vrijdag 28 december 2012

Human Rights Watch over de doden in het Gaza conflict van november

 

Wanneer Human Rights Watch iets in het voordeel van Israel zegt, dan is er blijkbaar echt geen ontkomen meer aan. Het is nou wachten op de vette koppen in de NRC, Volkskrant en Trouw, en de regionale kranten niet te vergeten, en natuurlijk het ANP, dat vast direct een bericht heeft gemaakt van dit opzienbarende nieuws. Okay, na even Googelen kwam ik een paar berichten tegen waarin het HRW rapport wordt genoemd, maar zonder de vermelding van de Hamas raketten die Palestijnse kinderen hebben gedood terwijl die doden aan Israel werden toegeschreven. Dat is opvallend, want dat is juist iets waar de media een rol in speelden door klakkeloos de Palestijnse cijfers en versie van zaken over te nemen.   

 

Zowel de NOS als Nu.nl vermeldden ook het totaal aantal Palestijnse doden, volgens de NOS 169 en volgens Nu.nl 179. Waar die cijfers vandaan komen wordt niet duidelijk, en het is niet uitgesloten dat het werkelijke aantal lager is, omdat deze cijfers waarschijnlijk van Hamas komen. Het Israelische aantal doden dat men geeft is zeker onjuist, namelijk drie terwijl het er vijf waren. Opvallend dat daar nu juist een lager aantal wordt genoemd dan het geval is.

Zie ook de nieuwsbrief Israel en media voor meer info over de berichtgeving tijdens de laatste Gaza crisis.

Uit onderstaand artikel:

In the report Human Rights Watch places blame squarely on terrorists in Gaza for the boy’s death. “Some rockets launched by Palestinian armed groups fell short and struck inside Gaza. On November 16, a rocket that appears to have been launched from within Gaza hit a crowded street in the Gazan town of Jabalya, killing a man, 23, and a boy, 4, and wounding five people.”

Ook in Nederlandse media werd de dood van dit kind aan Israel toegeschreven.

 

RP

--------

 

HRW Confirms Gaza Terrorists Killed Gaza Boy Shown in Iconic Photo of Egypt’s PM and Hamas’s Haniyeh

http://www.algemeiner.com/2012/12/24/hrw-confirms-gaza-terrorists-killed-gaza-boy-shown-in-iconic-photo-of-egypts-pm-and-hamass-haniyeh/

DECEMBER 24, 2012 10:18 AM 8 COMMENTS 

Author: Zach Pontz

 

Human Rights Watch has acknowledged that terrorists killed civilians in Gaza during Operation Pillar of Defense when rockets being fired into Israel fell short.

“Rockets that fell short of their intended targets in Israel apparently killed at least two Palestinians in Gaza and wounded others,” Human Rights Watch said.

The specific case mentioned in the report involves the four year-old boy used as a political tool by Egyptian Prime Minister Hesham Kandil during his visit to Gaza. 

 

Holding back tears, Kandil kissed the boy’s lifeless body as he was presented him by Hamas chief Ismail Haniyeh. Kandil said,”What I saw today in the hospital, the wounded and the martyrs, the boy … whose blood is still on my hands and clothes, is something that we cannot keep silent about.” At the time Israel strongly denied being involved in the boy’s death.

In the report Human Rights Watch places blame squarely on terrorists in Gaza for the boy’s death. “Some rockets launched by Palestinian armed groups fell short and struck inside Gaza. On November 16, a rocket that appears to have been launched from within Gaza hit a crowded street in the Gazan town of Jabalya, killing a man, 23, and a boy, 4, and wounding five people.”

The report, released Monday, accuses terror groups in Gaza of violating the laws of war. It states: “Under the laws of war, parties to an armed conflict are required to take all feasible precautions to protect civilians under their control from the effects of attacks and not to place military targets in or near densely populated areas. Human Rights Watch has not been able to identify any instances in November in which a Palestinian armed group warned civilians to evacuate an area before a rocket launch.”

The report continues: “The rockets launched by Palestinian groups cannot be aimed precisely enough to target military objectives in or near civilian areas. Under the laws of war, such weapons are therefore indiscriminate when used against targets in population centers.”

 

Europa meet rond Israël met twee maten

 

Het is jammer dat je zoiets in het zwaar gereformeerde Reformatorisch Dagblad moet lezen en je een dergelijk geluid in 'gewone' kranten hooguit een enkele keer per jaar in een ingezonden brief tegenkomt. Feiten en analyses ('duiding' met een tegenwoordig populair woord) met een anti-Israel inslag staan door de gehele krant, feiten en duiding vanuit een meer pro-Israel visie verschijnen heel af en toe op de opiniepagina. Zie voor een analyse van het nieuws van de laatste tijd ook: 

 

Richard Donk schrijft:

De veroordeling van de Israëlische goedkeuring om bouwplánnen te maken –want er wordt voorlopig nog geen steen op de andere gemetseld– verliest elke vorm van proportionaliteit als daar geen krachtige veroordeling van de oproep tot vernietiging van de staat Israël op volgt.

In plaats daarvan dreigt de EU met consequenties voor Israël. Het zou interessant zijn om te zien wat er zou gebeuren als de Palestijnse Autoriteit eens met consequenties zou worden geconfronteerd. Misschien komt de onderhandelingstafel dan opeens heel dichtbij.

 

De EU heeft Meshaals woorden veroordeeld, in twee regels aan het einde van een uitgebreide verklaring over wat vooral Israel allemaal fout doet. Het bleef bij mijn weten ook bij een enkele verklaring, terwijl de veroordelingen van de aangekondigde huizenbouw bleven doorgaan. En deze verklaring kwam er op aandringen van enkele landen terwijl liefst vier EU staten ertegen waren. 

 

RP

--------

 

Europa meet rond Israël met twee maten

http://www.refdag.nl/opinie/buitenlandse-zaken/europa_meet_rond_israel_met_twee_maten_1_702001

24-12-2012 13:08 | Mr. Richard Donk

 

Israël heeft zich de toorn van de Europese Unie op de hals gehaald. Nu is dat op zichzelf niets nieuws. De Joodse staat moet het wel vaker ontgelden – en niet alleen in Europa. 

 

Dit keer klonken de veroordelingen uit Brussel echter wel op bijzonder dreigende toon. Brussel beraadt zich op „niet nader gespecificeerde maatregelen" tegen Israël. 

 

De reden van het Europese ongenoegen is gelegen in het feit dat Israël recent goedkeuring verleende voor de planning van de bouw van 3000 nieuwe woningen in Oost-Jeruzalem en op een deel van de Westelijke Jordaanoever – het zogenaamde E1-gebied. 

