijders vaak niet maakte, lijkt dit wel een reden dat de berichtgeving over deze escalatie niet prominenter werd gebracht. De kranten maakten er geen voorpagina nieuws van en de NOS had alleen een paar korte berichten in de TV journaals, zonder reportages. Ook de internationale veroordelingen die Israël bij dergelijke escalaties doorgaans ten deel vallen bleven grotendeels uit. Terecht eiste het zo veel extremere dagelijkse bloedbad in Syrië meer aandacht op. Desondanks is de berichtgeving, vooral het aantal berichten op de websites van Trouw en de Volkskrant, toch wat buitenproportioneel te noemen.

 

 

donderdag 22 maart 2012

Hamas welkom in VN hoofdkwartier Geneve

 

Nadat men onlangs Ghadafi nog eens heeft geprezen vanwege zijn fantastische mensenrechtenbeleid, en nadat een VN medewerkster is betrapt op het vervalsen van foto's van dode Palestijnse kinderen, mag dit natuurlijk niet verbazen. Verbazingwekkender is het dat zoveel mensen de Verenigde Naties nog serieus nemen en als gezaghebbende organisatie op het gebied van de mensenrechten en het internationaal recht beschouwen. Het idee en het ideaal zijn mooi, maar aan de uitvoering schort helaas nogal wat, en je ogen sluiten helpt daar niet tegen.

US, European and Israeli laws designate Hamas as a terror group.  Hamas's hate-filled Charter advocates genocide, or in its words:  "Israel will exist and will continue to exist until Islam will obliterate it…The Day of Judgment will not come about until Muslims fight the Jews (killing the Jews)…"   The organization is pursuing that goal on a daily basis.

Nevertheless, the Council published a formal UN "Bulletin" – with the Council's name splashed across the top and a formal UN symbol number – containing the following message.  Anyone wanting to catch a lecture by a Hamas human rights authority should head off to Meeting Room XXVII in the UN's Palais des Nations from 10 to 12 Monday morning.
 

RP

--------- 

Hamas welcomed at UN headquarters in Geneva

http://www.jpost.com/Opinion/Op-EdContributors/Article.aspx?id=262666

By ANNE BAYEFSKY

03/20/2012 18:56

Only the United Nations could twist the security threat so that the terrorist front man became the victim.

On March 19, 2012 the UN Human Rights Council and its UN staff in Geneva advertised and facilitated an event featuring a representative of the terrorist organization Hamas.  Facing an immediate outcry, a massive misinformation campaign is now underway to protect the already discredited UN body. But there is no avoiding the facts:  the UN handed a UN entrance pass and a UN microphone, in a UN room, to Hamas's own Ismail al-Ashqar.

US, European and Israeli laws designate Hamas as a terror group.  Hamas's hate-filled Charter advocates genocide, or in its words:  "Israel will exist and will continue to exist until Islam will obliterate it…The Day of Judgment will not come about until Muslims fight the Jews (killing the Jews)…"   The organization is pursuing that goal on a daily basis.

Nevertheless, the Council published a formal UN "Bulletin" – with the Council's name splashed across the top and a formal UN symbol number – containing the following message.  Anyone wanting to catch a lecture by a Hamas human rights authority should head off to Meeting Room XXVII in the UN's Palais des Nations from 10 to 12 Monday morning.

Or in more formal UN-eze "Human Rights Council, Nineteenth session, Geneva, Bulletin of informal meetings, Held in parallel to the session, Monday, 19 March 2012…Subject: Arrest of parliamentarians, Public. A/HRC/19/BI/16."

Sent out to face the subsequent barrage of criticism, Director of the United Nations Information Service in Geneva Corinne Momal-Vanian told AP that the meeting was "on the sides of the Human Rights Council session" and any UN-accredited group "can organize side events and invite speakers of its choice." 

Indeed, the event featuring the Hamas member of the Palestinian Legislative Council was organized by the UN-accredited NGO "Maarij Foundation for Peace and Development."  But here are a few facts Momal-Vanian managed to leave out. 

UN facilities would only have been available to a non-governmental organization that had been awarded UN accreditation and then only after they had requested the services from the UN secretariat.  Though the UN bulletin carries a standard disclaimer for what may or may not be said during such events, the application to hold the meeting in the first place must have been vetted and approved by UN staff.

Moreover, locating meetings on the "side" of the Human Rights Council's regular session – which is now in full swing – is a deliberate attempt to influence information flow to Council participants.  And while in theory any UN group can ask permission to hold a side event, it is no accident that approval is actually granted to a raft of Israel-bashing NGOs.

This week alone radical organizations with extreme ideologies are scheduled to hold two more two-hour sessions on UN premises: "Human rights in Palestine" and "Follow-up to the Goldstone Report."  The organizing NGOs, including Al Haq, BADIL Resource Center for Palestinian Residency and Refugee Rights, and Mouvement contre le racisme et pour l'amitié entre les peuples, all hold official UN accreditation.  Standard fare is to claim that Israel's creation was a catastrophe that has to be walked back; Israel is an apartheid state; Israelis are foreigners transplanted onto Arab land; Israel should be subject to debilitating sanctions.  BADIL's website and activities, for example, are studded with antisemitic images and rants.  

