donderdag 21 februari 2013

Trouw over de verkiezingen in Israël (IPI)

 

Door: Tjalling.

Trouw

In de recent verschenen Nieuwsbrief media en Israël – verkiezingen Knesset januari 2013 konden niet alle commentaren op de berichtgeving in Trouw hierover worden meegenomen. Daarom hieronder een aparte beschouwing.

Voor de verkiezingen

Afgelopen oktober wist men bij Trouw al dat de verkiezingen in Israël gewonnen zouden worden door Netanyahu, op dat moment redelijk populair tegenover een schijnbaar hopeloos verdeelde oppositie. De focus wordt sterk op de buitenlandse politiek van Netanyahu gelegd, die Israël in een isolement zou drijven. Daarbij wordt politicoloog David Nachmias aangehaald. Netanyahu heeft volgens hem op veiligheidsgebied niet de Palestijnen maar de dreiging van Iran tot hoofdonderwerp gemaakt. Ook wist Nachmias zeker dat verkiezingen in Israël tot dan toe altijd beslist zijn op de veiligheidskwestie.

Netanyahu is echter in de eerste plaats leider van Likoed, een partij met economisch liberale kenmerken. Die kenmerken zijn vooral van belang bij de binnenlandse politiek van Netanyahu, maar daar gaat men bij Trouw aan voorbij. Ten onrechte. De binnenlandse politiek van Netanyahu's Likoed had gevolgen voor veel Israëli's. Velen van hen zijn daardoor in armoede gekomen. Nadat de uitslag van de verkiezingen bekend was, bleek inderdaad dat de Israëli's vooral belang hechtten aan de binnenlandse sociaal economische verhoudingen. Armoede en sociale ongelijkheid worden ook in Israël als grotere problemen gezien dan de veiligheid.

Netanyahu wordt in de aanloop naar de verkiezingen geschetst als een onbuigzame man met rechtse ideeën die aansluiten op de groeiende desinteresse van veel Israëli's in vrede met Palestijnen op basis van de twee statenoplossing, en op de opkomst van uiterst rechtse of ultraorthodoxe stromingen. 'De rug van Netanyahu blijft ook recht als het over de economie gaat. De massale protesten in de zomer van 2011 tegen de lage lonen en de uit de pan gerezen kosten van het levensonderhoud liet de premier overwaaien.'

Zelfs de opvoeding van Netanyahu wordt er nog even bijgehaald door op te merken: 'Het nationalisme met koloniale trekken werd Netanyahu thuis met de paplepel ingegoten.'

Samenvattend: Afgezien van enige aandacht voor andere vooral rechtse Israëlische politici lag het accent vrijwel alleen op de persoon en positie van Netanyahu, een man die in Trouw wordt beschreven als iemand met rechtse en uiterst rechtse ideeën, die voor veiligheid gaat ten koste van de vredesonderhandelingen en waar de oppositie, die vreest voor een racistischer en oorlogszuchtiger Israël onder een nieuwe regering van Netanyahu, niet tegenop kan.


Tijdens de verkiezingen

Aan de vooravond van de verkiezingen verschijnt er een opmerkelijk bericht met daarin de melding dat Netanyahu bij de veiligheid van Israël, Iran niet meer als hoofdonderwerp ziet. Dat is merkwaardig want dit spreekt eerdere berichtgeving hierover tegen. De campagne van Netanyahu blijkt zich nu opeens te focussen op de versteviging van de Israëlische defensie, met vooral het antiraketsysteem, de muur aan de Egyptische grens en de versterking aan de Syrische Golanhoogte. Slogans over vooral oorlog tegen Iran zouden nu dus niet meer bijdragen aan de campagne? In hetzelfde artikel wordt Netanyahu zelfs 'voorzichtig' genoemd omdat met vuur spelen en met eenzijdige militaire acties tegen Iran dreigen, niet in zijn lijn liggen. Je zou al bijna denken aan een personeelswisseling bij de redactie, maar die andere toonzetting is werkelijk opvallend.

Een lang achtergrondcommentaar door Sander Becker in Trouw van diezelfde dag bevat vele gekleurde en suggestieve opmerkingen, waaronder: '[...] niemand beschouwt de Arabische fracties als serieuze coalitiepartner – een symptoom van het nauwelijks verholen racisme in de Israëlische samenleving.'

Bijna een derde van de Arabieren in Israël stemt echter op Joodse en zionistische partijen, is daar lid van en vertegenwoordigt hen ook in de Knesset. Meer voor de hand liggende redenen dat de drie Arabische partijen geen serieuze kandidaten zijn voor een regeringscoalitie, zijn hun sterk anti-zionistische opstelling en radicale programma's (deels communistisch, deels conservatief islamitisch en islamistisch; sommigen kiezen openlijk partij voor Israëls vijanden).

(Meer over dit artikel in de nieuwsbrief.)

Op dinsdag 22 januari, dag van de verkiezingen, opnieuw een artikel in Trouw (een AP bericht, door de redactie bewerkt) waarin er nogmaals op werd gewezen dat het vredesproces met de Palestijnen onder Netanyahu een stille dood leek te zijn gestorven. Dat de Palestijnen in 2010 de onderhandelingstafel zelf hebben verlaten wordt niet gemeld. Ook op de verkiezingsdag zelf wordt het standpunt van het Israël onder Netanyahu over de Palestijnse kwestie onbuigzaam genoemd, waarmee Israël het internationale isolement over zichzelf zou afroepen. Israël verliest inderdaad steeds meer steun, maar dat het enkel en alleen aan het beleid van Netanyahu zou liggen is niet juist. De laatste tientallen jaren is er mondiaal steeds meer begrip gekomen voor de Palestijnen en hun positie, terwijl de islamitische invloed toeneemt en het Westen met haar eigen wereldbeeld (mensenrechten) in de knoop komt.

Israël verliest hierdoor steeds meer sympathie en wordt als bezetter en pariastaat gezien.

In het zelfde artikel de opmerking dat de joodse staat met een kwakkelende economie kampt. Dat klopt ook lang niet.

Israël heeft een snel ontwikkelende high-tech sector en dienstensector en is de 24e economie in de wereld. In plaats van het klakkeloos af te doen als zou Israël een kwakkelende economie hebben, was het was dan ook correcter geweest te melden dat terwijl de economische crisis flink toesloeg in Europa, het de Israëlische economie de laatste jaren voor de wind ging, maar niet iedereen in Israël daarvan profiteert, mede vanwege het economisch liberale beleid van de regering Netanyahu.

In een ander artikel op diezelfde dag wordt nog maar eens opgemerkt dat Netanyahu na het tellen van de stemmen weer een uiterst rechtse of fundamentalistische coalitie lijkt te kunnen smeden waarbij wordt vermeld dat Likud de verkiezingen is ingegaan samen met de uiterst rechtse Yisrael Beiteinu. Zij zou echter onder druk staan van een nieuwe, nóg rechtsere partij, Habayit Hayehudi van miljonair Naftali Bennet.

Ook die dag een artikel gewijd aan een nieuwe machtsfactor: werkende charediem-joden die zich hebben georganiseerd in de zogeheten Tov-beweging. Aanhangers daarvan behoren tot de meest orthodoxe stromingen van het jodendom, maar voelen zich naar eigen zeggen niet thuis bij de gevestigde ultra-orthodoxe partijen. Die zijn voor hen te traditioneel en te zeer gericht op de eigen gemeenschap. De machtsfactor van de werkende charediem Joden zou echter voor diezelfde ultra-orthodoxe partijen geen belemmering vormen, omdat voor deze partijen een aardige verkiezingswinst was voorspeld. Later op de dag een bericht waarin wordt gemeld dat aan het begin van de avond al 55,5 procent van de Israëlische kiezers hun stem had uitgebracht en dat was het hoogste aantal kiezers op dat tijdstip geregistreerd sinds 1999. Een hoge opkomst is mede bepalend voor de definitieve uitslag. Nergens in de verslaggeving van Trouw werd vooruitgelopen op de factor X, namelijk het onverwachte. Je kunt namelijk nooit echt op iets onverwachts vooruitlopen.

