donderdag 31 januari 2013

Israël boycot mensenrechtenraad VN met reden

Israel past ervoor aan een poppenkast van de zogenaamde "Mensenrechtenraad" van de Verenigde Naties mee te doen; een review van de mensenrechtensituatie in alle lidstaten die in de vorige ronde het regime van Ghadaffi nog prees om haar vorderingen op dat gebied en vol lof was over de vooruitgang die Syrië op mensenrechtengebied boekte.

Amnesty upset Israel not participating in biased UNHRC UPR exercise


From Amnesty:


If the Israeli government is not careful, it will ruin an important global human rights process for everybody.

The Universal Periodic Review, a process to examine states' human rights records, has until now been truly universal: all United Nation member states were reviewed by the end of 2011 and the second cycle of reviews has already started.

But now the government of Israel is not engaging with the process. Every indication is that the Israel will not be present this afternoon when it is scheduled to be examined under the Universal Periodic Review. As the only recalcitrant state among 193, Israel's deliberate absence would sabotage the principle of universality. Consequently the Universal Periodic Review stands to lose the compelling legitimacy it derives from being applied even-handedly to all states. Why should states that would prefer to escape scrutiny of their human rights record, or are severely resource constrained, submit to this process if Israel's non-compliance demonstrates that it is no longer universal?


UN Watch has the truth:


In reality, the UPR is — for the most part — a mutual praise society.

Though the New York Times today praised the UPR's "universal and collaborative characteristics," saying it provided "a platform to scrutinize and discuss the situation of human rights in even the most closed and repressive regimes," it apparently forgot that earlier it had reported on how Qaddafi's Libyan regime came out of its review with top marks:


Until Col. Muammar el-Qaddafi's violent suppression of unrest in recent weeks, the United Nations Human Rights Council was kind in its judgment of Libya. In January, it produced a draft report on the country that reads like an international roll call of fulsome praise, when not delicately suggesting improvements. Evidently, within the 47-nation council, some pots are loath to call kettles black, at least until events force their hand.


Former Amnesty USA director Suzanne Nossel called the report "abhorrent."

It's not for nothing that despots walk into this court with confidence and ease. See our report on yesterday's lavish UPR party put on by the United Arab Emirates.

What is more, those accusing Israel of desecrating the temple are the same who systematically turn a blind eye to the council's persistent and pathological lynching of Israel: the special agenda item and special day against Israel at every session; the lopsided amount of resolutions against Israel, often amounting to more than the total adopted on the rest of the world combined; Israel's exclusion from any of the council's regional groups; and the completely biased mandate of the council's permanent investigator on Palestine, Richard Falk, who endorses Hamas and the 9/11 conspiracy theory.

For a council that does such things on an ongoing basis to then accuse Israel of undermining principle is the height of audacity and hypocrisy; the complainants come with unclean hands — very unclean hands.


See also UN Watch's links.

A glance comparing the previous UPR reports on Israel and Syria show that the UPR is truly a joke.

While at first glance the number of recommendations given were about the same, the phrasing for Israel was consistently combative while Syria was praised. For example, here are typical recommendations for Israel in 2008:


- 35. Acknowledge/recognize, accept and fully implement the advisory opinion of the International Court of Justice on the wall (Egypt, Maldives, Jordan, Palestine, Pakistan) that Israel immediately cease work on the construction of the wall being built in the Occupied Palestinian Territories, and begin dismantling it (Maldives); end construction of, and dismantle the already built, illegal separation wall (Cuba); dismantle the wall in the Occupied Palestinian Territories and refrain from expansion of settlements (Brazil); dismantle the separation wall (South Africa).

- 36. Take urgent and immediate steps to end its occupation of all Palestinian and Arab territories occupied since 1967; implement all Human Rights Council, General Assembly and Security Council resolutions on the Occupied Palestinian Territories and other Arab territories; introduce measures to respect the right of the Palestinian people to self-determination and their right to return; accept its obligations under international human rights and humanitarian law; cease action that would alter the demographic situation of Palestine; and grant access to safe drinking water to Syrian citizens living in the occupied Syrian Golan (South Africa);

But Syria's report includes numerous requests for it to continue to implement its wonderful existing system of human rights:


A - 100.11. Continue to implement measures to enhance national capacities for the promotion and protection of human rights (Belarus);

A - 100.12. Continue to confront attempts of foreign intervention into its domestic affairs and to exercise fully its people's right to self-determination and the country's sovereignty (Cuba);

A - 100.13. Continue the process of taking measures at the national level as well as the national dialogue under the guidance of its legitimate authorities as a means of a political solution to the situation in the country (Cuba);

A - 100.49. Continue the efforts to strengthen food security for all its people, particularly in rural areas (Bolivia);

A - 100.50. Continue to strengthen the achievements of health indicators, particularly related to child and maternal health, through the improvement of public health services (Bolivia);

A - 100.51. Continue policies and programs to improve the quality of basic social services provided to citizens, such as health care and education (Democratic People's Republic of Korea);

A - 100.52. Continue to provide basic healthcare service for people living in rural areas and increase its focus on vulnerable groups such as women, children and minorities (Myanmar);

A - 100.53. Continue to strengthen free education for all its people, particularly in rural areas, through "mobile schools" (Bolivia);

A - 100.54. Continue improving the quality of public education with the aim of maintaining the excellent level of education by which the different stages of education have been characterized (Venezuela); 

A - 100.55. Continue with its policy and its good practice to provide assistance and protect the rights of the many Palestinian refugees in the country (Ecuador);


Only one recommendation for Israel used the word "continue" and even that one was written in a combative tone; Syria was happily told to keep going with how wonderfully it was doing on 20 topics. Essentially no praise was given to Israel in its report for its health care or court system or really any achievement in any sphere, while seemingly every dictatorship's report was filled with praise as to how well they are implementing their human rights programs (and the regimes often claimed that they were implementing recommendations that they were clearly ignoring.)

While some countries, notably Canada, tried to hold brutal regimes accountable in the reports, for the most part like-minded abusers of human rights praised each other and blunted any possible usefulness that the UPR was meant to have.

The best that can be said is that the UPR is somewhat less of a joke than everything else the UNHRC does, but it is still a joke.  The UPR is essentially a continuation of the UNHRC's one-sided obsession with Israel with a superficial sheen of "universality,"  and Amnesty cannot even be bothered to point that out.


woensdag 30 januari 2013

Media bijna kritiekloos tegenover petitie 'Sloop de muur' (IPI)


Door Tjalling.

Oud premier Dries van Agt was op afgelopen 22 januari weer even terug in de Tweede Kamer om de Kamerleden op te roepen tot een debat over de Israëlische veiligheidsbarrière langs de grens met de Westelijke Jordaanoever. Er moest zelfs een heuse bolderkar aan te pas komen met daarin ruim 64.000 handtekeningen van het burgerinitiatief 'Sloop de muur'. Van Agt trok die kar en daardoor ook de media, die door hun kritiekloze houding niet voor de bolderkar onderdeden.

De oud-premier bood aan de Tweede Kamer de petitie 'Sloop de Muur' aan. Van Agt wil dat de Tweede Kamer een debat houdt over de 'muur' die Israël heeft gebouwd op de grens (en deels daarbuiten) van de Westelijke Jordaanoever. Doel van de actie is de leden van de Tweede Kamer ertoe bewegen aan te dringen op zware sancties tegen Israël, omdat de Joodse staat een muur (in werkelijkheid grotendeels een hek) heeft gebouwd op 'Palestijns gebied'. Volgens de initiatiefnemers is de bouw van de 'muur' in strijd met het internationaal recht. Men baseert zich daarbij op het (niet bindende) advies van het Internationaal Gerechtshof hierover uit 2004. Echter dit advies is behalve niet bindend ook inhoudelijk aanvechtbaar. Het Internationaal Gerechtshof kwalificeert deze gebieden ten onrechte en zonder reserve als 'bezette gebieden', met alle juridische consequenties van dien.

