maandag 24 september 2012

Palestijnse regeringskrant: "Israel erger dan de Nazis"

 

Uit een Palestijnse regeringskrant:

 

"It looks like the Palestinian National Authority is simultaneously facing war on a number of fronts...

Among the volatile topics is the insane settlement enterprise that the Netanyahu government continues, using racist settlers, who behave more like wounded and mad wolves aroused by the smell of blood, and whose actions against our people are more loathsome than any Zionist story about the Nazi Holocaust."

[Al-Hayat Al-Jadida, Sept. 6, 2012]

"Members of the Jewish religion must awaken from the coma of historical distortion, which was fabricated by the Zionist movement and world capitalists, the very same [capitalists] who wheel and deal in the Nazi and Fascist slaughter of Jews during WWII.  Since what they (i.e., the Jews) are doing in Palestine against the Palestinian Arab people is more dangerous and criminal than what Hitler's Holocaust brought on the Jews and the nations of the world of the 1940s."

[Al-Hayat Al-Jadida, Sept. 18, 2012]

"The Al-Quds Open University branch in northern Gaza screened the documentary film Two Holocausts with director Dr. Suwailam Al-Abbasi and other film participants attending.  Also attending was the University Vice President for Gaza Affairs, Dr. Jihad al-Batsh... who declared that the film is an attempt to appeal to the viewer's conscience by presenting the main cases of slaughter perpetrated by the occupation's gangs against the Palestinian people.  Al-Batsh added that the film shows that Israel and the Zionist movement are doing to the Palestinian people what Nazi Germany did to the Jews, in the same way, but in a more despicable manner."

[Al-Hayat Al-Jadida, Sept. 20, 2012]

 

Holocaust ontkenning is algemeen in Palestijnse media en onder geestelijken, zie bijvoorbeeld: Palestinian Media Watch has documented PA Holocaust denial and distortion.

Het vreemde is dat men soms in een moeite door de Holocaust ontkent en beweert dat Israel hetzelfde met de Palestijnen doet, soms erachteraan dreigend dat de Joden nog een ware holocaust te wachten staat. Hoe dan ook is een en ander niet echt in overeenstemming met de tegenover het westen geuite wens tot vrede. Maar daar worden de Palestijnen zelden echt op aangesproken.

 

RP

 

Bron: PMW 

 

maandag 17 september 2012

De Palestijns land verdwijntruc

 
Hieronder een sterke repliek op de Palestijnse propagandakaartjes die geregeld opduiken. Je hebt ze wellicht weleens gezien. Vier kaartjes, het eerste nagenoeg groen, het laatste nagenoeg wit. Ze moeten laten zien hoe binnen een eeuw tijd de Palestijnen hun land kwijt raakten aan de landhongerige zionisten, die het stukje bij beetje inpikten.

In werkelijkheid laten de vier kaartjes echter totaal verschillende zaken zien. Zo is op het eerste kaartje te zien hoeveel land in het mandaatgebied Palestina in prive bezit was van Joden. Ander prive bezit (van lokale Arabieren, van Arabieren uit andere landen, van de kerk, etc.) is niet ingetekend. Land dat niet in prive bezit was en dus onder de mandaat autoriteiten viel, evenmin. Overigens is lang niet al het Joodse prive bezit van grond ingetekend. Het tweede kaartje laat het delingsplan zien. Een plan van de VN uit 1947 dat door de Arabische staten en de Palestijnen werd afgewezen, waarna zij een oorlog begonnen om te verhinderen dat het toch zou worden uitgevoerd. Het derde kaartje toont de situatie na die oorlog, maar het groen van de Westbank en Gazastrook verhult dat deze gebieden geen Palestijnse staat vormen, maar door respectievelijk Jordanië en Egypte zijn veroverd. Op het vierde kaartje ten slotte zijn slechts het A-gebied onder de Oslo Akkoorden en de Gazastrook nog groen. In dit gebied hebben de Palestijnen volledige autonomie gekregen. Dit is in feite het enige groen in alle kaartjes dat voor gebied onder Palestijnse controle staat; al het andere groen betekende wat anders.

 

Het is een sluw staaltje propaganda, omdat onze hersenen het groen en het wit in alle kaartjes gemakkelijk verbinden en dus in een oogopslag 'zien' hoe de Palestijnen zowat al hun land zijn verloren. Dat met name het groen in alle kaartjes voor wat anders staat wordt niet opgemerkt, en dus ook niet dat de Palestijnen in werkelijkheid voor het eerst in al die tijd de controle hebben over het overgrote merendeel van hun eigen bevolking.

Ik had zelf al eerder over deze kaarten geblogd, evenals diverse anderen, maar niemand heeft ze zo helder en trefzeker doorgeprikt als Yaakov Lozowick. 

 

Zie ook:

IMO blog: Palestina op de landkaart

Ami Isseroff: Palestinian Loss of Land

 

RP

------------- 

 

The maps of disappearing Palestine

http://yaacovlozowick.blogspot.co.il/2012/07/the-maps-of-disappearing-palestine.html 

 

I know, I know, I keep saying this blog is dormant, but apparently it isn't fully dead.

Anyone who deals with the Israel-Palestine conflict will probably have come across the nasty four-map series purporting to show how Israel is eliminating Palestine step by step. Recently some fellow in the NY area hired space on local billboards to expose them to commuters. I contacted him and asked if he'd be willing to listen to a critique; when he said he would I sent him the following analysis. You can see his brief response - and mine - at the end.

According to what I've read on Mondoweiss, you seem to be of the opinion that the series of four maps showing the disappearing Palestinian presence in what was once Mandatory Palestine are factually accurate. I suggest we take a closer look.

 

There are various problems with the series, the most obvious being that it compares apples with oranges and also with screwdrivers, meaning that the different maps present different data-sets. Some of the data-sets themselves are inaccurate.

Judging by the picture above, your version of the maps is even more problematic than some of the other versions which are out there. I'll relate to your version as presented on Mondoweiss.