Samenvattend: ook op de dag van de verkiezingen zelf lag de nadruk op de positie van Netanyahu die, naar de opvatting van Trouw, enkel en alleen een rechts tot uiterst rechts beleid wil voeren. De verslaggeving in Trouw voor en tijdens de verkiezingen bleek geschreven vanuit het vooringenomen idee dat rechts zou gaan winnen en dat Israël steeds meer verrechtst en tegen een compromis met de Palestijnen is. Gelukkig kreeg de Israëlische kiezer die dag het laatste woord en die bleek gematigder dan Trouw (en andere media) dachten.

Armoede en sociale ongelijkheid worden ook in Israël als grotere problemen gezien dan de veiligheid. Dat heeft de afgelopen verkiezingsuitslag duidelijk laten zien.

Zoals Die Zeit schreef: "Aber das Land habe sich offener, moderater und pragmatischer als erwartet erwiesen. Deshalb gebe es eine Chance zur Veränderung"


Na de verkiezingen

En toen kwam de verassende uitslag. De alom gevreesde en door Trouw al veronderstelde ruk naar rechts was uitgebleven. De berichtgeving in Trouw, en ook in de VK, over de uitslag van de verkiezingen is vrij oppervlakkig. In een van de eerste berichten na de uitslag was de conclusie al dat Likud-Beiteinu de parlementsverkiezingen nipt had gewonnen. Nadat alle stemmen definitief waren geteld kwam het bericht dat links en rechts dicht bij elkaar waren gekomen, iets wat dagen eerder al door verschillende peilingen was voorspeld. Netanyahu zag in die uitslag naar eigen zeggen een duidelijk signaal dat het Israëlische volk hem weer als premier wil. Voorts een kort artikel met enkele citaten van Lapid (de echte winnaar van deze verkiezingen), die al door Netanyahu was gebeld. Als kop Lapids uitspraak: 'Israël zei nee tegen angst- en haatpolitiek'. Uiteraard is dat verkiezingsretoriek van Lapid, maar het suggereert dat de voorgaande coalitie enkel en alleen politiek bedreef uit angst, haat, radicalisme en anti-democratie'. Het artikel 'Israëlische premier Netanyahu vecht voor zijn baan' is wel wat uitgebreider, maar ook hier geen heldere beschouwing over, of conclusie naar aanleiding van, het succes van Lapid. Uit de verkiezingen is gebleken dat veel Israëli's gewoon ontevreden zijn met het binnenlandse beleid van Netanyahu wat heeft geleid tot de sociaaleconomische malaise waarin veel Israëli's verkeren. Bovendien zijn veel – seculiere – Israëli's geïnteresseerd in de vraag of orthodox-Joodse jongeren al dan niet in dienst behoren te gaan in het Israëlische leger.

In een artikel van Sander Becker in Trouw over de persoon Lapid zelf, wordt aan deze aspecten wel aandacht besteed, maar ook weer nadrukkelijk op het vredesproces gewezen en de internationale verwachtingen aan Israël: "Lapid zou in een coalitie de 'vredesduif' kunnen zijn die het Westen zo graag ziet. Hij wil de onderhandelingen met de Palestijnen hervatten, maar gaat niet zo ver als de internationale gemeenschap zou willen: Jeruzalem moet volgens hem volledig in handen van Israël blijven." Becker noemt dat laatste een kanttekening en geeft er schijnbaar ook zijn eigen hoop of visie mee weer.

De berichtgeving in Trouw en andere Nederlandse media zoals bijvoorbeeld NRC en NOS over de verkiezingen in Israël stonden erg in het teken van de buitenlandse politiek van Netanyahu en de internationale positie waarin Israël verkeert. Daardoor was er weinig aandacht voor dingen die binnen de Israëlische samenleving speelden. De sociaal economische verhoudingen en de privileges van orthodoxe groepen achtten veel Israëli's van hoger belang dan de buitenlandse politiek. De berichtgeving over de uitslag van de verkiezingen in onder meer Trouw en de VK was oppervlakkig, vanwege de enorme focus op het buitenlandse beleid van Netanyahu en diens positie. De gehele verslaggeving was teveel gebaseerd op een negatieve houding jegens Netanyahu en zijn beleid en had vrijwel niets verrassends of vernieuwends. Dat staat in een schril contrast met de verslaggeving over de verkiezingen in Israël in bijvoorbeeld Duitse media als Die Zeit en Die Welt, waarin meer aandacht was voor analyse en de positie van de Israëli's, en dan met name de middenklasse. Die verslaggeving was helder, informatief, goed onderbouwd en boeiend om te lezen…


Geraadpleegde bronnen:

maandag 18 februari 2013

Nieuwsbrief media en Israël - verkiezingen Knesset januari 2013

 

Vandaag verscheen weer een digitale nieuwsbrief van de mediawerkgroep van WAAR en Like for Israel, die hieronder wordt weergegeven. Wie zich wil abonneren op deze nieuwsbrief kan zich aanmelden via WAARnet.

Israel-Palestina.Info verleent medewerking hieraan, omdat ook wij van mening zijn dat de berichtgeving in Nederland over het conflict te eenzijdig is ten nadele van Israël.


Nieuwsbrief media en Israël – verkiezingen Knesset januari 2013

Middels deze digitale nieuwsbrief willen we u informeren over actuele zaken rond de beeldvorming en berichtgeving over Israël en de Palestijnen. Wij maken ons zorgen over de vaak eenzijdig negatieve berichtgeving en spreken media aan op onjuistheden. Eerdere nieuwsbrieven kunt u hier lezen. Op de website van stichting WAAR staan tevens enkele uitvoeriger onderzoeken naar de berichtgeving in de media.

Israel2013elections

In deze nieuwsbrief staan de Israëlische verkiezingen van 22 januari centraal. De media besteedden hier veel aandacht aan, met name vooraf maar ook nog wel nadat de uitslag bekend was geworden. Er was echter een opvallend verschil in toonzetting, veroorzaakt door de onverwachte winst van centrumpartij Yesh Atid. Voor de verkiezingen was de teneur bijna overal dat Israël opnieuw een ruk naar rechts zou gaan maken en dat Likoed al naar rechts was opgeschoven maar desondanks kiezers dreigde te verliezen aan een nog rechtsere partij, Habayit Hayehudi van Naftali Bennett. De NOS had uitgebreide reportages over hem en in nieuwsberichten werd hij alom als de 'nieuwe ster' neergezet, die met fel anti-Palestijnse standpunten en het nodige charisma de harten van de Israëli's veroverde. Nadat de uitslag bekend was, bleek Netanyahu vooral aan een andere nieuwkomer met charisma, de ex tv-presentator Yair Lapid te hebben verloren. Hij pleitte voor onderhandelingen met de Palestijnen en dienstplicht ook voor de groeiende groep ultra orthodoxen.

Niemand had deze uitslag voorzien, en dat kan de media dan ook niet worden verweten. Wel bleek de vooringenomenheid uit het feit hoe gretig men een nieuw fenomeen als Bennett wist te spotten en zijn felste opmerkingen weergaf, terwijl niet alleen Lapid, maar ook Yacimovich van de Arbeidspartij, die eveneens op winst stond, nagenoeg onvermeld bleven. Het centrum-linkse blok kroop in de week voor de verkiezingen al steeds dichter tegen het rechts-religieuze aan, maar de toon in de media dat rechts in Israël dominant is en op winst staat, bleef gehandhaafd. (Ten opzichte van de vorige verkiezingen toonde de laatste peiling op 18 januari een verlies van 2 zetels voor het rechts-religieuze blok.) Ook werd Netanyahu alom verweten te weinig of zelfs helemaal niks voor het vredesproces te hebben gedaan en werd hij nationalistisch of 'ultra nationalistisch' genoemd. Wederom klonk in de verslaggeving van de Israëlische verkiezingen de visie en vooral vooringenomenheid van de verslaggevers op hinderlijke wijze door in de berichtgeving. Dit is ons vaker opgevallen en het druist in tegen de journalistieke normen van onpartijdigheid en scheiding van feit en opinie. Wij hebben ons geconcentreerd op de berichtgeving op de belangrijkste nieuwssites en de TV journaals van de NOS en Nieuwsuur.