The controversy comes at an inopportune moment for the Obama administration, which is in the middle of a drive to renew its three-year term on the Human Rights Council.  So somehow a twitter campaign joined Monday's effort to ward off the public relations disaster of a terrorist UN human rights buff.  

Some examples. Tweet: "NGOs can invite people without the UN being aware or responsible."  In fact, no person can get through UN security at the Palais des Nations without their name being provided to UN officials in advance; officials must then grant access and issue a UN pass.  Even the UN spokesperson has not alleged that al-Ashqar evaded security and snuck in.

Then there was this tweet: "Hamas representative invited by NGO is distraction."  Welcoming a terrorist into the midst of a facility supposedly dedicated to human rights is indeed a distraction – from the UN's raison d'etre.  Another read: "Contrary to Hamas boast, its representative spoke to empty room."   Photos of the audience posted on the web contradicted that tweet.  And then there was the bleat: "Invited not by UN but Sudanese group." Except that the Sudanese group was not just any bunch of hate-mongers, but UN-accredited, and nothing would have prevented UN staff from turning al-Ashqar away at the door.

According to Momal-Vanian, however, what worried the UN most about the Hamas agent's visit was this:  "the global body assessed the possibility of security threats in connection with the event and allowed it to go ahead." 

A perversion from beginning to end.  Only the UN could twist the security threat so that the terrorist front man became the victim.

The writer is director of the Touro Institute on Human Rights and the Holocaust.

 

woensdag 21 maart 2012

Trouw over Gaza escalatie begin maart

 
Een onderzoekje naar de berichtgeving van afgelopen week over de escalatie in en rond de Gazastrook is in de maak.
Hieronder al enkele commentaren betreffende artikelen in Dagblad Trouw.
 
==============
 

Trouw, 10 maart, kop: 'Twaalf Palestijnen dood bij luchtaanvallen Israël'

Bij drie Israëlische luchtaanvallen op de Gazastrook zijn zeker twaalf Palestijnen omgekomen. Onder de doden zouden twee activisten van de radicale Comités van Volksverzet zijn. http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3223450/2012/03/10/Twaalf-Palestijnen-dood-bij-luchtaanvallen-Israël.dhtml

De titel doet geen recht aan de Israëlische kant van de opgelaaide strijd in Gaza. De meeste van de 12 gedode Palestijnen waren volgens het Israëlische leger militante strijders.  Anders dan in dit bericht wordt gesteld is de aanleiding van het geweld de dood van de leider van de militante Palestijnse organisatie PRC, Zohair al-Qaisi, die door een gerichte Israëlische militaire actie om het leven is gekomen. Hij zou volgens Israëlische bronnen bezig zijn geweest met het voorbereiden van een aanslag, vergelijkbaar met die van augustus 2011 in de Sinaï woestijn, waarbij 8 Israëli's zijn gedood. De Palestijnen hebben deze actie vergolden door het afvuren van diverse raketten op Israëlische burgerdoelen. Maar de berichtgeving in Trouw meldt dat Zohair al-Qaisi zou zijn  omgekomen tijdens Israëlische vergeldingsaanvallen voor het afvuren van raketten op Israël en dat  45 raketten als vergelding daar weer voor vanuit Gaza op Israël zijn afgevuurd.

Aan het eind van het bericht in Trouw de melding dat Hamas een stilzwijgende  wapenstilstand zou hebben gesloten met Israël maar dat andere organisaties met regelmaat raketten en mortieren afschieten op Israël. Dat is niet helemaal juist. In Elsevier  van 22 augustus 2011 staat: "Volgens een Palestijnse woordvoerder zijn beide partijen nader tot elkaar gekomen waardoor een wapenstilstand mogelijk is. Hamas heeft beloofd ervoor te zorgen dat ook andere bewegingen, die verantwoordelijk zijn voor het gros van de raketbeschietingen, zich aan het akkoord houden". Dat is bepaald niet stilzwijgend overeengekomen.  Bovendien heeft Hamas zich niet gehouden aan die belofte.

bronnen:
http://www.elsevier.nl/web/Nieuws/Buitenland/314079/Israël-en-Hamas-bereiken-akkoord-over-wapenstilstand.htm
http://www.spiegel.de/politik/ausland/0,1518,820656,00.html

13 maart: Bestand Gaza tussen Israël en Palestijnen'.

http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3224418/2012/03/13/Bestand-Gaza-tussen-Israël-en-Palestijnen.dhtml

 

Hierin opnieuw de melding dat het geweld was begonnen  na de liquidatie van de leider van een Palestijnse militie waarop  militante groepen Israël bestookten met tientallen raketten.  Zoals al eerder is opgemerkt zijn dat er tenminste 200 geweest, maar dat wordt niet gemeld. In dit bericht  staat ook dat militanten zelfgemaakte raketten op Israël afvuurden. Waarom dit zo met name is genoemd is onduidelijk, maar zou kunnen wijzen op de superioriteit van het Israëlische wapenarsenaal, waartegenover de Palestijnen machteloos staan. Het is echter goed om te beseffen  dat die zelfgemaakte raketten allerminst onschuldig zijn.  In de punt van zo'n raket bevindt zich explosief materiaal, samen met spijkers en metaalscherven voor maximale schade. Bovendien worden veel wapens via de Sinaï Gaza binnen gesmokkeld, waaronder steeds betere en zwaardere raketten met een steeds groter bereik.