 

First, the map from 1946. Even standing alone without the series, it's misleading in that it contains two distinct types of information. The outline is of the territory controlled by the British, commonly known as Palestine. Being a map of a political entity, however, the whole thing should be the same color, green in this case, since the entire territory was ruled by the British, the white parts and the green. If one wished to show privately owned land under the sovereignty of the British according to ethnic identity, the green would have been replaced by a hodgepodge of colors. Some of the land was owned by Jews, some by Arabs (today we would call them Palestinians), some by Arab absentee landlords of other nationalities (Lebanese, Syrians, Egyptians and so on), some by European churches – Catholic Protestant, Greek Orthodox, Russian Orthodox and others, and finally, the largest section by far would have been land registered by no-one and thus belonging to the government, i.e the British.

 

As far as I can see, your version has omitted the Jewish ownership of property in Jerusalem (where there was a majority of Jews), and in various pockets such as the Etzion Block, Neve Yaacov, settlements on the Dead Sea, Hebron, Safed, Naharia and its hinterland, Kfar Darom in Gaza, and so on. But the main problem with this map isn't its omissions of Jewish property, but rather the implication that any land not owned by Jews was "Palestine". Not true. If it's land ownership you're trying to depict then most of the territory was owned by the British government; if it's political sovereignty then the entire area was British.

 

The second map drops the issue of land ownership, and the series never returns to it. This map is a reasonably accurate depiction of the partition plan adopted by the United Nations on November 29th 1947, with one glaring omission: the Jerusalem-Bethlehem area, which was very clearly not allocated to either side, but designated as a Corpus Separandum. I emphasize: Jerusalem and Bethlehem. So the cartographer has allocated to a notional Palestine a very important piece of territory which it never had.

 

Of course, this map never depicted a reality. At the time it was rejected by all the Arab states which had a vote, and also by the local Arabs themselves who did not generally call themselves Palestinians at the time, but we can agree to call them that now. I'm not going to get into the question of who foiled the UN partition plan, but I think we can agree that all sides played their roles; the Jewish Yishuv, Husseini's Palestinian forces, Kaukji's forces, and the Egyptian, Jordanian, Syrian, Iraqi and Lebanese forces which participated in fighting in territory which had previously been under British rule.

The third map (1949-1967) is misleading in its own way. It depicts Israel in white, and two other un-named territories in uniform green, the same green the first two maps implied had been Palestinian territory. Of course, this does not conform to the historical reality. The Gaza section was controlled by Egypt, not the Palestinians, and rightfully should be defined as Egyptian-occupied Gaza. The larger green section was controlled by Jordan. Jordan annexed it and gave its population Jordanian citizenship, so I don't know if it was legally occupied or not: if so, it's status was probably similar to its status under Israeli rule after 1967: occupied, with settlers from the occupying country. If it wasn't occupied, then it was part of Jordan. (That's the source of the name "West Bank: the western half of Jordan). Either way, it can't be depicted as Palestine.

 

You'll also note that this map shies away from dealing with private ownership, which was the theme of the first map. Had it shown private ownership it would have had to note that some of the territory inside Israel was owned by Palestinians, of course, but that no land inside Jordan was accepted as being owned by Jews, even though in some places their ownership had never been rescinded in anything that might resemble due process.

Finally, the fourth map. For the first time in the series, there is now a type of Palestinian rule – in all of Gaza, and on the West Bank. Let's set aside the distinction between Hamas rule in Gaza and PA rule on the West Bank. Less explicable is the cartographer's decision to pretend that the Palestinian writ runs only in Area A, with nary any mention of the larger Area B sections. As far as I understand the history, this map doesn't show a rump area of Palestinian rule, but on the contrary, it shows the emergence, for the first time ever, of a new entity, of and for Palestinians. Not a disappearing Palestine, but an emerging one!

 

I suppose you may say I'm quibbling, and that in a territory which had a minority of Jews 150 years ago, there has emerged a state of foreigners which has thwarted the emergence of a state of the original population. This, of course, is true. The tragedy of the Israeli-Palestinian conflict is that both sides are right, and both have legitimate claims on the same tiny piece of land. Most of us think that the only way to resolve the conflict is for each side to reconcile itself to the loss of important parts of the territory so that the other side will have room for their national state. As to why this hasn't yet happened, you and I probably disagree. We may also not agree on the details of how the partition ought to be done. Yet those are legitimate issues which need to be resolved in negotiations.

 

The maps you've published, on the other hand, tell a different story: that Israel is purposefully pushing out the Palestinians so as to have the entire land for itself. This is not true, which explains why in order to make the claim the maps need to be so sloppy with the facts.

Finally, a note on projection. I never cease to be surprised by Americans, Canadians, Australians or New Zealanders who feel they have a moral right to condemn the Jews for migrating to another land and pushing aside the natives. Surely the Jewish case for moving to the land of their history is vastly better than the case of Europeans moving to continents they had no history in. Over time, however, I've begun to notice that such critics of the Jews assume, perhaps subconsciously, that the behavior of the Jews must by necessity follow the pattern of their own forebears: total dismissal of their common humanity with the natives they're pushing aside, followed by near-total dispossession. This, however, is a complex of the critics, and has very little to do with the Jews.

Sincerely,

Yaacov

 

HC's response:

In any format the bottom line is irrefutable - the Palestinian people have lost most of their homeland.

 

My response (and the end of our conversation)

 

And equally irrefutable: the Jews finally have it back.

 

Now, either they find a way to partition it, or one side will be without. Partition seems to me vastly better, but the possibility that the Jews need to do without is unacceptable

 

vrijdag 14 september 2012

De dreiging van Israel of de dreiging van Iran (IPI)

 

Door Wouter

Koos van der Bruggen van de Commissie Davids, die de Nederlandse positie in de Irak oorlog onderzocht, schreef vorige week een opiniestuk in Trouw onder de titel "Israël kan ongestoord een aanval op Iran voorbereiden". Zijn strekking is dat een dreigende Israelische aanval op de Iraanse atoominstallaties voorkomen moet worden door druk op Israel uit te oefenen.

