donderdag 19 september 2013

Duitsland en Israel na de Bondsdag-verkiezingen: nog 4 jaar vriendschap, nog 4 jaar wantrouwen

Ik vind dit artikel wat negatief getoonzet:
Despite Merkel's assurances that Israel's security is a cornerstone of German foreign policy, actual backing amounts to little more than limited military aid and supportive declarations. Merkel categorically rejects any military intervention by German troops in the Middle East, including to support a US-led strike on Syria. The chancellor and her foreign policy advisers also firmly oppose Israeli settlements in the West Bank and reject Jerusalem's argument that Israel needs a permanent military presence in the West Bank to guarantee the Jewish state's security.
Dat Duitsland niet militair wil interveniëren is gezien de geschiedenis alleszins begrijpelijk. En Merkel verzet zich niet bijzonder heftig tegen de nederzettingen, net als de VS is ze tegen verdere uitbreiding en pleit ze voor een tweestatenoplossing, maar binnen de EU neemt Duitsland consequent een pro-Israel positie in en wil men aan dit standpunt geen harde consequenties verbinden.
De conclusie is zelfs wat cynisch van toon:
After the September 22 election, the relationship between Germany and Israel will likely remain courteous, at least outwardly, with Berlin supporting Israel via friendly statements and practical military and diplomatic assistance. But behind the scenes, the German government — regardless of who sits in the Chancellery or the Foreign Ministry — will not change its longstanding positions regarding Israel and the Middle East, which include a complete rejection of any military intervention on Israel's behalf, and more importantly, staunch opposition to Israeli settlements, and a deep distrust in Jerusalem's policies toward the Palestinians.
Het lijkt me van belang dat Israel haar vrienden koestert, ook als men het niet over alles eens is. Overigens heeft Duitsland vaker aangegeven dat Israels veiligheid een kernpunt is, en daarbij lijkt duidelijk dat men Israel ook met wapens zou steunen, mocht dat nodig zijn. En het wantrouwen in Netanyahu is natuurlijk niet geheel onbegrijpelijk, al zou dat wat mij betreft gepaard mogen gaan met een nog groter wantrouwen in president Abbas' ware bedoelingen.
German officials repeat that Israel's security is important to them, but can't really explain what that means
Four more years of friendship, four more years of distrust
Angela Merkel expects to be reelected in Germany next Sunday, and an advocate of dialogue with Hamas who accused Israel of running an 'apartheid regime' in Hebron might end up as her deputy
 / Times of Israel - September 18, 2013, 8:59 am
BERLIN — Germany's Chancellor Angel Merkel is set to cruise to an easy reelection this Sunday, securing a third term at the helm of one of the world's most important countries and one of Israel's closest allies. But while Berlin is, besides the United States, Jerusalem's best friend and remains committed to unswerving support for Israel on the international stage, the personal relationship between Merkel and Prime Minister Benjamin Netanyahu has been rocky over the last few years.

Despite Merkel's assurances that Israel's security is a cornerstone of German foreign policy, actual backing amounts to little more than limited military aid and supportive declarations. Merkel categorically rejects any military intervention by German troops in the Middle East, including to support a US-led strike on Syria. The chancellor and her foreign policy advisers also firmly oppose Israeli settlements in the West Bank and reject Jerusalem's argument that Israel needs a permanent military presence in the West Bank to guarantee the Jewish state's security.

While surveys predict a comfortable victory for Merkel's center-right party, one possible outcome of the September 22 election could see the foreign minister's post, and that of Merkel's deputy, go to the leader of the Social Democrats — a self-declared friend of Israel, yet one who last year accused the Jewish state of running an "apartheid regime" in Hebron and who advocates for dialogue with Hamas.

After a lackluster campaign, in which foreign policy issues were almost entirely absent, Merkel's Christian Democratic Union (CDU) leads comfortably in all polls. Her party is predicted to garner between 39 and 41 percent of the vote, about 6 percent more than four years ago. The Social Democratic Party (SPD) is expected to come in a distant second, polling somewhere between 23 and 27 percent, giving its candidate for chancellor, Peer Steinbrück, little reason to believe he can unseat her. Asked who is better suited for the top job, every second German points to Merkel; only about 30-35 percent name her competitor from the center-left.

What makes the 2013 election interesting is the question of whether Merkel's traditional coalition partner — the pro-business Liberal Democrats (FDP) — will pass the 5 percent threshold needed to enter parliament. Since 2009, when the party reached nearly 15 percent, it has decreased dramatically in the polls and now fears for its very survival. (This past Sunday, the FDP received only 3 percent of the vote in elections for the Bavarian parliament, and Germany's most populous state is considered a barometer for national trends.)

But even if the FDP — the party of Foreign Minister Guido Westerwelle — does gain 5 or 6 percent, as current polls predict, and enters the Bundestag, Merkel's CDU will still not have the necessary majority for a stable coalition. (On the other hand, the SPD and its traditional coalition partner, the Green Party, are also far from a majority.) Therefore, the most probable outcome of the election is a so-called Grand Coalition of the two large centrist parties, with Merkel as chancellor and with the leader of the SPD as vice chancellor and foreign minister.

But Steinbrück, the Social Democrats' candidate for chancellor, is unlikely to agree to such a deal, according to political scientist Marco Michel of the Federal Agency for Civic Education. "Steinbrück is 66, he will not play second fiddle to Merkel," Michel predicted. Therefore, if the Social Democrats fail to replace Merkel, Steinbrück will most probably retire from political life and let party chairman Sigmar Gabriel become vice chancellor and foreign minister in a coalition with Merkel, Michel said.

Wary after Westerwelle

In Jerusalem, not everyone would be thrilled about Gabriel replacing Westerwelle, who is perceived as a true friend. (Unlike many of his European colleagues, Westerwelle had good personal ties with former foreign minister Avigdor Liberman.)

Although Gabriel has visited Israel about 20 times and considers himself a supporter, controversial comments he made last year after a visit to the region may lead Jerusalem to suspect he has less patience for Israeli policies vis-à-vis the Palestinians than his predecessor.

"I was just in Hebron. There's a legal vacuum there for Palestinians. This is an apartheid regime, for which there is no justification," Gabriel posted on his Facebook wall in March 2012. The post quickly drew hundreds of responses, mostly from pro-Israel surfers, some of whom threatened to cancel their memberships in his party. Gabriel quickly clarified his remarks in two follow-up posts, saying that he didn't mean to compare Israel with South Africa's apartheid regime but that he was "immensely angry" about how Palestinians were treated in Hebron.

"I think [Israel's] current settlement policy is wrong and I consider the conditions [in Hebron] undignified," wrote Gabriel. "We are not doing any favors to us or our friends in Israel if we continue veiling our criticism in diplomatic figures of speech."

The situation for Palestinians in Hebron is "indeed terrible," Gabriel opined, adding that even Israeli soldiers he met there told him they found the conditions "unbearable." Israel has the right to defend itself, as it is the only state in the world whose neighbors question its right to exist and whose citizens suffer daily from rocket attacks, he asserted. "But that is no justification for continuing with a settlement policy such as the one that can be witnessed in Hebron. It shouldn't lead to us prohibiting ourselves from criticizing the errors of the Israeli government."

In another post, Gabriel answered critics who were offended by him referring to Israel as an apartheid regime. "I am aware that this a very drastic term. But that's exactly how the Palestinians in Hebron see their situation. That drastic term is what came to my mind during the talks and visits in Hebron."

Gabriel said he did not mean to compare Israel with apartheid South Africa, as that would be "more than unfair" to the Jewish state. "But the humiliating way Palestinians are dealt with in Hebron exceeds much of what one is used to from the West Bank. And this makes even someone like me, who supports Israel, immensely angry."

Gabriel is also on the record saying he wants Israel to engage in dialogue with Hamas. "Hamas is a factor in this conflict. And you can't solve a conflict if one factor is being ignored," Gabriel told reporters in Jerusalem in 2012. He also said that he fully supports the Palestinians' efforts to have Palestine accepted as a member state of the United Nations, "because there is no counterargument to that."

Despite these comments, officials in the Foreign Ministry in Jerusalem this week said they weren't worried about Gabriel becoming foreign minister. "That's the way it is in democracies: elected leaders come and go," an official told The Times of Israel. "Personal relationships are a mystery. Who expected gay, liberal Westerwelle to get along so well with hawkish and powerful Liberman?"