 

Deze maatregel vormt volgens de EU een ernstige ondermijning van een onderhandelde oplossing van het Israëlisch-Palestijns conflict en brengt de mogelijkheid om een levensvatbare Palestijnse staat te stichten in gevaar.

Toegegeven, in een situatie waarin twee partijen om de tafel zitten om over vrede te praten, zou een dergelijke eenzijdige stap ongetwijfeld een forse provocatie en diplomatieke blunder van formaat zijn. 

 

Israël zag zich echter vorige maand met een eenzijdige stap van de Palestijnen geconfronteerd die vele malen groter is. De Palestijnse Autoriteit vroeg op eigen houtje de status van waarnemend niet-lidstaat bij de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties aan. 

 

Die manoeuvre gaat dwars tegen de afspraken van de Osloakkoorden van 1993 in. Daarin is expliciet afgesproken dat Israël en de Palestijnen door middel van onderhandelingen tot een oplossing van hun conflict moeten komen. 

 

Toen de Palestijnen die stap hadden gezet, klonk er nergens in Europa afkeuring over deze schending van de Osloakkoorden. Sterker nog: een aantal Europese landen stemde voor de betreffende resolutie of onthield zich van stemming.

Hoe men ook denkt over de morele en juridische legitimiteit van de Palestijnse nationale aspiraties, het gaat niet aan die met het zetten van eenzijdige stappen door te drukken. Zeker niet als in een verdrag is vastgelegd dat partijen door onderhandelingen naar een oplossing moeten zoeken. 

 

Natuurlijk zal de Europese Unie, in navolging van de Palestijnse leider Mahmud Abbas, zeggen dat de politieke wil bij Israël ontbreekt om naar de onderhandelingstafel terug te keren. Brussel vergeet dan echter dat de Israëlische premier Netanyahu herhaaldelijk heeft verklaard dat hij direct met Abbas wil overleggen – alleen niet met voorwaarden vooraf. 

 

De indruk dat Europa in dit opzicht met twee maten meet, werd nog versterkt door de oorverdovende stilte die van Brussel bezit nam tijdens het bezoek van Hamasleider Meshaal aan de Gazastrook, anderhalve week geleden. 

 

Voor de ogen van de hele wereld verklaarde Meshaal dat de vernietiging van Israël de hoogste prioriteit van Hamas blijft en dat de beweging niet zal rusten voordat heel Palestina onder islamitisch gezag is gebracht. De EU keek ernaar – en zweeg.

Het is natuurlijk Europa's goed recht om Israël te bekritiseren als daar aanleiding toe is. Israël is een staat als alle staten – met alle fouten die politici kunnen maken. 

 

De wereld heeft altijd de mond vol van de term "proportionaliteit", zeker als het om Israël gaat. Zodra het Israëlische leger één schot lost, roept de internationale gemeenschap al dat Israël disproportioneel optreedt en terughoudendheid moet betrachten.

De veroordeling van de Israëlische goedkeuring om bouwplánnen te maken –want er wordt voorlopig nog geen steen op de andere gemetseld– verliest elke vorm van proportionaliteit als daar geen krachtige veroordeling van de oproep tot vernietiging van de staat Israël op volgt. 

 

In plaats daarvan dreigt de EU met consequenties voor Israël. Het zou interessant zijn om te zien wat er zou gebeuren als de Palestijnse Autoriteit eens met consequenties zou worden geconfronteerd. Misschien komt de onderhandelingstafel dan opeens heel dichtbij. 

 

 

donderdag 27 december 2012

Nieuwsbrief media en Israël - december 2012

 
Vlak voor de kerst verscheen op IPI een media-analyse van de landelijke berichtgeving sinds oktober over het Israëlisch-Palestijnse conflict. Een kortere versie is als digitale nieuwsbrief verspreid (zie hieronder). Wie zich wil abonneren op deze nieuwsbrief kan zich aanmelden via WAARnet.

Israel-Palestina.Info verleent medewerking aan deze nieuwsbrieven, omdat ook wij van mening zijn dat de berichtgeving in Nederland over het conflict te eenzijdig is ten nadele van Israël.


 

Middels deze digitale nieuwsbrief willen we u informeren over actuele zaken rond de beeldvorming en berichtgeving over Israël en de Palestijnen. Wij maken ons zorgen over de vaak eenzijdig negatieve berichtgeving en spreken media aan op onjuistheden. Eerdere nieuwsbrieven kunt u hier lezen. Op de website van stichting WAAR staan tevens enkele uitvoeriger onderzoeken naar de berichtgeving in de media.


dagbladen NL media

Inleiding

  1. Gaza escalatie november
  2. Leon de Winter
  3. Yasser Arafat
  4. Ehud Barak
  5. VN statusverhoging Palestina
  6. Kamerdebat 'muur'


Inleiding

Dit is de tweede nieuwsbrief Media en Israel van de Mediawerkgroep van stichting WAAR en facebookgroep Like for Israel. De belangrijkste gebeurtenissen de afgelopen tijd waren de Gaza escalatie in november (door Israel ook wel Pillar of Defense genoemd) en de Palestijnse statusverhoging bij de VN. Over beide onderwerpen is veel gezegd en geschreven in de media. Wederom is gebleken dat de media zich niet houden aan de eigen maatstaven wat betreft onpartijdigheid, betrouwbaarheid, het verifiëren van bronnen en hoor en wederhoor. Wij betreuren dat ten zeerste, en hopen dat deze nieuwsbrieven zullen bijdragen aan een zorgvuldigere berichtgeving over het Israelisch-Palestijns conflict.

In deze nieuwsbrief zetten we de belangrijkste omissies, fouten en suggestieve berichtgeving op een rij. We concentreren ons daarbij op de berichten die vrij op internet te vinden zijn en op de NOS, al komen ook artikelen uit de papieren kranten soms aan bod.

Deze nieuwsbrief is gebaseerd op een uitgebreidere media-analyse, die u hier kunt vinden:


1. Gaza escalatie november

1611israel-gaza_deadchild

De Gaza escalatie werd ingeluid door de Israelische liquidatie van Hamas leider Achmed Jabari op 14 november, nadat zowel in de dagen als weken ervoor grote aantallen raketten vanuit de Gazastrook waren afgevuurd. Er waren ook een reeks incidenten geweest, waarbij Israelische soldaten binnen Israel werden beschoten of gewond raakten door nabij het grenshek geplaatste bommen, een tunnel vol explosieven was ontdekt, en Israel in reactie met name Palestijnse strijders doodde. De grootschalige media-aandacht begon echter pas op gang te komen door genoemde liquidatie, waarna de Palestijnse raketbeschietingen werden geïntensiveerd en voor het eerst ook raketten op Tel Aviv en Jeruzalem werden afgevuurd. Veel media meldden onterecht dat de escalatie begon met de liquidatie van Jabari zonder aandacht voor de raketten en de gebeurtenissen die eraan vooraf gingen.