Omstreden gebied

Het gaat namelijk bij de Westelijke Jordaanoever (en ook Gaza) niet om bezet gebied in die zin dat een staat grondgebied van een andere staat bezet houdt. Egypte deed met de Camp David akkoorden van 1978 en het vredesverdrag van 1979 met Israël, definitief afstand van de Gazastrook, en in 1988 nam Jordanië officieel afstand van de Westelijke Jordaanoever. Palestina is op dit moment -nog- geen officiële staat, dus Israël houdt geen grondgebied van een andere soevereine staat bezet. Het houdt gebied bezet dat het zelf claimt op grond van de millennia oude geschiedenis van het Joodse volk, maar ook van recentere geschiedenis (de oude Joodse gemeenschappen die hier in de 20ste eeuw werden verjaagd, en toezeggingen van de Volkenbond en de Britten), terwijl de Palestijnen dit gebied eveneens claimen op basis van toezeggingen en van het feit dat zij er (al eeuwenlang) de overgrote meerderheid vormen. Daarnaast houdt Israel aan het gebied vast vanwege de reële bedreiging die ervan uit gaat voor haar veiligheid, en waarmee ze de bouw van de afscheidingsbarrière rechtvaardigt. Het door elkaar lopen van die twee motieven maakt de kwestie ingewikkeld.

Een ander punt is dat er nooit een grens is vastgesteld tussen Israel en de 'bezette' gebieden: bij de wapenstilstandsakkoorden van 1949 werd uitdrukkelijk door alle partijen gesteld dat de 'Groene Lijn' niet als erkende grens werd gezien. Tot 1988 eisten de Palestijnen heel Israël op als grondgebied voor hun staat, en middels het 'recht op terugkeer' doen ze dat feitelijk tot op vandaag.

Internationaal recht

Dries van Agt zet zich al jarenlang in voor het lot van de Palestijnen, die naar zijn mening worden onderdrukt door het oppermachtige Israël, en hij is met zijn kruistocht al meerdere keren in de openbaarheid getreden. Deze keer appelleerde hij aan de Nederlandse Grondwet: "Het internationaal recht wordt geschonden omdat de Israëlische muur voor 70 procent op Palestijns gebied is gebouwd. De Nederlandse grondwet bepaalt dat het kabinet het internationale recht moet bevorderen. En u hebt gezworen op die Nederlandse Grondwet!" Onze vroegere premier beschuldigt ten onrechte Israël maar weer eens van het schenden van de internationale rechtsorde. We horen hem echter nooit iets zeggen over de Arabische buurlanden waarin de internationale rechtsorde en mensenrechten wel worden geschonden, of zelfs niet over hoe zij met hun Palestijnse inwoners omgaan. Dat moet toch zeker ook niet door het Nederlandse kabinet worden bevorderd? Bovendien hoeft Nederland natuurlijk ook niet mee te werken aan de uitvoering van een niet-bindend advies dat een fundamenteel recht van een Nederlandse bondgenoot, zoals verwoord in artikel 51 van het VN handvest, feitelijk naast zich neerlegt. Volgens het ICJ was dit artikel niet van toepassing omdat de dreiging niet van een andere staat afkomstig was, en had Israel andere middelen kunnen inzetten om haar burgers te beschermen. Van Agt en zijn medestanders zijn echter de warmste pleitbezorgers voor het erkennen van die Palestijnse staat, en veroordelen even fanatiek de andere middelen die Israel ter verdediging heeft ingezet, zoals de checkpoints en roadblocks en alle militaire acties die Israel tegen de terreur onderneemt.

Overigens benadrukte Van Agt dat 70% van de muur over Palestijns grondgebied loopt. Volgens Wikipedia is dit zelfs 80% van de lengte van het hek, vooral omdat het erg om de Joodse en Palestijnse nederzettingen op de Westbank en in Jeruzalem heen kronkelt. Volgens Betselem omvat het gebied tussen de Groene Lijn en de afscheidingsbarrière (nadat de route onder druk van het Israëlische hooggerechtshof meermaals is aangepast ten gunste van de Palestijnen) nog 8,5% van de Westbank inclusief Oost-Jeruzalem; andere bronnen spreken van 7%.

Selectief hart

Het is bekend dat de verontwaardiging van Van Agt over Israël erg selectief is, en wat hij zoal beweert lang niet altijd overeenkomt met de feiten. Zo laat hij stelselmatig het Palestijnse geweld buiten beschouwing, en als hij erop wordt gewezen, bagatelliseert hij het of acht hij het begrijpelijk en deels legitiem vanwege hun onmacht en frustratie. Ook de media besteedden weinig aandacht aan de gegronde reden waarom Israël een veiligheidsbarrière bouwde, namelijk om zelfmoord aanslagen in Israël tegen te gaan. De barrière heeft enorm geholpen, want het is duidelijk dat deze maatregel het aantal Palestijnse terreuraanslagen sterk heeft teruggebracht. Maar zoals al in de inleiding is gezegd, de meeste media stonden vrijwel kritiekloos tegenover het burgerinitiatief. Gelukkig bleek niet elk medium stuurloos. In het Reformatorisch Dagblad is op dezelfde datum een artikel gepubliceerd waarin wel werd aangetoond dat de juridische basis van het burgerinitiatief uiterst zwak is.

Last but not least een stevige kanttekening bij dit alles. Van Agt wil met dit burgerinitiatief 'mensen met een goed hart en een redelijk verstand' bereiken. Een dergelijke opmerking is typerend voor de eenzijdige houding van Van Agt ten opzichte van Israël. Alsof mensen die ook open staan voor de kant van Israël een 'verkeerd' hart en een ondermaats verstand zouden hebben. Gelet op het aantal handtekeningen zal de Kamer over het onderwerp een debat moeten voeren. Het is te hopen dat de meerderheid van de Tweede Kamer de eenzijdigheid van dit burgerinitiatief wel herkent, en een stevige oppositie daartegen gaat voeren met als uitkomst dat er, terecht, geen maatregelen tegen Israël genomen gaan worden. Zonde van de tijd overigens, die kan men beter besteden aan manieren om de Palestijnse vluchtelingen in Syrië te helpen, die door de buurlanden niet meer worden binnen gelaten.



donderdag 24 januari 2013

Open brief aan Pauw en Witteman over de muur van Van Agt


Beste Pauw & Witteman…


Over 'de muur van Van Agt'

: 24-01-2013 15:31 uur | TAGS: , , ,

Afgelopen maandag mocht meneer Van Agt in uw uitzending weer eens zijn verhaal doen. Een verhaal dat de meesten van ons kunnen dromen, en bovendien de nodige onjuistheden bevat. Helaas viel niemand aan de tafel die op. Iedereen was het er roerend over eens dat die muur een vreselijk ding is dat zo snel mogelijk afgebroken moet worden. Okee, u vroeg nog wel even of Van Agt kon begrijpen dat Israel zich wil beschermen? Ja, natuurlijk begrijpt hij dat, maar dan moet men die muur binnen Israel zelf of op de grens bouwen, niet in Palestijns gebied.

U zei zelfs, en dat viel me echt mee, dat de boeren die werden onteigend voor de muur toch compensatie hebben gekregen. Daarop antwoordde Van Agt dat dit weinig voorstelde, en de echte schade nimmer is vergoed. Ik vraag mij af hoe hij dat weet; wat ik wel weet is dat het Israelische Hooggerechtshof geheel onafhankelijk is en al vaker Palestijnen in het gelijk heeft gesteld. Ik weet ook dat sommige Palestijnen principieel weigeren om hun zaak in Israel aan te vechten of om schadevergoeding aan te nemen, omdat zij Israel niet erkennen.

Van Nablus naar Ramallah

Van Agt beweerde dat je er door de 'muur' (zo'n 95 procent is overigens een hek) "drie tot vier uur over doet om van Nablus naar Ramallah te reizen".

Zelf heb ik, in 2007 alweer, eens aan een Palestijnse vrouw uit Ramallah gevraagd hoelang zij erover deed om naar bijvoorbeeld Jenin te gaan, en ze zei dat dat normaal gesproken in een half uurtje lukt. Van iemand anders hoorde ik dat hij onlangs nog van Nablus naar Ramallah was gereden in drie kwartier, waarbij hij onderweg nog foto's had gemaakt.

De meeste checkpoints zijn inmiddels weggehaald, met name binnen de Westoever, en de tijden verruimd, maar Van Agt blijft ons dezelfde sprookjes vertellen over Palestijnen die eindeloos staan te wachten en bij checkpoints moeten bevallen.