While some see Gabriel as the top candidate for the Foreign Ministry post, others doubt that his party would agree to join Merkel in a governing coalition. Such a partnership, first tried out after the 2005 elections, resulted in a historically poor result for the Social Democrats in the 2009 elections. "I can imagine there are a lot of people in the SPD who aren't going to be interested at all in being junior partners with Merkel again. They saw where that led them last time," Cologne University political analyst Thomas Jaeger told Reuters.

Another possible, though unlikely, scenario, in case the Christian Democrats and Liberal Democrats alone fail to get a stable majority, is Merkel's conservative party teaming up with the Greens.

"But the Greens and the CDU are far away from each other ideologically," said Özcan Mutlu, a member of the Berlin House of Representatives and Bundestag hopeful for the environmentalist party. To be able to govern, a coalition needs a majority in both the Bundestag and the Bundesrat (a legislative chamber comprising regional representatives) and there are currently no CDU-Greens partnerships in any of the 16 German states, he said. "To govern with them would be torture, and we're not sadomasochists."

The outsiders

There is also some potential for surprises in an otherwise dull election campaign: two novel parties with high hopes (but little actual chance) of making it into the Bundestag. The Piratenpartei, a local offshoot of the global pirate movement with 30,000 members, is already represented in four regional parliaments and at some point was predicted to get 10-13 percent in national elections. But since the party's charismatic political director Marina Weisband — a Kiev-born Jewish immigrant to Germany — announced her withdrawal from politics last year, the party has plunged in the polls and seems unlikely to clear the 5 percent threshold needed to enter the Bundestag.

Yet party leaders are tirelessly working on their campaign, promoting their message of transparency and grassroots democracy, still believing that a turnaround is possible. "Our voters aren't the types to answer pollsters on the phone," the party's deputy chairman, Markus Barenhoff, said, adding that 30 percent of voters are still undecided and that a concerted advertising campaign could still bring about the desired support.

The Pirates only adopted a foreign policy platform a few months ago. "We don't have any specific positions on different countries," Barenhoff, wearing sneakers and a black-hooded sweater, told The Times of Israel recently in the Pirates' Berlin campaign headquarters. After a lengthy debate, the party decided not to rule out military interventions in third countries entirely. Yet rather than intervene in conflicts, such as the Syrian civil war, it would be better to do more "to prevent" situations where military action becomes necessary, he said. "I think what we don't want to get to is to have this responsibility to protect." Force should only be used when a country is either directly attacked or when sanctioned by the United Nations, he said.

On the Israeli-Palestinian conflict, the Piratenpartei does not "have any official position," said Barenhoff, who visited Israel for a few weeks in 2010. "It's a very complicated situation." On a personal level, he added: "As a German, one has to be pretty, pretty cautious." His hope is that via the Internet the people of the Middle East will discover that they are all humans and all simply want to be happy, he said.

Another party that garnered much media coverage but currently faces an uphill battle in the polls is the Alternative fuer Deutschland. Founded in April by a group of academics, the party opposes bailouts for European countries in financial trouble.

While few believe the new party stands a chance, at least one recent survey predicted results that could give the AfD some hope. If disappointed CDU supporters and a few protest voters decide to place their trust in the hands of a six-month- old party run by intellectuals, anything is possible. "It could still get exciting," top pollster Klaus-Peter Schöppner told the German weekly Der Spiegel last week regarding the AfD.

Neo-Nazis are playing only a marginal role in this election. A handful of far-right parties are running: Republikaner, Die Rechte, Pro Deutschland and the National Democratic Party (NPD), which is present in two regional parliaments. But not even the NPD stands the faintest chance of making it into the Bundestag. Together, all four parties on the far-right spectrum are not expected to gather more than 2 percent.

Regardless of the election's outcome, Germany was and will remain one of Israel's staunchest allies, both in terms of military assistance and strong backing in international forums such as the United Nations. This support doubtless stems from Germany's dark history; politicians and diplomats in Berlin instinctively feel they "owe" the Jewish state something, though many are highly critical of the course that Israel's right-wing government has been taking.

Doubts over Netanyahu

The relationship between Merkel and Netanyahu has been tense for years, partly because the Israeli prime minister allegedly leaked contents of a private conversation to the media but mainly because she doesn't trust him. In the Federal Chancellery in Berlin, dubbed the "washing machine" by locals because of its peculiar architecture, there is a general mistrust regarding Netanyahu's commitment to a two-state solution.

Some of Merkel's foreign policy advisers believe Israel's participation in the newly resumed peace talks is all bluff. They are totally disillusioned about the prospects for peace, wondering why the Palestinians even agreed to negotiate, despite knowing full well that the prime minister will never agree to their terms for a Palestinian state.

But no German official will ever dare to air such assessments on the record — at least not for the time being. And for all the distrust, Berlin has declared again and again that Israel's wellbeing is one of its foremost foreign policy goals.

In a 2008 speech in the Knesset, Merkel declared that Israel's security is part of her country's "raison d'etat" (Staatsraison in German). Therefore, she vowed, "Israel's security will never be open to negotiation." While she never explicitly pledged to defend Israel militarily if it ever came to a confrontation in the region, some commentators took that statement as a guarantee of exactly that, and criticized her for making promises she didn't intend to keep.

Therefore, German President Joachim Gauck said last year during a visit, rather less dramatically, that "Israel's security and right of existence are determining factors of German policy — Israel shall live in peace and secure borders." When reporters asked him a day later whether he agreed with Merkel's dictum of Israel's security being Germany's "Staatsraison," he responded that he wouldn't have used that phrase. "I don't want to think in war scenarios," he said, adding, however, that "Germany should be the very last country to revoke its friendship and solidarity to Israel."

Merkel, asked last week what her commitment meant concretely in a time of crisis, responded: "That means that we'll never be neutral and that Israel can be sure of our support when it comes to ensuring its security. That's why I also said that Germany's support for Israel's security is part of our national ethos, our raison d'etre."

Last week, The Times of Israel asked Lars Zimmerman, a Bundestag hopeful from the chancellor's CDU party who is running in Berlin's Pankow district, what he thought of Merkel's statement. For long seconds he didn't say anything, thinking hard about an answer. "I don't know," he said finally. "I've never thought about it." While he doesn't believe that Merkel intended to promise German boots on the ground in case Israel was under fire, he added a few moments later, the "protection of Israel" was "absolutely" a cornerstone of the CDU's foreign policy.

Israel's security is important to German officials, but no one — as Zimmerman's hesitant response underlined — can really explain what that means. Berlin has helped Jerusalem acquire advanced submarines and vowed to prevent Iran from attaining nuclear weapons. "Containment is not an option," is a slogan used by some senior German officials. Yet no one is willing to elaborate on what Berlin intends to do if Tehran indeed gets the bomb. And there are no German contingency plans for a possible scenario in which Israel launches a strike at Iran's nuclear facilities and the Islamic Republic and its allies retaliate, a senior official admitted recently. (Still, another source in Berlin said that if Israel were under attack and asked Germany for Patriot anti-missile batteries, "we wouldn't think twice.")

Similarly, Germany has declared that the use of chemical weapons is unacceptable, but both Merkel and her Social Democrat challenger agree that the Bundeswehr will under no circumstances join military action against the Syrian regime for using them. Scarred by World War II, many Germans are exceedingly wary of military campaigns abroad. "It's better to debate for a thousand hours than to have one minute of war," one prominent FDP politician said earlier this month.