Net als bij de Gaza Oorlog was er in de media veel aandacht voor Palestijnse slachtoffers en werd gesuggereerd, soms ook letterlijk geschreven, dat de meeste slachtoffers onschuldige burgers waren. Men baseerde zich daarbij vooral op Palestijnse bronnen. Hoewel de meeste Palestijnse doden terroristen waren (militanten, strijders), was dit allesbehalve het beeld dat de media gaven. Steeds weer werd gesuggereerd, door correspondenten zelf en door Gazanen die aan het woord werden gelaten, dat Israël geen onderscheid maakte en roekeloos burgers beschoot. Vooral dode kinderen kregen veel aandacht, waarbij soms kinderen die door eigen vuur of onder andere omstandigheden waren omgekomen, aan Israël werden toegeschreven.

Zo heeft de Volkskrant op 19 november een artikel onder de kop 'Iedereen is doelwit in Gaza'.In de reportage zegt een Palestijnse arts dat het nog erger gaat worden dan vier jaar geleden, en dat de meeste slachtoffers burgers zijn. Ook Trouw is wat dit betreft behoorlijk gekleurd. In een reportage onder de kop 'Ze nemen iedereen te grazen hier', citeert men een Palestijn:

"Ik kan me helemaal niets voorstellen van hoe die Israëliërs denken", fluistert de 35-jarige Kamal Iznah, die met zijn drie kinderen ook in de Al-Nasr-wijk woont waar het bombardement plaatsvond. "Ze nemen iedereen te grazen: jongetjes, meisjes, vrouwen. Dat is niet te verkroppen."

Vervolgens wordt Israëls versie van de zaak openlijk in twijfel getrokken:

Het mikt naar eigen zeggen op Hamas-leden en gebouwen die met de Hamas-regering te maken hebben, maar van de ruim honderd Palestijnse doden die tot gisteravond waren omgekomen, waren er 24 nog kind.

Bij (op dat moment) 1350 Israëlische luchtoperaties in dichtbevolkt gebied zijn 100 doden waaronder 24 kinderen betrekkelijk weinig. Ook in andere media was er veel aandacht voor de gedode kinderen, en in reportages riepen Palestijnen geregeld wanhopig uit: 'wat heeft dit kind misdaan?' en 'was deze baby soms actief in Hamas?'. Dit zou acceptabel zijn mits men met evenveel nadruk de aantallen strijders zou melden, maar dat gebeurde niet. Koppen en leads bij artikelen melden ofwel het aantal gedode Palestijnen die dag, of specifiek dat er veel kinderen bij waren, maar nooit dat het vooral Hamas strijders waren.

De NOS en Nieuwsuur hadden uitgebreide reportages uit Gaza waarin de indruk werd gewekt dat Israël weliswaar zei zich op Hamas te richten, maar de praktijk heel anders was. Ook legde Jan Eikelboom zelf nog ten overvloede het Palestijnse standpunt uit. De wapensmokkel kreeg nauwelijks aandacht. In een reportage in Nieuwsuur werd kort vermeld dat volgens Israël de tunnels werden gebruikt voor wapensmokkel. Een Palestijn ontkende dat en daarna ging het weer over onschuldige burgers die volgens de NOS waren omgekomen bij het bombarderen van zo'n tunnel. Het staat echter vast dat Hamas duizenden raketten van Iran heeft gekregen, en dat die grotendeels via de poreuze grens met Egypte binnen zijn gesmokkeld.

De NOS en andere media hadden veel aandacht voor extreme reacties in Israël. Naast enkele boze Israëli's die uitriepen dat alle Arabieren maar moesten worden uitgemoord en heel Gaza platgegooid, werd ook verwezen naar een opiniestuk van de zoon van Ariel Sharon en uitspraken van minister Eli Yishai, die eveneens bepleitten heel Gaza plat te gooien. Echter bijna alle ministers en de legertop hebben duidelijk gemaakt dat men gericht Hamas wil treffen en vooral de raketaanvallen op Israël wil stoppen. Bij verreweg de meeste luchtoperaties in Gaza zijn in het geheel geen mensen omgekomen. Ook veel Israëli's vinden het naar dat er onschuldige mensen in Gaza omkomen, maar wijten dat wel vooral aan Hamas.

De NOS sprak ook verschillende keren van 'zware bombardementen', terwijl het om heel gerichte aanvallen ging, vaak op tunnels, wapenopslagplaatsen en raketlanceerinstallaties, die meestal onbemand zijn. Het beeld blijft hangen van moedwillige vernietiging zonder duidelijk militair doel.

Raket afgevuurd vanuit stedelijk gebied in Gazastrook

Raket afgevuurd vanuit stedelijk gebied in Gazastrook

Hoewel Israël openlijk een grondoorlog overwoog en hier uitgebreid over werd gespeculeerd, bleef deze uit en kwam er relatief snel een einde aan deze escalatie. Israël stelde zich inschikkelijk op wat betreft een staakt het vuren en enkele eisen van Hamas werden ingewilligd. Hamas presenteerde zichzelf als grote overwinnaar en ook in de commentaren in de media werd dit bevestigd. Opvallend is daarbij dat het staakt het vuren niet als een Israëlische concessie of daad van goede wil werd neergezet, ondanks het feit dat op het laatst nog een aanslag in Tel Aviv plaats vond en er elders twee Israëlische doden vielen.

De media berichtten ook over de propaganda-oorlog tijdens de escalatie, waarbij de nadruk werd gelegd op de professionele propaganda van Israël, waar de Palestijnen niet aan konden tippen. De NRC had een artikel onder de kop: 'Israël under attack'. De krachtige propaganda van het Israëlische leger, waarin wordt gesproken van de 'indrukwekkende online propagandamachine' van het Israëlische leger. Het artikel lijkt zelf een staaltje propaganda, want die hele 'propagandamachine' bestaat gewoon uit enkele Twitter, Facebook en YouTube accounts waarop het IDF propaganda-boodschappen, filmpjes en infographics plaatste.