De berichtgeving voor de verkiezingen

Zoals gezegd was de algemene teneur dat het tussen rechts en nog rechtser ging en nationalistische retoriek de boventoon voerde. Netanyahu werd als een hardliner en onbuigzaam neergezet, de verrechtsing in de Likoed en de opkomst van nog rechtsere partijen naast Likoed-Beiteinu werden benadrukt. Hoewel sommige media erkenden dat de verkiezingen niet alleen of vooral om het vredesproces draaien, lag de nadruk daar in de berichtgeving wel erg op. Er werden verder in de nieuwsartikelen ook weer allerlei negatieve en (ver)oordelende uitspraken gedaan over Israël en haar leiders.

Dagblad Trouw voorspelde al in oktober een zege voor premier Netanyahu, die de aandacht op veiligheidsgebied handig zou hebben afgeleid van het vastgelopen vredesproces met de Palestijnen naar de nucleaire dreiging van Iran. De linkse oppositie zou kansloos lijken vanwege haar verdeeldheid, terwijl de voornaamste rivaal de Arbeidspartij focust op sociaal-economische kwesties. Die zouden volgens een analist nooit doorslaggevend zijn in Israëlische verkiezingen, die altijd beslist worden door de veiligheidskwestie. Een later portret van Netanyahu ("Israëlische 'Koning Bibi' regeert met rechte rug verder", 21 januari) schilderde hem af als een onbuigzame rechtse nationalist "met koloniale trekken" en een "afkeer van vredesakkoorden met Palestijnen".

Het nationalisme met koloniale trekken werd Netanyahu thuis met de paplepel ingegoten. Zijn vader Benzion was een van de ijveraars van het eerste uur voor een heel groot Israël dat zich uit moet strekken tot ver over de rivier de Jordaan.

Verzwegen werd dat Netanyahu een beperkte bouwstop afkondigde en president Abbas meermaals aan de onderhandelingstafel uitnodigde. Ook werd niet vermeld dat de zogenaamde revisionisten (een kleine minderheid) hun pleidooi voor een Joodse staat op beide oevers van de Jordaan reeds lang geleden hadden laten varen. Het beeld dat blijft hangen is dat van een enge ultra nationalist.

Ook het volgende is suggestief en onjuist:

Zijn rechtse ideeën sluiten aan op de groeiende desinteresse van veel Israëli's in vrede met Palestijnen op basis van de tweestatenoplossing en op de opkomst van uiterst rechtse of ultra-orthodoxe stromingen.

Zo ontzettend rechts is Netanyahu ook weer niet, en er zijn in het verleden even goed akkoorden onder leiding van Likoed gesloten, zoals de vrede met Egypte. Sharon heeft Israël uit de Gazastrook teruggetrokken. De meeste Israëli's zijn nog steeds voor een tweestatenoplossing, zo bleek onlangs uit verschillende onderzoeken, al is men tegelijkertijd sceptisch over de mogelijkheid vrede met het huidige Palestijnse leiderschap te sluiten. Er is altijd een rechts-nationalistische minderheid geweest met deels radicale ideeën, evenals een ultra-orthodoxe.

De NOS schreef op 17 januari onder de kop: 'Verkiezingen Israël een gevecht tussen rechts, rechtser en nóg rechtser' op haar website:

Aanstaande dinsdag zijn er verkiezingen in Israël. De campagne gaat vooral tussen rechts en extreem-rechts; tussen de Likud-partij van premier Netanyahu en de partij 'Het Joodse Huis'. Die lokt met de nieuwe charismatische partijleider Naftali Bennett talloze kiezers weg bij Likud. Tijdens een debat in Jeruzalem probeerden ze elkaar de loef af te steken met anti-Palestijnse uitlatingen.

Op dezelfde dag verscheen een artikel onder de kop: Rechts domineert campagne Israël

Waarin men schrijft:

De kandidaat van de linkse partij Meretz werd uitgejoeld toen ze zei dat Israël het initiatief tot nieuwe vredesbesprekingen moet nemen. De kandidaat van de extreem-rechtse partij 'Sterk Israël' kreeg luid applaus toen hij zei: "Palestijnen hebben allang een eigen staat, in Jordanië". Ofwel: de hele Westelijke Jordaanoever behoort Israël toe, en er zal nooit een Palestijnse staat worden gevestigd op het 'bijbelse land'.

'Sterk Israël' heeft de kiesdrempel niet gehaald, terwijl Meretz haar zetelaantal verdubbelde naar zes.

Nieuwsuur had verschillende reportages voor de verkiezingen in Israël. Op 16 januari een reportage over de relatie tussen Iran en Israël. Deze begint
met:

Net als in Iran is er in Israël geen scheiding tussen godsdienst en staat. In de gebedshuizen in Israël zitten mannen en vrouwen gescheiden. Ook dat is net als in Iran.

De gelijkaardigheid van de regimes in Israël en Iran die hier wordt gesuggereerd, is natuurlijk onzinnig. Het klopt dat er op enkele gebieden in Israël geen scheiding is, maar er is, in tegenstelling tot Iran, geen religieuze politie die kijkt of je keppel of tsitsit wel goed zitten en er worden geen homo's in het openbaar opgehangen. Ook worden mensen niet om hun mening in de gevangenis gegooid, is de opperrabbijn niet de machtigste man van het land en worden parlementsleden niet vooraf gekeurd door een religieuze commissie. Om maar een paar van de vele verschillen te noemen. Dat een serieus programma als Nieuwsuur met zo'n suggestieve vergelijking komt is beneden alle peil.

In een reportage op 17 januari wordt de verrechtsing in Israël flink aangezet.

Zo vertelt een ultra-orthodoxe Jood uitgebreid dat het land aan de Joden is gegeven door God en dat om hen heen slechts beesten leven: 'We leven in een jungle tussen de wilde dieren'. Iemand anders pleit ervoor dat de Joden 'weer een groot volk worden'. Vervolgens wordt de macht van de kolonisten en orthodoxen benadrukt, en een Israëlische commentator vertelt dat de mensen in Israël uit paranoia rechts stemmen en de propaganda geloven dat men er alleen voorstaat en president Abbas geen vrede wil. Meretz zou nog de enige echte linkse partij zijn en 'we dreigen een ultra rechtse regering te krijgen'. De opmerking 'vraag niet of de volgende regering rechts wordt, maar hoe rechts', vat precies de visie van Nieuwsuur samen.

Op de website van de NOS op 19 januari een audio-interview met een paar jonge, teleurgestelde Israëli's. Zij beweren dat er in Israël geen democratie is omdat niet-Joden er minder rechten zouden hebben. Ook beweren ze dat er geen scheiding is tussen religie en de staat, en geven enkele voorbeelden waarbij dat inderdaad het geval is, zoals het huwelijk en begraven worden. Op bijna alle andere gebieden is er net als bij ons wel een scheiding en heeft iedereen ongeacht zijn religieuze of etnische achtergrond gelijke rechten, maar dat vertelt de verslaggever er niet bij. Hij praat kritiekloos na wat de boze jongeren hem vertellen.

Nieuws.nl schrijft op 18 januari onder de kop 'Palestijnen bezorgd om verkiezingen Israël' een artikel waarin het nederzettingenbeleid weer eens wordt gehekeld en de organisatie Vrede Nu en de Palestijnse president Abbas worden aangehaald. Dit nieuwsartikel is in feite een opiniestuk waarin de nederzettingen het belangrijkste obstakel worden geacht en de verwachting wordt uitgesproken dat Netanyahu in een nieuwe regering het nederzettingenbeleid zal voortzetten.

Trouw brengt op de vooravond van de verkiezingen een opmerkelijk bericht met daarin de constatering dat Netanyahu Iran niet meer als hoofdthema ziet en vrijwel negeert in zijn verkiezingscampagne. Dat spreekt eerdere berichtgeving hierover tegen. De campagne van Netanyahu blijkt zich nu opeens te focussen op de versteviging van de Israëlische defensie, met vooral het antiraketsysteem, de muur aan de Egyptische grens en de versterking aan de Syrische Golanhoogte. In dit artikel wordt Netanyahu zelfs 'voorzichtig' genoemd omdat met vuur spelen en met eenzijdige militaire acties tegen Iran dreigen, niet in zijn lijn liggen. De andere toonzetting is opvallend. Je zou bijna denken aan een personeelswisseling bij de redactie.