After the September 22 election, the relationship between Germany and Israel will likely remain courteous, at least outwardly, with Berlin supporting Israel via friendly statements and practical military and diplomatic assistance. But behind the scenes, the German government — regardless of who sits in the Chancellery or the Foreign Ministry — will not change its longstanding positions regarding Israel and the Middle East, which include a complete rejection of any military intervention on Israel's behalf, and more importantly, staunch opposition to Israeli settlements, and a deep distrust in Jerusalem's policies toward the Palestinians.


woensdag 18 september 2013

Recht in het Midden-Oosten (Harrie Verbon)

Harrie Verbon maakt in het Brabants Dagblad enkele goede punten.
Toch wat kanttekeningen:
  • Niet alle Arabieren zijn één pot nat: er zijn soenieten en shi'íten, druzen en alevieten, christenen, bedoeinen enz.. De Palestijnen onderscheiden zich enigermate zoals ook Nederlandse provincies zich onderscheiden: met verschillende tongval, wellicht wat lokale dialectwoorden en folkloristische eigenheid. En vooral de geschiedenis van de afgelopen 100 jaar, die in het teken stond van Britse overheersing en toenemende Joodse immigratie en de strijd daartegen. Zoals Nederland ook zijn identiteit mede onleende en nog ontleent aan de opstand tegen de Spanjaarden.
  • Het recht op een staat is niet alleen gestoeld op de nationale eigenheid van de Palestijnen, maar ook op het grondgebied waar de meesten al generaties lang wonen, en waar ze (ondanks de Israelische nederzettingen) nog steeds de meerderheid vormen. Als groep (al ware het een groep willekeurige Arabieren) willen ze niet onder Israelisch (Joods) bestuur vallen, en de Israeli's willen in meerderheid hen ook niet als staatsburgers opnemen. Het lijkt mij legitiem dat zij soevereiniteit over dit gebied claimen, al zouden ze zich vervolgens samen met dit grondgebied bij een buurland als Jordanië of Syrië willen aansluiten. Zolang dit de veiligheid van Israel maar niet bedreigt.
  • Op het verschil in internationaal ingrijpen tussen Lybië en Syrië wordt vaker gewezen, maar hiervoor zijn gewoon redelijke verklaringen te vinden: De opstandelingen tegen Kadhaffi hadden al een deel van het land veroverd/bevrijd toen ze internationale hulp kregen, en die was vrij makkelijk te geven zonder grote risico's; bovendien had Kadhaffi niet zulke machtige vrienden in de VN. De situatie in Syrië is vele malen complexer en zoals bekend houden Rusland en China Assad de hand boven het hoofd. Na het oprekken van het VN-mandaat in Lybië zijn deze twee veto-houders nog terughoudender geworden wat VN-Veiligheidsraad resoluties betreft. Ook de precaire situatie van de niet-soennietische minderheden (shi'íten, druzen, alevieten, christenen, Koerden) maakt dat vooral het Westen huiverig is om de opstandelingen te steunen.
Recht in het Midden-Oosten


Afgelopen week zijn na jaren stagnatie weer vredesonderhandelingen tussen de Palestijnse Autoriteit en Israël op gang gekomen, dankzij bemiddeling van de VS. Er is weinig optimisme dat de partijen tot een akkoord zullen komen. De Palestijnen zijn onderling verdeeld en in Israël is het vertrouwen in een permanente vrede laag. De ontwikkelingen in de Arabische buurlanden maken bovendien ieder vredesakkoord een gok, omdat bij voorbaat niet duidelijk is of deze buurlanden zich er door gebonden voelen. Dat verhindert in Nederland mensen als Van Agt niet om precies te weten wat er moet gebeuren om het Midden-Oostenconflict op te lossen. Israël moet zich eindelijk eens houden aan het internationale recht en de onderdrukking van het Palestijnse volk staken.

Wie zich enigszins verdiept in wat 'internationaal recht' is, verliest al gauw de stelligheid van Van Agt. De ongeveer vijf miljoen Palestijnen die wonen op de Westoever en in de Gazastrook zijn gewoon Arabieren die ook in Irak of Syrië hadden kunnen wonen. De Palestijnen verschillen in niets van andere Arabieren.

Er is minstens vijfhonderd jaar geen Palestijnse staat geweest tot de Oslo-akkoorden van 1993. Toch hadden de Palestijnen voordien al van de internationale gemeenschap, verenigd in de VN, de status van een volk gekregen dat recht heeft op een staat. De Koerden, een etnisch onderscheiden groep van meer dan 30 miljoen mensen die een eigen taal spreken, in tegenstelling tot de Palestijnen, hebben dit geluk nooit mogen smaken. De VN heeft het 'zelfbeschikkingsrecht' van het Koerdische volk nooit erkend.

De rechten die aan de Palestijnen zijn toegekend, vloeiden voort uit decennia lang politiek opportunisme in de Arabische wereld waarbij Israël als bliksemafleider diende voor het falen van Arabische leiders. Van Agt c.s. hebben hier geen boodschap aan. Zij pretenderen dat als Israël zich houdt aan het internationale recht de vrede in het Midden-Oosten en de Arabische wereld zal terugkeren.

Voor de 'neutrale' waarnemer die ziet dat de besluiten van de VN gekenmerkt worden door willekeur en ongerijmdheden, is dit een op zijn minst naïeve gedachte. Zo besloot de VN in te grijpen in Libië toen daar een burgeroorlog dreigde met mogelijk vele slachtoffers als gevolg. Diezelfde gemeenschap besloot echter niet in te grijpen in Syrië toen ook daar een burgeroorlog dreigde. Die is inmiddels gaande, zoals we allemaal weten, met al meer dan 100.000 slachtoffers. Nu zelfs chemische wapens zijn ingezet op de bevolking, heeft de neutrale waarnemer nog meer reden cynisch te zijn over het karakter van het 'internationaal recht'. Zowel voorstanders als tegenstanders van militaire sancties tegen het Assad-regime beroepen zich op het internationale recht.


dinsdag 17 september 2013

Royal Haskoning DHV stopt deelname aan waterzuivingsproject (IPI)


Buitenlandse zaken beging stupiditeit

- Door Tjalling –

Het ministerie van Buitenlandse Zaken adviseerde Royal Haskoning DHV om diens betrokkenheid bij een afvalwaterzuiveringsproject in Oost-Jeruzalem te beëindigen. HaskoningDHV zou moeten stoppen met de bouw van de installatie omdat die volgens internationaal recht in door Israël bezet gebied zou staan. De kwalificatie `bezet gebied' is in dit geval echter betwistbaar en gelet op de gevolgen van deze beëindiging is het advies van BZ ronduit een stupiditeit. Een project wat zoveel had kunnen bijdragen aan een goede levensstandaard van alle mensen in de betrokken regio wordt als gevolg van formele en rigide EU-regelgeving teniet gedaan. De nieuwe installatie had maar liefst 200.000 mensen, vooral Palestijnen, van schoon water moeten voorzien. Royal Haskoning liet weten, `zich graag te houden aan de (inter-)nationale wet- en regelgeving' en is op zes september uit het project gestapt.

Het project was bedoeld om de Kidron beek weer schoon te krijgen. Deze beek stroomt door de Kidron vallei, tussen het Oosten van Jeruzalem en de Dode Zee. De vallei wordt geteisterd door een dagelijkse vloedgolf van zo'n 45.000 kuub aan rioolwater, vuilnis en gebrek aan zuivering en dreigt daardoor een ecologische en maatschappelijke ramp te worden.

Niet alleen de Kidron vallei is ernstig vervuild. De NRC meldde dat er het afgelopen half jaar op verschillende plaatsen in het zuiden en midden van Israël een 'wild poliovirus type 1′ werd aangetroffen in het rioolwater. Dit is mede te wijten aan het Palestijnse waterbeheer. In de afspraken binnen de Oslo-II Akkoorden werd namelijk vastgelegd dat de Palestijnse Autoriteit verantwoordelijk zou worden voor het waterbeheer in de toekomstige Palestijnse staat. Daar is tot nu toe niet veel van terecht gekomen. Palestijns ongezuiverd rioolwater wordt nog altijd afgevoerd naar/in de watervoerende lagen van de bergen van de Westbank. Onder invloed van de zwaartekracht sijpelt het vieze en besmette water ondergronds westwaarts tot in de watervoerende lagen die west van de grenzen van 1967 liggen. Gelukkig bleven de gevolgen van het poliovirus beperkt, maar toch laat dit voorval zien hoe slecht het is gesteld met de kwaliteit van het water in Israël en de Westbank. Alle reden dus om Israël en de Palestijnen deskundige hulp te verlenen op het gebied van waterzuivering, te beginnen in één van de meest vervuilde gebieden, de Kidron vallei.

Een indrukwekkende groep mensen is in het gebied zelf begonnen met het oplossen van de eerste proceshobbels en technische vraagstukken. Op 10 oktober 2012 was Ingenieurs Zonder Grenzen te gast bij UNESCO-IHE in Delft, waar een lezing over water in dit conflictgebied werd gehouden. Jeroen Kook, projectmanager bij Royal Haskoning DHV en Joktan Cohen, bestuurslid bij IZG, belichtten de technische oplossingen en complexe politieke aspecten van het vuilwaterprobleem in de Kidron. Het was de inzet van IZG, RHDHV, Deltares, UNESCO-IHE en de TU Delft om een bijdrage aan dit bijzondere project te gaan leveren, door Nederlandse kennis in te zetten voor beide partijen. Het specifieke doel was om juist deze zo vervuilde vallei zijn natuurlijke kracht terug te geven, zodat er weer landbouw kan plaatsvinden, dat toeristen de route gaan gebruiken en de vallei een brug zou worden tussen de lokale bevolking. Kortom een sterke economisch impuls die bijdraagt aan wederzijds begrip en vrede. De geplande werkzaamheden en het humanitaire doel daarvan zijn nu teniet gedaan.