Meneer Van Agt beweerde in uw programma meermaals dat het gebied aan de Israelische kant van de 'muur' in feite is geannexeerd door Israel. Dat is klinkklare onzin. Wanneer een land gebied annexeert geldt daar de wet van dat land en worden de inwoners automatisch inwoners van dat land.

Zo heeft Israel de Golanhoogte geannexeerd en Oost-Jeruzalem, maar niet de Westoever. Dit gebied is bezet, niet geannexeerd, en er is geen reden om te veronderstellen dat het bouwen van een hek of muur de juridische status van dit gebied verandert.

Advies Internationaal Gerechtshof

Bovendien is de route van de barrière sinds 2004 op meerdere plekken aangepast ten gunste van de Palestijnen. Dat heeft niks met het niet-bindende advies van het Internationaal Gerechtshof (ICJ) te maken en alles met uitspraken van Israels eigen Hooggerechtshof. Meneer Van Agt meende ten onrechte dat de uitspraak van het ICJ Nederland verplicht om naleving te bevorderen. De uitspraak was zoals gezegd een advies; het is namelijk niet gerechtigd bindende uitspraken te doen bij een geschil tussen landen indien zij daar niet beide mee instemmen.

Tot het advies was opdracht gegeven door de VN Algemene Vergadering, en zoals u ook weet kan iedere anti-Israel resolutie daar op een automatische meerderheid rekenen. Israel werkte niet mee aan de zaak en daarom is alleen de Palestijnse kant gehoord door de rechters van het ICJ. Dat blijkt duidelijk uit de uitspraak, waarin bijvoorbeeld Israels recht zich tegen Palestijnse aanslagen te verdedigen glashard werd ontkend; dit recht, zoals verwoord in artikel 51 van het VN handvest, zou alleen gelden wanneer Israel door een andere soevereine staat zou worden aangevallen.


Nederland hoeft uiteraard niet mee te werken aan de uitvoering van een niet-bindend advies dat een fundamenteel recht van een Nederlandse bondgenoot niet erkent. Toch was de hele tafel, vol toch niet bepaald domme mensen, het eens met Van Agts pleidooi dat Nederland zich harder moet opstellen en ook sancties verbinden aan niet-gehoorzamen door Israel (Liesbeth van Tongeren zei wel dat ze niet voor een totale boycot was en we in gesprek moeten blijven).

Vincent Bijlo verbaasde zich daarop nog eens obligaat over waarom er niet meer massieve druk is op Israel. De hele tafel betreurde tot slot dat er geen meerderheid in de Kamer is voor een hardere opstelling tegenover Israel, dat 'hooghartig alle kritiek wegwerpt'.

Ik vind het eerlijk gezegd welhaast aandoenlijk hoe die tafel vol slimme en weldenkende mensen zich daar kwaad maakte om het 'hooghartige' Israel, terwijl er in buurland Syrië dagelijks honderden mensen omkomen en er in Egypte een man aan de macht is die Joden apen en varkens noemt en oproept tot een strijd tegen deze oorlogshitsers en bloedzuigers totdat alle zionisten uit het Midden-Oosten zijn verdwenen.

Kritiekloze houding

Ook Hamas riep overigens onlangs nog op tot oorlog tegen Israel en de 'bevrijding van iedere centimeter' van het land. Nee, het ene kwaad praat het andere niet goed, maar ik blijf mij verbazen over de woede die welhaast alles wat Israel doet oproept, en de kritiekloze houding tegenover iedere kritiek op en aantijging tegen Israel.

Wat zou het mooi zijn wanneer mensen met een dermate eenzijdig verhaal als Dries van Agt ook op een stevig weerwoord kunnen rekenen, zodat de kijker thuis verschillende kanten van de zaak te horen krijgt. Nog mooier is het wanneer alleen mensen die echt iets nieuws te melden hebben worden uitgenodigd. De riedel dat het alleen door Israel komt dat er nog geen vrede is en Israel daarom nog maar wat harder tot de orde moet worden geroepen, kennen we nu wel.

Indien u daarvoor open staat denk ik graag mee wat betreft mensen die een fris en nieuw geluid kunnen laten horen over dit conflict. Het zal uw tafel verrijken.

Ratna Pelle is medewerkster van de website Israel-Palestina.Info


woensdag 23 januari 2013

Exit polls verkiezingen Israel: Netanyahu en rechts verliezen, Lapid grote winnaar


Het ziet ernaar uit dat Likoed-Beiteinu veel minder zetels krijgt dan verwacht, en in feite flink heeft verloren als je dit vergelijkt met het aantal zetels dat beide partijen nu in de Knesset hebben. 2e is de nieuwkomer Yesh Atid van Yair Lapid, die verrassend genoeg 19 zetels haalde. Dit is zeker voor de Nederlandse media en publiek een verrassing, want hier werd vooral gespeculeerd over de winst van rechtse partijen en gedaan alsof het alleen maar tussen rechts, rechtser en extreem rechts zou gaan. Niet dus. Yesh Atid zit in het centrum en is seculier. Labor maakt met 17 zetels een voorzichtige come-back, al houdt het nog steeds niet over. Livni’s Hatnua blijft steken op 7 zetels, en het linkse Meretz verdubbelt met een verwachte 7 zetels. Ook daarover zul je niks horen, maar wedden dat wanneer het werkelijk extreem rechtse ‘sterk Israel’, dat nu op 0 zetels staat, er met 3 of 4 zetels in was gekomen, dat groot in alle kranten zou staan? 





Exit polls: Netanyahu, Right suffer blow, Lapid big winner


01/22/2013 22:14

Israel goes Leftward as Right bloc's majority razor-thin; voter turnout 66.6%; Likud Beytenu plummets; Labor polled to get 17 seats, Bayit Yehudi 12, Shas 11, Livni and Meretz 7 each, UTJ 6.



Prime Minister Binyamin Netanyahu's Likud Beytenu list did even worse in Tuesday's election than public opinion polls predicted last week, winning 31 seats according to exit polls on three television networks and only 29 in a Smith Research exit poll conducted for The Jerusalem Post.

In a clear shift away from the Right, the polls found that the Center-Left bloc, which won only 55 seats in the 2009 election, had risen to 58-59 seats in the polls on TV. The Smith poll, which predicted a fight between Kadima and Strong Israel over the last three seats, found that the Center-Left bloc could still win a majority.

Netanyahu attempted to make the best of the results, saying he viewed them as an endorsement of his leadership and vowing to immediately start working on forming a coalition that would include parties on the Right, Left, and Center. He immediately called Yesh Atid leader Yair Lapid, who won an unexpected 18-19 seats, and asked him to cooperate with him in his next government.

"The exit polls clearly indicate that the citizens of Israel want me to continue to serve as prime minister of Israel and form the widest possible government," Netanyahu wrote on Facebook. "The results are a great opportunity to make many changes for the benefit of the citizens of Israel."

But other officials in Likud said in closed conversations that Netanyahu had proven that he was no longer king of Israel, as he had been crowned by Time Magazine. They said he could expect a challenge to his leadership in the Likud.

Likud officials also blasted Netanyahu for brokering an unsuccessful deal with Yisrael Beytenu leader Avigdor Liberman and religious Zionists for joining Likud en masse but then voting for Naftali Bennett's Bayit Yehudi party.

Yesh Atid will be the second-largest party in the Knesset according to the polls, and apparently the second-largest in the coalition. Likud officials said Lapid could be a possible foreign minister if the Finance portfolio is given to Liberman. The Education portfolio could end up going to Lapid's No. 2., Rabbi Shai Piron, who runs a non-profit organization focusing on education.

Labor leader Shelly Yacimovich called on Lapid not to join a Netanyahu government and to instead join her in trying to form an alternative coalition focusing on socioeconomic issues. Yesh Atid officials said they would not hurry to make a decision.

One of the biggest losers in the race was the Tzipi Livni Party, which the exit polls predict would win only six or seven seats, far short of providing an alternative to Likud-Beytenu, as Livni promised. She vowed to remain in politics and said she was glad that the Center-Left had grown.