Van der Bruggen wijst op parallellen tussen de inval in Irak in 2003 en een mogelijke aanval door Israel op Iran in de nabije toekomst. Die parallellen zijn er natuurlijk, maar minstens zovele verschillen. In Israel wordt alleen een gerichte aanval op atoominstallaties overwogen, geen invasie of grootschalige bombardementen die tot veel burgerdoden zouden leiden. De Verenigde Staten werden door Irak niet rechtstreeks bedreigd, terwijl het regime in Iran al jaren openlijk het einde van de Joodse staat bepleit en nastreeft, zowel mondeling als door wapenleveranties en financiële steun aan Hezbollah en Hamas, twee terreurgroepen die Israel al meermaals hebben aangevallen middels bomaanslagen en raketbeschietingen. Israel zal, indien het daadwerkelijk tot aktie overgaat, dan ook geen diplomatieke steun van de wereldgemeenschap afwachten, maar zich beroepen op zelfverdediging en een preventieve aanval uitvoeren op strategische lokaties waar Iran aan haar nucleaire programma werkt. Als Iran eenmaal een atoombom heeft, zal het immers te laat zijn. Andere middelen zijn al geprobeerd, zoals diplomatieke druk via de internationale gemeenschap, die na een eindeloze reeks onderhandelingen uiteindelijk sancties heeft ingesteld tegen Iran (met beperkt resultaat, omdat met name Rusland en China op dit punt dwarsliggen). Ook zal Israel waarschijnlijk, al dan niet samen met de VS, achter de Stuxnet computerworm zitten die in 2010 Iraanse atoominstallaties saboteerde, en achter aanslagen die sinds 2010 worden gepleegd op Iraanse atoomgeleerden en installaties.

Men hoeft weinig illusies te hebben over enig gezond verstand van het Iraanse regime, dat het zou kunnen doen afzien van de productie of het gebruik van kernwapens. Deze week nog weet Achmadinejad zelfs de droogte die zijn land teistert aan een sinister complot door de vijanden van het islamitische regime, en zijn verlangen om "het zionistische regime uit de pagina's van de tijd te wissen" is bij herhaling luid verkondigd. Het antisemitisme, van oudsher niet sterk aanwezig in het land, krijgt al jaren ruim baan van het regime, met Holocaust ontkenning door de regeringsleider zelf en bizarre complottheorieën die via boeken en tv-programma's worden verspreid.

Over een mogelijke Israelische aanval (al sinds 1993 zou Israel maatregelen treffen om dit mogelijk te maken) wordt al jaren gespeculeerd in de media, en ze is door commentatoren ook al meermaals voorspeld, met verschuivende deadlines zoals onheilsprofeten die het einde van de wereld voorspellen. (Dat geldt ook voor het moment waarop Iran over de atoombom zou beschikken.) Of die aanval er komt, is nog zeer de vraag, want ook Israel ziet de risico's ervan, zoals een tegenaanval door Iran met lange afstandsraketten of via haar vazal Hezbollah, die sinds 2006 weer een groot wapenarsenaal heeft opgebouwd in Libanon. Of het risico dat andere landen zich aan de kant van Iran zouden scharen en het ontaardt in een regionale oorlog.

Een aanval zou bovendien het gevaar niet echt elimineren maar alleen het atoomprogramma met enige jaren vertragen. Waarschijnlijk heeft men zowel diplomatieke en logistieke steun van de VS nodig, als stilzwijgende toestemming van een of twee Arabische buurlanden om over diens grondgebied te vliegen. Dat Israel dreigt met een dergelijke aanval kan ook erop duiden dat men deze juist niet gaat uitvoeren. Aan eerdere aanvallen op atoominstallaties in Irak en Syrië werd immers geen enkele ruchtbaarheid gegeven.

Van der Bruggen doet schamper over een vermeende dubbele moraal van Israel, dat zelf wel over kernwapens beschikt maar dit verzwijgt en hierop ook vrijwel niet zou worden aangesproken. Israel is echter het enige land waarvan het blote bestaansrecht wordt ontkend door veel andere landen, en dat meermaals met vernietiging is bedreigd door haar buren. Als er één land is waarvan het gerechtvaardigd of tenminste begrijpelijk is dat het kernwapens bezit, is het Israel wel. Zelf heeft het nooit gedreigd andere landen te vernietigen. Het is een gotspe te suggereren dat haar kernwapens "wellicht een van de belangrijkste redenen voor de mogelijke nucleaire ambities van Iran", zijn zoals Van der Bruggen doet.

Dat Israel een recht heeft op zelfverdediging, zonodig via een preventieve aanval op atoominstallaties, staat voor mij buiten kijf. Of dat verstandig is en of andere, minder risicovolle opties nog kansen bieden om Israels voortbestaan te verzekeren is een andere vraag. Het oordeel van een Commissie Davids zal echter de minste van Israels zorgen zijn.

vrijdag 7 september 2012

Stemwijzer Israel-Palestina 2012

 
 

Standpunten van de Nederlandse politieke partijen over het Israelisch-Palestijns conflict

Vorige week plaatste Een Ander Joods Geluid een Israel & Palestina Stemwijzer op haar website, om de diverse verkiezingsprogramma's op dit onderwerp te vergelijken en haar eigen standpunten aan te geven. Een goed idee, maar wij misten enkele punten in het overzicht, waaronder de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen en de Palestijnse opruiing. We presenteren daarom hieronder onze eigen negen stellingen, met de standpunten van de voornaamste elf partijen en eronder onze eigen mening.

Voor zover de verkiezingsprogramma's niets vermelden over sommige stellingen, is uitgegaan van eerdere uitspraken, gevoerd beleid en stemgedrag in de Tweede Kamer door de partijen. Op de CIDI website staan de standpunten uit de verkiezingsprogramma’s. Ook is op CIDI-TV het verkiezingsdebat te zien en horen.

V = eens / X = oneens / O = onduidelijk of onbekend (NB: bij stelling 3 zijn de posities van CU en D66 abusievelijk verwisseld!)

Israel-Palestina stemwijzer ~ IPI

(Klik op de tabel voor een betere weergave!)

Standpunten IPI:

1. Er moet (bij voorkeur) een tweestatenoplossing komen.

Daar zijn wij het zeker mee eens, daar dit de enige oplossing van het conflict is, die internationaal breed wordt gedragen en die recht kan doen aan het streven van beide volken in het gebied naar nationale soevereiniteit. Deze oplossing wordt ook door een meerderheid van de Israeli's en een (grote) minderheid aan Palestijnse kant gesteund, al kan men het moeilijk eens worden over de uitwerking ervan.