 

Verder in het bericht de mededeling dat Hamas zich de afgelopen dagen afzijdig van het geweld heeft gehouden. Maar Hamas heeft vorig jaar in augustus zelf een stilzwijgende wapenstilstand  met Israël gesloten en beloofd ervoor te zorgen dat ook andere bewegingen, die verantwoordelijk zijn voor de vele raketbeschietingen,  zich aan dit akkoord zouden houden. Die belofte is niet nagekomen.  

 

15 maart:  'Israëlische luchtaanval op Gaza ondanks staakt-het-vuren'

http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3225687/2012/03/15/Israëlische-luchtaanval-op-Gaza-ondanks-staakt-het-vuren.dhtml

De titel suggereert dat het sinds het staakt het vuren  aan Palestijnse kant stil zou zijn geweest.  Maar dat is pertinent onjuist. In het bericht zelf staat dat de Israëlische luchtmacht in actie was gekomen nadat er vanuit Gaza drie raketten op het zuiden van Israël waren afgevuurd en aanvallen uitvoerde op doelen van Palestijnse extremisten in de Gazastrook . Dat  accordeert totaal niet met de  titel.  Bovendien blijkt dit bericht onvolledig,  want andere bronnen informeren uitgebreider  over het geweld van afgelopen donderdag. InfoNu.nl bijvoorbeeld meldt dat in de avond daaraan vooraf twee raketten vanuit Gaza op Beersheva waren afgevuurd en als reactie daarop de IDF doelen in Gaza heeft gebombardeerd waarbij het ging om een lanceerinstallatie en een smokkeltunnel.  Om die reden is ook de juistheid van de foto, die bij dit bericht is geplaatst, twijfelachtig. Daarop zijn Palestijnen te zien die een fabriek inspecteren die na een Israëlische raketaanval verwoest zou zijn. InfoNu.nl wijst ook op een opmerking van de Israëlische Maj.-Gen. Tal Russo, hoofd van het Zuidelijk Commando. Die zegt dat niemand in Gaza controle kan uitoefenen en dat de raketbeschietingen door blijven gaan, zoals later die dag toen er bij Netivot  weer een raket neerkwam. Als gevolg van deze nieuwe uitbarsting zijn scholen in Zuid Israël andermaal gesloten.

 

zondag 18 maart 2012

Beeldvorming over de Gaza escalatie

http://www.israel-palestina.info/actueel/2012/03/18/beeldvorming-over-de-gaza-escalatie/

De luchtafweerraketten van Iron Dome werden soms ten onrechte als 'Israelische raketten die op Gaza worden afgevuurd' vermeld.


Ruim een week geleden begon de Gaza escalatie die tot de dood van meer dan 20 Palestijnse terroristen en enkele burgers leidde, en waarbij meer dan 200 raketten op Israel zijn afgevuurd (volgens sommige bronnen zo'n 300), op steden als Ashdod, Ashkelon en Beersheva. De Islamitische Jihad en andere terreurgroepen hebben zelf trots gemeld hoeveel raketten zij hebben afgevuurd op Israel (informatie tot en met dinsdag 13 maart. Bron Elder of Ziyon):

Islamic Jihad (Al Quds Brigades): 91 Grads, 31 "Jerusalem" missiles, 24 "107″ missiles, 31 mortars

PRC (Nasser Salah Din Brigades): 47 "Nasser" rockets, 9 mortars

Fatah (Al Aqsa Brigades – al-Nedal Division): 19 Qassam-type rockets, 7 mortars

PFLP: 9 Grads, 32 Qassam-type rockets, 5 mortars

DFLP : 1 Grad, 17 Qassam-style rockets, 3 Mortars

Al-Ahrar and Jaysh al-Jumma: 4 Qassam-style rockets

So the total through Monday is 101 Grads, 174 short range rockets and 55 mortars, or 330 projectiles for these groups. There may have been others that shot rockets as well.
Interestingly, they are not counting any rockets fired since the "cease fire" on Tuesday night.

Israel voerde volgens de Jerusalem Post in dezelfde tijd zo'n 40 aanvallen uit op de Gazastrook, op wapendepots, 'lanching squads' en raketlanceerinstallaties voor langere afstandsraketten. Elder of Ziyon telt maar 29 Israelische aanvallen, gebruik makend van het Palestijnse PCHR.