But Labor's No. 2, MK Isaac Herzog, blasted Livni, saying that if she would have accepted overtures from Yacimovich to join Labor, the party could have won more than 30 seats and formed the next government.

Lapid ruled out entering the coalition without another Center-Left party during the campaign. If Kadima does not pass the threshold, as the TV exit polls indicated, the most likely coalition is seen as Likud-Beytenu, Yesh Atid, Bayit Yehudi, Shas, and the Tzipi Livni Party.

The Shas triumvirate was divided over whether it could sit in a coalition with Yesh Atid. While Deri called for Netanyahu to form a national-unity government with Labor, rather than with Yesh Atid, Eli Yishai answered affirmatively without hesitation.

"If Lapid wants to sit in a stable government that will make compromises, we can sit with him," Yishai said. "If he wants to continue with political spin, it won't happen."

The turnout in the election was higher than expected, in part because of sunny weather. The central elections committee said turnout was 66.6%, numbering some 3,767,000 people, an increased over the 64.7% of the 2009 election.

The high turnout raised the minimum number of votes needed to cross the two percent electoral threshold. The television exit polls indicated that neither Kadima, nor Strong Israel would cross the threshold.

If Kadima does not make it into the Knesset, it would be a historic downfall for a party that won 28 seats in 2009 and formed the government in 2006.

One of the big winners was Meretz, which doubled in size from three seats in 2009 to six or seven, according to the exit polls.

If the exit polls hold true, more than half of the MKs who served over the past four years will not be coming back. 

US Ambassador Dan Shapiro tweeted his congratulations to Israelis soon after polls closed Tuesday night.

“Mazal tov to the Israeli people on their just completed elections! Always inspiring to see democracy in action!” he wrote. He later posted that the United States “looks forward to working closely with next government of Israel.”

In Washington, Rep. Eliot Engel (D-New York), ranking member of the House Foreign Affairs Committee, released a statement praising Israel’s democracy.

“Israel demonstrated once again that it is the only flourishing democracy in the Middle East,” he said.

Engel went on to congratulate Netanyahu for his firstplace finish but said that the “US Congress stands shoulder to shoulder with the State of Israel” across its political spectrum.

He added, “We in Congress will always defend Israel. This commitment is ironclad, a pledge made by Democrats and Republicans alike.”

Hilary Leila Krieger contributed to this report. 



dinsdag 22 januari 2013

Exit polls Israelische verkiezingen: Netanyahu winnaar?

Gemakshalve wordt in de berichtgeving veelvuldig onderscheid gemaakt tussen een rechts blok dat momenteel op 61 zetels staat en een links blok dat op 59 zetels staat. "972Mag" is wat zorgvuldiger en spreekt van rechts-orthodox tegenover centrum-links-Palestijns. "Palestijns" is daarbij overigens de politiek-correcte term voor Israelische Arabieren, hoewel zeker niet alle Israelische Arabieren zichzelf als "Palestijn" wensen te karakteriseren.
Likud-Beiteinu blijft de grootste partij, dat was al duidelijk, en dat Netanyahu zichzelf tot winnaar van de verkiezingen uitroept hoeft ook niet te verbazen, maar een verlies van zo'n 25% ten opzichte van de vorige verkiezingen, is bepaald geen overwinning te noemen.
Dat Olmert toch had willen terugkeren in de politiek is me nieuw, en ik vraag me af of dat klopt.

Live Blog: Exit polls show slight edge for the Right; Netanyahu takes a hit  



CHANNEL 2: Likud 31; Jewish Home 12; Otzma Le-Yisrael 0; Shas 12; United Torah Judaism 6; Kadima 0; Yesh Atid (Yair Lapid) 19; Hatn’ua (Tzipi Livni) 7; Labor 17; Meretz 7; Hadash 4; Balad 2; United Arab List 3; Right-Orthodox Bloc 61; Palestinians-Center-Left 59.

CHANNEL 1: Likud 31; Jewish Home 12; Otzma Le-Yisrael 2; Shas 11; United Torah Judaism 6; Kadima 0; Yesh Atid (Yair Lapid) 19; Hatn’ua (Tzipi Livni) 7; Labor 17; Meretz 7; Hadash 3; Balad 2; United Arab List 3; Right-Orthodox Bloc 62; Palestinians-Center-Left 58. 

CHANNEL 10: Likud 31; Jewish Home 12; Otzma Le-Yisrael 0; Shas 13; United Torah Judaism 6; Kadima 0; Yesh Atid (Yair Lapid) 18; Hatn’ua (Tzipi Livni) 6; Labor 17; Meretz 6; Hadash 5; Balad 2; United Arab List 4; Right-Orthodox Bloc 62; Palestinians-Center-Left 58.


11.00 PM: What to make of these results:

First, they are a bit too close to call, so most politicians will wait before speaking about future governments. There is a slight chance that we will end with a 60:60 draw between the blocs and that would change everything. In 2009, the final results were similar to the exit polls as far as the margin between the blocs was concerned,  but earlier elections had the Right doing better in the real counted votes than in the polls.

Having said that, the only candidate that could lead the Center-Left is Lapid, and he announced that he would enter Netanyahu’s government. So as long as the results stay similar to the polls we can imagine a coalition of Lapid, Jewish Home, Netanyahu and either Livni or Shas, or both.

I don’t see a coalition that would deal with the Palestinian issue emerging from these results. We are actually not far off from what happened in the previous elections, with Lapid, Livni and their new parties taking the spot that Kadima occupied. And we saw exactly what kind of policies this past government was able to produce.

Kadima, by the way, is gone. The big loser is former Prime Minister Olmert who wanted to use the party as a platform for his return to politics.


maandag 21 januari 2013

Israël volgens de NOS (IMO)


IMO Blog

Het was te verwachten: de berichtgeving van de NOS over de Israelische verkiezingen is gekleurd, suggestief en verder ontzettend weinig informatief. Wat komen we van de NOS te weten? Oftewel: hoe ziet Israel eruit volgens de NOS en Nieuwsuur? Wat volgt is een karikatuur.

Er doen drie partijen mee aan de verkiezingen: Likoed-Beiteinu, dat rechts is en ook steeds rechtser wordt. Dan nog een partij met als leider Naftali Bennett, die extreem rechts is en charismatisch en een rising star. Hij is overigens ook rijk en jong. En nog een partij die nog extreem rechtser is. Bennett is genadeloos voor de Palestijnen en is tegen een Palestijnse staat op de Westoever, wat hij het 'Israelische hartland' noemt. Een meerderheid van de Likoed leden is dat overigens ook en eigenlijk is bijna heel Israel tegen, vandaar ook dat men er lustig op los bouwt en geen zaken doet met president Abbas, die niets liever wil dan vrede en Israel smeekt om naar de onderhandelingstafel te komen. Israel wordt kortom steeds rechtser en nationalistischer en de oude tijden waarin de vredesbeweging nog enige invloed had zijn reeds lang vervlogen.

Ongeveer de helft van de Israelische bevolking bestaat uit orthodoxe Joden die vinden dat het hele land hun toebehoort omdat God het aan de Joden heeft beloofd. Dat staat in de Bijbel en dus moeten we eens ophouden met zeuren. De rest zijn getraumatiseerde mensen die zich door angst laten leiden en denken dat de wereld om hun heen uit nazi's bestaat die klaar staan een tweede Holocaust te plegen. Daarom moet Israel sterk zijn en geregeld laten zien aan haar buren dat men bereid is tot hard en disproportioneel optreden. De meeste Israeli's (lees: Joden) haten Arabieren en Arabieren hebben dan ook bijna geen rechten in Israel en worden op alle gebieden gediscrimineerd. Daarom is het ook maar de vraag of Israel wel een democratie is. Ongeveer 1% snapt dat dit allemaal desastreus is voor het land en vindt dat men een compromis moet sluiten met de Palestijnen. Zij hekelen de bezetting en komen op voor de onderdrukte Palestijnen. Dit zijn de mensen die Israel nog enige hoop geven.

Israel lijkt veel op Iran, want in beide landen zitten mannen en vrouwen gescheiden in de gebedshuizen en in beide landen wordt een bepaalde religie voorgetrokken en hebben andere mensen geen rechten. Het Jodendom is overigens puur een religie, geen volk of etniciteit, mocht je dat denken.