Een lang achtergrondcommentaar door Sander Becker in Trouw van diezelfde dag bevat vele gekleurde en suggestieve opmerkingen, waaronder:

[...] niemand beschouwt de Arabische fracties als serieuze coalitiepartner – een symptoom van het nauwelijks verholen racisme in de Israëlische samenleving.

Tegelijkertijd keren Arabieren, die jaren geleden nog vooral op linkse Joodse partijen stemden, zich steeds meer van de landelijke politiek af. Ze voelen zich niet vertegenwoordigd door een systeem dat hen als tweederangsburgers wegzet.

Bijna een derde van de Arabieren in Israël stemt echter op Joodse en zionistische partijen, is daar lid van en vertegenwoordigt hen ook in de Knesset. Meer voor de hand liggende redenen dat de drie Arabische partijen geen serieuze kandidaten zijn voor een regeringscoalitie, zijn hun sterk anti-zionistische opstelling en radicale programma's: deels communistisch, deels conservatief islamitisch en islamistisch. Sommigen kiezen openlijk partij voor Israëls vijanden.

Israel2013electionposters

Het volgende is niet helemaal juist:

Opiniepeilingen voorspellen zonder uitzondering dat de rechtse leider bij de parlementsverkiezingen van morgen ruimschoots als winnaar uit de bus komt. Zo houdt de premier zijn baan en heeft hij zijn coalitiepartners voor het uitkiezen.

De premier lift ondertussen mee op een stevige rechtse wind die al jaren door Israël waait. Alle rechtse partijen samen zijn nu goed voor een voorspelde 67 zetels, terwijl links blijft steken op 53.

Opiniepeilingen voorspelden de laatste week voor de verkiezingen juist dat het spannend zou worden tussen rechts en links en een verkleining van het gat: 63 tegen 57 zetels. Die rechtse wind bestaat vooral in de hoofden van het Westerse journaille, dat bij iedere verkiezing roept dat Israël een ruk naar rechts zal maken, om na de verkiezingen tot de ontdekking te komen dat het reuze is meegevallen (het werd uiteindelijk 61 tegen 59 zetels). Er staan tal van andere suggestieve, onjuiste, en zwaar aangezette negatieve opmerkingen en bewoordingen in dit artikel, waarvan hieronder enkele voorbeelden.

…het Palestijnse vredesproces is begin deze eeuw stopgezet

Niet waar. Er is door Livni en Olmert heel serieus onderhandeld in 2007-2008 waarbij het bijna tot een akkoord kwam (zie bijvoorbeeld de zogenaamde Palestine Papers die waren uitgelekt). Premier Olmert deed Abbas in 2008 een vergaand vredesvoorstel.

"Maar als Netanjahoe de kolonistenpartij erbij neemt, en ook zijn natuurlijke ultra-orthodoxe bondgenoten van de Sjas-partij, dan is hij aan handen en voeten gebonden; hij kan dan niets meer doen om het vredesproces vlot te trekken." Zelf zou Netanjahoe dat niet erg vinden; integendeel, hij heeft absoluut geen trek in nieuwe vredesonderhandelingen.

Shas heeft deelgenomen aan de regering van Rabin die de Oslo Akkoorden sloot en aan die van Olmert die eveneens serieuze onderhandelingen met de Palestijnen voerde, nadat men harde kritiek had op het economische beleid van de voorgaande Likud-regering. Men is bereid tot vergaande concessies mits er voldoende geld naar de religieuze instellingen gaat. Netanyahu heeft zoals gezegd meermaals tot onderhandelingen opgeroepen. Of hij 'trek' heeft in vredesonderhandelingen doet er niet zoveel toe; hij ziet de noodzaak ervan in. Sander Becker ziet helaas niet de noodzaak in van objectieve journalistiek waarin feit, duiding van de feiten en eigen mening van elkaar worden gescheiden.

De berichtgeving op de verkiezingsdag

Op de dag van de verkiezingen stond op verschillende nieuwssites (waaronder Trouw en VK) een artikel van AP met daarin de tekst:

Een van de nieuwe ultrarechtse sterren is miljonair Naftali Bennett die dinsdag na het stemmen het volkslied ten gehore bracht.

Wederom wel een verwijzing naar Bennett, terwijl geen enkele andere partij of kandidaat buiten Netanyahu en Likoed worden genoemd. In de volgende alinea wordt rechts nog eens genoemd:

Uit de peilingen blijkt dat de conservatieve en religieuze partijen die de afgelopen jaren trouwe bondgenoten van de premier waren opnieuw de kern van zijn coalitieregering zullen vormen.

Nee, uit de peilingen bleek dat (centrum)links en (centrum)rechts steeds dichter bij elkaar waren gekropen en het er om zou kunnen spannen welk 'blok' de meerderheid haalt. Het was dan ook erg onzeker met welke partijen Netanyahu in zee zou moeten gaan. Overigens kun je je afvragen in hoeverre bijvoorbeeld Shas nou een trouwe bondgenoot van Netanyahu is. Shas schuift zoals al opgemerkt aan bij regeringen van diverse pluimage als er genoeg financiële steun voor de ultra-orthodoxe gemeenschap tegenover staat. Bovenstaande opmerking is daarom zowel onjuist als suggestief, en moet bij de lezer weer de indruk versterken dat Israël rechts is en rechts zal blijven. Het artikel gaat verder met:

Het onbuigzame standpunt dat Israël onder Netanyahu over de Palestijnse kwestie heeft ingenomen heeft het land in toenemende mate in een diplomatiek isolement gebracht. Daarnaast kampt de joodse staat met een kwakkelende economie en dreigt op de achtergrond de mogelijkheid van een preventieve aanval op het Iraanse atoomprogramma.

Die kwakkelende economie is zeer betrekkelijk: Israël is een van de weinige landen waar de economie blijft groeien ondanks de wereldwijde crisis. Dat Israël zich onbuigzaam opstelt tegenover de Palestijnen is een visie, en geen nieuwsfeit. Netanyahu heeft in 2009 een beperkte bouwstop afgekondigd van 9 maanden.

Op verschillende nieuwssites stond op dezelfde dag een ANP bericht waarin wordt beweerd:

Premier Benjamin Netanyahu lijkt na het tellen van de stemmen dinsdagavond opnieuw een uiterst rechtse en/of fundamentalistische coalitie te kunnen smeden.

Het duo lijdt ondertussen in peilingen onder de druk van een nieuwe en nóg rechtsere partij, Habayit Hayehudi van miljonair Naftali Bennet.

Later op de dag schrijft het ANP:

In peilingen lijkt links of centrumlinks Israël iets in te lopen op de rechtse en ultrarechtse partijen die samen op winst staan.

Vijf dagen voor de verkiezingen gaven enquêtes echter al aan dat links en rechts elkaar dicht genaderd waren, en stond Likoed-Beiteinu op verlies vergeleken met de zetels die beide partijen in de Knesset hadden. Er was überhaupt geen sprake meer van winst op rechts, want de winst voor Bennett ging af van Likoed-Beiteinu en was bovendien maar beperkt.

Dat men dit refrein van rechts, rechtser en nog rechtser maar bleef herhalen kan niet anders dan aan vooringenomenheid worden geweten. Men kon zich blijkbaar eenvoudigweg niet voorstellen dat Israëli's niet en masse voor de charismatische Bennett met zijn nationalistische praatjes en goede staat van dienst in het leger zouden vallen, en voor de gematigde Yair Lapid zouden gaan. Het is ongelofelijk hoezeer de feiten worden verdraaid om aan een eenmaal gevormd beeld te blijven vasthouden.

Ook de NRC heeft het alleen over de rechtse concurrentie voor Netanyahu, en schrijft:

Likud Ons Huis heeft vandaag echter een hoop te duchten van een nieuwe rechtse partij, Joods Huis.