2. Er moet meer druk op Israel worden uitgeoefend om de nederzettingen niet meer uit te breiden/ te ontmantelen, de afscheidingsbarrière af te breken en evt. nog andere concessies, bijvoorbeeld door opschorten associatieverdrag of andere economische en/of diplomatieke sancties.

Aan beide kanten is veel verzet tegen sommige concessies die voor een vredesakkoord noodzakelijk zijn. Belangrijk is om de compromisbereidheid aan beide kanten te versterken. Dat zal alleen lukken als de leiders en volksvertegenwoordigers aan beide kanten hun achterban oproepen tot een vreedzaam compromis en rijp maken voor concessies. Druk uitoefenen zal alleen helpen als duidelijk is dat die op beide kanten wordt uitgeoefend en beiden tot concessies worden gemaand. Eenzijdige druk op alleen Israel zal averechts werken en voedt het sentiment dat men er alleen voor staat en daarmee ook nationalistische tendensen.

3. Nederland moet het streven naar een onafhankelijke Palestijnse staat zonder meer steunen, bijvoorbeeld door de unilaterale stappen van de PA in VN verband te steunen.

De unilaterale stappen van de PA zijn in strijd met de Oslo Akkoorden en een poging om vredesonderhandelingen met Israel te omzeilen door via de Verenigde Naties hun eisen ingewilligd te krijgen zonder zelf concessies te hoeven doen. Ze zullen daarom niet tot vrede leiden. Nu al steunt de VN via allerlei organen teveel eenzijdig de Palestijnse positie, en gaat daarbij soms zelfs in tegen de tweestatenoplossing.

4. Er moet met alle partijen, dus ook met Hamas worden gepraat, en Israel moet onder druk worden gezet om ook met Hamas te praten.

Hamas is niet bereid tot een vredesakkoord, het erkennen van Israel of het opgeven van terreur en aanslagen op burgers, zoals men keer op keer in duidelijke bewoordingen laat weten. Met Hamas zou pas gepraat kunnen worden als het voldoet aan de drie eisen van het Midden-Oosten Kwartet: een einde aan het geweld, erkenning van Israel en acceptatie van de akkoorden die gesloten zijn tussen de PLO en Israel. Tot dan valt er weinig te praten, en leiden contacten met Hamas alleen maar tot het legitimeren van deze terreurgroep, waardoor haar positie wordt versterkt tegenover de gematigder groeperingen.

5. Nederland moet Jeruzalem erkennen als hoofdstad van Israel, en er ook zijn ambassade vestigen.

Ook als Oost-Jeruzalem in het kader van een vredesakkoord verdeeld moet worden, is het duidelijk dat West-Jeruzalem bij Israel hoort en zal blijven. Jeruzalem is sinds 1949 door de Israelische regering als hoofdstad aangewezen, en dat dient internationaal erkend te worden. Er is dan ook niets op tegen hier de ambassade te vestigen. Wel zien de drie partijen die hier voorstander van zijn Jeruzalem als 'ondeelbare' hoofdstad van Israel. Daar zijn wij het niet noodzakelijk mee eens. Als de strijdende partijen het onderling eens kunnen worden over een werkbare deling tussen het overwegend Arabisch en het overwegend Joods bevolkte deel, of over een gemeenschappelijk beheer van de oude stad en heiligdommen, dan kunnen wij ons daar goed in vinden.

6. De Palestijnse vluchtelingen (en hun miljoenen nakomelingen) kunnen niet terugkeren naar Israel.

Massale 'terugkeer' van Palestijnse vluchtelingen en hun nakomelingen naar Israel is in strijd met de beoogde tweestatenoplossing en daarom uitgesloten. Er is in het internationaal recht geen 'recht op terugkeer' voor deze mensen, en voor hen zouden dezelfde criteria en dezelfde definitie moeten gaan gelden die sinds 1948 voor alle vluchtelingen uit andere conflictgebieden ook gelden.

7. Nederland moet Israel internationaal steunen, de relaties intensiveren en desnoods een afwijkend standpunt innemen in Europees verband.

Nederland en Israel hebben van oudsher goede banden, die voor de Joodse staat van belang zijn, mede vanwege haar moeilijke positie in de VN en isolering in de regio. Vanwege de houding en boycot van het Arabische en islamitische blok komt Israel voor een aantal posities niet in aanmerking en wordt vaak eenzijdig en hard veroordeeld in de Algemene Vergadering, de Mensenrechtenraad en andere gremia. Naast de niet gebonden landen zijn ook EU landen steeds kritischer. Nederland dient Israel te steunen wanneer zij eenzijdig wordt bekritiseerd of zelfs gedemoniseerd, in VN verband en ook binnen de EU. Tegelijkertijd is kritiek op het Israelische beleid soms terecht en dient Nederland haar goede betrekkingen met dit land aan te wenden om zaken voor elkaar te krijgen die de vrede bevorderen.

8. Oost Jeruzalem is bezet Palestijns gebied waar Israel geen recht op heeft en niet mag bouwen.

Volgens het VN-delingsplan van 1947 moest heel Jeruzalem en omgeving, waaronder Bethlehem, een aparte status krijgen en onder internationaal bestuur komen. Oost Jeruzalem is dat deel van Jeruzalem dat tijdens de gevechten in 1948 door Jordanië werd bezet en waaruit toen de Joodse bevolking werd verdreven. De gehele oude stad met de Joodse wijk, de Klaagmuur en tientallen synagoges kwam onder Jordaans bestuur en werd verboden gebied voor Joden, evenals de Joodse begraafplaats op de Olijfberg. De meeste synagoges en vele graven werden vernield en de stad werd ge-Arabiseerd. Grote delen van Oost Jeruzalem, waarvan Israel de gemeentegrenzen fors vergrootte na 1967, zijn nu echter overwegend Arabisch en de inwoners voelen zich vaak Palestijns, al geeft een meerderheid te kennen liever in Israel dan in een Palestijnse staat te willen leven. Waar Israel mag bouwen en waar niet en wat de toekomstige status van Oost Jeruzalem zal zijn dient in onderhandelingen te worden geregeld.

9. Nederland moet meer druk uitoefenen op de Palestijnse Autoriteit en andere Palestijnse organisaties om Israel eenduidig te erkennen (als Joodse staat) en te stoppen met het verheerlijken van geweld en terrorisme.