De verkiezingen gaan eigenlijk maar over één ding: hoe komen we van dat gezeur over een Palestijnse staat af en rekenen we voorgoed af met onze vijanden, zonder dat de VS echt moeilijk gaat doen? Het hele leven in Israel draait vooral om hoe de boze buitenwereld buiten te houden en zo min mogelijk last te hebben van irritante Palestijnen die hun rechten opeisen. En daar zijn ze behoorlijk bedreven in geraakt: bij oorlogen vallen er nauwelijks slachtoffers in Israel en liggen ze in Tel Aviv gewoon lekker aan het strand te zonnen. Ze zien zichzelf natuurlijk wel als slachtoffers, en weten dat beeld ook bijzonder goed naar buiten te brengen.

Zo is het mogelijke Iraanse kernwapen nu een kernpunt in de verkiezingscampagne. Israel is er tegen alle bewijs in van overtuigd dat Iran aan een kernwapen werkt en meent vanuit haar traumatische verleden ook nog eens dat het Achmadinejad kan geloven wanneer hij, puur voor binnenlandse consumptie, zegt dat Israel van de kaart geveegd moet worden. Hij zegt overigens niet dat hij dat zal doen, hij zegt alleen dat het moet gebeuren, of misschien doet hij wel vooral een voorspelling, dat is allemaal up to interpretation. Israel wil natuurlijk aanvallen want het vindt dat het alleen zelf een kernwapen mag hebben; andere landen mogen dat niet en dat begrijpen ze in Iran niet zo goed. Daarvoor heeft het echter goede spullen nodig die alleen de VS bezitten en dus een Amerikaans fiat.

Okay, ik geef het toe: er staan ook enkele ware zaken in bovenstaande karikatuur, zoals dat de vredesbeweging weinig meer voorstelt en dat er onder Netanyahu flink is gebouwd op de Westoever. Dit was echter wel vooral in de grote blokken die volgens diverse vredesplannen bij Israel zouden blijven. Het verval van de vredesbeweging is niet alleen aan Israelische haviken te wijten maar minstens evenzeer aan de weigering van de Palestijnen en Arabische staten om oprecht over vrede te onderhandelen en het Joodse recht op zelfbeschikking te erkennen. Arafats bedrog en gelieg over zijn steun aan de terroristen evenals het uitblijven van een Palestijnse vredesbeweging hebben de vredesbeweging de das om gedaan. Ook nu nog heeft links geen goed antwoord op het radikalisme en antisemitisme in de Arabische wereld.

Er is inderdaad weer een nieuwe rechtse partij die veel stemmen lijkt te gaan trekken, maar er zijn ook twee nieuwe partijen in het centrum en de centrum-linkse hoek, namelijk Yesh Atid en Hatnua, en zowel Labor als Meretz staan op winst. Je zal het van de NOS niet horen. Er zijn drie Arabische partijen, waarvan de leiders zich soms behoorlijk fel over Israel uitlaten, maar ook dat is niet interessant. Dat een meerderheid van de Israeli's voor een tweestatenoplossing is en dat Netanyahu zich hier ook voor heeft uitgesproken, zul je ook niet uit de mond van Monique van Hoogstraten of Jan Eikelboom horen. En verwacht ook geen reportage over hoe Israeli's en Palestijnen op allerlei gebieden samenwerken, en er jaarlijks duizenden Palestijnen in Israelische ziekenhuizen worden behandeld. Ik las vandaag dat Hamas de import van Israelische producten naar Gaza heeft beperkt. Ook las ik dat Egypte Palestijnen oppakt die illegaal de grens over komen, en ze zonder duidelijke reden ondervraagt. Ik las dat 232 Palestijnen sinds 2006 bij werkzaamheden aan of smokkel door de tunnels zijn omgekomen. Niet interessant, want het laat een ander beeld zien dan dat wat de NOS ons voorschotelt.

"Wij vinden niks, maar helpen u slechts wat te vinden." Dat kreeg je vroeger standaard als antwoord op klachten over de berichtgeving. Dat u helpen wat te vinden lukt aardig, zo valt me op in discussies met buren of kennissen. De taak van de media en de NOS is natuurlijk niet zozeer ons wat helpen te vinden maar ons te informeren. Over wat er in Israel gebeurt maar ook wat voor land Israel is, en waarin het verschilt of op ons lijkt en waar dat door komt. Ja, het is een westerse democratie met veel vrijheden en een levendige vrije pers en onafhankelijke rechtspraak. Maar het is ook een Joodse staat die zoekt naar hoe die Joodse identiteit vorm te geven, zonder haar open karakter te verliezen. Het wil een plek zijn waar Joden zich thuis voelen en altijd heen kunnen en veilig kunnen zijn, het wil religieuze en andere tradities behouden maar ook een moderne seculiere staat zijn. Het herbergt ultra orthodoxe Joden die in de Middeleeuwen (of langer geleden) zijn blijven hangen, maar ook homo's, zuipende (en nuchtere) Russen, Arabieren en Westerse seculiere Joden. Er zijn ca. een miljoen Joden uit de Arabische wereld en Iran naartoe geëmigreerd, en Joden uit Ethiopië en India. Het is een land vol diversiteit en vol tegenstrijdigheden. Het heeft bijna onmogelijke zaken voor elkaar gekregen en staat vooraan in bepaalde soorten medische en andere technologie. Geen land heeft zoveel Nobelprijzen per inwoner voortgebracht. Maar er is ook bittere armoede, veel bureaucratie, en voor Westerse maatstaven veel corruptie en vriendjespolitiek.

Het zou mooi zijn als de NOS in al die zendtijd die aan Israel wordt besteed eens iets van die tegenstrijdigheden, diversiteit, culturele rijkdom en de complexiteit van haar conflict met de Palestijnen en Arabische landen zou laten zien. Onbevooroordeeld, zonder een beeld van wie goed of fout is, en zonder ons wat te willen laten vinden.

Ratna Pelle


Tunnelvisie: Gaza tunnel nieuws dat de media niet haalde


Hieronder opmerkelijk nieuws over Gaza dat de media hebben gemist, want die zijn te druk met uitleggen hoe rechts en fout Naftali Bennett is en hoe rechts Likoed al is geworden en hoezeer rechts de verkiezingen dinsdag zal winnen.... 





Gaza tunnel stories the media has missed


From Hamas' Al Qassam site:


Al-Mezan Center for Human Rights stated that 232 Palestinians have died while 597 others have been injured due to the working accidents in the tunnels at the Palestinian-Egyptian borders in Rafah, since 2006.

...Al-Mezan Center demanded the government in Gaza to search into the feasibility of continuing working in the tunnels in light of the continuation of human losses and the decline of its contribution to the Palestinian economy in the Gaza Strip.


You mean, the tunnels aren't the lifeline for the economy of Gaza any more? Gaza is getting its needs met from imports from the Israeli side? The media seems to have missed that story.

Of course, closing down the tunnels means closing down the arms trade to Hamas and other terror groups. So it isn't going to happen anytime soon until Hamas finds an alternative method of smuggling in weapons.

Another story they missed:


Terrorist organization Hamas is preventing the importation of goods into the Gaza Strip, as part the group`s policy seeking to reduce the importation of goods both from Israel and other external markets, without taking into consideration the needs and desires of the local population of the Gaza Strip.

The Ministry of Economy of Hamas announced its decision to prohibit the importation of several types of goods into the Gaza Strip, via the the Israeli crossings. The list of goods includes: Office furniture, various types of food, hygienic products, gas pipes, plastic bags, plastic, and clothing.

The local population in the Gaza Strip has voiced discontent over this decision, mainly due to the fact that the Israeli goods brought into the Gaza Strip are regarded as high quality and much more durable and resistant products than the merchandise smuggled into the Gaza Strip via the smuggling tunnels in the Rafah region.


Since Hamas charges high taxes from the smuggled tunnel goods it is obvious that tax revenue is more important to them than the lives of mere tunnel workers. Too bad Al Mezan didn't notice that.

Here's another Gaza tunnel story that the media is missing:

Egyptian authorities seized over 50 tons of explosives and weapons in the Sinai that were to be smuggled in those same tunnels.

