maandag 25 maart 2013

Buitenlandse zaken subsidieerde Palestijnse propaganda (IMO)

 
 

Zie ook deel twee: http://www.israel-palestina.info/actueel/2013/03/24/europa-en-palestina-gesubsidieerde-propaganda/ 

 

 

Buitenlandse zaken subsidieerde Palestijnse propaganda

 

Een historische dwaling

IMO Blog

Op een PvdA bijeenkomst in Zwolle over het Midden-Oosten begin maart werden bij de ingang boekjes uitgedeeld met als titel: "Europa en Palestina: over het falen een historische dwaling te helpen rechtzetten". Het boekje is mede opgesteld door het Nederlands Palestina Komitee, en staat dus bol van de propaganda en historische verdraaiingen, waar ik later inhoudelijk op zal ingaan. Overigens is het ook taalkundig opmerkelijk slecht geschreven, maar dat terzijde.

Het NPK staan naar eigen zeggen het volgende voor:

Het NPK steunt de strijd van de Palestijnen voor de verwezenlijking van hun onvervreemdbare rechten, zoals verankerd in het internationaal recht, waaronder het recht op zelfbeschikking, het recht op terugkeer en het recht op compensatie.

Dit sluit zelfbeschikking voor de Joden dus uit, en druist daarmee in tegen het internationale recht en diverse VN resoluties. Het 'recht op terugkeer' is overigens niet verankerd in internationaal recht, en zeker niet de interpretatie van het NPK waarin het om met name de miljoenen nakomelingen gaat, mensen die voor een deel ook het staatsburgerschap hebben in andere landen zoals Jordanië, en daarmee volgens de definitie van de UNHCR helemaal geen vluchtelingen zijn.

De eerste stap om te komen tot een rechtvaardige vrede is beëindiging van de Israelische bezetting van de Westelijke Jordaanoever inclusief Oost Jeruzalem en de Strook van Gaza, en de ontmanteling van de daar aanwezige joodse nederzettingen.

De eerste stap. Als de bezetting van de Westoever is beëindigd kan men zich richten op de bevrijding van de rest van Palestina. En hoe rechtvaardig is het dat alle Joodse nederzettingen inclusief de Joodse wijken in OostJeruzalem moeten worden ontruimd? Dit waren voor een deel gemeenschappen die al voor 1948 bestonden (sommigen al eeuwenlang) maar door de Arabieren werden aangevallen en, om hun eigen terminologie aan te houden, etnisch werden gezuiverd in 1948.

In de visie van het NPK zal duurzame vrede alleen dan mogelijk zijn, wanneer alle huidige bewoners van Israel, de Westelijke Jordaanoever en de Strook van Gaza, alsmede de Palestijnse vluchtelingen over gelijke rechten beschikken binnen deze gebieden.

Israelische burgers hebben nagenoeg dezelfde rechten. Het NPK bedoelt natuurlijk dat alle Palestijnen en de miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen ook Israelisch staatsburger worden, waarna Israel natuurlijk onmiddellijk wordt afgeschaft, de zionisten eruit geknikkerd en de Joden die een dhimmi-status accepteren mogen blijven. In geen enkel Arabisch land worden Joden op iets dat ook maar in de verste verte aan gelijkwaardigheid doet denken behandeld. Er leven daarom ook nagenoeg geen Joden meer in Arabische landen. Er waren al pogroms in Arabische landen ver voor de stichting van Israel. De Joden hebben hard gewerkt en gevochten voor hun onafhankelijkheid, en zullen die niet vrijwillig opgeven. Een dergelijke 'oplossing' zal er dan ook alleen kunnen komen door oorlog en geweld. En daarbij bestaat natuurlijk het risico dat de Arabieren die oorlog wederom verliezen. Dan wordt het NPK weer heel erg boos, maar is het niet begrijpelijk dat ook de Joden voor hun rechten strijden?

Het zionistische project in Palestina impliceert systematische kolonisatie, verdrijving van de autochtone Palestijnse bevolking en de verwoesting van de Palestijnse samenleving en dient om die reden bestreden te worden.

Het 'zionistische project in Palestina' is een ander woord voor Israel. Israel dient dus bestreden te worden totdat het verdwenen is. Dat de stichting van Israel tot zoveel ellende van de Palestijnen heeft geleid ligt voor een groot deel aan hun verzet ertegen. Hadden zij met het delingsplan of een van de latere voorstellen ingestemd, dan hadden ze allang een staat kunnen hebben. Er was aanvankelijk een sterke stroming binnen het zionisme die een binationale staat wilde met de Arabieren in Palestina, maar men vond aan Arabische zijde totaal geen gehoor.

Steun van het Ministerie van Buitenlandse Zaken

Een boekje dat deze ideologie uitdraagt werd dus bij een PvdA bijeenkomst uitgedeeld, waar vrede tussen Israel en de Palestijnen zogenaamd centraal stond. Maar het kan nog erger. Bij het colofon staat:

Deze brochure is een gezamenlijke uitgave van het Nederlands Palestina Komitee en het Comité Ander Europa. Europa en Palestina is het negende deel van Europa in de Praktijk, een serie van tien brochures met verschillende thema's over Europese politiek. Dit project wordt financieel gesteund door het Europafonds van het Ministerie van Buitenlandse Zaken.

De eindverantwoordelijkheid voor de teksten van de brochures ligt bij het Comité Ander Europa. Achterin deze brochure vindt u meer informatie over het project en de organisaties.

Waarom in G-dsnaam betaalt het Ministerie van Buitenlandse Zaken mee aan een antizionistisch propagandaboekje?, vroeg ik me af toen ik dit las.