Waarna wordt vervolgd dat links geen rol van betekenis speelt en de linkse partijen tot figuranten zijn gedegradeerd. Over Yesh Atid geen woord.

De berichtgeving na de verkiezingen

De toon van de berichtgeving veranderde nadat de uitslag bekend was en het met de verrechtsing reuze mee bleek te vallen. De NOS had verschillende berichten op de website, maar in het nieuws was er alleen een kort bericht over de uitslag. Ook Nieuwsuur besteedde geen reportages meer aan het fenomeen Lapid, aan de aantrekkingskracht van het centrum of aan de vraag hoe men er zo naast kon zitten. Een kort bericht in het nieuws en dat was dat. Ondertussen bleven de verder niet geïnformeerde kijkers natuurlijk met het beeld zitten van een steeds rechtser en nationalistischer Israël, waarin zelfs 'havik' Netanyahu niet rechts genoeg meer wordt bevonden.

Lapid-YeshAtid

O.a. Trouw, de Volkskrant, AD en Parool hadden op 23 januari een AP bericht dat gematigder en feitelijker was, al werd ook daar wel weer even benadrukt hoe hardline Likoed wel niet is. Yair Lapid wordt geciteerd en zijn verzoenender houding tegenover de Palestijnen vermeld. Men meldt ook dat de uitslag veel Israëli's heeft verrast. Meer nog dan de Israëli's heeft hij echter westerse journalisten en commentatoren verrast, omdat zij zo vast zaten in hun beeld van een ultra nationalistisch Israël.

Trouw bracht twee dagen na de verkiezingen een kort portret van Yair Lapid, wiens grote verkiezingswinst het eerdere citaat in Trouw logenstraft dat alleen het veiligheidsprobleem doorslaggevend is bij Israëlische verkiezingen.

Een dag na de verkiezingen bracht Novum/AP een bericht uit waarin staat:

Het zou Netanyahu, vanouds al een havik maar de laatste jaren nog onwrikbaarder, immers moeilijk vallen de bevroren betrekkingen met de Palestijnen te ontdooien en de bouw van nederzettingen te beëindigen.

Dat is wederom een opinie die niet in een nieuwsbericht thuishoort. Netanyahu heeft zich voor een tweestatenoplossing uitgesproken en de Palestijnen uitgenodigd tot onderhandelen. President Abbas heeft daar echter altijd voorwaarden aan verbonden.

Verschillende media leken letterlijk een persbericht van de anti-Israël organisatie Een Ander Joods Geluid te hebben overgenomen:

Voorzitter Jaap Hamburger van Een Ander Joods Geluid denkt dat de kans niet groot is dat een nieuwe regeringscoalitie in Israël met een daadkrachtige oplossing komt voor het belangrijkste probleem van het land: de rechteloosheid van de Palestijnen. De vorming van een nieuwe regering wordt een ingewikkeld spel, waarvan de uitslag moeilijk te voorspellen is, denkt hij.

Een Ander Joods Geluid strijdt voor de bevordering van de kritische meningsvorming over Israël. De parlementsverkiezingen voeden de illusie dat Israël een normale democratische staat is, maar dat is het niet, vindt Hamburger. Volgens de voorzitter behandelt het de 3,5 miljoen Palestijnen als een volk dat praktisch geen individuele en collectieve rechten heeft. Ook ontzegt het land hun het recht op een eigen staat.

Volgens EAJG ligt de oorzaak van het conflict en het voortduren ervan geheel bij Israël. Natuurlijk had een artikel waarin EAJG wordt aangehaald een afstandelijker toon moeten hebben, en naast Hamburger andere meningen moeten geven, en vermelden dat Israël wel degelijk een 'normale' democratie is volgens de gangbare definitie daarvan.

O.a. de Volkskrant en Trouw hadden ook een ANP-bericht waarin de reacties van het CIDI en Likoed Nederland kort werden weergegeven. Hierin werd duidelijk dat rechts niet alleen minder won dan verwacht, maar zelfs zetels verloor, en werd de winst voor het centrum benadrukt.

NOS Verslaggever Monique van Hoogstraten verdedigt de gekleurde berichtgeving van de NOS in een 'analyse' op de website als volgt:

En wat de door iedereen voorspelde ruk naar rechts betreft: velen zeggen nu dat die kennelijk niet heeft plaatsgevonden. Ik meen dat dat een grote vergissing is. Rechts is weliswaar kleiner geworden, maar wel degelijk radicaler. Die ontwikkeling is zichtbaar binnen Likud (gematigden zijn van de lijst verdrongen door de radicale kolonistenlobby), maar ook in het speelveld van de partijen: de zeer rechtse Bennett, die toch 11 zetels heeft gekregen. De radicalisering van de partij zal ook een deel van de oude, gematigde Likud-aanhang hebben weggejaagd. Naar het midden dat zo sterk uit de verkiezingen tevoorschijn is gekomen.

De grote vergissing was natuurlijk dat men het steeds over een ruk naar rechts had terwijl die helemaal niet heeft plaats gevonden. Rechts is kleiner geworden, niet groter en Likoed haalde met Yisrael Beiteinu samen nog nauwelijks meer zetels dat Likoed de vorige keer alleen haalde. Bennett deed het gezien zijn charisma en goede papieren juist slechter dan verwacht. Er is altijd een blok rechts van Likoed geweest, in steeds een wat andere samenstelling en onder andere namen. Het had de NOS gesierd als men had toegegeven dat men ernaast zat en teveel gefocust was op nationalistische tendensen en het centrum over het hoofd zag.

Conclusies

In de berichtgeving over de verkiezingen viel de zeer negatieve toonzetting tegenover Netanyahu, Likoed en het radicale 'Joods Huis' op. Het was overduidelijk dat de media deze partijen en hun ideeën afwijzen. Daarbij werd in verschillende artikelen Netanyahu verantwoordelijk gehouden voor het vastlopen van het vredesproces, en 'onwrikbaarheid' en 'onbuigzaamheid' verweten. Niet alleen 'Joods Huis' maar ook Likoed, een centrumrechtse partij, werd 'ultranationalistisch' en 'radicaal rechts' genoemd. Dit is in strijd met de richtlijnen voor onpartijdigheid en objectiviteit.

De media gingen er ook allemaal vanuit dat het al zeker was dat rechts zou winnen en de vraag nog slechts was hoe erg de ruk naar rechts dit keer zou zijn. Daardoor had men niet in de gaten dat de aanvankelijk door de peilingen voorspelde ruk naar rechts almaar kleiner werd en in de laatste peilingen (nagenoeg) was verdwenen. Men was zo geobsedeerd door de idee van een (nog) rechtse en nationalistischer Israël, dat zelfs toen de uitslag bekend was men maar schoorvoetend meldde dat Lapid de grote winnaar was. De NOS en Nieuwsuur negeerden de uitslag nagenoeg in hun TV uitzendingen en de NOS had alleen een paar berichten op haar website.

De berichtgeving over de verkiezingen toont haarscherp de vooringenomenheid die we al jaren waarnemen en hekelen. Als gevolg hiervan hebben mensen waarschijnlijk een behoorlijk vertekend beeld van Israël gekregen dat na de verkiezingen nauwelijks is gecorrigeerd. Zoals gezegd is een en ander ook in strijd met de door de journalistiek zelf opgestelde normen en richtlijnen, zoals de scheiding van feit en opinie en onpartijdigheid. Door het gebruik van allerlei negatieve adjectieven was vaak overduidelijk hoe de betreffende redacteur of correspondent erover dacht.


Websites: http://www.waarnet.nl/ http://www.likeforisrael.nl/ http://www.israel-palestina.info/

 

zondag 17 februari 2013

Palestijns kamp in Syrië al meer dan een maand volkomen geblokkeerd

 

Tienduizenden Palestijnen zitten opgesloten in een kamp en blijven verstoken van medische zorg en voedsel. Tienduizenden anderen zijn al gevlucht, met gevaar voor eigen leven, en zo'n 1000 zijn er al gedood. Niet op het nieuws gehoord? Wij ook niet. Dat komt omdat die Palestijnen in het Syrische vluchtelingenkamp Yarmouk zitten, en ze worden belaagd en omsingeld door de troepen van president Assad, en niet die van Netanyahu. Niet alleen de media hebben dit tragische nieuws genegeerd:

No UN resolutions.
No NGOs issuing press releases and glossy reports.
No news coverage of any sort for nearly a month.
No flotillas.
No convoys.
No op-eds.
No Twitter hashtags.
No Facebook pages. 
Nothing from "human rights" groups.
Total silence from "pro-Palestinian activists."