De terugtrekking uit dit project zal, in tegenstelling tot het beoogde doel van de nieuwe EU regelgeving, het vredesproces alleen maar belemmeren. Bovendien werken De EU-richtlijnen niet alleen averechts, ze staan soms ook haaks op de Geneefse Conventies. Het Franse Gerechtshof van Versailles verwierp in maart 2013, in een vergelijkbaar geval, de aantijgingen tegen de aanleg van een tramlijn in Oost-Jeruzalem. Het oordeel van de Franse rechtbank was dat Palestijnen, net als iedereen, recht hebben op openbare voorzieningen. Dit waterzuiveringsproject is ook een openbare voorziening. Het Franse gerechtshof heeft haar oordeel gebaseerd op de Geneefse Conventies, alsmede op artikel 25.1 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, waarin het recht op een adequate levensstandaard is vastgelegd. Het waterzuiveringsproject draagt daar zeer zeker aan bij.

Royal Haskoning werkte tijdens de bouw ook samen met de gemeente Jeruzalem. De Palestijnse Autoriteit heeft het waterzuiveringsproject echter niet goedgekeurd. De Palestijnse Water Autoriteit (PWA) zegt dat bij dit project geen sprake is van samenwerking tussen Israël en de PWA en dat de Palestijnen niet het meeste voordeel zouden hebben van dit afvalwaterzuiveringsproject. Maar uit een financieel plan van het Milken Institute, blijkt dat Palestijnse experts allang bij het project betrokken waren en de PWA ook contractpartner zou worden. Ook de minister van Water van de Palestijnse Autoriteit was in 2012 bij een bijeenkomst in het Palestijnse dorp Ubeidya over het project. De Palestijnse Autoriteit lijkt zich pas na de publiciteit en protesten van 'anti-normalisatie' activisten te hebben gedistantieerd van het project. Joël Voordewind (CU) wijst erop dat het project ook een schoolvoorbeeld was van samenwerking tussen Israëli's en Palestijnen. Bovendien speelt volgens hem de PWA een politiek spelletje. Hier haakt Harry van Bommel (SP) in reactie op Joël Voordewind gretig op in. Volgens Van Bommel zouden de Palestijnse autoriteiten zich verzetten tegen het project, dat in zou gaan tegen het internationaal recht. Hij plaatst zich daarmee kritiekloos achter de PA en baseert zich op een eenzijdig rapport van The Rights Forum, een stichting die nota bene op initiatief van Dries van Agt is opgericht.

Het is trouwens zeer de vraag in hoever Royal Haskoning zich werkelijk graag wilde houden aan de internationale wet- en regelgeving. Een woordvoerder van de Israëlische regering zei afgelopen 6 september tegenover de Israëlische krant Ha'aretz dat Royal Haskoning is bezweken door politieke druk vanuit Nederland en door intimidatie en pesterijen. De bouw van de installatie zou immers de inwoners van het gebied – hoofdzakelijk Palestijnen – juist ten goede komen. Daar wees Voordewind ook op, maar Van Bommel vindt het standpunt van de PA kennelijk belangrijker dan het welzijn van de Palestijnen. De EU neemt de standpunten van de PA ook kritiekloos over. Nederland loopt al vast vooruit op de nieuwe regelgeving van de EU en daarom gaf BZ het advies aan Haskoning om te stoppen met dit unieke project.

De nieuwe EU-regelgeving vloeit voort uit het standpunt van de EU dat het bouwen in `de bezette gebieden' het grootste struikelblok zou zijn bij het streven naar vrede. Het is inderdaad een obstakel maar niet het grootste. De hardnekkige Arabische weigering om Israël als Joodse staat te erkennen is wel het grootste obstakel. Het voert te ver om daar uitgebreid bij stil te staan. Wel wil ik nadrukkelijk stellen dat het resultaat van de terugtrekking van Royal Haskoning alleen maar verliezers kent, met name onder de Palestijnse bevolking zelf. Nogmaals; deze stopzetting is te wijten aan de formele en rigide EU-regelgeving. Het zal mij niets verbazen wanneer over enige tijd uit voortschrijdend inzicht zal blijken dat het advies van BZ inderdaad een stupiditeit was. Het uitspreken van een mea culpa daarover zal dan zeker niet misstaan.




donderdag 12 september 2013

Meerderheid Palestijnse moslims keurt zelfmoordaanslagen goed


Dergelijke verontrustende cijfers zijn niet nieuw, zoals Elder ook al opmerkt. Feit is ook dat we ze in het Westen graag negeren, of doen alsof ze alleen worden veroorzaakt door de bezetting, en als sneeuw voor de zon zullen verdwijnen wanneer Israel meer concessies doet en een Palestijnse staat aan de horizon verschijnt.  

 In werkelijkheid spelen naast de bezetting andere factoren een rol, zoals de continue brainwashing door de Palestijnse media, waarin Israel en Joden steevast als slecht, verderfelijk, gevaarlijk, belust op (wereld)macht en wat dies meer zij worden neergezet. Ook wordt geweld tegen Israel verheerlijkt, en onlangs weer werd de terroriste Dalal Mughrabi geëerd op scholen en als voorbeeld voor de jeugd neergezet. Op UNRWA scholen leren Palestijnse kinderen ondertussen dat Israel met geweld verslagen moet worden en roepen kinderen enthousiast uit dat ze later Joden gaan doden om daarna terug te keren naar Haifa, Jaffa, Beersheva, Akko en andere Israelische steden. 


Waar Elder en anderen op grond van dergelijke cijfers en vele andere zaken waaruit de onverzoenende en radikale visie van een groot aantal Palestijnen blijkt, concluderen dat vrede niet mogelijk is en de huidige situatie de minst slechte is, denk ik dat eruit volgt dat juist de Palestijnen veel meer onder druk moeten worden gezet om hun positie te matigen. Pas wanneer ze beseffen dat wanneer ze niet inbinden en ophouden met vooral eisen stellen zonder zelf wat te bieden, het Westen Israel verder zijn gang laat gaan, zal dat indruk maken. Zo werkt macht. En hoe evenwichtiger dergelijke druk wordt uitgeoefend, hoe effectiever die zal zijn.  

 Momenteel wakkert de continue druk en kritiek op Israel daar het nationalisme juist aan, terwijl de Palestijnen zich erdoor bevestigd voelen in hun slachtofferrol. Beide partijen zetten zich schrap en lijken niet erg compromis bereid, hoewel Israel onlangs alweer een 'goodwill gesture' deed door een aantal Palestijnen toestemming te geven in Israel te werken (daarvoor had men al gevangenen vrijgelaten). 





(klik op de afbeeldingen voor grotere weergave)


Once again, Palestinian Arab support for terrorism is the highest in the world


Pew Research just released their latest Global Attitudes report on how the Muslim world views extremist groups and terrorism.

Once again, Palestinian Arab Muslims are found to support terrorism and have a higher regard for terrorist than any other group. By far.


PalArabs show more than twice the support compared to any other Sunni population surveyed!

Here is how they compare to other groups over the past 11 years:

Similarly, Palestinian Arab Muslims rank highest  - by a significant margin - in their support for Al Qaeda:



Palestinian Arab support for Hezbollah is also the highest, along with Lebanese Muslims. (If you factor in Christians, clearly the Palestinian Arab numbers would be even higher than Lebanese.)

Even the Taliban get more support from Palestinian Arabs than any other Muslim group!


These results have been consistent for years. But they make no dent in the brains of enlightened Westerners who really, truly believe that Palestinian Arabs are moderate, that they want peace, and that they do not support terror.

Mere facts and figures cannot displace the enormous amount of emotional investment in the false religion of the "peace process" - which necessarily requires a belief in the fairy tale that the Palestinian Arab side loves peace.