Dit Europafonds blijkt vanaf 2006 (na het in een referendum afwijzen van de Europese grondwet) subsidies te hebben uitgedeeld aan projecten die de kennis en betrokkenheid bij de EU moesten vergroten en het debat stimuleren. Hoewel vooral pro-Europese en neutrale projecten werden gefinancierd, heeft het ministerie het blijkbaar ook nodig geacht om linkse actiegroepen geld te geven om het EU beleid af te kraken, alsmede bevriende staten zwart te maken. In 2010 kreeg de actiegroep 'Ander Europa' een ton subsidie voor een brochurereeks over diverse thema's en hun relatie met het EU-beleid, waarvan de 10 deeltjes tussen begin 2011 en eind 2012 zijn verschenen. Andere delen zijn o.a. geschreven door SOMO, WISE en de Campagne tegen Wapenhandel. Deze subsidie viel destijds onder verantwoordelijkheid van minister Maxime Verhagen. Toen eind 2010 het gedoogkabinet aan de macht kwam, is al vrij snel het Europafonds opgeheven. Ik vind het ongelofelijk dat bij de toekenning van subsidie zo totaal niet naar inhoud en kwaliteit is gekeken. Wanneer het al nodig wordt bevonden subsidie toe te kennen voor zoiets, dan zie je er toch vervolgens op toe dat dat ook goed wordt gebruikt en echte deskundigen de teksten schrijven?

Ik wil het Ministerie van Buitenlandse Zaken dan ook verzoeken om voortaan zeer kritisch te kijken naar subsidies voor dergelijke publikaties. Ook projectsubsidies die direct of indirect terecht komen bij allerhande organisaties die zeggen voor vrede te zijn maar in feite een eenzijdige anti-Israel agenda hebben zoals United Civilians for Peace, Een Ander Joods Geluid, en Palestijnse belangenorganisaties zoals het NPK en Stop de Bezetting, dienen beëindigd te worden. Deze organisaties zijn onderdeel van en partij in het conflict, niet van de oplossing. Indien men dergelijke organisaties geld blijft geven, maak dan ook wat over naar Christenen voor Israel, het CIDI of Likoed Nederland. Maar er zijn manieren dit geld beter te besteden, zoals aan een uitgebreid onderzoek naar antisemitisme onder zowel allochtonen als autochtonen en de relatie met de toegenomen anti-Israel sentimenten. 

 

Ratna Pelle

 

vrijdag 22 maart 2013

'Vuile Pen Award' Israel voor Anton van Hooff

 
Onderstaand bericht is afgelopen weekend als persbericht naar de media gestuurd:
 

De Werkgroep Israël en Media heeft de "Vuile Pen Award" in het leven geroepen voor het artikel dat in 2012 het meest tendentieus, leugenachtig en bevooroordeeld is over Israël. De mediawerkgroep is een onderdeel van de stichting WAAR en de Facebookgroep Like for Israël Nederland en Vlaanderen (LFI). Stichting WAAR heeft eerder rapporten uitgebracht over de berichtgeving van NRC Handelsblad en het NOS journaal. LFI is bekend van acties op Facebook en heeft vorig jaar de landelijke pers gehaald met een handtekeningenactie aangaande de dodenherdenking in Vorden. De achterban van beide organisaties hebben hun stem uitgebracht op basis van een lijst van tien artikelen.

Op de eerste plaats staat de column 'Leedroof' van Anton van Hooff die afgelopen september in de Gelderlander verscheen. In deze column beweert hij dat de Joden teveel met de Holocaust bezig zijn en het alleenrecht op lijden opeisen. Hij schrijft onder andere:

Mij is het inmiddels onmogelijk een herdenking bij te wonen waar de Israëlische vlag wappert. Ook heb ik een gruwelijke hekel aan het woord Holocaust, zeker als het op zijn vet Amerikaans als 'hollokost' wordt uitgesproken.

Holocaust impliceert dus dat het om een uniek offer gaat; het zou beloond zijn door de stichting van de staat Israël. Daarom worden ook in alle grote Amerikaanse steden holocaustmusea gesticht. Gruwelijke foto's moeten de Joodse Amerikanen, die doorgaans geen familie-ervaringen met de shoah hebben, tot onvoorwaardelijke steun aan Israël bewegen.

Oftewel: Die Holocaust kwam ze dus eigenlijk best goed uit en was een aanvaardbaar offer; het deed even pijn, maar dan heb je ook wat.

Op een gedeelde tweede en derde plaats staan het artikel 'Israëls Vietnam' uit het Historisch Nieuwsblad van afgelopen december en 'Het uitverkoren volk moet perfect zijn' uit Trouw van januari vorig jaar. Israëls Vietnam gaat over de eerste Libanon oorlog en stelt Israël als een schurkenstaat voor die doet wat het wil, onschuldige burgers afslacht en ook VN troepen uit de weg ruimt wanneer ze iets te lastig zijn. Over het zionisme, de Joodse onafhankelijkheidsbeweging, wordt vervolgens opgemerkt dat:

Het zionisme zelf is een curieuze mengeling van stokoude Joodse overleveringen en religieuze profetieën en 'moderne' seculiere, vaak ronduit racistische theorieën over de natiestaat. De laatste komen er grofweg op neer dat de mensheid kan worden onderverdeeld in duidelijk te onderscheiden volkeren of 'naties', die idealiter een eigen, etnisch homogene staat bevolken binnen historisch bepaalde 'natuurlijke' grenzen.

Het artikel in Trouw gaat over een vrouw die in Israël is bevallen en zich ergerde aan de in haar ogen overdreven perfectie waarop de prenatale zorg in Israël is geregeld. Een citaat:

Zwanger zijn in Israël is welhaast een militaire operatie. Talloze echo's en bloedonderzoeken moeten de perfecte baby opleveren, niets mag aan het toeval worden overgelaten. De staat eist gezonde baby's, en veel ook.

Gesuggereerd wordt dat Israël via een soort van eugenetica perfecte baby's creëert die een perfect 'uitverkoren volk' moeten opleveren. Dat is grote flauwekul en ook de bewering dat er meer abortussen worden gepleegd dan bij ons is onjuist. Israël kent net als Nederland een zorgvuldige procedure.

In alle artikelen op de lijst werden negatieve clichés over Israël (militaristisch, agressief, arrogant, racistisch) en Joden (uitverkoren volk, alleen met eigen leed bezig) bevestigd. Deze clichés zijn niet alleen onjuist maar ook grievend en laten zien hoe dicht antizionisme en antisemitisme vaak bij elkaar liggen.