Meanwhile, exports from Gaza to Europe continue to increase, with over 300 tons of strawberries and 52,000 flowers exported only last Thursday. Last Tuesday, three buses were imported to Gaza and five trucks of strawberries were exported today.


And one more Gaza tunnel story you won't see in the mainstream media today:


A Sinai security chief said Sunday that Egypt had detained ten Palestinians entering illegally from Gaza in the past three days, and would act to round up all Palestinians without permission to enter the country.

Maj. Gen. Sameeh Bashadi told Ma'an a list of names and descriptions of Palestinians who had entered Egypt through the tunnels had been distributed to all security bureaus.

He said Palestinians on the list were involved in issues related to Egypt's national security, without elaborating.


While Egypt pretends to be Hamas' best pal, the Egyptians themselves - including their security services - look at Gazans as being dangerous.

vrijdag 18 januari 2013

De geweldsescalaties rond de Gazastrook in 2012 (IPI)

  • Een overzicht van de geweldsescalatie tussen Israel en Gaza in het afgelopen jaar, met tijdlijn:
  • De geweldsescalaties rond de Gazastrook in 2012

     Sinds Israel zich in augustus 2005 terugtrok uit de Gazastrook, is het nooit lang rustig geweest aan de grens. De raketbeschietingen vanuit Gaza op Israel, die ook voorheen al plaatsvonden, namen toe van enkele honderden tot ver over de duizend raketten per jaar, naast een vergelijkbaar aantal mortiergranaten.

    De meeste raketten en mortiergranaten worden niet door Hamas maar door kleinere groeperingen afgeschoten, die daarvoor meer of minder ruimte krijgen van Hamas. Israel reageert hier niet altijd op, maar voert met enige regelmaat militaire tegenacties uit, meestal gerichte beschietingen en bombardementen vanuit de lucht en soms invallen vanaf de grond (zoals in juni 2006 na de ontvoering van een Israelische soldaat). Meermaals pleegde Israel ook gerichte aanslagen op kopstukken van Hamas en andere terreurgroepen, of preventieve acties om op handen zijnde aanslagen te voorkomen. Als bij zo’n actie meerdere Palestijnen (meest militanten) omkomen, leidt dit al gauw tot een escalatie, omdat de Palestijnen hun beschietingen dan extra opvoeren. Nadat Hamas de macht greep in juni 2007, stelden Israel en Egypte een blokkade van de Gazastrook in. Buiten de Gaza Oorlog van eind 2008 vonden er verschillende kleinere geweldsescalaties plaats, zoals in maart 2012 en oktober/november 2012.

    - Lees hier verder: De geweldsescalaties rond de Gazastrook in 2012


    woensdag 16 januari 2013

    Meer wensen voor de media in 2013 (IMO)


    IMO Blog

    Zoals gemeld heeft de Amerikaanse mediawaakhond CAMERA een lijst samengesteld van wensen aan de media voor 2013. Een van die wensen is dat terroristen ook echt terroristen worden genoemd en geen 'militanten'. Ik citeer de uitleg hier even want die vind ik wel van belang:

    Terrorism, defined by the U.S. Law Code, Title 22, Chapter 38, Paragraph 2656 f(d) and used in the State Department's annual reports to Congress is "… premeditated, politically motivated violence perpetrated against non-combatant targets by sub-national groups or clandestine agents…." The Department of Defense definition recognizes that terrorism is a crime: "The calculated use of unlawful violence or threat of unlawful violence to inculcate fear, intended to coerce or intimidate governments or societies in the pursuit of goals that are generally political, religious or ideological." "Militant," on the other hand, is undefined by American law and its consensus usage journalistically – militant unionist, militant environmentalist, militant vegetarian – is as an adjective. It suggests vehemence and persistence but not illegal violence. Farmers farm, lawyers practice law, and terrorists commit terrorism – they don't advocate causes.

    Ikzelf heb, precies om deze redenen, een hekel aan het word 'militant'. Het is nietszeggend en lijkt te duidelijk bedoeld om het beladen woord 'terrorist' niet te hoeven gebruiken. Mensen die het woord 'terrorist' gebruiken kiezen direct partij en labelen het geweld van een van beide kanten als illegitiem, is het weerwoord hiertegen, maar op zijn minst bij geweld dat overduidelijk op burgers is gericht zou het eigenlijk wel gebruikt moeten worden. Zelf gebruik ik ook wel het woord 'strijder' maar dat heeft een beetje hetzelfde probleem als 'militant'. Het wordt immers ook buiten gevechtshandelingen om gebruikt om aan te geven dat iemand voor een zaak strijdt, in de vakbond of bij een maatschappelijke organisatie. Alle geweld gericht tegen burgers is in strijd met het oorlogsrecht, al kun je erover twisten of het daarmee automatisch een terroristische daad is.

    Ik zou erg graag willen dat media, liefst direct in de kop, duidelijk maken of gedode Palestijnen burgers dan wel strijders/terroristen zijn. Dus niet: 'Weer drie Palestijnen gedood door luchtaanvallen Israel', maar: 'Israel doodt drie Hamas strijders bij gerichte luchtaanval'. In de eerste alinea kan men dan aangeven dat de drie volgens Israel bezig waren raketten af te vuren of explosieven bij het grenshek te leggen of wat dan ook, zodat duidelijk is waarom Israel tot dit geweld overging. Ik zou ook heel graag willen dat de media ophouden met alleen of vooral Palestijnse bronnen aan te halen wat betreft het aantal slachtoffers. Deze zijn namelijk keer op keer onbetrouwbaar gebleken en gaven hogere aantallen en vooral ook hogere aantallen burgers. Oh, en hou ook eens op met altijd vrouwen en kinderen vet in de kop te zetten, ik vind eigenlijk iedere burgerdode even erg, en het suggereert bovendien dat Israel het op burgers heeft gemunt. Waarom niet juist de strijders/terroristen in de kop vermelden en dan verderop melden dat er ook enkele burgerdoden zijn te betreuren? Het speelt de Hamas propaganda in de kaart, want die rekenen op Westerse sympathie bij (veel) burgerdoden, en het is volgens mij niet geheel toevallig dat ze zo vaak raketten vanuit dichtbevolkt gebied afschieten en explosieven in woonhuizen, scholen en moskeeën opslaan (ja, ook in de dichtbevolkte Gazastrook zijn voldoende plaatsen te vinden buiten de bebouwde kom waar men kan trainen en bunkers kan bouwen voor wapenopslag).

    Een andere wens die ik graag zou toevoegen aan de CAMERA lijst: hou eens op met Israels gedrag interpreteren in het licht van de Holocaust, met altijd de suggestie dat het buitenproportioneel is en men zo getraumatiseerd is dat men in iedere Palestijn een nazi ziet en zich daarom achter hoge muren wil verschansen. Hou eens op met te suggereren dat Israeli's zijn doorgeslagen, dat ze geen onderscheid kunnen maken tussen werkelijke en denkbeeldige gevaren, en dat ze hulp van buiten nodig hebben omdat ze zichzelf anders nog te gronde zullen richten. Rapporteer de feiten: wat doen de Palestijnen, wat doet Israel in reactie, en vergelijk dat eens met hoe bijvoorbeeld Turkije op de Koerden reageert. Vergelijk ook eens het aantal en percentage burgerslachtoffers dat Israel maakt en dat andere landen (waaronder de NAVO landen) maken. En betrek de Palestijnse intenties eens wat vaker, het klopt dat er weinig doden vallen in Israel, maar dat ligt niet aan een gebrek aan motivatie tot het doden van Israeli's bij de Palestijnse terroristen. En niet iedere Palestijn mag dan een nazi zijn, antisemitisme is springlevend onder Palestijnen en Arabieren en ze maken vaak gebruik van dezelfde stereotyperingen en hetzelfde soort idiote beschuldigingen.

    Maar wat me misschien het meeste stoort is een soort van negatieve ondertoon in bijna alle berichtgeving over Israel. Suggestieve koppen en woordgebruik waaruit een duidelijke vooringenomenheid blijkt en een negatief oordeel in doorklinkt. Wat te denken van een kop als 'Israelische bouwwoede in Oost Jeruzalem grenzeloos' (Volkskrant 28 december) of 'Hagel, een in-your-face nominatie voor Israel en haar lobbygroep'. (Trouw, 7 januari) De suggestie druipt er vanaf: Israel moet niet zoveel bouwen en de Israellobby deugt niet en heeft gelukkig eens niet haar zin gekregen. Dat laatste wordt verderop in het artikel bijna letterlijk geschreven.