The truth cannot be discarded when it is inconvenient, but that has been exactly the attitude of the West regarding Palestinian Arabs for some forty years now.


donderdag 5 september 2013

Het complot van Peter Edel en Joop (IMO)


= IMO Blog =

In zijn nieuwste artikel voor Joop.NL legt Peter Edel uit hoe de neocons in de VS met Israel, Erdogan en Saoedi-Arabië samenspannen tegen Assad. Ze zijn zelfs bereid een radikaal islamitisch regime te steunen, zolang het maar anti-Iran is. Want het draait allemaal uiteindelijk slechts om Israel, zoals in het wereldbeeld van Edel alles in het Midden-Oosten vooral lijkt te gebeuren omdat Israel er belang bij heeft.

Edel schrijft:

Iran is de ultieme vijand en in die zin is een al-Qaeda getint regime niet onacceptabel voor de neocons. Al-Qaeda is soennitisch, geen vriend van Iran en pleegt nimmer aanslagen op Israëlische doelen. Al het andere is van secundair belang voor de vrienden van Israël.

Al Qaida is Amerika's grootste vijand, dus uiteraard hebben ze wel een probleem met een dergelijk regime, waar terroristen zullen worden opgeleid die (ook) Amerikaanse doelen zullen aanvallen. Het lijkt me vrij onzinnig te stellen dat Al Qaida nooit aanslagen op Israel zal plegen. In geschriften en toespraken van hun leiders duiken de bekende antisemitische thema's van de Joodse almacht op als motivatie om Westerse doelen aan te vallen. Ook zijn er vanuit de Sinaï enkele aanvallen geweest van aan Al Qaida gelieerde groepen, en hebben zij geprobeerd de Gazastrook te infiltreren. De invloed van de (soennitische) islamisten in het Syrische verzet is dan ook een van de belangrijkste redenen waarom de VS tot op vandaag aarzelt om in te grijpen in de oorlog in Syrië.

Maar Edel lijkt alle actoren te reduceren tot voor of tegen Israel, alsof dat het alles bepalende criterium is:

Erdogan zal niet dwarsliggen. Wanneer het om Iran gaat is hij ondanks zijn anti-Israëlische retoriek niet te belazerd om de belangen van de zionistische staat te dienen. Dat bleek toen Turkije instemde met een op Iran gericht NAVO-radarsysteem op haar grondgebied waar ook de zionistische staat profijt van trekt.

Erdogan heeft zijn eigen redenen om Assad weg te willen hebben, daar heeft hij Israel niet voor nodig. Daarbij is Turkije soennitisch en alleen al daarom geen natuurlijke bondgenoot van Syrië of van Iran, dat de regio wil domineren en een kernwapen in de eerste plaats daarvoor wil gebruiken. Soennieten en shi'ieten hebben een ongeveer even grote hekel aan Israel, dat is een redelijke constante in de verder nogal verwarrende wirwar van relaties en vooral onderlinge vijandschap in het Midden-Oosten. Zie voor een paar leuke overzichten wat dit betreft ook Elder of Ziyon.

Edel beschuldigt Israel van een geheime agenda in Syrië, een agenda die door de VS uiteraard klakkeloos zal worden gevolgd:

De brief van het FPI werd ook ondertekend door Joe Lieberman, een oud-politicus met buitengewoon warme gevoelens voor de staat Israël. Dat laatste aspect mag niet onderschat worden. Steun aan "gematigde rebellen" in Syrië dient volgens het FPI niet alleen gericht te zijn op de val van al-Assad, maar ook op het blokkeren van de in Iran levende nucleaire ambities. Ondertussen zegt de Israëlische premier Netanyahu dat de zionistische staat geen agenda heeft in Syrië. Sure.

Zoals gezegd, haten Assad en de rebellen Israel evenzeer, en Israel maakt zich ook geen enkele illusie over warme banden met een nieuw Syrisch regime. Israels agenda is zorgen dat men buiten de strijd blijft, zorgen dat wie er ook aan de macht komt het uit zijn hoofd laat Israel aan te vallen, en daarnaast is het prettig als de chemische wapens van Assad worden opgeruimd en de steun aan Hezbollah en Iran ten einde zou komen. Dit is geen geheim en iedereen met enig verstand kan dit zelf verzinnen. Natuurlijk hopen velen in Israel erop ooit met een redelijk regime vrede te kunnen sluiten, in ruil voor (een gedeelte van) de Golan. Israel is bereid praktisch de hele Golan op te geven als men enig zicht heeft op een duurzame vrede met redelijke diplomatieke banden. Daarbij helpt het als het regime niet al te extreem islamitisch is, want volgens de leer die deze groeperingen verkondigen mag Israel op religieuze gronden niet bestaan op wat zij zien als 'heilige islamitische grond' en kan er dus nooit vrede en een compromis mee worden gesloten. Met nationalisten bleek men in het verleden nog enigszins zaken te kunnen doen en tot een kille vrede te kunnen komen, met islamisten lijkt dit uitgesloten.

Edel duidt Israel vrij consequent aan met 'de zionistische staat', wat nogal doet denken aan 'de zionistische entiteit', wat in de Arabische wereld vooral vroeger veel werd gebezigd om te laten zien dat men Israel niet erkende. Als rabiaat antizionist mag dit wellicht niet verbazen, maar het komt toch wat vreemd en ook onvolwassen over om een staat niet bij zijn gewone gangbare naam te noemen.

Tot slot is zijn artikel doorspekt met complottheorieën en vage beweringen over 'geruchten' die zich 'opstapelen' en 'berichten' die 'verschenen' en verder vooral veel insinuaties. Ook staat 'gematigde rebellen' steevast tussen aanhalingstekens. Hij legt nergens uit waarom, maar vraagt aan het begin wel cynisch 'Hoe gematigd hadden de neocons de "gematigde rebellen" willen hebben?' En dan die neocons. Ook dat legt hij nergens uit, en het lijkt erop dat iedereen die voor Israel is (en dat ben je bij Edel al snel) daaronder valt.

Zijn boudste bewering (gebaseerd op voornoemde zich opstapelende geruchten) is dat de gematigde rebellen voor Al Nusra (de radikaal islamitische rebellen, aan Al Qaida gelinkt) projectielen moesten bewaren waarvan de chemische lading werd verzwegen. De Saoedische oud-ambassadeur prins Bandar die nu hoofd is van de Saoedische inlichtingendienst, had Al Nusra chemische wapens geleverd. Uit onvrede over het verzwijgen van de chemische lading van de projectielen klapten de gematigde rebellen hierover uit de school. En tot slot had Bandar een ontmoeting met president Poetin en bood hem goedkope Saoedische olie aan en bescherming tegen de door Saoedi-Arabië gesteunde Tsjetsjeense terroristen tijdens de Olympische spelen. In ruil moest Poetin Assad laten vallen, wat hij weigerde.

Tot zover de geruchtenmolen van Peter Edel. Nergens wordt een bron vermeld, laat staan een link gegeven. We moeten het allemaal maar aannemen van iemand die tien jaar geleden beweerde dat Hitler mede werd gefinancierd door Joodse bankiers, dat Heydrich en andere nazi-kopstukken Joods bloed hadden, iemand die sprak van de 'gaskamer mythe' en beweerde: 'In Auschwitz vonden meer gevangenen de dood door dwangarbeid en door slechte levensomstandigheden dan door de gaskamers'.

Als iemand dergelijke dingen beweerd heeft en daar geen afstand van doet, kun je niet anders dan zo'n artikel met een extra nare bijsmaak lezen. Het geneuzel over de neocons en hun liefde voor Israel, de zionistische staat, de idiote beweringen dat zelfs spelers als Erdogan in feite doen wat 'de zionisten' willen, en de insinuatie van een duistere Israelische agenda in Syrië. Zou het echt los staan van zijn antisemitische ideeën zoals verwoord in De Schaduw van de Ster en andere artikelen uit die tijd? Of heeft hij geleerd dat je best antisemitisch mag zijn, maar dat je het iets minder openlijk moet brengen allemaal, en het netjes over 'zionisten' moet hebben in plaats van over 'joden'? Als je z'n recente tweets over de zionistische controle van de media en het echte dan wel onechte Joodse volk ziet is het duidelijk dat er een flinterdun laagje op zijn antisemitische ideeën zit. Een laagje dat echter dik genoeg blijkt om Francisco van Jole en andere linkse opiniemakers om de tuin te leiden. Z'n vele complotachtige ongefundeerde beweringen zijn daarnaast blijkbaar ook geen enkel probleem voor Joop. Ik zou zeggen: VARA abonnees, kom in actie en eis goede en betrouwbare opiniemakers op Uw Eigen Opinie Pagina.