De Werkgroep Israël en Media wil met deze Award de discussie over de vaak belabberde berichtgeving over Israël aangaan en roept journalisten, verslaggevers en commentatoren op om zorgvuldiger te berichten en niet alleen de visie van Israël-kritische organisaties of 'deskundigen' te geven. Israël is een levendige democratie waar, in tegenstelling tot de Palestijnse gebieden en omliggende Arabische staten, kritische geluiden niet worden geweerd. Dit betekent niet dat deze critici altijd gelijk hebben.

We hebben de Gelderlander op de hoogte gesteld en de Award aangeboden maar men heeft ondanks herhaalde pogingen niks van zich laten horen.

 

donderdag 14 maart 2013

In de bus van de Israëlisch-Palestijnse Apartheid

 
Over tendentieuze berichtgeving
 
: 14-03-2013 12:01 uur

Toen ik klein was, zag ik 's ochtends vaker de bussen rijden door het dorp: mijnwerkers op weg naar hun werk, terwijl ik naar school liep. Het maakte vooral 's winters indruk, als het nog donker was; de mijnwerkers zouden die dag geen licht zien. Speciaal busvervoer voor woon-werkverkeer was niet ongewoon in de tijd dat veel mensen nog geen eigen auto hadden.

De laatste tijd groeit het aantal Palestijnen weer dat in Israël werkt en dagelijks op en neer reist naar bijvoorbeeld Tel Aviv. De reguliere Israëlische lijndiensten, die veelal vanaf de Joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever rijden, raken overvol. Dit leidde ook tot steeds meer frictie tussen de Joodse kolonisten en de Palestijnse Arabieren die de bus deelden. (Gezien de berichtgeving over het conflict lijkt het eigenlijk verbazend dat die gewoon in dezelfde bussen reden…) Bovendien moesten de arbeiders eerst nog bij de bushalte zien te komen, waarvoor onveilige en clandestiene busjes van (naar verluid) een groepje Bedoeïenen hen veel geld aftroggelden.

Vorige week zijn daarom nieuwe busdiensten ingesteld die de Palestijnse arbeiders van nabij hun woonplaatsen ophalen en rechtstreeks naar Tel Aviv rijden, waardoor de problemen goeddeels zijn opgelost, zou je denken: de Palestijnen zijn sneller op hun bestemming en daarbij een stuk goedkoper uit, en de frictie in overvolle bussen is goeddeels opgelost.

Racisme en Apartheid?

Linkse activisten schreeuwden echter moord en brand, of in dit geval: racisme en apartheid, en ook de Israëlische media waren sceptisch. Zowel de oude als de nieuwe buslijnen zouden voor iedereen toegankelijk zijn, maar er waren ook (informele) geluiden dat Palestijnse arbeiders voortaan geweerd zouden worden uit de bussen die naar de nederzettingen reden, en een zulk incident werd ook op film vastgelegd. Formeel mogen Palestijnen met een werkvergunning voor Israël in alle publieke bussen reizen, maar bij conflicten proberen militairen en politiemensen (net als in Nederland) vaak een compromis te vinden, en stellen dan misschien toch voor dat de geweerde Palestijn een andere bus neemt. Niets menselijks is hun vreemd, en lang niet alle Israëli's zijn te spreken over de Palestijnen, met wie ze immers in een langslepend en vaak bloedig nationaal conflict zitten. Die animositeit is uiteraard wederzijds: Palestijnen krijgen het al met de schoolboeken ingegoten en door hun opruiende media steeds weer bevestigd.

De richtlijnen zijn duidelijk

Enkele kolonisten hebben zich naar verluid op internet racistisch uitgelaten over hun Palestijnse medereizigers, en velen vrezen voor hun veiligheid. Tijdens de Tweede Intifada was het opblazen van bussen een geliefde bezigheid van Palestijnse zelfmoordterroristen, en ook tijdens de laatste Gaza-escalatie ging in Tel Aviv nog een bus de lucht in. Sommige Joden durven niet in een bus te stappen die vol Palestijnen zit, en ook sommige chauffeurs voelen zich niet veilig met Arabieren in de bus. Daarmee wil ik geen discriminatie of racisme vergoelijken: politie en leger moeten in de eerste plaats de wet handhaven, en daar schort het volgens berichten wel eens aan. Er lijkt te veel ruimte te zijn om naar eigen inzicht maatregelen te improviseren om de rust op de Westoever te bewaren, waarbij Palestijnen vaak aan het kortste eind trekken, ook als ze formeel in hun recht staan. Minister van Transport Israel Katz heeft echter duidelijke richtlijnen uitgevaardigd dat alle bussen voor zowel Joden als Arabieren toegankelijk moeten blijven, en daar zullen buschauffeurs en politieagenten zich aan moeten houden.

Berichtgeving in Nederland

NRC Handelsblad schijnt het bericht over de 'gescheiden bussen' genegeerd te hebben, en de Volkskrant kopte in navolging van Israëlische kranten: "Israël introduceert bussen alleen voor Palestijnen". In de praktijk zullen nauwelijks Joden met de nieuwe lijnen reizen, omdat die naar plaatsen rijden waar geen Joden wonen, en met een eenvoudige kop "Twee nieuwe lijndiensten naar Westoever" vul je geen voorpagina en verkoop je geen kranten. Dus breng je het als iets mogelijk controversieels, al rek je daarmee de waarheid op.

De NOS en Trouw vonden dat nog te tam en plaatsten op hun websites een citaatkop die de lijnen als racistisch bestempelt. Dat moet wel haast, om te rechtvaardigen dat men in Nederland bericht over iets zo arbitrairs als enkele nieuwe buslijnen in een ver land, die voor de meeste reizigers alleen maar een verbetering inhouden. De berichten zelf bevatten weinig informatie, de Israëlische versie verscheen kort onderaan, en de bezwaren van critici werden als de waarheid gebracht, omdat die het vooroordeel lijken te bevestigen dat Israël racistisch is en hard op weg naar een Apartheidsstaat.