Terwijl de nederzettingen vaak als obstakel worden genoemd en ieder uitbreidingsplan uitgebreid in het nieuws komt, gaat de opruiing in Palestijnse media welhaast ongemerkt aan de meeste journalisten en politici voorbij. De continue verheerlijking van geweld tegen Israelische burgers en het demoniseren van Joden heeft ontegenzeggelijk zijn invloed op de Palestijnse burgers, die in allerhande complotten en de Joodse almacht geloven. Dit staat vrede en een tweestatenoplossing in de weg. Hoewel in Israel ook discriminatie, racisme, en opruijing voorkomen, zijn de Israelische media zeer divers en wordt racisme sterk bekritiseerd en veroordeeld. Tal van kritische organisaties zetten de Palestijnse zaak en Israelisch wangedrag steeds weer op de kaart en krijgen internationaal veel aandacht. Een kritisch geluid aan Palestijnse kant ontbreekt vrijwel geheel. Nederland zou juist dit kritische geluid aan Palestijnse kant moeten bevorderen en antisemitisme en hatespeech fel moeten veroordelen. Bij de projecten die men aan Palestijnse kant steunt moet dit een belangrijk criterium worden.

Zowel Israel als de Palestijnse Autoriteit en de PLO dienen elkaars recht op soevereiniteit en nationale aspiraties te erkennen. Verschillende Israelische regeringen hebben zich voor een tweestatenoplossing en een onafhankelijke Palestijnse staat uitgesproken, al varieerde de overtuiging waarmee dat gebeurde. De PA en PLO hebben beide Israel erkent, maar nadrukkelijk niet als Joodse staat, terwijl ze hun eigen gewenste staat wel als Arabisch en islamitisch definiëren. Ook houden zij vast aan het zogenaamde recht op terugkeer van de vluchtelingen, wat indruist tegen de tweestatenoplossing.

woensdag 5 september 2012

Israel op de stemwijzer (IMO Blog)

 

IMO Blog, 2012

http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000697.html



Naast de Stemwijzer, het Kieskompas en de Stemmentracker (over het gevoerde beleid) zijn er ook nog allemaal alternatieve stemwijzers. Er is een dierenstemwijzer, een reli-stemwijzer, een vredesstemwijzer en vast nog veel meer. De vredesstemwijzer is van IKV Pax Christi en heeft als enige stemwijzer die ik heb gedaan een specifieke vraag over Israel. Ondanks mijn 'helemaal oneens' op de volgende stelling

Nederland moet zich binnen de EU sterk maken voor grotere druk op Israel om te stoppen met het bouwen van illegale nederzettingen in de Palestijnse gebieden.

was mijn uitkomst de SP. Pax Christi gaf bij iedere stelling, heel objectief, een toelichting. Bij deze luidde die:

Israël en de Palestijnen dienen zich, evenals ieder ander, aan de regels van internationaal recht te houden. Israël geniet nu handelsvoordelen bij de EU. IKV Pax Christi pleit ervoor deze handelsvoordelen te gebruiken als drukmiddel op Israël om zich aan het internationaal recht te houden en af te zien van het bouwen van illegale nederzettingen in bezet gebied.

Mijn uitkomst bewijst maar weer eens dat het tegenwoordig onmogelijk is om een rechtvaardigere maatschappij en wereld na te streven zonder Israel onrecht te doen. Als er nog had gestaan: 'Pax Christi pleit ervoor de druk op zowel Israel als de Palestijnen te verhogen zich aan het internationale recht te houden en obstakels voor vrede te verwijderen', waarbij bijvoorbeeld de hate speech en verering van zelfmoordterroristen aan Palestijnse kant werd genoemd als iets dat dient te verdwijnen, dan had ik wellicht met de stelling ingestemd. De nederzettingen bevorderen de vrede niet, maar ik weet ook dat volgens Pax Christi en de hele mikmak aan Israel kritische organisaties ook de oude stad van Jeruzalem met de Klaagmuur en diverse synagoges een illegale nederzetting is die zo snel mogelijk moet worden afgebroken. Het ligt immers over de groene lijn, dus in bezet Palestijns gebied. Bovendien ben ik tegen economische sancties als die niet tegen alle landen waarmee we handelsverdragen hebben (en die dus, in termen van Pax Christi, handelsvoordelen genieten) en die de mensenrechten vaak op nog veel grotere schaal schenden, worden ingezet. Het is immers alleszins begrijpelijk dat dergelijke sancties tegen alleen Israel als zeer onrechtvaardig zullen worden opgevat.

Pax Christi had overigens al een kant en klare tweet voor me klaarliggen:
Ik en @emileroemer zijn het roerend met elkaar eens over vrede&veiligheid. #1 match op de @IKVPaxChristi Vredesstemwijzer goo.gl/fnvbU

Ik heb dat maar niet getweet. 'Roerend eens' is toch niet helemaal de juiste typering voor een match van 80% waarbij ik op een zo cruciaal punt juist het tegenovergestelde vind.

Naast Pax Christi heeft ook EAJG een soort stemwijzer gemaakt, al kun je die niet zelf invullen. Op negen punten worden de verkiezingsprogramma's met elkaar vergeleken en ieder punt wordt door EAJG van commentaar voorzien. Dit commentaar is, vergeleken met de boude beweringen van Hamburger en anderen, opvallend gematigd van toon. Zo pleit men zelfs niet voor opschorting van het associatieverdrag met Israel, waar alle linkse partijen voor zijn, omdat het inconsequent zou zijn om dat dan niet ook te doen met de associatieverdragen met andere landen, en dat laatste zou onze economie en positie teveel schaden. Men stelt daarom het volgende voor:
Er zijn wel andere instrumenten, zoals bijvoorbeeld - maar niet uitsluitend - de jaarlijkse bespreking met Israël in de Associatieraad waarin de EU met meer inzet dan tot heden de mensenrechtensituatie in de door Israël gedomineerde bezette gebieden aan de orde zou kunnen stellen. Politieke partijen zouden de voorhanden zijnde mogelijkheden dienen te inventariseren en vervolgens kunnen aandringen op gebruikmaking daarvan.