RP 

----------------

 

Food and medicine can't get past the blockade of Palestinian areas. In Syria.

http://elderofziyon.blogspot.nl/2013/02/food-and-medicine-cant-get-past.html

 

Did you hear about the blockade of Palestinian Arabs where they can't receive critical supplies?

You know, it's been all over the news.

OK, I'm lying. Because this blockade is against the entire Yarmouk camp in Syria, which normally houses some 150,000 Palestinian Arabs. Most have fled but there are still tens of thousands in the camp.

This siege is not at all like Israel's "blockade" of Gaza where residents can get medical aid, food, school supplies, cars, building materials, fuel and hundreds of other items, not to mention that they can export vegetables and move lots of goods via Egypt. 

The Yarmouk blockade, in contrast, is total.

In the very end of an Arabic article about the murder of an elderly Palestinian in Yarmouk by Assad's forces - another story you won't read about in the media - we learn this:

 

The Syrian security forces continue to impose a crippling blockade on the camp, preventing entry of medical supplies and basic needs of the refugees; [the blockade] has been in place more than a month.


I missed this story, and for good reason. Only two news sources mentioned the Yarmouk blockade over the past month, one from UPI on January 7 and one from Allvoices on January 9th. Middle East Monitor had earlier  indicated that the siege began around December 23rd so it is now in its seventh week.

No UN resolutions.
No NGOs issuing press releases and glossy reports.
No news coverage of any sort for nearly a month.
No flotillas.
No convoys.
No op-eds.
No Twitter hashtags.
No Facebook pages. 
Nothing from "human rights" groups.
Total silence from "pro-Palestinian activists."

No, if you want to read about Palestinian Arabs suffering in Syria, you have to read a Zionist blog.

Now you need to ask yourself why that is.

 

dinsdag 5 februari 2013

Iran woedend na aanval; legers in alarmfase gebracht

 
Vaak wordt beweerd dat Iran Israel helemaal niet van de kaart wil vegen, en daartoe niet heeft opgeroepen. Het is een vreedzaam land dat nooit andere landen is binnengevallen. Dat is onjuist, en net als bij de mythe dat Hamas eigenlijk best gematigd is en Israel wel wil erkennen, blijft Iran zelf dingen roepen die het tegendeel aantonen en blijven westerse, vooral progressieve, deskundologen beweren dat Iran, en Hamas eigenlijk niets liever willen dan vrede met Israel. Hieronder nog maar eens een paar van die vreedzame uitspraken van Iraanse leiders.
 
RP
---------
 

Iran woedend na aanval; legers in alarmfase gebracht

gepubliceerd maandag 4 februari 2013 09:55 bron: Israël Today | Klik hier voor meer nieuws

 
 
Iraanse functionarissen hebben dit weekeinde zeer openlijk en zeer duidelijk gezworen om Israël te verpletteren, enkele dagen nadat de Joodse Staat blijkbaar een luchtaanval had uitgevoerd op een wapenkonvooi dat geavanceerde Syrische luchtdoelraketten naar de Libanese militie Hezbollah vervoerde, schrijft Israël Today. 

Israël heeft vrijdag indirect toegegeven de luchtaanval op de SA-17 raketten te hebben uitgevoerd. Hezbollah spant zich in om de hand te leggen op Syrisch wapentuig en mogelijk chemische wapens, nu het regime van dictator Bashar Assad wankelt. De nieuwslezers op Israël's Channel 2 News zeiden dat ze niet alles konden onthullen wat ze weten over de aanval, maar lieten duidelijk doorschemeren dat berichten dat Israël de aanval uitvoerde, juist zijn.

Ari Larijani, de voorzitter van het Iraanse parlement, zei zondag dat Israël spijt zou krijgen van deze daad en dat de Joodse Staat spoedig zal lijden onder de gevolgen van zijn daden. Een dag eerder zei de leider van het Iraanse leger, generaal Masoud Jazayeri, dat het Iraanse antwoord op de Israëlische aanval, "het [zionistische] regime in een coma zal brengen."

Intussen heeft de vertrekkende Amerikaanse minister van Defensie Leon Panetta vrijdag tegen persbureau AFP gezegd, dat Washington de beslissing van Israël om het wapenkonvooi aan te vallen "volledig steunt". "De chaos in Syrië heeft duidelijk een situatie geschapen waarin de mogelijkheid dat deze wapens, je weet wel, over de grens worden gebracht en in handen vallen van Hezbollah een ernstige zorg is geworden," zei Panetta.
---------------------------
Iran Calls For Third Intifada At Conference Honoring Gaza

In September 2009, several months after the 2008-2009 Gaza war, the Iranian Majlis designated January 18 as "Gaza the Symbol of Resistance Day" (or "Gaza Day").[1] This year, Iran marked Gaza Day with an international conference titled "Gaza – The Symbol of Palestinian Resistance," aimed at "commemorating the resistance of the Palestinian people, and especially the people of Gaza, against the Israeli aggression."[2] The two-day conference, held on January 17-18, was attended by senior Iranian officials, including Majlis Speaker Ali Larijani, who described Israel as "a Zionist plague that arrived in the Middle East," and his advisor Hossein Sheikh Al-Islam, who called to launch a third Intifada in the West Bank.

In a press conference on January 14, a few days before the event, Hossein Sheikh Al-Islam stated proudly that the Palestinians' victory in the "Eight Day War" (November 2012) had been achieved by means of "Iranian missiles that fell on Tel Aviv and an Iranian drone that flew over the occupied territories gathering intelligence." He added that "today, more than ever, Israel's annihilation is becoming more tangible."[3]

The conference was also attended by Palestinian representatives, including a representative of the Islamic Jihad organization in Iran, Abu Sharif, who called on all Islamic countries to emulate Iran and aid the war on Israel by lending "spiritual, political, and military support, as Iran has done."[4] The conference also provided a platform for anti-Zionist figures such as French film director Francesco Condemi, who accused the Zionists of "destroying the family and the community in the West."

The following are excerpts from the main speeches given at the conference, and statements made by two prominent regime clerics on the occasion of Gaza Day.


Iranian officials at the 'Gaza – Symbol of Palestinian Resistance' conference[5]

Ali Larijani: Israel – A Zionist Plague In The Middle East

Ali Larijani said in his speech at the conference: "The Palestinian people is a fighting people that has gone through several phases since the Zionist plague appeared in the Middle East. First, Palestine saw a period of glory. At the time, we [Iranians] were trapped [under the rule of] the 'American regime' [i.e., the regime of Shah Pahlavi], but the heart of our nation was with Palestine... Next, Palestine witnessed a period of decline lasting some four decades. After several wars ended in defeat, the Arab countries lost their hope for victory and began to seek a settlement [with Israel]... In this period... nobody helped the Palestinians.

"But after the [Islamic] Revolution [in Iran], the atmosphere changed, thanks to the Imam [Khomeini]... and the Palestinian cause came back to life..." Larijani went on to describe the "victories" of the resistance camp in the "33-Day War" (the Israel-Hizbullah war of 2006) and the "22-Day War" (Israel's 2008-2009 operation in Gaza), saying: "The new era [we see today] is marked by the revival of the resistance and struggle [to liberate] Palestine... Hizbullah, Hamas, and [Islamic] Jihad are considered the most influential forces in the Middle East, thanks to their fighting spirit."[6]

Larijani's Advisor Hossein Sheikh Al-Islam Calls For Third Intifada

Larijani's advisor Hossein Sheikh Al-Islam said at the conference: "In the 1897 [Zionist] Congress in Basel, the forces of arrogance presented a proposal aimed at preserving their power, namely to occupy Palestine illegally and expand it [into an entity reaching] from the Nile to the Euphrates... After the victory of the [1979] Islamic Revolution... Iran declared its support for the oppressed Palestinian people. The Lebanese Hizbullah is likewise among the supporters of Palestine and of the resistance camp, and its charter declares that its first duty is to destroy the Zionist regime. [Hizbullah] has announced that, even if everybody [else in the world] were to accept an agreement with the Zionist regime, it would not be [party to] this agreement and would [continue to] threaten the security of this regime.