Trouw is tendentieus

Met zulke provocatieve koppen en artikelen (en dit is bepaald niet de eerste keer), en het zeer tolerante moderatie-beleid dat de meeste kranten op hun websites voeren, zijn de reacties onder alle stukken over Israël al lang verworden tot open riolen waar je de meest onsmakelijke opmerkingen en onzinnigheden ziet bovendrijven. Gelukkig hebben de NOS en de Volkskrant bij hun nieuwsberichten geen reactiemogelijkheid; bij Trouw was het (ondanks moderatie vooraf) weer goed mis:

"Het lijkt erop dat wat hen aangedaan is in de 2e wereldoorlog…ze nu dezelfde praktijken toepassen op anderen."
"Straks moeten ze ook nog een Palestijnen'"ster" dragen."
"De militaire macht is doorgeschoten, men wil alle macht en geldstromen blijven beheersen, behouden en vergroten!"
"..wederom een voorbeeld van het apartheidsbeleid. Mensonterend en dan vragen ze zich ook nog af waar die "haat" vandaan komt."
"Weet U het nog op 18 -9-1982 Sabra en Shatila in Libanon kijk maar op Wikipedia. Dan weet u de bedoelingen van israel. Het systematisch onmogelijk maken voor de Palestijnen om te kunnen leven in hun eigen land."
"Wordt het niet tijd dat we het laatste racistische land van deze wereld eens gaan boycotten."

Trouw lijkt er anno 2013 geen moeite mee te hebben dat Israël op haar website routineus met de nazi's wordt vergeleken, haar de meest sinistere bedoelingen worden toegedicht en het als een uitzonderlijk kwaad wordt voorgesteld. Met haar tendentieuze berichtgeving draagt ze er zelf haar steentje aan bij.

Wouter Brassé is medewerker van de website Israel-Palestina.Info

 

woensdag 13 maart 2013

Baby BBC-journalist Gaza kwam om door Palestijnse raket

 
Zo'n vijftien procent van de raketten die terroristen in de Gazastrook afschieten komt binnen de Gazastrook zelf terecht, maar gemakshalve worden alle omgekomen Palestijnen aan Israel toegeschreven.
Soms zijn daar kinderen bij wiens foto's de wereld rond gaan, zoals het dode kind dat door de Egyptische minister werd gekust tijdens diens bezoek in november. Ook het dode kind van een Palestijnse journalist werd wijd verspreid. Deze foto sprak waarschijnlijk mede aan in het Westen omdat het een BBC-journalist betrof, die ook nog eens meer als een Europeaan oogde dan als een Palestijnse moslim.
 
Elder of Ziyon (zie derde artikel onderaan) was de eerste die opmerkte dat ook dit kind niet door een Israelische raket kon zijn omgekomen maar waarschijnlijk door een Palestijnse. Toen dit recent werd bevestigd in een rapport van de VN, pikten ook verschillende media het op en zetten hun eerder klakkeloos van Palestijnse bronnen overgenomen bericht recht.
 
De NOS blunderde echter andermaal: op hun website staat de juiste foto (nu althans), maar in het Vijf Uur Journaal van maandag werd beweerd dat het om de World Press Photo winnaar ging en werd die ook getoond. Of ook dit weer in een later journaal is rechtgezet is me niet bekend....
 
Wouter
 
 
 
 
UN: Palestinian rocket, not Israeli strike, killed baby during Gaza war

Previous reports indicated that the baby of a BBC reporter in Gaza was killed in an Israeli airstrike; UN office of the High Commissioner for Human Rights says in new report that incident likely caused by errant Palestinian rocket.

http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/un-palestinian-rocket-not-israeli-strike-killed-baby-during-gaza-war-1.508714

By The Associated Press | Mar.11, 2013 | 4:44 PM 

 

An errant Palestinian rocket, not an Israeli airstrike, likely killed the baby of a BBC reporter during fighting in the Hamas-ruled territory last November, a UN report indicated, challenging the widely believed story behind an image that became a symbol of what Palestinians said was Israeli aggression.

Omar al-Masharawi, an 11-month-old infant, was killed on Nov. 14, the first day of fighting. An Associated Press photograph showed Omar's anguished father, Jihad al-Masharawi, clutching his slain child wrapped in a shroud. Palestinians blamed Israel, and the image was broadcast around the world and widely shared on social media.

Now a report from the UN office of the High Commissioner for Human Rights says the baby was "killed by what appeared to be a Palestinian rocket that fell short of Israel."

Gaza's rulers, the militant Islamic group Hamas, whose fighters fired most of the rockets into Israel during the conflict, had no response Monday.

BBC officials had no immediate comment, and Jihad al-Masharawi said he couldn't discuss the issue. An Israeli military spokesman said they could not confirm or deny whether they hit the al-Masharawi house.

Matthias Behnke, head of OHCHR office for the Palestinian territories, cautioned he couldn't "unequivocally conclude" that the death was caused by an errantly fired Palestinian rocket. He said information gathered from eyewitnesses led them to report that "it appeared to be attributable to a Palestinian rocket."

He said Palestinian militants were firing rockets at Israel not far from the al-Masharawi home. Behnke said the area was targeted by Israeli airstrikes, but the salvo that hit the al-Masharawi home was "markedly different."

He said there was no significant damage to the house, unusual for an Israeli strike. He said witnesses reported that a fireball struck the roof of the house, suggesting it was a part of a homemade rocket. Behnke said the type of injuries sustained by al-Masharawi family members were consistent with rocket shrapnel.

The Gaza-based Palestinian Center for Human Rights said it still held Israel responsible for Omar's death.

The PCHR has condemned Hamas fighters and other militants in the past for errantly-fired rockets that have killed Palestinians, including during the November clash.

A researcher said the group interviewed family members, neighbors and security officials before they concluded that an Israeli strike killed the baby. She requested anonymity because she wasn't authorized to speak to reporters.