Ratna Pelle


woensdag 4 september 2013

Peter Edel en Joop.NL (IMO)


= IMO Blog =

Onlangs kwam ik weer eens een stukje tegen van Peter Edel op Joop.NL. De eerste keer dat ik zijn naam daar zag staan, was ik verbaasd. Peter Edel, toch niet die van De Schaduw van de Ster, dat antisemitische boek dat zelfs Anja Meulenbelt te ver ging? Joop is toch een nette linkse anti-Israel website, die zich verre houdt van dat soort ideeën en figuren? Ik had het fout, en toen ik dat – voorzichtig – in een reactie schreef, werd die geweigerd, omdat het, zo liet eindredacteur en baas Francisco van Jole weten, toch wel ver ging om Edel van antisemitisme te beschuldigen (zie hier mijn reactie, waarin ik het helemaal niet over antisemitisme heb, en alleen spreek van het 'dubieuze boek van Edel' met een hyperlink erbij). Enig googelen leert dat meer mensen zich hebben verbaasd over het feit dat Joop een antisemiet als vaste auteur heeft en dat ook ter linkerzijde op forse kritiek kan rekenen. Kritiek die uiteraard nooit de pagina's of reacties van Joop heeft gehaald. De meeste kritiek op Edel komt sowieso van links, zoals Eric Krebbers en Ronald Eissens die op het radikaal-linkse Kleintje Muurkrant waar Edel jarenlang voor schreef, meerdere kritische stukken schreven, of van kritische bloggers als Ikje. Ook in Trouw verscheen een zeer kritische bespreking van de Schaduw van de Ster evenals in NRC Handelsblad. Zelfs antizionist Gie van den Berghe is opvallend kritisch:

Edel baseert zich bijna exclusief op secundaire en tertiaire bronnen, gaat zelden of nooit na wat er in de oorspronkelijke bron staat. Hij beheerst zijn bronnen niet en gebruikt ze selectief. Edel verwijst en vertaalt fout, manipuleert en verdraait -bewust of onbewust (lees: ideologisch verblind).

Edel doet er alles aan om het zionisme en Israël in een kwaad daglicht te stellen. Hij wijdt zelfs enkele bladzijden aan bijgeloof in Israël en de vele Joden die in ufo's geloven. (…) Het is allemaal zo tendentieus. 

Ikje verwijst naar de Monitor Racisme en Extremisme:

In de Monitor Racisme & Extremisme, Negende rapportage, redactie Peter R. Rodrigues en Jaap van Donselaar, Amsterdam University Press, 2010, luidt het oordeel over Edels boek De schaduw van de ster als volgt: 'Parallellen tussen zionisme en nazisme duiken voortdurend op in De schaduw van de ster(2002), een antizionistisch pamflet van Peter Edel dat de grens naar antisemitisme overschrijdt in een mix van oude en jongere antisemitische mythen en samenzweringstheorieën.'

Wat Edel in grote lijnen doet, is het antisemitisme van alle tijden, tot en met dat van Hitler en de nazi's, voorstellen als een door (samenzwerende) Joden zelf in het leven geroepen en voor eigen gewin versterkt fenomeen. Dat is zijn onwrikbare, uiterst vijandige drogbeeld, waar hij zijn glibberige teksten omheen boetseert als schijnbaar redelijke en verzachtende dekmantel. De truc is dat Edel zich voordoet als een tegenstander van antisemitisme, maar tegelijk in schrille kleuren Joden als uitzonderlijk boosaardige manipulators van de wereldgeschiedenis afschildert – in die zin is hij een crypto-antisemiet. Kennelijk laten veel mensen zich begoochelen door zijn antisemitisme gemodelleerd als het tegendeel ervan. Edels blaiming the victim ontgaat ze.

Waarom dit alles hier herkauwen, vraagt u zich wellicht af. Ik wil hier nog eens een aantal kritische artikelen op een rijtje zetten, zodat een ieder die de artikelen van Edel ziet staan op Joop.NL kan weten met wat voor iemand we hier te maken hebben. Misschien dat deze of gene Joop ook nog eens kan aanspreken op het feit dat men een antisemiet als vaste auteur heeft, op een site die wordt gefinancierd door de VARA en dus indirect ook door haar abonnees. Voordat ik op het betreffende artikel inga, waar tussen de regels door nog altijd sprake is van een obsessie met Israel en vooral de zionistische lobby, hier nog even een paar 'oude' citaten over Edels antisemitische ideeën. Ik wijs er graag nogmaals op dat deze kritiek uit radikaal-linkse hoek komt en dus niet van sympathisanten van Israel die felle en onredelijke kritiek op Israel nog weleens antisemitisch willen noemen. Het gaat hier dan ook om klassiek antisemitisme: de Joden zijn zelf medeschuldig aan de Holocaust, rijke Joodse bankiers financierden Hitler om zo Duitsland kapot te maken, etc., gecombineerd met de idee dat de Joodse religie van nature racistisch is. Ronald Eissens schreef in 'Gebladerte' anno 2001:

In "Kanttekeningen bij herdenking (deel 2) – De onbekende waarheid over de Tweede Wereldoorlog" schrijft Edel: "Net als in de dertiger jaren is er ook nu weer een joodse elite-organisatie die verondersteld wordt een stimulerende invloed te hebben op het nazistische denken. Deze anti-defamation league of B'nai B'rith zou zelfs in nauw contact staan met de KKK. Het zal dan ook geen verrassing zijn dat B'nai B'rith in feite niets anders is dan een vorm van vrijmetselarij, net als de KKK. Officieel is het een organisatie die zich richt tegen antisemitisme, maar in feite zou B'nai B'rith er aan bijdragen dat dit soort gedachten verspreid worden. Net als tijdens de Tweede Wereldoorlog is er dus nu weer een joodse elite die zich via neo-nazi's lijkt te richten tegen de belangen van de joodse burger. Het spreekt echter vanzelf dat het erg moeilijk is iets in te brengen tegen B'nai B'rith, iedere kritiek wordt immers afgeslagen als antisemitisme."

Hier insinueert Edel dat de door hem veronderstelde joodse elite (die volgens hem niet is vergast, maar in het kuuroord Theresiënstadt heeft verbleven, zie verder), en die gemene zaak maakte met de nazi's tegen het eigen volk (de 'gewone joden'), nu weer aanwezig is om hetzelfde te doen, dit keer samen met neo-nazi's.

In "Kanttekeningen bij herdenking (deel 1)" zegt Edel: "Een conclusie die na het lezen van Arendt's boek getrokken kan worden, is dat de holocaust niet op deze schaal had kunnen plaatsvinden als er niet aan meegewerkt was geweest door joodse instanties zelf! Berucht is in dit verband de rol van de joodse raden, die de nazi's netjes lijsten met namen en adressen van joden gaven, zodat de razzia's met groter gemak konden geschieden."

Edel gaat verder: "Ook de nazi's maakten verschil tussen joden. Hoewel de huidige consensus ons wil doen geloven dat de nazi's op alle joden uit waren, werden er wel degelijk uitzonderingen gemaakt. Dat moest ook wel gezien het aantal hoge nazi's dat zelf op zijn minst half joods was, zoals SD-chef Reinhardt Heydrich, die een joodse vader had."

En: "Het beste wat men over deze groep kan zeggen is dat er uit eigenbelang gehandeld werd, maar een ieder die het boek van Hannah Arendt leest, zal met mij tot de conclusie komen dat het er veel schijn van had dat de joodse elite bewust meewerkte aan het vermoorden van haar eigen burgerij."

Naast bankiers uit de Angelsaksische richting waren ook een aantal joodse bankiers betrokken bij de financiële ondersteuning van Nazi Duitsland. Beruchte namen in dit verband zijn Rothschild, Oppenheim, Schiff, Kuhn & Loeb en Warburg (welke familie de Amerikaanse tak van IG Farben bestuurde). Dat joodse bankiers betrokken waren bij de financiering van Hitler is natuurlijk volledig tegenstrijdig met diens eigen beweringen. Hitler beweerde immers dat Duitsland na de Eerste Wereldoorlog ten gronde was gericht door joodse bankiers. Dat zij er in feite aan toe bij hebben gedragen dat hij in het zadel werd geholpen, verzweeg Hitler natuurlijk in alle toonaarden. Uiteindelijk zou Hitler wat betreft de vernietiging van Duitsland zelfs min of meer gelijk krijgen. Achteraf is gebleken dat de ondersteuning van de nazi's door het Angelsaksische establishment en joodse bankiers er nooit op gericht is geweest definitief een duizend jarig rijk te vestigen, zoals Hitler voor ogen stond. De uiteindelijke bedoeling van de opkomst van Hitler en trawanten was de totale vernietiging van Duitsland en dat is uiteindelijk ook gebeurd.