2. Leon de Winter

winterblik

Leon de Winter sprak 21 november op een solidariteitsbijeenkomst van Joodse organisaties voor Israël tijdens de Gaza escalatie en haalde een interessante theorie aan over geweld en demografie: in landen waar een hoog percentage van de bevolking de 'fighting age' van 15-30 jaar heeft, is de kans op geweld aanzienlijk hoger dan elders. De Winter zei onder andere:

Wat doen we met Gaza? De Gazanen worden zo erg uitgemoord door de joden van Israël dat hun aantal tussen 1967 en vandaag gegroeid is van 350 duizend tot 1.7 miljoen. Volgens Arabieren en figuren als Gretta en Anja plegen de zionisten genocide in Gaza. Dit is de meest curieuze genocide in de menselijke geschiedenis aangezien dit een vorm van genocide is waardoor de bevolking groeit in plaats van afneemt. Typisch iets voor de joden. Willen het altijd anders doen, ook genocide.

De Gazanen behoren tot de snelst groeiende volken in de wereld. Er is geen hoop voor al die mensen in die zandbak. Ze zullen gefrustreerd en woedend blijven, en al hun armoede en gebrek aan levenslust en gebrek aan toekomstverwachtingen en het gebrek aan plezier en seks en lol en alles wat het leven de moeite waard maakt, aan Israël en de joden verwijten. Houdt u het volgende voor zich, anders word ik hiervoor in de media, die al zo gek op mij zijn, weer aangevallen, maar ik zeg het toch (let op, dit is sarcasme): misschien moet in het geheim een anticonceptie middel aan het drinkwater in Gaza worden toegevoegd.'

De NOS haalde de volgende quotes uit zijn speech:

Dit is de meest curieuze genocide in de menselijke geschiedenis, aangezien dit een vorm van genocide is waardoor de bevolking groeit in plaats van afneemt.

Misschien moet in het geheim een anticonceptiemiddel aan het drinkwater in Gaza worden toegevoegd.

Die quotes werden vervolgens door andere media overgenomen en soms nog aangedikt (Pownews beweerde dat hij de Gazanen wou steriliseren). Het is bijna niet voorstelbaar dat de journalisten van de NOS die erbij waren de ironie is ontgaan. Je zou bijna denken dat ze hem wilde terugpakken voor zijn sneer naar de media. Als men dan toch een korte, pittige quote had willen geven was de volgende geschikter geweest:

De uitvinding van de pil heeft ertoe geleid dat we in Europa gemiddeld één zoon hebben, en die ene zoon stuur je niet de loopgraven in. Organon had de Nobelprijs voor de vrede moeten krijgen, niet Barack Obama of Al Gore of Jasser Arafat.

Helaas is de theorie, afkomstig van de Duitse socioloog en econoom Gunnar Heinsohn, verder niet aan bod gekomen. Leon de Winter wegzetten als extremist is blijkbaar interessanter voor de media.


3. Yasser Arafat

arafat

De dood van Arafat blijft de gemoederen en vooral de media bezighouden. Volgens de Palestijnen stond vanaf het begin vast dat Israël hem had vergiftigd, hoewel niks daarop leek te wijzen en zijn gezondheid duidelijk achteruit ging de laatste jaren. Afgelopen zomer zou polonium op zijn kleding zijn gevonden. Op 25 november reisde een Franse rogatoire commissie af naar Ramallah om het lijk te onderzoeken. Dit werd uitgebreid verslagen in de media, evenals de hoge dosis polonium. Nergens werd vermeld dat zo'n hoge dosis polonium acht jaar na zijn overlijden zou hebben betekend dat hij een zeer hoge hoeveelheid moet hebben binnengekregen waaraan hij vrijwel onmiddellijk zou zijn dood gegaan. Polonium vermindert namelijk ieder half jaar met de helft.

Ondertussen blijken de medische rapporten die betrekking hebben op de laatste dagen van Arafat publiekelijk toegankelijk te zijn op het internet. Deze rapporten vermelden geen diagnose maar weerleggen de hypothese van vergiftiging door polonium-210. Ook dat is niet door de media gemeld. Speculeren over een mogelijke vergiftiging van Yasser Arafat door Israëlische geheime diensten heeft kennelijk hogere nieuws waarde dan het weerleggen van een hypothese.


4. Ehud Barak

barak

Op 26 november kondigde minister van defensie Ehud Barak aan te stoppen met de politiek. De Telegraaf schreef naar aanleiding hiervan:

Zoals onder alle Israëlische regeringen ging de kolonisatie van bezet Palestijns land gewoon door (…)

Op een topconferentie in Camp David (VS) in 2000 kwam er een plan op tafel dat de Palestijnen enkel wat verspreide getto's bood. De conferentie mislukte en de Palestijnen, die geloofden dat er aan de conferentietafel vrede zou kunnen worden bereikt, raakten nog verbitterder. De tweede intifada begon in september 2000 en Baraks politieke loopbaan leek met zijn falende premierschap voorbij.

Uit de eerste zin blijkt duidelijk dat de Telegraaf vindt dat de gehele Westbank de Palestijnen toebehoort, een subjectieve opvatting die niet in een nieuwsartikel thuishoort. Overigens miskent het dat diverse Israëlische regeringen (gedeeltelijke) bouwstops instelden. De alinea eronder maakt de vooringenomenheid van dit bericht nog duidelijker en bevat verschillende onjuistheden. Barak bood de Palestijnen een aaneengesloten gebied op 91% van de Westoever aan, geen getto's (zie kaart). De Palestijnen wezen dit voorstel af en de conferentie mislukte. De tweede intifada brak uit en bracht Barak natuurlijk in de problemen omdat hij de Israëli's vrede had beloofd en daarvoor zijn nek had uitgestoken. Later, in december, werd nog een poging ondernomen en ging Barak onder voorwaarden akkoord met een nog verdergaand voorstel van Bill Clinton.


5. VN statusverhoging Palestina

palestine_ga_vote_2012

De statusverhoging van de Palestijnen tot waarnemend niet-lidstaat door de Algemene Vergadering van de VN werd algemeen positief beoordeeld in de diverse commentaren. Veelal werd in berichtgeving en commentaren verwezen naar het VN delingsplan uit 1947 en werd de statusverhoging als een soort late inlossing van 'de belofte van toen' (Volkskrant) gezien. Trouw zegt in deze context dat de geschiedenis niet erg barmhartig is geweest voor de Palestijnen. Er werd toen immers opgeroepen twee staten te creëren, maar de Palestijnse is er nooit gekomen. Geen enkel commentaar of artikel wees erop waarom die Palestijnse staat er niet kwam: terwijl de Joden het delingsplan aanvaardden, verwierpen de Arabieren en Arabische staten het, en begonnen een oorlog, die ze verloren. In Trouw (papieren krant 1 december) wordt zelfs beweerd dat de Westoever voor 1967 in handen was van de Palestijnen:

"Ten tweede moet je over een eigen grondgebied beschikken; dan neem je bijvoorbeeld het terrein dat de Palestijnen in handen hadden voor de Israëlische bezetting van 1967."