The baby was killed hours following the eruption of fighting after Israel killed a top Hamas militant leader in an airstrike, in response to incessant rocket fire by Palestinian militants in Gaza.

Israel carried out hundreds of airstrikes, saying it targeted militant centers and fighters in Gaza. Palestinian militants indiscriminately fired hundreds of rockets and mortar shells toward Israel.

During the 8-day conflict, about 160 Palestinians and six Israelis were killed.
The UN report did not name the al-Masharawi family in its one-sentence statement about the incident. Behnke, the UN official, said the report referred to the incident.

The report discussed the incident in the context of Palestinian militants disregarding civilians, both by firing rockets from crowded Palestinian areas and by aiming them indiscriminately into Israel.

In the same report, the authors also criticized Israel for appearing to disregard civilians while pursuing militants and military targets, and for targeting civilian sites, like hospitals, bridges and media offices.

Among many cases, they noted an 84-year-old man and his 14-year-old granddaughter were killed by an Israeli military strike on Nov. 21 while they were in their olive orchard on Gaza's eastern border. They also cited an Israeli airstrike on a crowded Gaza City neighborhood that killed 12 people, including five children and four women.


 

UN Verifies That Hamas Rocket Killed Gaza Child Whose Death Was Blamed on Israel

http://www.algemeiner.com/2013/03/08/un-verifies-that-hamas-rocket-killed-gaza-child-whose-death-was-blamed-on-israel/#comment-1232943

MARCH 8, 2013 2:04 PM 

 Author:  Zach Pontz

The UN Human Rights Council released an advanced version of its report on Israel’s November conflict with Gaza terrorists this week. The report is unusually fair to Israel, and disputes several claims made by Western media against Israel during Operation Pillar of Defense. Most significantly the report says that in all likelihood the 11-month-old child of a BBC employee Jihad Misharawi was killed during Operation Pillar of Defense by Hamas rocket fire rather than by Israel, the side initially blamed in reports by the BBC and several other media outlets covering the conflict.

The UNHRC report says:

“On 14 November, a woman, her 11-month-old infant, and an 18-year-old adult in Al-Zaitoun were killed by what appeared to be a Palestinian rocket that fell short of Israel.69 “ 

 

The footnote (69) says the case was monitored by the UN OHCHR, meaning that the UN itself investigated this case and believes that the attack came from a Hamas rocket.

A picture of the mourning father holding his recently deceased son became a symbol of Israel’s campaign in Gaza. His father was working as a stringer there and at the boy’s funeral blamed his son’s death on “the Jews.”

 


 

UN verifies that BBC reporter's son was killed by Hamas (updated)

http://elderofziyon.blogspot.nl/2013/03/un-verifies-that-bbc-reporters-son-was.html

 

The UN Human Rights Council released an advanced version of its report on Operation Pillar of Defense.

The report appears to be remarkably fair, especially for the notoriously anti-Israel UN Human Rights Council. When it discusses Gaza civilians that died, it is willing to entertain the possibility that there was a legitimate target in the area for most cases, something we had not seen before. It properly places caveats around its findings of alleged violations by Israel of international law:

In some cases, more information would be required to make a more specific assessment.Based on the information available to OHCHR, the IDF did not consistently uphold the basic principles of conduct of hostilities, namely, the principles of distinction, proportionality and precautions. Further, the effectiveness, sufficiency and adequacy of precautions taken remains questionable in several cases.

No such doubt exists for Hamas' violations:

Palestinian armed groups continuously violated international humanitarian law, by launching indiscriminate attacks on Israel and by attacking civilians, thereby disregarding the principle of distinction. The armed groups failed to take all feasible precautions in attacks, in particular by launching rockets from populated areas, which put the population at grave risk. Furthermore, several Palestinians were killed by rockets launched by the armed groups that fell short and landed in the Gaza Strip...

This is pretty astonishing.

One example given is notable.

The report states is that Omar Mishrawi, the son of BBC reporter Jihad Mishrawi, was apparently killed by a Hamas rocket, as I reported at the time. (I was the first to have noticed this, to the best of my knowledge.)

The UNHRC report says:

On 14 November, a woman, her 11-month-old infant, and an 18-year-old adult in Al-Zaitoun were killed by what appeared to be a Palestinian rocket that fell short of Israel.69 In addition, OHCHR received reports related to an incident in which two civilians, including a child, were killed, and five persons, including three children, were injured, as a result of what appeared to be a Palestinian rocket that fell short and hit a house in Al-Quds Street, near Khilla Gas Station, Jabalya, on 16 November.

The first incident is the Mishrawi case; the second one is talking about Mahmoud Sadallah, which I also had reported at the time.

The footnote (69) says simply that the Misharawi case was monitored by the UN OHCHR, meaning that theUN itself investigated this case and believes that the attack came from a Hamas rocket, not Israel, contrary to how the BBC reported it (as well as the PCHR, HRW, the Daily Mail and pretty much everyone else.)

Remember, the BBC had a long follow-up report where Jon Donnison pretended to address the inconsistencies I had brought up, and he dismissed them with "Most likely is that Omar died in one of the twenty bombings that the Israeli military says made up its initial wave of attacks. Omar was not a terrorist."

While I would like to know the specific evidence that the OHCHR had that indicated that a Hamas rocket killed the baby Omar, the BBC's assumption that Israel must be guilty by default was clearly incorrect.

Will Jon Donnison and the BBC report this?

(h/t Gidon Shaviv)

UPDATE: Some people are pointing out inconsistencies between the UN report and the Mishrawi case. The UN is wrong in saying that the child's mother died; it was actually his aunt (Jihad's sister in law.) And another relative died from injuries about ten days later as Ma'an reported. There were no incidences in Beit Zaytoun that day that were even close to this (according to PCHR), so this is the same incident.

 

zondag 10 maart 2013

Het antisemitisme probleem van links (IMO Blog)

 
 
------------------
 

Als antisemitisme bon-ton is, of domweg niet meer wordt herkend, dan is er iets ernstigs aan de hand. Als alles gezegd mag worden onder het mom van kritiek op Israel, en wanneer Israel vervolgens welhaast synoniem lijkt te worden voor alles dat links verafschuwt, dan heb je een probleem.