Sinds dit staakt het vuren hebben de Palestijnen nog diverse raketten afgevuurd op Israel, maar dit kwam pas donderdag in het nieuws toen Israel na twee dagen een luchtaanval uitvoerde. Ook vrijdag zijn nog enkele raketten op Israel afgevuurd. Zowel Trouw, De Volkskrant en het AD kopten donderdag op hun website: "Israëlische luchtaanval op Gaza ondanks staakt-het-vuren". Verderop in het artikel wordt van 'enkele raketten' op Israel gesproken, 'waarop Israel antwoordde met luchtaanvallen'. Opvallend in de berichtgeving over de escalatie is dat er nauwelijks onderscheid wordt gemaakt tussen door Israel gedode burgers en strijders. In de koppen staat zonder uitzondering het Israelische geweld centraal, niet de Palestijnse raketten die eraan vooraf gingen. Pas laat in de tekst wordt vaak vermeld dat het met name leden van de Islamitische Jihad en de Volksverzetscomitees waren die door Israel werden getroffen. De eerste dagen werden uitsluitend terroristen gedood door Israel, wat uitzonderlijk is bij dit soort aanvallen op dichtbevolkt gebied, ook gezien het feit dat de terreurgroepen in Gaza juist vanuit de nabijheid van huizen en scholen opereren omdat dit hun meer veiligheid verschaft dan open veld. Dat zij daarbij de burgerbevolking in gevaar brengen wordt op de koop toe genomen of zelfs ook nagestreefd omdat burgerdoden door Israel leidden tot felle internationale veroordelingen en de sympathie voor de Palestijnen ten goede komt. De verhouding tussen gedode strijders en burgers door Israel is bovendien beter dan die van andere moderne Westerse legers, zoals de NAVO.

Bij wijze van test vroeg ik mijn vader afgelopen week wat zijn indruk was van de escalatie, of hij meende dat er meer burgers of strijders waren omgekomen en hoe het was begonnen. Hij leest de NRC en Trouw en kijkt naar het NOS journaal en/of Nieuwsuur. Zijn antwoord was niet verrassend, wel triest: hij meende dat vooral Palestijnse burgers waren omgekomen. Hij had geen idee hoeveel raketten de Palestijnen hadden afgevuurd en wat de aanleiding was van de escalatie. Hij had ook geen idee hoever die raketten konden komen en hoeveel mensen in Israel daardoor betroffen waren. Daar lees je dan twee kwaliteitskranten voor en betaal je via de belasting mee aan de publieke omroep.

Er was, zoals altijd, weinig aandacht voor de impact die de vele raketten vanuit Gaza op een miljoen mensen in Israel hadden. In het NIW staat hierover een mooie reportage, waaruit hieronder een citaat:

Als het alarm afgaat hebben we acht seconden om dekking te zoeken, je kunt het beste hier onder de tafel gaan liggen," legt Odelia Ben-Porat uit. Samen tellen we acht seconden, en nog een keer. „Ben je onderweg en het alarm gaat af dan wordt geadviseerd om je auto uit te gaan en ernaast te gaan liggen.
Met onze vijf jonge kinderen lukt dat niet in acht seconden. Zijn we met zijn allen dan zet ik de radio hard aan zodat de kinderen het alarm niet horen en bid ik dat er niets gebeurt." ." Als manager van Reut, een non-profitorganisatie die zich bezighoudt met opvang van en hulp aan slachtoffers van de dagelijkse beschietingen vanuit de Gazastrook, heeft Odelia dagelijks met de problematiek van het leven in Sderot te maken. „Door de stress heeft iedereen hier een trauma. Onze realiteit is acht seconden. Weet je dat er in 2011 680 raketten op ons zijn afgeschoten? Dat is gemiddeld twee op een dag. Kun je je voorstellen wat dat met je doet?"

En in gesprek met een kinderarts in Ashkelon:

"Net had ik hier een moeder met twee jonge kinderen. Mijn mobiel ging en de kleintjes zaten meteen onder tafel. Ze dachten dat het het alarm was." Plots horen we een enorme knal maar er is geen alarm. „Ja, dat gebeurt ook weleens," zegt Elisheva lachend. Maar dan gaat toch het alarm en we rennen met zijn allen naar een veilige hoek in de kliniek. Een paar minuten later, terug in haar kamer, belt haar zoon Chaim. Hij woont in Ashdod. Naast zijn huis is net een raket ingeslagen, in het winkelcentrum. Hij is helemaal overstuur. „Sorry, ik moet naar hem toe."

Dit is de kant van het verhaal die grotendeels onderbelicht blijft. Net als het feit dat er zo weinig slachtoffers vallen aan Israelische zijde omdat men zoveel voorzorgsmaatregelen neemt. De scholen waren dicht, overal zijn schuilkelders gebouwd en er is veel geld geïnvesteerd in het Iron Dome raketafweersysteem, dat boven verwachting goed functioneerde. Zo werd zondag (een werkdag in Israel) in Beersheva een school getroffen, maar er vielen geen slachtoffers omdat die dicht was.

Mede vanwege het geringe aantal burgerslachtoffers was er relatief weinig aandacht voor deze escalatie in de media. De websites van de kranten hadden er allemaal diverse, vaak letterlijk van het ANP overgenomen, berichten over en de papieren kranten nog enkele artikelen. Het was echter geen voorpagina nieuws en op TV was er nauwelijks aandacht voor. Binnenkort volgt nog een uitgebreidere analyse van de berichtgeving over deze zaak.