Uiteraard was de Westoever voor 1967 in handen van Jordanië en werd Gaza bezet door Egypte. De Palestijnen hebben nooit enig gebied in handen gehad voordat zij onder de Oslo Akkoorden vergaande autonomie kregen over delen van de Westoever en Gaza. Dat werd echter vaak wel gesuggereerd.

Nu.nl schrijft:

Israël en de VS zijn felle tegenstanders van een hogere status van "de Palestijnen". Israël wil bijvoorbeeld niet dat Palestina bij internationale hoven gaat klagen en heeft het bovendien altijd liever over "de Palestijnen". Dat lijkt aan te geven dat het enkel om een groep mensen gaat die iets van Israël claimt en niet om het land waar Israël in 1947 gewapenderhand is gevestigd. De VN besloten destijds dat Palestina moest worden verdeeld in een Arabische (Palestijnse) en een Joodse staat. De Arabische staat is er nog steeds niet gevestigd. Israël werd in mei 1949 lid van de VN.

Hier wordt sterk gesuggereerd dat er een onafhankelijk Palestina was dat Israël in 1947 gewapenderhand veroverde. Dat is onjuist; het was toentertijd een Brits mandaat dat was bestemd om een 'Joods nationaal thuis' te worden. Israël is inderdaad gewapenderhand gevestigd, maar wel nadat juist de Arabieren het VN delingsplan afwezen en een oorlog begonnen. Nu.nl draait de zaken dus om en geeft onjuiste informatie.

Er was veel aandacht voor Israëls reactie, met name de aankondiging 3000 nieuwe woningen in het omstreden E-1 gebied tussen Jeruzalem en Maaleh Adumiem te bouwen. De afkeuring hiervan spatte als het ware van de websites en bleek duidelijk uit de koppen. De NRC op 3 december kopt: 'En daar is de tweede straf: Israël keert belasting niet uit aan Palestina'.

Ook Trouw meldt deze strafmaatregel evenals andere krantensites, maar men vermeldt vaak niet dat dit geld gebruikt zal worden om een openstaande rekening van de PA aan het Israëlische elektriciteitsbedrijf te betalen. Je zou omgekeerd ook kunnen zeggen dat het erg soepel is dat Israël die rekening niet eerder met het belastinggeld heeft vereffend.

Veel media beweren dat met de bebouwing in het E1 gebied een 'levensvatbare Palestijnse staat onmogelijk wordt' (ANP, Novum) of dat de Westbank praktisch in tweeën wordt gesplitst (wat op hetzelfde neerkomt). Nu.nl schrijft bijvoorbeeld:

"Met name het bouwproject E1 ligt zeer gevoelig. De uitvoering van dit project zou een einde maken aan de levensvatbaarheid van een toekomstige Palestijnse staat. De verbindingen tussen Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever en het noordelijk en het zuidelijk deel van de Westoever zouden dan worden doorgesneden."

Dat is onjuist; er zou een corridor van zeker 15 km open blijven, dat is net zoveel als Israël op zijn smalst ter hoogte van Netanya. Ook werd in dit bericht, afkomstig van het ANP/Novum, kritiek op de plannen uitgebreid aangehaald, en werd een rapport van Amnesty vol aantijgingen tegen Israël aangehaald, zonder enige wederhoor toe te passen. Israëls beweegredenen werden nergens op een niet-afkeurende toon gegeven. Ronny Naftaniel van het CIDI kreeg weliswaar enige ruimte om de plannen toe te lichten (Nieuwsuur, NRC) maar zag daarbij geen kans weerwoord te bieden aan de felle kritiek en onjuistheden.

Kort na de Gaza escalatie en de VN stemming vierde Hamas haar 25 jarig bestaan waarbij Hamasleider Meshaal opriep iedere centimeter van heel Palestina met geweld te bevrijden en in het algemeen geweld en 'het verzet' prees. Dit werd in een enkel nieuwsbericht kort gemeld en ook de NOS had er een korte reportage over, die de nadruk legde op hoe sterk Hamas uit de strijd was gekomen en hoe populair ze waren geworden. De uitspraken van Meshaal waren na een dag vergeten, en doken nergens op in analyses of 'duidingen'. De Israëlische huizenbouw daarentegen was dagen achtereen in het nieuws, en alle veroordelingen werden in grote koppen gebracht. De EU veroordeling van Meshaals woorden bleef geheel onvermeld op de mainstream nieuwswebsites.


6. Kamerdebat over de 'muur'

Verschillende media berichtten op 13 december over de handtekeningenactie van een aantal pro-Palestijnse organisaties, verenigd in het initiatief 'Sloop de Muur', om de afscheidingsbarrière die Israël heeft gebouwd nogmaals op de agenda van de Tweede Kamer te zetten. Ze haalden daarvoor ruim voldoende handtekeningen op, die oud-premier Van Agt na het kerstreces aan de Kamer zal overhandigen. De berichtgeving hierover was behoorlijk gekleurd. Zo staat op de site van Radio 1 een audio bestand met een interview met Van Agt, waarin hij oproept tot sancties tegen Israël. Op Spitsnieuws was een filmpje bijgevoegd van het pro-Palestijnse United Civilians for Peace. Wat nergens werd vermeld is welke organisaties aan dit initiatief meewerkten: o.a. het Nederlands Palestina Komitee, Stop de Bezetting en Al Awda, organisaties die alle drie tegen Israëls bestaansrecht zijn en tegen vredesonderhandelingen met Israël. Stop de Bezetting wordt voorgezeten door Gretta Duisenberg, die meermaals in opspraak is geraakt vanwege antisemitische uitspraken.

Afscheidingshek ten zuiden van Hebron (bron: http://commons.wikimedia.org/wiki/File:West_Bank_Fence_South_Hebron.JPG)

Afscheidingshek ten zuiden van Hebron (bron: http://commons.wikimedia.org/wiki/File:West_Bank_Fence_South_Hebron.JPG)


Websites: http://www.waarnet.nl/ http://www.likeforisrael.nl/ http://www.israel-palestina.info/

 

woensdag 12 december 2012

Het Westerse zwijgen tegenover Hamas

 
Hamas-child
 

Door Ratna.