IMO Blog

Er is de laatste tijd weer enige ophef over antisemitisme, nadat Turkse jongeren werden gefilmd die vertelden de Holocaust wel prima te vinden. Zo'n uitspraak shockeert altijd weer, ondanks het feit dat wie wil inmiddels kan weten dat dit is hoe een flinke groep vooral maar niet alleen allochtone jongeren erover denkt. Elma Drayer schreef twee verontwaardigde columns naar aanleiding van de zaak, en haalde in de tweede wat voorbeelden aan van reacties die ze kreeg. Ik citeer ze hier even, dan weten we waar we het over hebben:

"Een racistisch antisemitisch lasterend achterlijk dom wijf is @elmadrayer. Mag dit los rondlopen?"

"Het gezeur over antisemitisme hangt mij mijlenver de keel uit. De wandaden van de Joodse staat gaan maar door."

"Ze zit klaarblijkelijk zo vol haat dat ze niet schroomt om de slachtoffers van de Holocaust postuum in hun reet te naaien door ze te instrumentaliseren voor haar fascistische antimoslimagitatie."

Vooral de tweede reactie geeft een wijd verbreid sentiment weer: dat gezeur van die Joden altijd, die denken dat zij het alleenrecht op lijden hebben, zichzelf maar altijd in het middelpunt plaatsen en kijk eens wat ze zelf nu doen in dat staatje van hun. Je komt het geregeld in vele variaties tegen.

Een van de twistpunten in de discussie is of en in hoeverre antisemitisme een allochtonenprobleem is. Minstens even interessant is echter de vraag in hoeverre antisemitisme een links probleem is. Zo werd op het linkse Joop.nl (opgezet en gesubsidieerd door de nette VARA) geïrriteerd op de nieuwe ophef en de kritiek dat links antisemitisme te weinig serieus neemt gereageerd. Onder een nog redelijk genuanceerd artikel stonden onder meer de volgende reacties:

Dat Moslims de pest hebben aan joden, heeft Israel het daar niet naar gemaakt ?

Het wordt tijd dat niet alleen antisemitisme wordt bestraft, maar ook de onterechte beschuldiging van antisemitisme. Door conservatieve kringen wordt al te gemakkelijk met die beschuldiging gesmeten.

Als ik zeg zionisme is racisme dan word daarin bevestigd door de wet en regelgeving van de staat Israël maar hier ben ik voor sommigen een antisemiet als ik dat zeg waarmee elke discussie over het zionistische ideaal vaak in de kiem gesmoord wordt.

Verbaast het je, na joodse terreur sinds 1925 of zo, etnische zuivering in 1948, en verdere landdiefstal en terreur sind 1967.
De acties sinds 1948 mogelijk gemaaakt door joodse macht in de VS, AIPAC.
Verder kennen Moslims ook Plan New American Century, 1993, van AEI, een andere joodse lobby.
Het verhaal wat 11 sept op touw zette, en de vernietiging van Irak.

Hoe Nel met twee maten meet mag er uit blijken, dat de Duitse genocide op joden absoluut vast staat, maar de beweerde ashkenazi genocide op sephardische joodse kinderen natuurlijk onzin is.

Dat joden vrijwel overal na verloop van tijd hun biezen moesten pakken, je hebt er niets van geleerd.

Negatieve ideeën over joden, vind je dat er zoveel positiefs is ?

Daarentegen was de snelle verovering door Moslims van N Afrika en Spanje in de 8e eeuw mede, of voor een belangrijk deel, een gevolg van joodse collaboratie.

De meeste citaten hierboven zijn van een persoon, de extreemste maar niet de enige, en ze mogen hun samenzweringstheorieën en antisemitische ideeën vrij spuien op Joop. Door anderen wordt o.a. gesteld dat de Marokkanen de Joden van vandaag zijn, met dit verschil dat ze het leven van de oorspronkelijke bevolking niet zuur maken, dat we eigenlijk van het woord antisemitisme af moeten omdat het een soort discriminatie is dat er voor Jodenhaat een apart woord bestaat. Ook zou antisemitisme veel beter worden aangepakt dan racisme, en moesten we in plaats van dit gezeur maar eens werk gaan maken van Wilders' racistische opmerkingen. En er werd natuurlijk weer eindeloos gepraat over hoe erg Israel de Palestijnen wel niet onderdrukt. Etc. etc.

Dat is dus hoe een groot deel van 'links' en 'weldenkend Nederland' erover denkt? Of zouden vooral de extremisten reageren? Ik weet het niet. Joop maakt het voor mensen met een andere mening niet aantrekkelijk om te reageren, want ze censureren zwaar wanneer je pro-Israel bent en mensen die daadwerkelijk antisemitisch zijn, en daarbij virulent anti-Israel, voor antisemiet uitmaakt (zoals bijvoorbeeld Peter Edel). En dat met geld bedoeld voor de Publieke Omroep. Ik blijf Joop een gedrocht vinden, dat niet bijdraagt aan meningsvorming en discussie maar dat vooral mensen bepaalde meningen opdringt en een platform biedt aan o.a. Israel haat, haat tegen rechts en haat tegen Wilders, en waar ook antisemitische reacties worden toegestaan. Het staat eigenlijk voor een heleboel waarvan ik vind dat links er juist niet voor zou moeten staan. Overigens had ook het artikel waarop werd gereageerd duidelijk de teneur dat kritiek op Israel niet met antisemitisme verward moet worden en dat antisemitisme ten onrechte als een islamitisch probleem wordt gezien. Hij schrijft:

Zo blijkt uit een onderzoek uit 2010 dat antisemitisme op internet bijvoorbeeld vooral een autochtoon probleem is. Dit betekent echter niet dat het probleem van islamitisch antisemitisme niet bestaat. Uiteraard heeft dit antisemitisme alles te maken met het harde optreden van de staat Israël tegen de Palestijnen, waar terecht grote woede over is. Maar iets begrijpen betekent niet dat je hier ook begrip voor moet hebben.