    En dan de vele halve waarheden, waarbij de geschiedenis altijd ten nadele van Israel wordt verdraaid. Zo wordt bij de geschiedenis van het land wel altijd vermeld dat Israel in 1948 meer gebied verwierf dan het was toegekend in het delingsplan, maar niet dat dat gebeurde nadat de Arabische landen aanvielen en heel 'Palestina' Arabisch wilden maken. Er wordt ook altijd vermeld dat Israel 750.000 Palestijnen verdreef maar nooit dat dat gebeurde in reactie op de herhaalde aanvallen vanuit de Palestijnse gemeenschap op de Joden en het blokkeren van belangrijke wegen waardoor bijvoorbeeld de 100.000 Joden in Jeruzalem van de buitenwereld waren afgesneden en dreigden te verhongeren. Bovendien werd slechts een minderheid echt verdreven, de meesten vluchtten uit eigen beweging voor het oorlogsgeweld.

    Er wordt een beeld geschetst van Israel als dader en 'trigger happy', dat gemakkelijk tot (disproportioneel) geweld overgaat en niet geïnteresseerd is in vrede. Soms spelen antisemitische noties een rol, met verwijzingen naar Joden als het uitverkoren volk (bijvoorbeeld in een artikel in Trouw over de zuigelingen- en kraamzorg) en de oppermachtige, gesmeerde pro-Israel c.q. Joodse lobby en haar propaganda waartegen de Palestijnen geen kans maken (o.a. in een artikel in NRC over de geoliede Israelische propaganda tijdens de laatste Gaza escalatie). Achter Israels gedrag wordt heel vaak een bepaalde boze opzet of intentie gezocht, en wordt het op de meest negatieve manier uitgelegd. Een nationalistische politicus heet al snel ultra nationalistisch of hardline, en wanneer een politicus zich soms wat milder en dan weer feller uitlaat worden de felle uitspraken als zijn werkelijke visie neergezet.

    Bij de Palestijnen doet men precies het omgekeerde: daar besteed men juist meer aandacht aan gematigde uitspraken, en worden daden vaak juist positief uitgelegd. Vasthouden aan het fictieve en anti-vrede standpunt van het recht op terugkeer is wel heel begrijpelijk gezien het lot van de vluchtelingen. Opruiing in de media hoort nou eenmaal een beetje bij de folklore en de Arabische overdrijving en moeten we niet zo letterlijk nemen. Idem voor Haniyeh of Meshaal die oproept iedere centimeter van het land met geweld te bevrijden of uitspraken als dat de Joden nergens welkom zijn en weldra ook uit Palestina zullen worden verdreven. Het wordt doorgaans genegeerd en anders wel in de 'kontekst' geplaatst van de bezetting en zogenaamd even erge uitspraken van Israelische extremisten. Dat in Israel een regeringspartij, ook Yisrael Beiteinu, zulke uitspraken niet bezigt en als het al eens zou gebeuren die direct algemeen worden veroordeeld laat men uiteraard buiten beschouwing. Ik herinner me nog goed dat een paar jaar geleden radikale uitspraken van de inmiddels seniele rabbijn Ovadia Yosef vetgedrukt op de voorpagina van de NRC stonden, terwijl even erge uitspraken van Palestijnse leiders kort tevoren werden genegeerd.

    Het is niet vreemd dat veel mensen uit de media het beeld krijgen dat Israel een soort schurkenstaat is die zich onterecht als democratie voordoet. Het is niet vreemd dat mensen denken dat veel Israeli's (spreek: Joden) arrogant, gevoelloos en sadistisch zijn, terwijl in werkelijkheid Israel naar verhouding weinig burgerslachtoffers maakt in haar strijd tegen terreur en in Israelische ziekenhuizen jaarlijks duizenden Palestijnen worden behandeld. Velen ook denken dat Israel zeer machtig is en bereid is naar niemand te luisteren (iets dat andere landen blijkbaar wel allemaal doen, anders zou men er niet zo over vallen dat Israel het niet doet?) en zich boven de wet en internationale regels verheven voelt. Velen denken dat Israel eens een toontje lager moet zingen, en te lang de hand boven het hoofd werd gehouden door het Westen, uit schuldgevoel over de Holocaust. Velen denken ook dat Israel de Holocaust misbruikt als vrijbrief om met de Palestijnen te doen wat men wil. Velen denken dat de Joden het alleenrecht op slachtofferschap opeisen en teveel met de Holocaust bezig zijn. Steeds meer mensen menen dat Israel haar bestaansrecht heeft verspeeld met haar misdaden tegen de Palestijnen, en het land maar opgeheven moet worden.

    Je ziet aan deze opsomming hoe gemakkelijk antizionisme overgaat in antisemitisme. Over geen land maken zoveel mensen zich kwaad en van geen ander land wordt zo openlijk en veelvuldig het bestaansrecht ter discussie gesteld. De media spelen daar, ik heb dat hier vaker gezegd, een belangrijke rol in. Ondanks de toenemende rol van sociale media en blogs, haalt het gros van de mensen zijn informatie toch van de grote sites en kranten en de journaals van de NOS en RTL. Overigens hebben de antizionisten en Israelcritici ook op internet de overhand. Populaire politieke blogs of websites als Joop en Sargasso plaatsen praktisch alleen anti-Israel stukken, en niet zuinig ook. De algemene nieuwssites zoals zijn ook gekleurd en op Nujij staat werkelijk de grootste anti-Israel bagger.

    Mijn wens voor het nieuwe jaar (mag dat nog?) en mijn verzoek is dat de media eens ophouden met een bondgenoot van ons, een mede VN lidstaat, de enige staat ook waar het Joodse volk na meer dan 2000 jaar rondzwerven en vervolgingen zelfbeschikking heeft, te demoniseren. Kritiek is prima, noodzakelijk en nuttig, maar wat we sinds een jaar of 10 zien gaat veel verder dan dat. Israels legitimiteit in de publieke opinie brokkelt steeds verder af en dat wijt ik voor een flink deel aan de media. Ik hoop niet mee te maken dat er in de wereld geen ruimte meer is voor een Joodse staat, een staat die fouten maakt en domme dingen doet en niet altijd even goede leiders heeft, maar het gezien de moeilijke omstandigheden en vergeleken met andere landen nog helemaal niet zo slecht doet. En ik hoop heel oud te worden.

    Ratna Pelle


    dinsdag 15 januari 2013

    Wensen voor de media in 2013 (IMO)

    jan 152013

    IMO Blog

    De Amerikaanse mediawaakhond CAMERA heeft een lijst samengesteld van wensen aan de media voor 2013. Men roept onder meer op om:

    • accurater te schrijven over Gaza,
    • Abbas geen 'gematigde' president meer te noemen,
    • terroristen ook echt terroristen te noemen en geen 'militanten',
    • ook te berichten over de opruiing en haat in Arabische media,
    • ook te berichten over de Joodse vluchtelingen,
    • duidelijk te maken dat juist de Palestijnen niet naar de onderhandelingstafel willen komen,
    • te vermelden dat het handvest van zowel Hamas als Fatah oproept tot de vernietiging van Israel,
    • minder over Israel te berichten en het Israelisch-Palestijns conflict niet als het belangrijkste probleem in het Midden-Oosten te presenteren.

    Ik ben het daar op zichzelf natuurlijk wel mee eens, en veel reflecteert ook mijn kritiek op de berichtgeving over Israel. Anderzijds bekruipt me ook een beetje het gevoel dat wanneer de media dit allemaal op zouden volgen, ze ook niet meer geheel onpartijdig zouden zijn, maar dan de andere kant op. Er is misschien ook een verschil tussen wat een faire berichtgeving is die voldoet aan de journalistieke normen en wat we stiekem ook graag weleens zouden zien, al is het maar om wat tegenwicht te bieden aan de eenzijdigheid van nu.