"Following the [November 2012] victory in Gaza, the next piece of ground [to see victory] will be the West Bank... The dear Palestinians must activate the resistance axis in the West Bank. The unity [between Fatah and Hamas] will soon bear fruit, and, after the West Bank, it will be the turn of the territories that were occupied in 1948, and then all the territories of Palestine."[7]

Iranian Official: The Zionist Regime Is "A Cancerous Growth That Must Be Destroyed"

Mohammad Hassan Rahimian, Khamenei's representative at the Martyrs' Foundation, said: "From the very first day... [the Ayatollah] Khomeini spoke of the danger [posed by] the Zionist regime, and regarded the Shah's crimes as connected to this regime. Imam Khomeini said that the Zionist regime must disappear... Palestine will be free – that is beyond any doubt – and the occupied territories will be restored to the [Palestinian] people...

"Zionism, which arrived in Palestine, became a cancerous growth that must now be destroyed... Our national raison de etre is the defense of the Palestinian people and the struggle against Israel. For the Jews, it is not enough to destroy the Islamic Republic of Iran. They want to destroy Islam [as a whole]. The Zionist regime has decreased in power, and even [Henry] Kissinger has predicted that this evil regime will vanish within the next decade.[8]

Anti-Zionist Film Director: The Zionist Regime Destroys The Community And Family In The West

The conference also provided a platform for French anti-Zionist film director Francesco Condemi, who said: "I cannot take up arms and fight the Zionist regime, but I do fight it in my own domain, in the West... Just as the Zionist regime destroys the Palestinian state and nation in the Middle East, it also destroys our communities and families in the West... The Zionist regime knows that, if it launches a new war against some country, especially against Iran, it will be defeated, and that day will see the demise of this evil regime...

"The Zionist regime purchased part of the French [automobile] company Peugeot, and asked it to sever its ties with Iran, which caused thousands of Frenchmen to become unemployed... Many of the French media networks are [likewise] controlled by the Zionist regime, and they prohibit [their staff] from reporting on France's freezing of Iranian funds... Many Western media outlets, especially in France, are under Zionist control, but [these media] are gradually losing their credibility among the public."[9]

Friday Prayer Leader Zia Al-Din Hashemi Calls To "Pray For The Destruction Of The Zionist Regime"

Friday prayer leader Khujat Al-Islam Zia Al-Din Hashemi said in his sermon on Gaza Day that "all Muslims must honor this day by expressing sympathy for the oppressed people of Palestine and by praying for the destruction of the Zionist regime."[10]

Friday Prayer Leader Mohsen Zadeh: As Long As Zionism Exists, The World Will Not Know Peace

Friday prayer leader in Khayrabad Khujat Al-Islam Ja'far Mohsen Zadeh told the Fars news agency: "Gaza Day marks the resistance and steadfastness of the Palestinian people... The Zionist ideology, [which attempts to] designate holy Jerusalem as the capital of the occupiers, reflects the racist [character] of this phony regime, which, since arriving in Palestine, has attempted to change the outward character and the geography of Jerusalem. That is why it is building settlements [in the Jerusalem area].

"The Zionists wish to lend their malicious actions a religious guise, when [the fact is that] there is no connection whatsoever between Israel's racist regime and the [religious] mantle of Judaism. [The Zionist regime] wishes to realize its evil and dangerous political ideas by using Judaism and its laws. Until Zionism is destroyed, there will be no peace and quiet in the world."[11]

Endnotes:

[1] Farsnews.com, September 8, 2009.

[2] Presstv.ir, January 18, 2013.

[3] Khayannews.ir, January 15, 2012.

[4] Presstv.ir, January 18, 2012.

[5] Mehr (Iran), January 17, 2012.

[6] Farsnews.com, January 17, 2012.

[7] Nasimonline.ir, January 17, 2013.

[8] Yjc.ir, January 17, 2013.

[9] Yjc.ir, January 17, 2012.

[10] Farsnews.com, January 18, 2013.

[11] Farsnews.com, January 17, 2013.

vrijdag 1 februari 2013

Israelische contraceptie voor Ethiopische vrouwen

 
Een onwaarschijnlijk verhaal dat Israel Ethiopiërs naar Israel zou halen om ze vervolgens stiekem te steriliseren, wordt gretig opgepikt en verder rondgetoeterd door Westerse media, waarvan je je langzaam kunt afvragen of ze erop uit zijn om het nog steeds grotendeels sluimerende antisemitisme aan te wakkeren.
 
Behalve taalproblemen kampt men met een aanzienlijke culturele kloof bij de Ethiopische immigranten in Israel. Velen hadden bijv. nog nooit een toilet gezien en dachten dat het een pot was om de groente in te wassen. Anticonceptie is voor veel Ethopische mannen onbespreekbaar, terwijl de vrouwen er wel voor voelen om niet continu zwanger te zijn en een hele horde kinderen te moeten grootbrengen. Kortom zijn er allerlei redelijke motieven te bedenken waarom vooral Ethiopische vrouwen in Israel een prikpil zouden krijgen, en ook hoe daar misverstanden over zouden kunnen ontstaan. Maar de media negeren liever ieder gezond verstand en grijpen een artikel in Haaretz zonder blikken of blozen aan om het zoveelste bloedsprookje te verspreiden.
 
Wouter
______________
 

Did Israelis force contraception on Ethiopian women? (UPDATE x2)

http://elderofziyon.blogspot.nl/2013/01/did-israelis-force-contraception-on.html

 

This troubling story has been all over the place, all from this Ha'aretz article claiming that Israeli officials admit to giving contraceptive injections to Ethiopian women without their permission.

But what does the article actually say?

 

A government official has for the first time acknowledged the practice of injecting women of Ethiopian origin with the long-acting contraceptive Depo-Provera.

Health Ministry Director General Prof. Ron Gamzu has instructed the four health maintenance organizations to stop the practice as a matter of course.

The ministry and other state agencies had previously denied knowledge or responsibility for the practice, which was first reported five years ago.

Gamzu's letter instructs all gynecologists in the HMOs "not to renew prescriptions for Depo-Provera for women of Ethiopian origin if for any reason there is concern that they might not understand the ramifications of the treatment."

He also instructed physicians to avail themselves of translators if need be.

Gamzu's letter came in response to a letter from Sharona Eliahu-Chai of the Association of Civil Rights in Israel, representing several women's rights and Ethiopian immigrants' groups. The letter demanded the injections cease immediately and that an investigation be launched into the practice.

About six weeks ago, on an Educational Television program journalist Gal Gabbay revealed the results of interviews with 35 Ethiopian immigrants. The women's testimony could help explain the almost 50-percent decline over the past 10 years in the birth rate of Israel's Ethiopian community. According to the program, while the women were still in transit camps in Ethiopia they were sometimes intimidated or threatened into taking the injection. "They told us they are inoculations," said one of the women interviewed. "They told us people who frequently give birth suffer. We took it every three months. We said we didn't want to."

 

First of all, Israeli doctors admitted offering Depo-Provera years ago to those who want it. In June 2008, the health minister of the time, Yaacov Ben Yezri, "said the high number of Ethiopians in Israel using the drug reflected a 'cultural preference' for injections among Ethiopians." Whether this is true or not, it shows that Ha'aretz is sloppy already in the first paragraph - they meant to claim that Israel acknowledged injecting the drug without permission.

But does that memo really say that? 

The TV special that claimed that these women were coerced into taking the drug aired about six weeks ago. Isn't it possible that this memo was more to show caution that there might have been some women who misunderstood the use of the drug or the options they have for birth control? That's the way the quoted part reads to me. It certainly doesn't admit that Israeli doctors were conspiring to sterilize Ethiopian women, as Ha'aretz alleges - and as other media have willingly published.