RP

 

vrijdag 16 maart 2012

Weer twee dode Palestijnse kinderen die ten onrechte Israel worden aangerekend

 

Een weekje schieten over en weer leidt ook altijd tot de nodige fake foto’s van onschuldige Palestijnse kindertjes die zomaar door het wrede Israel werden gedood, waarbij geldt: hoe bloediger hoe beter. Een medewerkster van VN organisatie OCHA twitterde een foto van een bebloed meisje in de handen van haar vader. Het beeld was tijdens de Gaza oorlog ook al tegen Israel gebruikt en het arme kind blijkt van een schommel te zijn gevallen. De foto stamt van augustus 2006. Het is wel honderden keren geretweet, en VN medewerkster Khudood Badawi zit nog gewoon op haar plaats. Geen excuses, geen rectificatie, zelfs geen berisping: de VN houdt de kaken op elkaar. Een andere foto die opdook was deze van een jongen die zogenaamd het bloed van zijn net gedode broertje opruimt met een zwabber. Het blijkt echter om het bloed van een zojuist gedode koe te gaan.

 

Er zijn nog meer voorbeelden, zoals de tiener die afgelopen maandag omkwam wat in verschillende media (die een Palestijnse getuige citeerden) onterecht aan Israel werd toegeschreven (zie bericht hieronder). Je zou verwachten, dat na de vele fake foto’s en verhalen uit de Libanon oorlog van 2006 en de Gaza oorlog van 2009 de media inmiddels wat sceptischer zijn tegenover Palestijnse bronnen, en dat ook een instantie als de VN niet meer als een neutrale bron wordt beschouwd. Het is niet de eerste keer dat een VN medewerker liegt over Israelisch geweld.

 

RP

------------ 

 

AFP ignores its own report; blames Israel for two child deaths from fictional airstrike (UPDATE)

http://elderofziyon.blogspot.com/2012/03/afp-ignores-its-own-report-blames.html

 

From AFP: 

A Gazan child died on Wednesday from wounds sustained in four days of Israeli-Palestinian violence, but a truce deal appeared to be holding, despite more rocket fire and two Israeli raids.

Gaza emergency services spokesperson Adham Abu Selmiya said Baraka al-Mughrabi, aged 7, died from severe injuries sustained during an Israeli bombing raid on Gaza City on Saturday.

The boy's death, which raised to 26 the number of Palestinians killed in four days of bloodshed, came 24 hours after Israel and militant groups in Gaza agreed to observe a ceasefire deal in a bid to end the confrontation, which saw more than 200 rockets fired at Israel. 

Yet Mughrabi was injured not on Saturday, but in the same Monday morning incident that killed teenager Nayif Qarmout.

Which an AFP reporter (and photographic evidence) confirmed was not an Israeli airstrike.

AFP described the incident where Qarmout and now Mughrabi were killed as a kind of "work accident" where an explosive device carried by 15-year old Qarmout went off.  The IDF denied any strike in the area and AFP confirmed that.

It is no surprise that "Gaza medical officials" will lie and blame Israel for the deaths, but AFP reporters should presumably know what they themselves reported.

The number of victims from the airstrikes is 24, not 26, of whom 20 were terrorists (and at least one, a farmer, was effectively a human shield as Islamic Jihad terrorists were injured in the same strike.) 

Sloppiness or bias?

UPDATE: Ma'an was wrong; Mughrabi was not one of the kids with Qarmout. He was killed by a terrorist bulletFrom AP:

A Palestinian boy accidentally struck by a bullet when militants fired in the air during a funeral died of his injuries Wednesday, family members and witnesses said.

Palestinian health official Adham Abu Salmia initially said that 8-year-old Barka al-Mugrahbi died of wounds sustained in an Israeli airstrike on Monday.

However, Israel's military said it did not carry out a strike in the area at the time.

The boy's relatives and witnesses later said the boy was marching in the funeral procession for a Gaza militant Monday when he was struck in the head by an errant bullet.

At the time, gunmen were firing in the air, they said. 

 

But did AP go back to Adham Abu Salmia and ask him why he lied? Will AP and other wire services keep quoting him even though they know he is a liar?

 

woensdag 14 maart 2012

Rode Kruis Gaza en de Qassam raketten

 

Volgens de vice president van het Rode Kruis in Gaza zijn er de afgelopen vier maanden geen raketten afgevuurd vanuit de Gazastrook op Israel, omdat de ‘militante groeperingen’ zich allemaal aan het informele staakt het vuren hielden. Uit Elder of Ziyon, die een interview met de beste vrouw op de BBC bespreekt:

 

Mona El-Farra [vice president Red Crescent, RP] re-interrupted back, and continued by denying, twice, that there have been any rocket attacks from Gaza. 

“let me tell you that for the last four months there were no rockets against Israel and Palestinians respected the cease-fire.” 