Afgelopen weekend vierde Hamas haar 25 jarig bestaan, en daarbij werd flink uitgepakt. Op zaterdag kwam als surprise act leider in ballingschap Khaled Meshaal uit een grote M75 raket tevoorschijn om een menigte van honderdduizenden Gazanen toe te spreken. Deze stunt haalde alle media, ook omdat hij de Gazastrook nog nooit had bezocht. Meshaal hield een strijdlustige speech, die aan duidelijkheid niks te wensen over liet. Zo zegt hij meermaals dat men het gehele land, ook Israel, wil hebben en nooit met minder genoegen zal nemen. Palestina moet 'inch voor inch' veroverd worden en Jeruzalem 'steen voor steen'. Het 'verzet' (lees: geweld tegen onschuldige burgers) wordt verheerlijkt. Een paar citaten:

De bevrijding van Palestina – heel Palestina – is een plicht, een recht, een doelstelling en een doel. Het is de verantwoordelijkheid van het Palestijnse volk, maar ook van de Arabische en islamitische natie.

Politiek wordt geboren uit de schoot van de strijd. De ware staatsman is geboren uit de schoot van het geweer en de raket.

Er is geen alternatief voor een bevrijde Palestijnse staat met echte soevereiniteit, over het gehele land Palestina.

Meshaal noemde verschillende Israelische steden die men moet veroveren, en benadrukte dat onderhandelingen en diplomatie niet tot een 'echte staat' kunnen leiden. In de media was nauwelijks wat terug te vinden over deze speech en wat dat betekent voor het vredesproces. Hamas wordt doorgaans afgeschilderd als een organisatie die weliswaar hardline is maar onder omstandigheden mogelijk wel bereid zou zijn tot vrede met Israel. Men ziet Hamas als organisatie waar zaken mee gedaan moeten worden, of we dat nou leuk vinden of niet, en die zichzelf met de recente 'overwinning' in Gaza goed op de kaart heeft gezet.

Uitgebreid kwam dan ook aan de orde hoe sterk Hamas uit de strijd kwam, en ook afgelopen zaterdag benadrukte de NOS weer hoe zelfbewust Hamas was en daarom zelfs Fatah vlaggen toestond. Dat men opriep tot verzoening met Fatah werd belangrijker gevonden dan de harde taal richting Israel. Het is echter nogal tegenstrijdig dat juist op het moment dat men de kracht van Hamas benadrukt en de steun die zij onder Palestijnen geniet, men zo mild is wat betreft haar radikale ideeën. Juist wanneer Hamas aan macht en invloed wint zou zij eens goed onder de loep moeten worden genomen. Waar staat zij voor? Wat kunnen we van haar verwachten? Wat is de geschiedenis van de verschillende leiders, van de beweging zelf, wat zijn haar ideologische wortels?

Om een of andere reden kom je hier nauwelijks wat over tegen in de zogenaamde Main Stream Media. Wie wat serieuzer naar haar achtergrond kijkt, naar wat Hamas leiders zoals te berde brengen, wat er op Hamas' TV station Al Aqsa te zien is, ziet dat het soms nog een stuk extremer is dan Meshaals speech van afgelopen zaterdag: de Holocaust is een zionistisch verzinsel om Palestina in te pikken, Joden maken zich overal onmogelijk en weldra zullen ook de moslims ze uit Palestina verdrijven. De Protocollen van de Wijzen van Zion worden aangehaald in het Hamas handvest, en de Hadith die oproept tot het doden van Joden.

Het is een trend die we wat betreft het gehele Midden-Oosten zien: het radikalisme van de Moslim Broederschap en salafisten in andere landen worden ook gebagatelliseerd. We willen te politiek correct zijn, lijkt het wel, en durven ons niet te hard uit te spreken over extreme moslimorganisaties. Westers extremisme kennen we uit eigen ervaring en veroordelen we zonder problemen. Maar andermans extremisme, daar moet je mee uitkijken, want voor je het weet stel je je superieur op, en we hebben gezien waar dat in de wereld toe heeft geleid. Het lijkt erop dat Israel te lijden heeft onder ons eigen verleden en de verwerking daarvan. Een Westers land dat lijkt te koloniseren, dat nationalistisch is en de eigen cultuur als beter ziet dan die van haar Arabische buurlanden, dat deugt niet. Een onderdrukt volk dat opkomt voor zijn rechten en tegenover een welvarend, technisch hoogontwikkeld en rijk Westers land staat, mogen we niet te fel bekritiseren. Onze waarneming van het Midden-Oosten wordt zeer sterk gekleurd door ons verleden en onze eigen fouten.

Daardoor komt het dat de Europese Unie vorige week de Israelische ambassadeur op het matje riep vanwege de aankondiging om 3000 huizen in het omstreden E-1 gebied te bouwen, maar dat men zwijgt over de oproepen tot geweld van Hamas leider Meshaal. Wat voor de EU geldt, geldt ook voor de individuele lidstaten: een stuk of vijf landen lieten de Israelische ambassadeur aanrukken om uitleg te geven, en ook andere landen maakten bezwaar. Over Meshaal zwijgt men. In de media verschenen talloze artikelen waarin de Israelische bouwplannen in de meest felle bewoordingen werden gehekeld, en sommigen gingen zo ver de tweestatenoplossing maar meteen dood te verklaren: Netanyahu zou na jaren van traineren haar nu de definitieve doodsteek hebben toegebracht.

Over Meshaal en Hamas' radikalisme werd buiten de bekende 'zionistische kanalen' wederom gezwegen. Opvallend was overigens dat ook president Abbas zweeg. Hij was eveneens laaiend over Israels bouwplannen, en terecht, maar als hij werkelijk een tweestatenoplossing zou voorstaan, dan had hij toch ook gezegd dat hij Hamas' visie niet deelt? Israels bouwplannen werden wel onmiddellijk gehekeld door de eigen oppositie, die de regering er veelvuldig van beschuldigt geen vrede te zoeken. Abbas' zwijgen (en dat van andere 'gematigde' Palestijnen) is een veeg teken, en betekent niet veel goeds wat betreft de recente toenadering tussen beide partijen. Iedereen die een tweestatenoplossing voorstaat zou zich daarom minstens zoveel zorgen moeten maken over het radikalisme van Hamas en het zwijgen van Abbas als over de Israelische aankondiging verder in E-1 te bouwen.