Natuurlijk is men evengoed zeer eenzijdig, want de mensenrechtenschendingen door de PA en Hamas blijven onvermeld, laat staan dat men enige druk bepleit om bijvoorbeeld het verheerlijken van geweld tegen Israelische burgers en het demoniseren van Israeli's en Joden door media, imams, politici en anderen in de Palestijnse maatschappij, te stoppen. En natuurlijk pleit men voor praten met Hamas, en wordt de fabel maar weer eens verkondigd dat Hamas heus heel gematigd en redelijk is geworden en zelfs bereid zou zijn tot accepteren van een tweestatenoplossing. Oproepen heel het heilige land te bevrijden en alle Joden te vernietigen worden voor het gemak genegeerd.

Heel Oost Jeruzalem is volgens EAJG bezet Palestijns gebied en het is onredelijk te verwachten dat de Palestijnen Israel erkennen als Joodse staat. Hierover zegt men:
Commentaar Een Ander Joods Geluid: Een Ander Joods Geluid vindt dat onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen in de eerste plaats dienen te gaan over de condities waaronder een volwaardige Palestijnse staat in het leven geroepen kan worden. Eén van de onderhandelingstactieken waarvan de huidige Israëlische regering, onder leiding van Benjamin Netanyahu, zich tegenover de Palestijnen bedient, is om vooraf eisen te formuleren die de agenda voor zulke onderhandelingen belasten met voorwaarden waaraan Palestijnen dienen te voldoen. Een erkenning van Israël als 'Joodse staat' is pas de afgelopen jaren als eis geformuleerd; met deze eis wordt de discussie verlegd.

Vervolgens legt men uit waarom dit voor de Palestijnen onacceptabel is (Arabische minderheid in Israel en het zou het recht op terugkeer van de vluchtelingen uitsluiten). Het getuigt ofwel van grote onwetendheid ofwel een flinke portie chutzpa om juist Israel te beschuldigen van het stellen van voorwaarden vooraf. President Abbas kwam de afgelopen jaren met de ene na de andere voorwaarde voordat er gepraat kon worden. Israel moest eerst een totale bouwstop instellen. Toen er, na de nodige Amerikaanse druk, een gedeeltelijke bouwstop was wilde hij nog steeds niet praten, en kwam pas onder zware Amerikaanse druk kort voor het einde van die bouwstop naar de onderhandelingstafel, om daar meteen aan te kondigen dat de bouwstop verlengd en uitgebreid moest worden voordat er serieus gepraat kon worden. Amerika deed zijn best, er was sprake van een verlenging van drie maanden en een of ander compromis rond Jeruzalem, maar Abbas gaf meteen te kennen dat dat niet voldeed. Later kwamen daar ook nog eisen bij als dat Israel op voorhand moest toezeggen dat de pre-1967 wapenstilstandslijnen de grens zouden worden en dat Israel alle Palestijnse gevangenen moest vrijlaten.

Voor al deze zaken geldt natuurlijk precies wat EAJG hierboven zegt: het is een taktiek die de onderhandelingen bemoeilijkt, zo niet onmogelijk maakt, omdat de ander onmogelijk aan al deze eisen kan voldoen. Het zou de Israelische onderhandelingspositie natuurlijk enorm verzwakken als men van tevoren al zulke cruciale eisen inwilligt, zonder er iets voor terug te krijgen. Wat wel fair is, is dat beide een soort basis verklaring afleggen waarin ze het bestaansrecht en de nationale aspiraties van de ander erkennen en respecteren. Dat helpt het noodzakelijke vertrouwen te kweken voor vruchtbare onderhandelingen. Maar dat is nou net waar EAJG tegen is: de erkenning van Israel als staat waar het Joodse volk zelfbeschikking heeft.

Volgens EAJG moet het vluchtelingenprobleem in de onderhandelingen worden geregeld, en zou erkenning als Joodse staat daarop vooruit lopen. Daarmee zegt men eigenlijk dat de vraag of er in de toekomst nog een staat mag zijn waar de Joden zelfbeschikking hebben, een kwestie van onderhandelingen is. Men weet natuurlijk ook wel dat Israel niet met de eigen opheffing gaat instemmen, en inwilliging van de eis dat de vluchtelingen en hun miljoenen nakomelingen naar Israel kunnen 'terug'keren, komt daar wel op neer. EAJG spreekt zichzelf bovendien tegen, door te beginnen met de stelling dat de tweestatenoplossing de meest duurzame en wenselijke oplossing is van het conflict. Men meldt daarbij meteen dat de nederzettingen die oplossing in de weg staan, maar noemt geen enkel obstakel van Palestijnse kant. Het is me weleens eerder opgevallen dat veel mensen het over een tweestatenoplossing hebben maar dan niet twee staten voor twee volken bedoelen, een Joods Israel naast een Arabisch Palestina (met uiteraard gelijke rechten voor minderheden die in beide landen wonen), maar een Arabisch Palestina en een Israel dat niet Joods mag zijn. Het argument is dan altijd dat dat Joodse karakter discriminatoir is ten opzichte van de Arabische minderheid, dit ondanks het feit dat in Israel minderheden een betere positie (en nagenoeg gelijke rechten) hebben dan in alle Arabische landen. Moedwillig lijkt men ervan uit te gaan dat Joods gelijk staat aan 'Joods religieus' en zelfs 'theocratisch', ondanks het feit dat de Joden zich nadrukkelijk ook als volk definiëren.

Het stuk van EAJG klinkt misschien redelijk en gematigd, maar als je goed leest valt dat helaas vies tegen. Je kunt de standpunten van de verschillende partijen zonder eenzijdig commentaar ook vinden bij het CIDI. Ook op IPI komt nog informatie hierover.

Ratna Pelle
 

Het bloedbad van de Vrolijke Spelen: München 1972

 
Omdat het vandaag precies 40 jaar geleden is, nog 1 keer het verhaal van München 1972.
 
Zie ook:
____________________________________________
 

http://www.sportgeschiedenis.nl/2012/09/04/het-bloedbad-van-de-vrolijke-spelen.aspx

Het bloedbad van de Vrolijke Spelen

Door Micha Peters   4-9-2012 

 

De Olympische Spelen van München veranderden binnen enkele uren van een volksfeest in een bloedbad. Op een vroege septembermorgen in 1972, morgen exact 40 jaar geleden, gijzelden Palestijnse terroristen elf Israëlische sporters en begeleiders. Uiteindelijk kwamen alle gegijzelden om. Na een dag pauze gingen de Spelen gewoon weer door. Sommige Nederlandse sporters gingen vroegtijdig naar huis, maar de meeste atleten besloten om te blijven.