 

Ha'aretz lists rocket attacks for the past year:

January, 2011 - 39 rockets fired toward Israel

February, 2011 - 28 rockets fired toward Israel

March, 2011 - 105 rockets fired toward Israel following clashes in Gaza

April, 2011 - 140 rockets fired toward Israel following an IDF hit on a Hamas terror cell

May, 2011 - 1 rocket fired toward Israel

June, 2011 - No rockets were fired toward Israel

July, 2011 - 27 rockets fired toward Israel

August, 2011 - 171 rockets fired toward Israel after a coordinated terror attack by Palestinian militants kills eight Israelis

September, 2011 - 13 rockets fired toward Israel

October, 2011 - 56 rockets fired toward Israel as response to release of former captive IDF soldier Gilad Shalit

November, 2011 - 9 rockets fired toward Israel

December, 2011 - 42 rockets fired toward Israel

January, 2012 - 18 rockets fired toward Israel

February, 2012 - 30 rockets fired toward Israel

March, 2012 - Some 200 rockets fired toward Israel after the IDF assassinates the leader of Popular Resistance Committees

 

Juist ja. Tot zover de betrouwbaarheid en onpartijdigheid van een organisatie als het Rode Kruis waar het Israel en de Palestijnen betreft. Wanneer in de NRC of elders iemand van het Rode Kruis in Gaza of de Westoever wordt geïnterviewd, neem wat diegene allemaal zegt dan met een flinke korrel zout.

 

RP

 

maandag 12 maart 2012

Israel hoopt op de-escalatie Gaza met raketafweer (Spiegel.de)

Raketenabwehr Iron Dome: Trefferquote 85 Prozent
 

Een genuanceerd artikel in het Duitse Der Spiegel. Daar kunnen onze media een voorbeeld aan nemen; en anders dan de Volkskrant gisteren op haar website, klopt ook nog het onderschrift bij de foto . 

 

---------------- 

 

Israel hofft auf Deeskalation per Raketenabwehr

http://www.spiegel.de/politik/ausland/0,1518,820656,00.html

Von Gil Yaron, Tel Aviv

Israels Luftwaffe schlägt in Gaza zu, radikale Palästinenser schießen Raketen auf Israels Ballungszentren, daraufhin gibt es neue Vergeltungsschläge - die Gewalt in Nahost eskaliert. Nun soll ein neues Abwehrsystem die Wende bringen. Erste Erfolge sind bereits zu verzeichnen.

Die Späher der israelischen Luftwaffe kündigten sich mit einem Surren an. Am Freitagnachmittag sollen die Motoren von Aufklärungsdrohnen über Gaza zu hören gewesen sein. Wenig später raste eine Rakete ins Heck des VW Lupo von Suheir Qaisi. Die Wucht der Explosion tötete den Anführer der Volkswiderstandskomitees (Popular Resistance Committees - PRC) auf der Stelle, neben ihm kam auch sein Beifahrer Ahmad Hanini ums Leben, ein weiterer Kommandant der PRC. Der Raketenangriff leitete eine neue Eskalation der Gewalt rund um den Gaza-Streifen ein.

Qaisi sei ein "Terrorgenie" gewesen, begründete Israels Premierminister Benjamin Netanjahu den Präventivschlag am Sonntag. Er habe sich "mitten in der letzten Planungsphase für ein neues Attentat" befunden. Im vergangenen August, so behauptet Israel, habe Qaisis Vorgänger einen schweren Anschlag an Israels Grenze zum Sinai organisiert, bei dem acht Israelis ums Leben kamen. Israel hatte ihn kurz darauf ebenfalls per Luftangriff getötet.

Nach dem Angriff auf Qaisi eskalierte die Gewalt. Seit Freitag wurden mehr als 130 Raketen auf israelische Ballungszentren abgefeuert. Dabei sollen mindestens 15 Menschen verletzt worden sein. Israel reagierte mit Luftangriffen bei denen palästinensischen Angaben zufolge 18 Menschen ums Leben kamen, darunter ein zwölfjähriger Junge. Eine Quelle des israelischen Militärs behauptete gegenüber SPIEGEL ONLINE, dass der Junge dabei zugeschaut haben soll, wie Aktivisten Raketen für den Abschuss gegen Israel vorbereiteten.

"Es gibt nicht genügend Schutzräume"

Auf israelischer Seite herrschte am Sonntag Ausnahmezustand: Im Süden des Landes erhielten mehr als 200.000 Schüler schulfrei und wurden angewiesen, sich in der Nähe von Schutzräumen aufzuhalten. Immer wieder heulten Luftschutzsirenen auf. "Die Lage in Beer Scheba ist unhaltbar", sagte die stellvertretende Bürgermeisterin der Provinzhauptstadt der Negev-Wüste, Hefzi Sohar. "In unseren Schulen gibt es nicht genügend Schutzräume. Das Leben hier steht still."

Noch ist unklar, ob die Lage rund um Gaza weiter ausufert. Beide Seiten wollen am Waffenstillstand festhalten: "Israel hat kein Interesse an einer Eskalation", sagte Generalstabschef Benni Gantz, doch werde man auf Beschuss hart reagieren. Ismail Haniyah, der als Premier der radikalislamischen Hamas den Gaza-Streifen seit einem blutigen Putsch 2007 regiert, erklärte in einer Verlautbarung: "Unsere höchste Priorität ist es, Israels Aggression zu stoppen und palästinensische Zivilisten zu schützen." Ägypten schaltete sich als Vermittler ein. Bereits am Samstag traf eine hochrangige Delegation der Hamas zu Gesprächen in Kairo ein.