Kortom, de slachtoffers hebben niet alleen zelf de holocaust grotendeels op hun geweten, het eigenlijke doel (!) van degenen die de nazi's financierden, volgens Edel het Angelsaksische establishment en joodse bankiers, was de vernietiging van het Duitse volk. Edel geeft Hitler, die altijd beweerde dat 'de internationale jood' Duitsland kapot wilden maken, dus gelijk. Door de Duitsers te willen vernietigen hebben de joden zichzelf vernietigd. Hiermee is de cirkelredenering rond en schaart Edel zich in de gelederen van revisionisten.

Opvallend is dus dat de radikaal linkse media waar Edel voor schreef wel fundamentele kritiek op hem toelieten (op Kleintje Muurkrant vonden hele discussies plaats tussen Edel en zijn critici), maar dat het op het oog veel gematigdere Joop geen enkele discussie en weerwoord duldt. Jole bepaalt daar met enkele andere redacteuren het beleid en de rest kan slikken. Binnen het vroegere (radikale) links heerste chaos, onenigheid, eindeloze discussies over principes en hoe streng je in de leer moest zijn en hoe alle veranderingen en idealen die men voorstond verwezenlijkt konden worden. Ik weet niet hoe radikaal links er tegenwoordig uitziet, want ik verkeer niet meer in die kringen, maar mijn indruk is dat het minder open is geworden, minder speels misschien ook, verbetener en gelijkhebberiger. Joop.NL is in ieder geval een goed voorbeeld van dat laatste. Ik had daarom besloten Joop te negeren, maar wordt te vaak op artikelen gewezen waarin Israel het allemaal weer gedaan heeft. Terwijl er geregeld anti-Israel opiniestukken te lezen zijn, en de 'nieuwsartikelen' ook allemaal eenzijdig negatief zijn, is een visie van de andere kant nauwelijks te vinden. Ik herinner me van de afgelopen jaren twee stukken die (gematigd) pro-Israel waren: een van Frans Schütt en een van Joel Serphos. Beiden kregen, ondanks hun gematigde en voorzichtige toon, bijna alleen negatieve reacties, waarvan sommigen zeer fel en op de man. Dat is niet zo vreemd: pro-Israel reacties worden streng gecensureerd, anti nauwelijks, of men moet nog veel ergere bagger tegenhouden.

Peter Edel houdt zich op Joop redelijk in, en komt zelfs bij vlagen over als een redelijke columnist die de media over het Midden-Oosten goed bijhoudt. Af en toe glipt het antisemitisme, netjes verpakt als antizionisme, echter tussen de regels door, waarover later meer. Hij houdt zich tegenwoordig veel met Turkije bezig, en bekritiseerde in een recente tweet de Turkse bewering dat de Joodse diaspora achter de protesten van het begin van de zomer zat. Wel is hij het ermee eens dat "We hieruit kunnen we concluderen dat de grootste media bedrijven in handen zijn van zionisten. jammer", omdat er niet meer aandacht was voor een demonstratie van antizionistische Joden in de VS. Ook beaamt hij de bewering: "ik heb wel sympathie voor het joodse volk maar dan wel de echte" met: "Daar ben ik het mee eens. Met de Ashkenazim die in Israel de baas zijn heb ik niet veel op."

Ik noem dit antisemitisme-light: je zegt dat je niks tegen Joden hebt, er zijn zelfs veel goede Joden en daarom mag je niet de hele gemeenschap van iets betichten. Want, zo twittert hij, er zitten ook veel antizionistische Joden in de diaspora en die zijn goed. Het verdelen van de Joden in goede en slechte is alles behalve nieuw. Ik kom het geregeld tegen: nee, niet alle Joden zijn fout, alleen de zionistische, alleen zij die voor hun nationale rechten opkomen, alleen zij die vuile handen maken omdat ze dezelfde rechten en vrijheden en macht willen als niet-Joden, op zijn minst de macht zich te verdedigen en er zelf voor te kunnen zorgen dat er geen nieuwe Holocaust komt, even los van de vraag hoe groot de kans is dat die er anders was gekomen.

Zolang antisemieten erop letten dat ze alleen zionistische Joden zwart maken, het over zionistische in plaats van Joodse complotten hebben en de zionistische lobby en niet de Joodse van duistere praktijken beschuldigen, zolang kun je tegenwoordig prima bij Joop terecht, en bij Krapuul, en bij de andere bekende antizionisten en hun blogs en websites. Deze mensen worden vervolgens laaiend als je het a-woord gebruikt, en reageren als door een wesp gestoken. Het gangbare verweer: 'Als ik om mijn kritiek op het criminele zionistische Apartheidsregime dat zich net als de nazi's gedraagt tegenover de weerloze Palestijnse bevolking, voor antisemiet wordt uitgemaakt, dan beschouw ik dat als compliment'. Daarna beschuldigen ze je er steevast van dat je de term 'antisemitisme' zo degradeert en van zijn betekenis ontdoet, waarmee je uiteraard de slachtoffers van echt antisemitisme en de nazi's beledigt en voor eigen propagandadoeleinden misbruikt door een term met die lading te gebruiken. Ik wil het omdraaien: wanneer slechts sprake is van antisemitisme wanneer je roept dat alle Joden vergast moeten worden en Hitler er een paar vergeten was, degradeer je de term. Oh ja, en dat is ook alleen dan antisemitisme wanneer het niet in een stadion is uitgesproken (hoort nou eenmaal bij de voetbalcultuur), en niet door een Marokkaans straatschoffie (doen ze alleen om te provoceren), maar wanneer diegene er als een neonazi uitziet met '88′ op zijn Lonsdale jas en een exemplaar van Mein Kampf op zak.

Joop ontkent bij monde van Van Jole ondertussen in alle toonaarden dat Edel een antisemiet is, of was,  en ziet geen enkel probleem in het bieden van een podium aan hem. Dat zijn, zoals ik heb laten zien, veel mensen ter linkerzijde niet met hem eens. Als hij niet naar zionisten als ik wil luisteren, dan toch misschien naar hen.

Ratna Pelle


maandag 2 september 2013

Diana Buttu: "Ik geloof heilig in één staat" (IPI)


Eén staat voor Joden en Palestijnen is een utopie

Interview in Trouw tussen Monique van Hoogstraten en Diana Buttu was alleen vanuit Palestijns perspectief.

- Door Tjalling (m.m.v. Ratna) -

In Trouw werd op 17 augustus een interview gepubliceerd tussen Monique van Hoogstraten, correspondente voor de NOS in Israël, en de Palestijns-Canadese advocate Diana Buttu, inwoonster van Haifa en voormalig lid van het onderhandelingsteam van de PLO. Buttu gelooft heilig in één staat, waarin Joden en Palestijnen in vrijheid kunnen leven. Van een correspondente van de NOS mag een kritische houding verwacht worden, waaruit had kunnen blijken dat het geloof van Buttu enkel gebaseerd is op een utopie. Helaas bleef die houding achterwege en kreeg de Trouwlezer voor de zoveelste keer een negatief en ook onjuist beeld van Israël voorgeschoteld.

Aan het begin van het vraaggesprek is de toonzetting al duidelijk: Diana Buttu vindt het praten over een Palestijnse staat 'een grote grap'. Ze gelooft wel in één staat, maar niet in bereidwilligheid van de kant van Israël. Toen Buttu hoorde dat er weer onderhandeld werd, kreeg ze een gevoel van walging omdat Abbas zo naïef was als zwakkere partij toch weer te gaan praten, terwijl volgens haar Israël de Palestijnen nooit een eigen staat zou gunnen. Dat zou volgens haar alleen kunnen door volledige terugtrekking uit de Westelijke Jordaanoever, alle nederzettingen verwijderen en de Palestijnen in vrijheid te laten leven (zoals bijv. geen grenscontroles of controle van het luchtruim, en de 'vrijheid' om vijandige legers op het eigen grondgebied toe te staan, etc.). Buttu ziet dit niet gebeuren en op dat punt ben ik het met haar eens. Israël kan namelijk onmogelijk voor 100% aan al deze voorwaarden voldoen zonder haar eigen veiligheid in gevaar te brengen.