Van 26 augustus tot 5 september deed 's werelds grootste sportevenement in Műnchen zijn koosnaam van Vrolijke Spelen alle eer aan. Na de door nazi's bezoedelde editie van 1936 in Berlijn, boden de Spelen van München de Duitsers een mooie kans om de rest van de wereld te laten zien dat ze ook tot positieve dingen in staat waren. 

Gijzeling

Op 5 september werd het sportfeest echter bruut verstoord, toen vroeg in de ochtend acht Palestijnen van het Jordaanse terreurnetwerk Zwarte September het Israëlische onderkomen in het Olympisch Dorp overvielen. Daarbij werden worstelcoach Mosje Weinberg en gewichtheffer Yosef Romano vermoord. De gijzelnemers eisten onder meer de vrijlating van enkele honderden Palestijnen uit de Israëlische gevangenis. Nadat de minister-president van Israël, Golda Meïr, had aangegeven niet op de eisen van de gijzelnemers in te zullen gaan, restte de Duitse politie niets anders dan een gewapend ingrijpen.

Na een zenuwslopende dag escaleerde de zaak 's nachts volledig. De Duitse politie ging over tot een bevrijdingsactie van de Israëliërs, die compleet mislukte. Mede door blunders van de Duitse politie kwamen uiteindelijk alle gegijzelde Israëliërs om. Ook vijf terroristen en één politieman kwamen om het leven. 

De Spelen weren stopgezet en tijdens een herdenkingsdienst in het Olympisch Stadion verkondigde de voorzitter van het IOC, Avery Brundage: 'The Games must go on'. Wel zouden de Spelen zo sober mogelijk doorgaan. De NOS haakte hierop. Overdag werden alle directe uitzendingen uit München geschrapt. Er werden enkel nog 's avonds samenvattingen van de Spelen uitgezonden. Radiozender Hilversum 3 hield het olympisch nieuws nog wel rechtstreeks bij, maar op een ingehouden toon.


Eigen keuze

Het Nederlandse Olympische Comité (NOC) besloot dat de Nederlandse sporters zelf moesten kiezen of ze wilden blijven of niet. Dit leidde tot heftige reacties in Nederland. Veel Nederlanders begrepen niet dat de Spelen niet werden gestaakt. De postbode kreeg het toen druk, en moest heel wat boze brieven afleveren bij het hoofdkantoor van het NOC. 'Het NOC is nog harder dan het terrorisme', pende een woedende brievenschrijver.

Hele scholen gingen zelfs over tot actie. 'De overgrote meerderheid van de leerlingen van de Openbare LEAO School te Beverwijk, bijeen in vergadering op 6 september 1972', zo opent een telegram aan het NOC. Hierop volgde een uiteenzetting over hoe belachelijk het was dat een sportfestijn gewoon doorging nadat enkele deelnemers waren vermoord. De bezwaren werden gesteund door goedgevulde handtekeninglijsten, zoals die ook vanuit de rest van het land werden verstuurd.

Zes deelnemers besloten uiteindelijk om de Spelen verder voor gezien te houden. Worstelaar Bert Kops was één van hen. Direct na het gijzelingsdrama zei hij: 'Ik heb veertien dagen lang bijna dagelijks met de Israëlisch worstelaars getraind. We waren hele goede vrienden geworden. Vooral met Mark Slavin had ik veel contact. Nu hij dood is, kan ik minder dan een dag na die verschrikkelijke gebeurtenissen niet zo maar de mat op stappen. Het NOC heeft begrip voor mijn standpunt.

Naast Kops verlieten ook de atleten Jos Hermens en Wilma van Gool, de hockeyers Flip van Lidt de Jeude en Paul Litjens en bokscoach Rienus Krűger de Spelen voortijdig.

Wim Ruska blijft


In tegenstelling tot Kops besloot judoka Wim Ruska om in het Olympisch Dorp te blijven. Ruska won twee gouden medailles: één in de categorie zwaargewicht en één in de open klasse. Daarmee was hij de eerste judoka die gedurende één olympische toernooi twee gouden medailles won. Ruska gaf naderhand aan dat hij de moord op de Israëliërs verschrikkelijk vond. De media creëerde volgens hem veel verwarring: 'Het moeilijke voor ons topsporters was dat iedereen zich ermee ging bemoeien. De pers schreef van alles en nog wat en zette je behoorlijk onder druk.'

Over zijn besluit om door te gaan zei hij: 'Ik had me er twaalf jaar lang intensief op voorbereid en dan zeg je niet, "Oké, ik ga naar huis." Er waren enkelen die dat wel deden. Dat kon ik me op zich wel voorstellen, maar aan de andere kant waren het atleten die toch geen kans hadden op een medaille. Dan is het toch iets makkelijker om ermee te kappen.'

Op 11 september kwam er met de sluitingsceremonie, verricht door de aftredende IOC-voorzitter Brundage, een einde aan de Olympische Spelen in München. Het bloedbad leek alweer vergeten, want ondanks alle beloften was het een allesbehalve sobere aangelegenheid.

Dit artikel staat ook in Het Parool van woensdag 25 juli.

 

dinsdag 4 september 2012

ASN-bank wipte Israel-project maar haalt bakzeil

 

Dat de ASN bank bevooroordeeld is tegenover Israel is natuurlijk niet echt nieuws, maar het werd nu wel pijnlijk duidelijk

Zonder enig bewijs werd een project voor een ECO dorp in de Negev van de site gehaald omdat het op 'omstreden gebied', geclaimd door Bedoeienen, zou komen te staan. Dit bleek onjuist, maar de toezeggingen van de initiator maakten geen indruk.