 

Israelische soldaten in aanvaring met Palestijnen

 

Het is onze media en daarmee de gemiddelde nieuwsconsument ontgaan, maar afgelopen week waren er verschillende incidenten waarbij Israelische soldaten met stenen werden bekogeld. En nee, ze schoten niet terug met scherp en er vielen geen Palestijnse doden en gewonden (in dat geval had u het waarschijnlijk wel via onze media vernomen). Ze kozen het hazepad. In dit geval gebeurde er verder niks maar stenen kunnen ook dodelijk zijn. Een soldaat vertelt:

According to S., orders to open fire address situations of a clear and present danger and only if there is a person with the means and intent to kill. "But what is an angry mob throwing stones and sometimes rocks at you if not a life threatening situation? I wouldn't order opening fire at a crowd of people but we can't have a situation where you stand in front of a person with a rock and start to ask yourself is this person life threatening. If I shoot at him I go to jail."

Dit is een heel ander verhaal dan wat we via de media te zien krijgen, waar wordt gesuggereerd dat Israelische soldaten ‘trigger happy’ zijn en een Palestijns leven voor hun niets waard is. Straffeloos zouden ze op burgers kunnen schieten. In werkelijkheid is men behoorlijk terughoudend, en vaak wordt niet geschoten om doden te voorkomen. Dat geldt overigens ook voor luchtoperaties in Gaza, die soms op het laatst werden afgeblazen als de kans op onschuldige doden te groot was. 

 

RP

 

NB: zie de oorspronkelijke artikelen op Ynet voor foto's en een video van de gebeurtenissen.

-------- 

Soldiers: Our hands are being tied

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4317755,00.html

IDF inquiry determines troops chased away by Palestinian mob in Qaddum should not have retreated. But soldier claims troops being given intentionally vague orders

Itamar Fleishman

Published: 

12.10.12, 00:49 / Israel News

The past week has seen two incidents involving soldiers and Palestinians causing the IDF much embarrassment. An initial investigation of an incident in the West Bank last Friday in which IDF soldiers were forced to flee a mob of stone-throwing Palestinians suggests that the troops did not act in a professional manner.

 

An IDF inquiry conducted by officers in the Judea and Samaria Division determined that the soldiers should have demonstrated resolve instead of retreating.

 

Related stories:

 

A video that surfaced over the weekend shows Palestinians stoning Israeli security forces, eventually forcing them to run for cover - similiar to the incident in Hebron.

 

Six IDF soldiers equipped with shields and crowd-dispersal means found themselves ambushed by a crowd of stone throwing Palestinians in the West Bank village of Kafr Qaddum.

  

The combatants tried to hide behind a wall but soon came under a barrage of stones and decided to escape the scene with the protesters chasing after them, throwing stones at them and calling "Allahu Akbar."

 

S., a soldier serving in the Hebron sector, says that the troops' hands are effectively tied. "The orders we are given for situations such as this are just vague, and we all feel that this is intentional," he says.

 

"More than anything the images humiliate us as combatants who are supposed to carry out much more complex missions. We have no ability to handle a group of protesters because our hands are simply tied. It's not that we're not trained to handle these protests. We need to be given tools."

 

According to S., orders to open fire address situations of a clear and present danger and only if there is a person with the means and intent to kill. "But what is an angry mob throwing stones and sometimes rocks at you if not a life threatening situation? I wouldn't order opening fire at a crowd of people but we can't have a situation where you stand in front of a person with a rock and start to ask yourself is this person life threatening. If I shoot at him I go to jail."

 

T., a combatant in an infantry brigade, also claims that soldiers are not equipped to handle the complex situation on the ground. "There's nothing more humiliating for a combatant than to see his friends run," he says.

 

He criticizes the army for sending such a small group of soldiers to Qaddum on Friday at a particularly volatile time.

 

T. says the cameras on the ground undermine the forces' efforts. "A commander or an officer sees a camera and becomes a diplomat, calculating every rubber bullet, every step. It's intolerable, we're left utterly exposed. The cameras are our kryptonite."

 

IDF forces are trained not to get dragged into protesters' provocations and instead demonstrate resolve. In preparation for possible West Bank riots in September 2011, IDF Chief of Staff Benny Gantz instructed the army to place senior commanders at the head of patrols.

 

The IDF is now checking whether a junior commander had made the decision to flee the scene in Kafr Qaddum.

 

The IDF Spokesperson's Unit said in response, "The event documented in the video is being investigated by the top commanders in the field.

 

"The incident occurred during a violent and illegal riot in Qaddum - one of the most violent areas in the Judea and Samaria district. The IDF updated its crowd-dispersal guidelines following the event."

 

-------------------------------------------------------------

Palestinian officer punches soldier amid clashes in Hebron

IDF force on routine patrol in Hebron dragged into brawl with Palestinian officers after trying to arrest suspect. Hundreds of Palestinians respond by hurling stones at troops forcing them to flee the scene

Itamar Fleishman

Latest Update: 

12.07.12, 00:50 / Israel News

 

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4316707,00.html

 

The heightened tensions between Israel and the Palestinian Authority in the wake of the PA's UN status upgrade are having effect on the ground.

 

A Palestinian officer on Thursday assaulted an IDF soldier who was on a routine patrol in Hebron following clashes that erupted after the soldiers tried to arrest a suspect in the city.

 

Following the clashes, dozens of Palestinians started hurling stones at the soldiers who were forced to escape the scene while hurling shock grenades. There were no injuries.

 

The unusual incident occurred while an IDF force was on a foot patrol in Hebron's market area. The soldiers tried to arrest a man connected to the Palestinian police and soon an argument between the officers and the troops broke out, later turning physical.

The army said that during the clashes one of the Palestinian officers punched a Nahal combatant, who did not require medical care.

 

Palestinians who witnessed the event started hurling stones at the soldiers and as their numbers grew the troops were left with no other choice but to flee the scene while calling for backup. The forces hurled a shock grenade to create a buffer zone between them and the Palestinian officers, the IDF said.

 

Other forces called to the scene were also assaulted by Palestinians who gathered in the area. Meanwhile, a riot involving Palestinian officers broke out at another location in the city.

 

Heightened tensions

Army officials said the IDF views with great severity the Palestinian officers' involvement and added that the incident will be investigated.


An initial investigation by the IDF's Judea and Samaria Division reveals that the incident was local. Six soldiers were patrolling the H1 area, which runs parallel to the Palestinian controlled Area A. The patrol, which was on foot, was inside the safety perimeter of the near-by Jewish settlement, an area which had previously been used for recent terror activity and stone throwing.