Tijdens het interview blijkt Buttu niet iemand die -nog- tot onderhandeling en enig compromis bereid is. Ze trad ooit op als woordvoerster van Jasser Arafats PLO en was van 2000 tot 2005, als jurist betrokken bij de onderhandelingen met Israël. De voorstellen van Barak en Clinton in december 2000 zullen haar hoogstwaarschijnlijk niet aangesproken hebben. Die op zichzelf niet echt gedetailleerde voorstellen bevatten namelijk een aaneengesloten Palestijnse staat in ca. 95% van de Westoever met compensatie voor 1-3%, de ontmanteling van de meeste nederzettingen, deling van Jeruzalem en Palestijnse soevereiniteit over de Tempelberg en Israëlische over de Klaagmuur, en compensatie (maar geen recht op terugkeer naar Israël) voor de vluchtelingen en hun miljoenen nakomelingen. Arafat wees uiteindelijk alle voorstellen van Clinton af omdat hij vast hield aan de eis van het recht op terugkeer voor de inmiddels meer dan vier miljoen 'vluchtelingen'. Mogelijk had hij daarbij in zijn achterhoofd hetzelfde doel als Buttu, namelijk één grote staat voor Palestijnen en Joden. Van Hoogstraten had op deze voorstellen moeten wijzen, al was het alleen maar om daarmee de bereidwilligheid van Israëls kant aan te tonen.

Zonder visie

Buttu beticht Abbas ervan een man zonder visie te zijn. Zij suggereert een verband tussen de bereidheid van Abbas tot onderhandelen en als beloning daarvoor het blijven doorstromen van de donorgelden uit vooral de VS en de EU. Door de crises komen er bij de Palestijnse Autoriteit minder gelden binnen, die meer dan nodig zijn. Abbas zou de ambtenarensalarissen niet eens meer kunnen betalen. Hier blijft Van Hoogstraten opnieuw in gebreke. Dat Abbas de salarissen van zijn ambtenaren niet meer kan betalen ligt beslist niet alleen aan de afname van donorgelden. De Palestijnse Autoriteit ontvangt veel meer humanitaire hulp per inwoner dan enige andere groep ter wereld en staat bekend als corrupt. De PA heeft daarnaast wel geld om Palestijnen in Israëlische gevangenen een riant salaris uit te betalen. Van Hoogstraten zal hiervan ongetwijfeld op de hoogte zijn en had Buttu daarop moeten wijzen.

In plaats daarvan praat Van Hoogstraten mee met Buttu en stelt dat onderhandelingen tussen een sterke en zwakke partij niet kunnen werken. Later stelt ze dat Joden en Palestijnen niet op gelijke voet staan in Israël en dat Palestijnen in die ene staat geen tweederangsburgers willen zijn zoals nu in Israël. Zo'n stelling is natuurlijk koren op de molen van Buttu, die reageert met: "Dat is precies waar we moeten beginnen, wat we systematisch aan de orde moeten stellen, het discriminatoire karakter van Israël. Die discriminatie in Israël en de onderdrukking in bezet gebied moeten we aan de kaak stellen, het apartheidssysteem blootleggen. Ik steun de boycotbeweging tegen Israël. We moeten heel duidelijk deze eis stellen: one person, one vote. Stemrecht voor iedereen. Zoals in Zuid-Afrika succesvol is gedaan."

In tegenstelling tot wat Buttu beweert, is het huidige Israël een westers-seculiere democratische rechtsstaat, kent vrijheid van meningsuiting, een kritische pers en godsdienstvrijheid. Arabisch is in Israël een officiële taal naast het Ivriet. Mensen die ergens heilig in geloven hebben vaak geen oog voor de realiteit. Buttu wil niet de waarden van Israël zien, vergroot negatieve zaken en incidenten uit als waren die de norm en beticht Israël meermaals van apartheid, discriminatie en het scheiden van Joden en Palestijnen via wetten.

Je zat er bijna op te wachten, Israël wordt weer eens voor apartheidsstaat uitgemaakt. Juist omdat de zeer onjuiste vergelijking 'Israël en apartheid' door veel mensen kritiekloos wordt overgenomen, had Van Hoogstraten hier ook een kritische kanttekening mogen maken. Binnen Israël hebben de Israëlische Arabieren voor de wet gelijke rechten, mogen zij stemmen, zijn zij vertegenwoordigd in het parlement en andere overheidsorganen. Er zijn ook antidiscriminatiewetten waardoor zij ongelijke behandeling kunnen aanvechten bij de rechter. Bovendien hebben zij vergaande vrijheden wat betreft religie en religieuze wetten op gebied van huwelijk e.d., eigen scholen, beheer over religieuze instellingen en heiligdommen. In Zuid Afrika daarentegen was het nota bene de vroegere overheid die rassenscheiding en discriminatie in de wet had vastgelegd vanuit racistische noties over de superioriteit van het blanke ras. Deze rassenscheiding betrof alle aspecten van het dagelijks leven. Er is zeker sprake van discriminatie in Israël, maar haar betichten van Apartheid is niet alleen leugenachtig maar ook kwaadaardig. Een inwoonster van Haifa zou als geen ander moeten weten hoe multicultureel Israël is. Maar Van Hoogstraten zwijgt, want Palestijnen stel je kennelijk geen kritische vragen?


Wanneer Monique het doemscenario van veel Joodse Israëli's, namelijk het eind van de Joodse staat, onder de aandacht brengt, blijkt dat Buttu eerst nog wil spreken over wat het concept van een staat betekent. Voor het eerst tijdens dit interview lijkt het erop dat Van Hoogstraten nu ietsje pietsje tegengas geeft, door te stellen dat zo'n concept voor Joden niets anders betekent dan een eigen Joodse staat. Buttu brengt dan als niet Joodse inwoonster van Israël haar eigen gevoel van onveiligheid in verband met het gevoel van veiligheid van de Joden: "Omdat zij zich veilig willen voelen, doen ze dingen waardoor wij ons onveilig voelen". Welke dingen dat precies zijn wordt niet vermeld.

Buttu zegt voorts: "De tweestatenoplossing was trouwens al dood toen Israël begon met het bouwen van de eerste nederzetting." Ook daar had een kritische vraag door Van Hoogstraten niet misstaan. Voor de bezetting was er ook geen Palestijnse staat, en in 1947 wezen de Palestijnen een tweestatenoplossing af. Buttu suggereert met deze opmerking dat er in een Palestijnse staat geen enkele Jood zou mogen wonen. Dat komt overeen met president Abbas' recente uitspraak tijdens een interview met een Jordaans dagblad: "Om de Palestijnen vrede te laten sluiten met Israël moeten de Israëli's blijvend verdwijnen van Palestijns land". Over apartheid gesproken.

Buttu is bepaald inconsequent: terwijl ze Israël kwalijk neemt geen echte onafhankelijke Palestijnse staat te willen toestaan, negeert ze helemaal het Joodse recht op zelfbeschikking. Een gedeelde staat betekent namelijk het einde daarvan, een zaak waar de Joden de afgelopen eeuw hard voor hebben gewerkt en gevochten. En ook al is die staat verre van perfect, ze garandeert de Joden wel een plek waar men vrij is en altijd naartoe kan gaan, waar de Joodse cultuur, geschiedenis en religie een plek heeft, de taal levend blijft en men even geen minderheid is die moet uitkijken, zich aanpassen of verbergen.

Een gemeenschappelijke staat betekent dat zowel Joden als Palestijnen niet veilig zullen zijn, omdat zij elkaars dominantie in de nieuwe staat zullen blijven bestrijden. Buttu ontkent het wezen van zowel het zionisme als het Palestijnse nationalisme, waarin men allereerst vrijheid en veiligheid voor de eigen bevolking zoekt. Overigens doet Israël het, zeker in verhouding met haar buurlanden, aardig goed wat betreft rechten voor minderheden. Er is geen enkele Arabische staat waar Joden zoveel vrijheid en veiligheid kennen als de Arabieren in Israël hebben, verre van dat zelfs! Ook daar had Van Hoogstraten aan kunnen refereren.

De kans op chaos en een burgeroorlog in een gemeenschappelijke staat is levensgroot. Met 13 Palestijnse doden is het Israëlisch-Palestijns conflict in 2013 tot nu toe wellicht het minst bloedige conflict. Maar waarom aandacht besteden aan dergelijke feiten als je een Palestijnse haar propaganda kritiekloos wilt laten spuien?