Now let's look at the earlier article about the TV investigation:

 

Women who immigrated from Ethiopia eight years ago say they were told they would not be allowed into Israel unless they agreed to be injected with the long-acting birth control drug Depo Provera, according to an investigative report aired Saturday on the Israel Educational Television program "Vacuum."

The women say that while waiting in transit camps in Ethiopia prior to immigration they were placed in family planning workshops where they were coaxed into agreeing to the injection - a charge denied by both the Joint Distribution Committe, which ran the clinics, and the Health Ministry.

"We said we won't have the shot. They told us, if you don't you won't go to Israel And also you won't be allowed into the Joint (American Joint Distribution Committee) office, you won't get aid or medical care. We were afraid... We didn't have a choice. Without them and their aid we couldn't leave there. So we accepted the injection. It was only with their permission that we were allowed to leave," recounted Emawayish, who immigrated from Ethiopia eight years ago.

Emawayish was one of 35 women, whose stories were recorded by Sebba Reuven, that relate how they were coaxed and threatened into agreeing to receive the injectable birth control drug.

The birth rate among Israel's Ethiopian immigrant population has dropped nearly 20 percent in 10 years.

According to the report, the women were given the Depo Provera injections in the family planning workshops in transit camps, a practice that continued once they reached Israel. The women who were interviewed for the investigation reported that they were told at the transit camps that having many children would make their lives more difficult in Ethiopia and in Israel, and even that they would be barred from coming to Israel if they refused.

 

If true, this is indeed terrible. But the denials in that program were no less emphatic:

 

The Joint said in a response to "Vacuum" that its family planning workshops are among the services it provides to immigrants, who learn about spacing out their children's birth, "but we do not advise them to have small families. It is a matter of personal choice, but we tell them it is possible. The claims by the women according to which 'refusal to have the injection will bar them from medical care [and] economic aid and threaten their chances to immigrate to Israel are nonsense. The medical team does not intervene directly or indirectly in economic aid and the Joint is not involved in the aliyah procedures. With regard to the use of Depo Provera, studies indicate that is the most popular form of birth control among women in Ethiopia," the Joint said.

In its response to "Vacuum," the Health Ministry said it did not "recommend or try to encourage the use of Depo Provera, and that if these injections were used it was against our position. The Health Ministry provides individual family counseling in the framework of its well baby clinics and this advice is also provided by the physicians of the health maintenance organizations."

The Jewish Agency, which is responsible for Jewish immigration from abroad, said in response that it takes a harsh view of any effort to interfere in the family planning processes of Ethiopian immigrants, adding that "while the JA has never held family planning workshops for this group in Ethiopia or at immigrant absorption centers in Israel, the immigrant transit camp in Gondar, as the investigation noted, was previously operated by other agencies."

 

Three separate organizations on two continents are accused of performing the same reprehensible practice, a practice that would involve an unusual amount of collusion and conspiracy. But not one doctor from these agencies has come forward to verify the claims.

Yet another denial was published in a blog when the report first came out, from a doctor at The Joint:

 

JDC runs the medical program in Gondar for potential immigrants to Israel. As part of this, we offer voluntary contraception to our population. Our clinic offers both birth control pills and injectable contraception. If a woman prefers another method of contraception such as implantable or tubal ligation, we send them to facilities down the road in the city of Gondar for this.

Women come to the program because they desire family planning. We present the various options to them and they choose. So women both choose to use contraception and choose their method. And choose when to discontinue contraception. It has always been that way in our program.

Right now we're caring for about 4500 potential immigrants to Israel. We average about 85 family planning visits each month.

We do not inform the Israeli authorities who is on family planning, and I have no idea what happens once they arrive in Israel.

Regarding the rate of 30% reported some years ago, we offered family planning to the population at a time when it was less available to the general public, and our population chose to use it.

At present, the rate of modern contraceptive use in Amhara Region is 33% indicating a significant demand, as contraceptive services have become more available to the public. Even now, there is an unmet demand for contraceptive services in this region of over 20%. To give you an idea of the rise in this service, in 2005, 15.7% used modern contraception in Amhara region.

Injectable contraceptives are the most desired throughout the country. They are easy, culturally preferred, and offer the ability to be on birth control without a woman informing her husband, which is an issue here.

I appreciate the chance to set this record straight.

Best wishes,

Rick Hodes, MD, MACP
Medical Director, AJJDC-Ethiopia


Update 9:50 am CST – I followed up with Dr. Hodes to make sure there was no mistake about what he was saying:

 

"So to be clear, you're saying that you personally never told any woman that she would have to take Depo-Provera shots in order to immigrate to Israel? The women claim that JDC workers from Israel told them they had to do it. Is that claim to the best of your knowledge false?" 

 

Dr. Hodes replied:

 

To the best of my knowledge, this claim is 100% false.

Neither myself nor my staff have ever told any women in our program that they should take Depo-Provera for any reason. 100% of Depo-Provera shots are purely voluntary, and may be discontinued (or changed to another method) at any time.

In fact, we don't have JDC workers from Israel come and tell women these things.

 

So how can these contradictory claims be reconciled? The idea that the Joint, the Jewish Agency and the Health Ministry are all lying might work for anti-Israel conspiracy theorists, but it is hardly credible. 

My guess - and it is only a guess - is that Ethiopian women were generally enthusiastic about the idea of birth control. And as Dr. Hodes says, the idea of injectable contraception was appealing to them - because they don't have to tell their husbands.

This is the key to understanding the story. The Ethiopian husbands would generally be averse to their wives taking birth control, so they must do it in secret - and the Depo-Provera is by far the best method to keep their husbands from knowing. They simply tell them that they were receiving inoculations or some other excuse.

Now, when the men start getting suspicious as to why they aren't having kids, how many of the wives will admit that they are secretly taking contraception? It is much easier to come up with a story about how it all happened without their knowledge, or how they were forced to do it against their will.

I am not denying that there is racism in Israel, just as there is everywhere else. I can certainly believe that some Israeli doctors may be more likely to recommend the Depo-Provera injection for black women than their whiter patients. I can believe that the frustration of not being able to communicate can result in sub-par care, and in not explaining the contraceptive options that they have. It is very possible that the doctors did not properly inform the women of the (sometimes serious) side effects that Depo-Provera has. The TV program helped expose these fissures in the care being given to Ethiopian women. This would naturally result in the Gamzu memo that Ha'aretz reported so eagerly.

The idea that doctors - especially in doctors who willingly travel to Ethiopia, people who would be among the most dedicated medical professionals on the planet - would conspire to effectively sterilize black women is simply not plausible.

Ha'aretz, and the gullible hateful media that follows it slavishly, was actively trying to demonize Israeli health officials and organizations that are dedicated to helping people - in order to report a scoop. The facts that we are aware of today, however, do not add up to the claims being made.

Perhaps my theory isn't 100% correct. I'm the first to admit that we don't have all the facts. But what I am suggesting fits the facts we do know much better than the yellow journalism being practiced in this case.

UPDATE: Mordy in the comments points to a 2005 study that says exactly what I was guessing:

Because contraceptives may introduce social discord, leading at times to intimate partners' violence amongst African couples, women of low bargaining powers often resort to family planning methods that are suitable to covert use.

Women can take injections of Depo-Provera while visiting a health facility and remain protected against unwanted pregnancies for three months. This may be done without their husband's knowledge and without the bother of having to remember to take the pill or to undergo clinical procedures that are involved when opting for implants or intrauterine devices. Consequently, a general pattern that has been observed in the contraceptive method mix in sub-Saharan Africa and elsewhere in the developing world is the predominance of injectables.

If a reporter visits one or fifty of these women and asks if they took the injections voluntarily, what do you think they would say?

UPDATE 2: Reuters did a tiny bit of actual reporting and asked Gamzu whether his memo was an admittance that Israel is forcibly giving the drug to Ethiopian women:

Ministry Director-General Roni Gamzu said the decision did not imply he accepted the allegations by the Association of Civil Rights in Israel (ACRI).

Ha'aretz' misinterpretation of the memo, as I wrote above, was the linchpin for the entire story.

This is looking more and more like Ha'aretz' version of the "Racist Jews steal organs from Arabs and Haitians" story that the anti-semites love to push.