In Syrië zijn de afgelopen maanden honderden Palestijnen gedood, in Libanon worden ze zwaar gediscrimineerd en ze rotten weg in cellen van, juist ja, Hamas en de Palestijnse Autoriteit. Maar met de haat tegen Syriërs en Libanezen onder moslims lijkt het vooralsnog mee te vallen. En dan de tonnen boter op het hoofd van die Turken. Turkije heeft duizenden Koerdische dorpen vernietigd en treedt nog steeds hard op tegen de Koerden. Zoals een van de weinige redelijke mensen het treffend verwoordde in een reactie op Joop:

In Israel zitten 28 Palestijnse kinderen in het gevang, in Turkije zitten 1600 Koerdische kinderen gevangen. Bovendien zitten in Turkije meer dan 3000 studenten gevangen en de meeste journalisten ter wereld. 10.000 mensen zitten gevangen op verdenking van terrorisme, dat is in absolute zin het hoogste aantal ter wereld. In Turkije ga je al de gevangenis in op verdenking van terrorisme als je een citroen bij je hebt: citroensap helpt tegen traangas.

Turkije heeft in 2011 volgens het blad "der Spiegel" chemische wapens ingezet tegen Koerdische strijders in Zuid-oost Turkije.
http://www.spiegel.de/international/world/shocking-images-of-dead-kurdish-fighters-turkey-accused-of-using-chemical-weapons-against-pkk-a-711536.html

Is het daarom begrijpelijk dat mensen oproepen tot het uitroeien van de Turken, Turken worden bedreigd en soms in elkaar geslagen als ze er te duidelijk Turks uitzien? En wanneer Turken dan ook nog eens hun eigen land verdedigen, dan hebben ze het toch zeker over zichzelf afgeroepen? Wacht even, niemand roept op tot het uitroeien van Turken, en Turken wordt niet geadviseerd er niet te Turks uit te zien of het maar beter niet teveel voor Turkije op te nemen. Daarbij vallen Israels wandaden in het niet bij de Turkse. Er is, met andere woorden, helemaal niet terecht woede over het harde optreden van Israel tegen de Palestijnen, want zo hard is dat optreden helemaal niet, zeker niet als je er met Midden-Oosterse ogen naar kijkt en het met Midden-Oosterse maatstaven beoordeelt. De woede die iedere Israelische actie oproept, ook volkomen legitieme waarbij slechts terroristen worden getroffen, heeft dan ook een andere oorzaak: antisemitisme. Antisemitisme is geen begrijpelijk gevolg van Israels daden, maar de doorgeschoten kritiek op Israel en de irrationele woede die werkelijk alles wat er daar gebeurt oproept, worden veroorzaakt door antisemitische tendensen.

Antisemitisme is zeker niet alleen een allochtoon probleem, maar feit is wel dat allochtonen er vaker last van hebben. Het daarnaast ook, helaas, een links probleem. Waarom zie ik op een website als Joop, die is bedoeld voor linkse opinievorming en waar allerlei intelligente en redelijke mensen voor schrijven, zoveel haat tegen Israel en ook antisemitisme? Hoe komt dat? Ik luisterde vroeger graag naar de columns van Fransisco van Jole in De Leugen Regeert, al vond ik hem vaak nogal selectief verontwaardigd. Hij is geen extremist. Waarom heeft hij mijn reactie waarin ik Peter Edel bedenkelijk noemde geweigerd omdat dat 'nogal een zware aantijging is'? Waarom is links zo diep gezonken dat je op Joop.nl mag zeggen dat:

"Het gezeur over anti semitisme hangt mij mijlenver de keel uit.
De wandaden van de joodse staat gaan maar door.
In plaats van het daarover te hebben wordt er gezeurd over kritiek op joden.
Dat Moslims de pest hebben aan joden, heeft Israel het daar niet naar gemaakt ?"

Je mag zelfs de Holocaust subtiel ontkennen, en suggereren dat het wel begrijpelijk is dat Joden steeds overal hun biezen moesten pakken. Maar niet dat Peter Edel bedenkelijke uitspraken heeft gedaan. Ik weet ook wel zeker dat Likoed Nederland een ban heeft gekregen (of hun reacties gewoon nooit worden geplaatst) want die zie je normaal altijd bij dit soort 'discussies'). Waar is de linkse tolerantie gebleven, de redelijkheid, de fairness? Ik ben altijd links geweest en voor mij staat links voor eerlijk delen, bescherming van de zwakken, opkomen voor minderbedeelden. Het staat voor mij ook voor solidariteit (een ouderwets woord, ik weet het) en voor tolerantie. Een soort ruimdenkendheid ook, tegenover de bekrompenheid en het nationalisme van rechts, waarin de eigen normen, gebruiken en denkbeelden superieur zijn aan die van anderen. Ik generaliseer hier, en ik ben erachter gekomen dat zowel bekrompenheid als ruimdenkendheid bij zowel links als rechts voorkomen.

Maar ik maak mij dus ernstig zorgen over links, en het verval in normen en waarden waar zij voor staat. Als antisemitisme bon-ton is, of domweg niet meer wordt herkend, dan is er iets ernstigs aan de hand. Als alles gezegd mag worden onder het mom van kritiek op Israel, en wanneer Israel vervolgens welhaast synoniem lijkt te worden voor alles dat links verafschuwt, dan heb je een probleem. Links, wordt wakker!! Hou eens op met het demoniseren van de enige Joodse staat, ga dingen in perspectief zien, stop met het houden van Israel aan totaal irreële maatstaven, en pak het antisemitisme in eigen gelederen aan. Stop met het bagatelliseren van terrorisme, het legitimeren van Hamas, het zwijgen over het virulente Arabische antisemitisme. Wees weer eens fair en billijk. En besteed je energie aan het bestrijden van werkelijk onrecht in plaats van het bashen van de enige Joodse staat.