    Zo staat onder punt vijf dat de media moeten rapporteren dat de Arabieren en niet Israel weigeren om over vrede te onderhandelen.

    While Israel has repeatedly invited Palestinian leaders to return to the negotiating table for peace talks, they have insisted they won't do so unless Israel first satisfies their preconditions. Even after Israel in 2009 announced a 10-month moratorium on new settlement construction, Mahmoud Abbas avoided talks until just weeks before the moratorium was set to expire. And when the moratorium did expire, he again spurned negotiations.

    Dat klopt, en de media hadden meer nadruk moeten leggen op het feit dat Abbas voorwaarden stelt in plaats van alleen de nederzettingen te veroordelen. Anderzijds is de idee niet geheel onjuist dat de nederzettingen vrede lastiger maken en Abbas niet wil onderhandelen terwijl er verder wordt gebouwd in wat hij als staat wil hebben. Je zou wat dit betreft aan een compromis kunnen denken waarbij alleen beperkt en in de grote blokken die mogelijk/waarschijnlijk bij Israel blijven wordt gebouwd tijdens de onderhandelingen, en het is Abbas die ieder compromis weigerde en een volledige bouwstop inclusief Oost Jeruzalem eiste.

    Wat de media zouden moeten doen is heel feitelijk weergeven wat de positie van beide kanten is, wat men officieel zegt te willen en waarnaar men handelt, en hoeveel ruimte er is voor een compromis. Men zou moeten uitleggen waarom bepaalde zaken voor beide kanten zo belangrijk zijn, zonder daarbij een waarde oordeel te geven. Waarom wil Netanyahu perse blijven bouwen? Waar wordt dan precies gebouwd en in hoeverre hebben Palestijnen daar last van of staat het hun toekomstige staat in de weg? En waarom wil Abbas geen enkel compromis accepteren wat dit betreft? Tijdens geheime besprekingen heeft hij zich eerder wel bereid verklaard tot een beperkte uitruil van gebied, iets wat direct groot op het NOS journaal kwam. Later krabbelde hij weer terug. Hetzelfde gebeurt wat betreft de vluchtelingen. Abbas zei dat hij niet terug hoeft te keren naar zijn geboorteplaats Safed en suggereerde dat hij bereid was het recht op terugkeer op te geven. Later sprak hij dat tegen. Voor de VN hield hij een harde en zeer felle speech waarin hij Israel van racisme, landroof en dergelijke beschuldigde. Later sprak hij zich weer verzoenender uit.

    Ook Netanyahu is soms tegenstrijdig. Hij sprak zich duidelijk uit voor twee staten en tegen blijvende Israelische overheersing van de Palestijnen, maar zegt ook dat delen van de Westoever van strategische betekenis zijn, of anders zeggen zijn collega's in de regering dat wel zonder dat hij dat tegen spreekt. Hij regeert met bijna allemaal rechtse partijen die voor een deel om heel principiële en ideologische redenen geen land willen opgeven. Wanneer hij echt voor een tweestatenoplossing was had hij met Livni kunnen regeren, en zou hij zich kunnen uitspreken voor een brede centrum regering. Het ziet er echter naar uit dat hij zal doorgaan met een overwegend rechtse regering, met wellicht een of twee kleinere centrum partijen erbij.

    De media zouden al dit soort tegenstrijdigheden, manoeuvres en dergelijke zo objectief mogelijk moeten duiden en de lezer de informatie moeten geven om zichzelf een beeld en eventueel een oordeel te vormen. Dat vergt meer ruimte dan de korte stukjes duiding en columnachtige 'hoe zit dat' stukjes die nu zo populair zijn. Het vergt ook meer terughoudendheid van de journalist of commentator, die zijn eigen visie en (voor)oordelen buiten z'n stukjes moet zien te houden. Nu schemert de visie van de journalist of schrijver of presentator heel vaak door, zowel op internet als de papieren krant als op TV.

    Onder punt 11 staat:

    Stop suggesting that Israel's democracy is under threat.
    At this very moment, the Syrian regime is murdering its own citizens. Lebanon is run by a terrorist group, Hezbollah. Jordan is an absolute monarchy that recently revoked the citizenship of thousands of residents of Palestinian descent. Gaza is run by Hamas, a terrorist group that hasn't had elections in years and the West Bank is run by a corrupt kleptocracy whose term also expired years ago and continues to hold office illegally. These governments are truly embattled and their citizens suffer, yet Israel's internal politics attracts the lion's share of media scrutiny and, usually, criticism.

    Israel is vele malen democratischer, humaner en beter georganiseerd dan de omliggende landen en ook dan de Palestijnse besturen in Gaza en op de Westoever. Dat weten de meeste mensen wel, maar het kan geen kwaad wanneer de media, met alle focus op Israel, dat iets meer benadrukken. Dat wil niet zeggen dat er in Israel niks aan de hand is, er worden wel degelijk wetsvoorstellen gedaan (en soms ook aangenomen) die bedenkelijk zijn en democratische vrijheden inperken. Dit is voor een deel te rechtvaardigen gezien de lastige situatie waarin Israel zich bevindt. Het land ligt letterlijk en figuurlijk onder vuur, heeft buren die het vijandig gezind zijn en ook een deel van de Arabische minderheid is tegen de staat. De pleger van de aanslag in Tel Aviv op de dag dat het staakt het vuren met Hamas in ging, werd bijvoorbeeld geholpen door een Israelische Arabier. Israel moet continu zijn veiligheid afwegen tegen de burgerrechten van anderen. En dat doe je nooit helemaal goed. Er hadden misschien aanslagen voorkomen kunnen worden als men nog strenger was, nog meer Palestijnen in voorlopige hechtenis had genomen en nog minder permits had gegeven om Israel binnen te komen. Anderzijds zijn ook veel onschuldige mensen de dupe van de strenge veiligheidsmaatregelen, zowel in Israel als op de Westoever.

    Het doet me een beetje denken aan het Nederlandse recht: je kunt niet vermijden dat er weleens iemand ten onrechte wordt veroordeeld of van zijn bed gelicht, en als je alle energie daarop richt zul je veel boeven vrij moeten laten rondlopen en dat heeft ook weer nadelen (dit gebeurt nu al wel een beetje). Je moet dus een evenwicht zoeken tussen twee kwaden, en dat kun je nooit helemaal goed doen. In zo'n situatie is het belangrijk dat burgers, belangengroepen en media kritisch meekijken en misstanden en fouten aan het licht brengen. Dat geldt ook voor Israel, en daarom is het goed dat er allerlei organisaties en journalisten zijn die het opnemen voor Palestijnse rechten en de regering voortdurend bekritiseren. Zoals het ook legitiem is dat er organisaties en journalisten zijn die Joodse en Israelische belangen en rechten vertegenwoordigen, zoals het recht op veiligheid en de Joodse aanspraken op hun heilige plaatsen. Aan beide kanten ligt er een grens waar de rechtsstaat wordt ondermijnd door bijvoorbeeld democratische besluiten te verwerpen, rechterlijke uitspraken te negeren of met leugens en opruiing de andere kant zwart te maken.

    CAMERA hekelt terecht de eenzijdige focus op alles wat er in Israel niet goed gaat. Ikzelf vind het geen probleem dat men Israel als westerse democratie kritischer bekijkt dan landen die niet pretenderen democratisch te zijn (je zou als Israel toch niet vergeleken willen worden met schurkenstaten als Syrië en Iran?), maar wel dat men alle context buiten beschouwing laat. En die context bestaat er voor een stukje uit dat Israel wel schurkenstaten als Syrië als buur heeft en die landen het niet echt goed voor hebben met Israel.

    Hetzelfde geldt voor radikale kolonisten en religieuze fanatici: het is de taak van de media om erover te berichten, maar zet het wel een beetje in perspectief, en suggereer niet dat de helft van Israel bestaat uit fanatici terwijl het om een kleine minderheid gaat. Daarbij mist aandacht voor bijzonder positief nieuws, zoals de Israelische soldaten die afgelopen week Palestijnen hebben gered die door het noodweer vast kwamen te zitten en bijna waren verdronken in een snel stijgende rivier. Of Israelische artsen die Palestijnen opereren omdat de PA niet zulke goede ziekenhuizen heeft.

    Ratna Pelle