 

The soldiers, headed by the company commander, ran into Palestinian officers who demanded that they not pass through that specific route. The soldiers refused and the situation deteriorated as pushes and shoves where exchanged, quickly leading to a soldier getting punched in the face.

 

dinsdag 11 december 2012

Palestina profiteert van eenzijdigheid Verenigde Naties

 
Onderstaand artikel verscheen vandaag op de opiniepagina van het Friesch Dagblad.
 

De Palestijnse president Machmoud Abbas (midden) wordt gefeliciteerd door de Turkse minister van buitenlandse zaken Ahmet Davutoglu.

 

Ratna Pelle, medewerkster website Israel-Palestina.Info

De erkenning van Palestina als waarnemerstaat bij de VN is nog geen week oud en de Palestijnen hebben al gedreigd Israël voor het Internationaal Strafhof te dagen. 'Israël dwingt Palestina stappen te ondernemen bij het ICC in Den Haag tegen de kolonisatie die Israël in bezet gebied voortzet', aldus een citaat van de Palestijnse adviseur van president Abbas in het Friesch Dagblad afgelopen woensdag. De aanleiding is de Israëlische aankondiging om 3000 huizen te bouwen in het omstreden E1 gebied tussen Jeruzalem en Ma'aleh Adumim.

Volgens de Palestijnen is de 'kolonisatie van bezet gebied' een oorlogsmisdaad. Daaronder verstaat men ook bouwen in het 'bezette Arabische Oost-Jeruzalem', zo meldt het FD. Dat laatste is natuurlijk bizar, want het zou betekenen dat de Klaagmuur in 'bezet Arabisch Oost-Jeruzalem' staat, evenals de oude Joodse wijk, de Joodse begraafplaats en tientallen synagoges. Oost-Jeruzalem mag omstreden zijn, het is pertinent onjuist dit gebied, met een duizenden jaar oude Joodse geschiedenis, bezet te noemen. Dat de krant deze terminologie klakkeloos overneemt is dan ook te betreuren.

De Palestijnen klopten eerder bij het ICC aan, zo meldde het Friesch Dagblad vorige week, om Israël aan te klagen wegens vermeende oorlogsmisdaden tijdens de Gaza oorlog van 2008-2009. Daarbij haalde men het Goldstone rapport aan en stelde dat dit 'aanwijzingen vond van oorlogsmisdaden'. Men verzuimde echter te vermelden dat Richard Goldstone zelf de zwaarste beschuldigingen in het rapport later introk, en verklaarde dat hij op grond van de informatie die hij nu had niet meer tot dergelijke conclusies zou komen. Het ging daarbij om de beschuldiging dat Israël doelbewust de burgerbevolking aanviel en terroriseerde. Zonder die beschuldiging is de kans klein dat nog van oorlogsmisdaden kan worden gesproken. Overigens concludeerde het Goldstone rapport ook dat Hamas oorlogsmisdaden pleegde door raketten op de burgerbevolking van Israël af te vuren. Het ICC nam de Palestijnse klacht echter niet in behandeling omdat 'Palestina' toen nog geen staat was.

Het ICC gaat ook over het koloniseren van bezet gebied, aldus het FD vorige week, waaraan men toevoegde dat Israël eerder al door het internationaal gerechtshof veroordeeld werd omdat het de Geneefse Conventie zou schenden. Ook dit is twijfelachtig. De Vierde Geneefse Conventie is vlak na de oorlog opgesteld en had het over het deporteren of verplaatsen van de eigen bevolking naar bezet gebied. Dat is wat anders dan het toestaan van de eigen bevolking om zich daar vrijwillig te vestigen. Uit de verklaring van het Rode Kruis bij de opstelling, en ook uit verslagen van de discussies erover, blijkt duidelijk dat men gedwongen verplaatsing ofwel deportatie zoals in de oorlog gebeurde voor ogen had. De uitspraak van het Internationaal Gerechtshof waarnaar het artikel verwijst was een niet-bindend advies, en er was indertijd brede kritiek op het feit dat men een dergelijke politieke uitspraak deed. Omdat Israël weigerde mee te werken hadden de rechters alleen de Palestijnse kant gehoord en in de uitspraak, die met name over de afscheidingsbarrière ging, was geen verwijzing naar de vele zelfmoordaanslagen die Israël toen teisterden. De uitspraak, gedaan op verzoek van de Algemene Vergadering van de VN, reflecteerde de eenzijdige positie van de VN inzake het conflict. De Algemene Vergadering heeft een lange geschiedenis van eenzijdige resoluties en veroordelingen, en hetzelfde geldt voor de Mensenrechtenraad, waarvan meer dan 40% van de veroordelingen Israël betreffen. Notoire mensenrechtenschenders blijven buiten schot; sterker nog, zij hebben voor een deel zelf zitting in deze raad.

Met de Palestijnse statusverhoging zijn naar Israëls oordeel de Oslo Akkoorden en andere bilaterale overeenkomsten buiten spel gezet. Volgens de Oslo Akkoorden mag geen van beide partijen de juridische status van de Westoever veranderen, en dat is nu wel gebeurd. President Abbas liep eerder weg van de onderhandelingen omdat Israël weigerde de bouwstop van negen maanden te verlengen en uit te breiden met Oost Jeruzalem. Israël wilde zonder voorwaarden vooraf gaan onderhandelen. Wat Abbas niet kon halen bij Israël, althans niet zonder eerst te gaan praten en daarbij zelf ook concessies te doen, hoopt hij nu via de VN te verkrijgen. Daarmee zet hij de verhoudingen met Israël op scherp, dat toch al weinig vertrouwen had in de VN en daarin wederom bevestigd wordt. De aangekondigde 'strafmaatregelen' zijn dom en kinderachtig, maar verschillen niet wezenlijk van Abbas' spel: je eigen zin doordrijven en een lange neus trekken naar de ander. Wat wel wezenlijk verschilt is het effect en de internationale reactie: bijna iedereen is positief over de Palestijnse statusverhoging, en de hele wereld is net zo unaniem in het afwijzen van Israëls reactie. Deze vorm van selectieve verontwaardiging helpt het vredesproces niet verder en versterkt de nationalistische sentimenten in Israël, waar men zich onbegrepen voelt.

In 1974 en 1975 speelde de VN de kolonistenbeweging enorm in de kaart door eerst de PLO waarnemerstatus te geven en een jaar later zionisme, de Joodse bevrijdingsbeweging, te veroordelen als een vorm van racisme. Precies dezelfde fout dreigt nu weer te worden gemaakt.