415 Raketen und 244 Mörsergranaten auf Israels Ballungszentren

Doch die Entscheidung, ob an der Grenze zwischen Israel und Gaza Ruhe herrscht oder aus Scharmützeln ein ausgewachsener Krieg wird, liegt in Händen des Islamischen Dschihad und des PRC. Sie wollen die Hamas - ihren politischen Rivalen - mit Angriffen auf Israel und den darauf folgenden Vergeltungsschlägen kompromittieren. Mit kaum verhüllter Geringschätzung äußerte ein Sprecher der PRC am Sonntag seine Enttäuschung darüber, dass "nur wir und der Dschihad Raketen auf Israel abschießen. Was macht Widerstand für einen Sinn, wenn nicht alle mitmachen?" Seit Januar 2011 schossen palästinensische Organisationen laut israelischen Angaben mehr als 415 Raketen und 244 Mörsergranaten auf israelische Ballungszentren ab.

Das erzeugt auf israelischer Seite hohen politischen Druck. Die Regierung sah sich gezwungen zurückzuschlagen, um der Bevölkerung zu zeigen, dass sie etwas für ihre Sicherheit unternimmt - so die offizielle Lesart. Die Einführung der "Iron Dome"-Raketenabwehr soll helfen, den Teufelskreis der Gewalt zu durchbrechen. Vor wenigen Monaten stationierte die Armee in Israels Süden drei Einheiten, die Kurzstreckenraketen abschießen und Todesopfer auf israelischer Seite verhindern sollen. Das Radar ist so differenziert, dass nur Raketen abgeschossen werden, die über Wohnorten niedergehen würden. Geschosse, die auf Felder stürzen, lässt Iron Dome passieren, um Geld zu sparen. Eine der von Iron Dome genutzten Abfangraketen vom Typ "Tamir" kostet angeblich rund 70.000 Dollar.

Fehlbare Raketenabwehr

Beim jüngsten Schlagabtausch übertraf die Raketenabwehr alle Erwartungen: "Bisher gelang es uns, 37 von 43 Raketen abzuschießen", sagte Armeesprecher Arye Shalicar SPIEGEL ONLINE. Kritiker des Systems wie der Militärexperte Reuven Pedazur zeigen sich überrascht: "Wenn diese Angaben stimmen, handelt es sich um einen Riesenerfolg."

Verteidigungsminister Ehud Barak forderte, Iron Dome zu einem "nationalen Notstandsprojekt" zu erklären. Bis Mitte 2013 sollen sechs weitere Batterien aufgebaut werden, um Bürgern sowohl an der Nord- als auch an der Südgrenze Israels Schutz vor Raketenbeschuss bieten zu können.

Iron Dome könnte eine weitere Eskalation rund um Gaza verhindern helfen. Doch das System bietet keinen perfekten Schutz. Das zeigte sich Sonntagnachmittag, als Raketen ein Wohnviertel und eine leere Schule in Beer Scheba trafen und hohen Sachschaden verursachten. So hält der Zivilschutz Israels Bürger weiter dazu an, sich nicht auf die Raketenabwehr zu verlassen und in der Nähe von Schutzräumen zu bleiben. Sollte durch einen Zufallstreffer eine große Zahl von Zivilisten getötet werden, dann wäre ein Einmarsch Israels in Gaza nicht mehr unwahrscheinlich.

 

zaterdag 10 maart 2012

In debat over Israel en de media

 

Hieronder mijn verslag van het debat café bij de Liberaal Joodse Gemeente in Amsterdam, waar ik samen met Hans Moll en UvA onderzoeker Joep Schaper te gast was om over de berichtgeving van de NRC en de media in het algemeen over Israel-Palestina te spreken.

 

RP

---------

 

In debat over Israel en de media (1)

IMO Blog, 2012

Afgelopen zondag was ik te gast in het debat café van de Liberaal Joodse Gemeente in Amsterdam. Ik ben niet zo iemand van openbare debatten, heb daar dus geen ervaring in, maar voelde me wel een beetje vereerd dat ze me vroegen, samen met oud NRC-journalist Hans Moll, om over de berichtgeving van de media, de NRC in het bijzonder, over het Israelisch-Palestijns conflict te praten. Hans Moll had vorig jaar een kritisch boek geschreven over zijn ervaringen bij de NRC over met name de islam en het Midden-Oosten conflict. Zelf deed ik een paar jaar geleden een onderzoek naar de berichtgeving in NRC en werkte daarna nog mee aan eenonderzoek naar de NOS berichtgeving over Israel en de Palestijnen. Men had ook de NRC uitgenodigd maar die wilden niet, en nu was de derde spreker iemand die bij een onderzoek van de UvA betrokken was, dat enigszins afwijkende uitkomsten had als mijn onderzoek en het boek van Moll.