Nadat CIDI de ASN-bank twee brieven met kaarten en rapporten had gestuurd die bewezen dat Bedoeïenen slechts op 4,55% van de Negev een claim hebben gelegd ging de bank in tweede instantie toch overstag. Ook stuurde CIDI een afschrift van een van de brieven naar de Vereniging Nederlandse Banken. Na vijf weken correspondentie mocht de heer Markus zijn project terugzetten op de website, maar dan onder twee voorwaarden: de heer Markus moest nog eens extra duidelijk stellen dat de belangen van de Bedoeïenen met zijn project niet zouden worden geschaad en bovendien moest hij de uiteindelijke locatie voorleggen aan twee mensenrechtenorganisaties. Aan beide eisen kon de heer Markus gemakkelijk voldoen, omdat hij nooit van plan was geweest de belangen van Bedoeienen te schaden. Dus werd het project weer op de site van de ASN toegelaten.  

 

Goed werk van het CIDI. Het project is hierdoor natuurlijk wel wat achterop geraakt en kan daarom nog wel wat extra stemmen gebruiken. Het is een nobel initiatief dat wil laten zien dat een andere levensstijl en energieverbruik mogelijk en nodig zijn. Stem op: http://voordewereldvanmorgen.nl/Projecten/Ecologische_dorpen_wereldwijd__economie__van_genoeg_

 

RP

------------ 

 

ASN-bank wipte Israel-project maar haalt bakzeil

http://www.cidi.nl/Nieuwsberichten/ASN-bank-wipte-Israel-project-maar-haalt-bakzeil.html

MA 03-09-2012 

 

De ASN-bank looft jaarlijks diverse prijzen uit voor projecten die de wereld een beetje vooruit moeten helpen. Dit jaar dingen er twee projecten in Israel mee. Een van de twee, de vestiging van een Ecodorp in de Negevwoestijn, was in eerste aanleg uit de race gegooid, omdat het dorp op 'omstreden gebied' zou komen, maar de ASN haalde bakzeil… 

 

Dat de ASN-bank kritisch is over Israel is geen nieuws. Zo trok de bank zich destijds terug uit het Veolia-project, de lightrailway die in Jeruzalem werd aangelegd, omdat de rail voor een deel door de West Bank gaat en een nederzetting met de hoofdstad verbindt. Hoewel de lightrail inmiddels rijdt en hij veelvuldig wordt gebruikt door duizenden Arabische inwoners van de stad, trok ASN-bank zich in de voorbereidingsfase terug uit het project omdat medewerking volgens de bank een verkeerd signaal zou afgeven.
De ASN-bank profileert zich graag als maatschappelijk bewust. Een van de initiatieven waaruit dat blijkt, is de ASN-Wereldprijs, beter bekend als 'Voor de Wereld van Morgen', een wedstrijd waaraan mensen kunnen meedoen die een idealistisch project willen opzetten. Vorig jaar won het project Palestine Link de publieksprijs en de daaraan verbonden 10.000 euro. Aan Palestine Link is onder anderen de Palestijn Ibrahim el Baz verbonden, die in het verleden in Nederland is veroordeeld voor wapensmokkel.

'Betwist'
Dit jaar verschenen op de site van 'Voor de Wereld van Morgen' twee projecten in Israel. Een project draaide om een ecodorp dat moest verrijzen in de Negev. De tweede deelnemer is Givat Haviva, een kibboets die onderdeel is van de  Zionistische beweging. Givat Haviva diende een lovenswaardig dialoogproject in voor Joodse en Arabische kinderen. Wat gebeurde met het Ecodorp?
Welnu, zonder waarschuwing vooraf werd het ecoproject in de Negev van de site verwijderd, omdat vestiging in de Negevwoestijn 'omstreden' zou zijn. De initiator van het project Ja'acov Markus vroeg de ASN-bank waarom dat zo was en riep de hulp van CIDI in. Ook stuurde hij de ASN een mail waarin hij stelde dat het nooit zijn bedoeling was om een dorp op te zetten op gebied dat door Bedoeienen geclaimd wordt. De ASN-bank antwoordde, zonder het verder aandragen van bewijs, dat de locatie waarop dit project zou verrijzen 'omstreden' is. Het ging volgens de ASN om gebied dat door Bedoeïenen geclaimed wordt. Helemaal zeker wist de ASN-bank dat niet, maar 'better be safe than sorry'.
Een opzienbarend antwoord, omdat
a. de locatie van het project nog in het geheel niet vast stond
b. Een locatie die genoemd werd als eventuele plaats, na onderzoek van CIDI helemaal niet betwist bleek te zijn
en c. de indiener van het project, de heer Markus, duidelijk te kennen had gegeven dat hij het project nooit op betwist gebied zou laten verrijzen en hij het project wilde opzetten met respect voor 'mens en milieu'. Dus ook voor Bedoeïenen, zoals hij de ASN-bank op het hart had gedrukt.

Toch overstag
De ASN-bank bood in eerste instantie alleen excuses aan over de manier waarop het project was verwijderd. Een terecht excuus, want een bank die zegt de mensenrechten hoog in het vaandel te hebben staan, zou toch tenminste voor verwijdering van het ecoproject eerst wederhoor hebben moeten toegepast, of de indiener op de hoogte moeten stellen van het hoe en waarom van de verwijdering. Ook dat is namelijk een recht.

Nadat CIDI de ASN-bank twee brieven met kaarten en rapporten had gestuurd die bewezen dat Bedoeïenen slechts op 4,55% van de Negev een claim hebben gelegd ging de bank in tweede instantie toch overstag. Ook stuurde CIDI een afschrift van een van de brieven naar de Vereniging Nederlandse Banken. Na vijf weken correspondentie mocht de heer Markus zijn project terugzetten op de website, maar dan onder twee voorwaarden: de heer Markus moest nog eens extra duidelijk stellen dat de belangen van de Bedoeïenen met zijn project niet zouden worden geschaad en bovendien moest hij de uiteindelijke locatie voorleggen aan twee mensenrechtenorganisaties. Aan beide eisen kon de heer Markus gemakkelijk voldoen, omdat hij nooit van plan was geweest de belangen van Bedoeienen te schaden. Dus werd het project weer op de site van de ASN toegelaten. In zijn categorie neemt het momenteel de vierde plaats in, ondanks dat mensen vijf weken lang niet op het project hebben kunnen stemmen. Dus het zou wel zo aardig zijn om dit interessante ECO project een handje verder te helpen. Het kan nog winnen.
Klik hier om het project te bekijken en te stemmen.