We hielden elk een presentatie waarin we onze onderzoeken en bevindingen kort presenteerden. Ik legde uit dat ik meer dan 200 artikelen op acht verschillende criteria had beoordeeld, en een meerderheid van de artikelen gekleurd bleek te zijn ten nadele van Israel. In al deze artikelen klinkt impliciet danwel expliciet de mening van de krant door en is men bevooroordeeld ten opzichte van Israel. Dat kan zijn door Israelische bronnen met meer scepsis te behandelen (volgens Israel 'zou'...), door het gebruik van negatieve kwalificaties bij Israelische leiders (havik, ultra nationalistisch) of door pas in de derde of vierde alinea te vermelden dat een Israelisch bombardement in reactie kwam op Palestijnse raketten.

Lees meer: http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000649.html

 

In debat over Israel en de media (2)

IMO Blog, 2012


Hans Moll begon zijn presentatie met een filmpje waarop een belangrijke leider van de Moslim Broederschap, Al Qaradawi, opriep de Al Aqsa Moskee te bevrijden. Hij stond op het Tahrirplein voor een grote menigte die enthousiast op zijn woorden reageerde. In de media werd een heel ander beeld van de demonstraties op het Tahrirplein gegeven, en stonden jonge, vaak westerse demonstranten daar leuzen tegen Mubarak te scanderen. Wanneer er al aandacht was voor dergelijke opruiende taal van radikale moslims, dan werd benadrukt dat zij maar weinig mensen trokken. De algemene tendens was dat de radikale moslims een kleine minderheid vormden waar we ons geen zorgen over hoeven maken.

Ook voor Palestijns extremisme heeft de NRC geen aandacht, aldus Moll. Toen de aan Shas verbonden rabbijn Ovadia Yosef zei dat de vijanden van Israel, waaronder Abbas, dood moesten, stond dit op de voorpagina van de NRC. Maar wanneer Palestijnse leiders en geestelijkendergelijke taal bezigen, wordt dat genegeerd. Voorts haalde hij een voorbeeld aan van een onderzoek naar moslims, waaruit blijkt dat zij in meerderheid niet anti-Westers zijn. De onderzoeker, Esposito, was echter behoorlijk omstreden. Moll sprak de betreffende redacteur aan en vroeg waarom men niet vermeldde dat er de nodige kritiek op de onderzoeker was, waarop die zei 'ja, onder neo-cons ja'. Met andere woorden: als alleen zogenaamde neo-cons ergens kritiek op hebben kunnen we dat als krant niet echt serieus nemen. Er bleek bij de NRC nogal veel als 'neo-con' te worden afgedaan.

Lees meer: http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000650.html

 

In debat over Israel en de media (3)

IMO Blog, 2012


De vraag wat objectieve berichtgeving is, is niet zo makkelijk te beantwoorden. Zowel Hans Moll als ik wezen erop dat de krant ook bronnen en informatie van de andere kant moet geven, en die even serieus had moeten behandelen. (Zo heeft men in de berichtgeving over wat de Gaza Strookwel en niet binnenkomt niet één keer informatie van de Israelische overheid of de instantie die daar over gaat, COGAT, gebruikt. Men baseerde zich slechts op VN-bronnen.) Dan hebben de lezers tenminste de beschikking over informatie van beide kanten, en kunnen vervolgens zelf een oordeel vormen. Nu geeft de krant je die gelegenheid vaak niet omdat slechts informatie van één kant en met één bepaalde strekking wordt gegeven.

De discussieleider vroeg ons hoeveel contekst we meenden dat nodig of gewenst is, en bij ieder artikel, of kan men over een zaak een keer wat uitgebreider berichten en volstaat dat dan? En hoever moet je teruggaan in de tijd? Er was geen ruimte om daar in detail op in te gaan, net zoals er ook geen ruimte was om de onderzoeken van mij en Schaper onder de loep te nemen en precies na te gaan hoe de resultaten tot stand zijn gekomen. Het ligt echter voor de hand om waar de 'nakba' van Palestijnse kant wordt beschreven, ook Israels kant toe te lichten en die niet als oud en achterhaald af te doen zoals gebeurde, terwijl het Palestijnse narratief kritiekloos wordt weergegeven. En wanneer de vluchtelingen worden besproken, zou de krant wel eens mogen uitleggen dat er voor de Palestijnse vluchtelingen andere criteria gelden, en de UNRWA een ander, veel beperkter mandaat heeft dan de UNHCR, maar voor veel minder vluchtelingen toch ongeveer evenveel uitgeeft.

Vanuit de zaal kwamen vooral kritische vragen en opmerkingen over het onderzoek van Schaper. Men meende, net als Moll overigens, dat dit onderwerp zich niet leent voor een dergelijke kwantitatieve methode. Ik kan moeilijk beoordelen of dat principieel zo is, maar in dit geval denk ik dat het zeker nadelen had. Naast de al genoemde nadelen vielen me meer subjectieve zaken op. Zo werden in de handmatige en automatische inhoudsanalyse een aantal zoektermen gebruikt. In de bijlage zijn die weergegeven, en staat toegelicht:

Lees meer: http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000651.html