Ratna Pelle

 

vrijdag 8 maart 2013

Salomon Bouman over de World Press Photo in NRC

 

Een opvallend kritische column van Salomon Bouman over NRC Handelsblad, waar hij zelf jarenlang correspondent was. Hij schreef toen behoorlijk kritisch over Israel, en nam het vooral Israel kwalijk wanneer de vredesbesprekingen weer eens waren vastgelopen of er andere dingen misgingen. Over Abbas maar ook Hamas was hij opvallend mild. Maar zelfs hem gaat de NRC nu te ver:

Voor mij staat vast dat het een anti-Israëlische foto is. Met de publicatie geeft de krant te kennen dat er op de redactie, op het hoogste niveau, een pro-Palestijnse wind waait. Ook het redactionele besluit om de bezette gebieden Palestina te noemen voordat er sprake is van een echte Palestijnse staat, is een duidelijke indicatie dat Israël 'out' is bij NRC-Handelsblad. 

 

(...) Ligt het aan die hoofdredacteur dat de krant miskleunt en bij Joodse en ook niet-Joodse lezers onprettige gevoelens opwekt?

Dat liegt er niet om. Toch heb ik zelf een beetje de indruk dat wat nu gebeurt een voortzetting is van wat ook in Boumans tijd al gebeurde, en waar hij ook aan meewerkte. Namelijk het overal laten doorklinken van de eigen visie van de krant of van individuele corrrespondenten. Aan de stukken van een goede correspondent zou niet te zien moeten zijn of hij wel of geen fan is van de Israelische regering, wat hij vindt van allerlei maatregelen en wie in zijn ogen de meeste verantwoordelijkheid draagt voor het voortduren van het conflict. Zoals nu niet zou mogen blijken hoezeer de NRC de recente Gaza escalatie veroordeelt en die foto van belang vindt. Feiten, feiten en nog eens feiten, af en toe de visie van een expert (maar dan niet alleen van hen die in een bepaalde hoek zitten), en uitleg over de gevolgen van zaken, maar dan wel objectief graag, en niet alleen de versie van mensenrechtenorganisaties die ook een agenda hebben. Dat is wat ik in een krant wil vinden.  

 

Zie ook: onderzoek berichtgeving NRC Handelsblad 

 

RP

---------

 

FOTO

http://crescas.nl/site/blog/webcolumnbouman/lwooz/Foto/

 

VRIJDAG 8 MAART 2013 

 

Ik kreeg een onprettig gevoel toen NRC-Handelsblad onlangs opvallend groot op de voorpagina de indringende foto over het leed in Gaza publiceerde. Die foto werd bekroond met de belangrijke World Press Photo verkiezing 2012. De foto laat de begrafenisstoet zien van twee in Gaza door Israëlisch vuur omgekomen kinderen. De lijkjes liggen in de armen van twee sterke mannen die, evenals de anderen in de stoet, recht in de camera kijken. 

 

Inderdaad een goede foto. Maar waarom zo verschrikkelijk groot op de voorpagina? Wat schuilt daar achter? Wat is de boodschap? Omdat er zoveel in deze wereld gebeurt dat mijn dagelijkse aandacht heeft, verdween de foto naar de achtergrond totdat de interne ombudsman van de NRC er uitvoerig aandacht aan besteedde. Dat naar aanleiding van een brief - misschien waren het er wel meer - waarin de krant van antisemitisme werd beschuldigd door het zo prominent plaatsen van een foto die Israël in zo'n moordzuchtig daglicht stelt en het Joodse land als kindermoordenaars afschildert.

 

Voor mij staat vast dat het een anti-Israëlische foto is. Met de publicatie geeft de krant te kennen dat er op de redactie, op het hoogste niveau, een pro-Palestijnse wind waait. Ook het redactionele besluit om de bezette gebieden Palestina te noemen voordat er sprake is van een echte Palestijnse staat, is een duidelijke indicatie dat Israël 'out' is bij NRC-Handelsblad. Ik moet wel eerlijk zijn. Ik heb in die krant als correspondent in Israël ook tegen de nederzettingenpolitiek geschreven en de gevolgen daarvan. Ik zou dus geen moeite moeten hebben met de manier waarop die foto werd geplaatst, omdat ik het principe van een Palestijnse staat naast Israël rechtvaardig acht. Die moeite heb ik wel. Het is niet kosjer. De hoofdredactie heeft een geladen anti-Israëlische boodschap willen afgeven. De hoofdredactie wist natuurlijk wel dat het een eenzijdige foto is met ophitsend karakter. "Kijk wat de Israëli's doen."

 

Ik wil niet zover gaan de krant van antisemitisme te beschuldigen. Ik zou geen moeite met de foto hebben gehad als deze momentopname van pijn een plek op een binnenpagina had gevonden met een verklarende tekst waarin te lezen staat dat het doden van kinderen geen Israëlische opzet is, maar het gevolg is van oorlogshandelingen waarvoor ook Hamas in Gaza verantwoordelijkheid draagt. Dat zou eerlijk zijn. Dat aspect ontbreekt aan het plaatsen van de foto. Ik meen uit het uitvoerige artikel van de NRC-ombudsman op te maken dat ook hij niet gelukkig is met de keuze van de hoofdredactie. Toen de Egyptische president de Joden uitmaakte voor nakomelingen van apen en varkens liet NRC-Handelsblad ook verstek gaan. In alle kranten die ik onder ogen kreeg, verschenen die demoniserende woorden. Niet in de nieuwsberichten van de NRC, wel wat later in twee opinieartikelen. Ik vraag me af waarom de Belgische hoofdredacteur van deze krant de redactie niet heeft opgedragen het bericht te plaatsen. Hij bemoeit zich overal mee, hoor ik uit kringen bij de krant. Dus niet. Wat moet ik concluderen? Ligt het aan die hoofdredacteur dat de krant miskleunt en bij Joodse en ook niet-Joodse lezers onprettige gevoelens opwekt? Een compliment aan het adres van de onafhankelijke ombudsman Sjoerd de Jong is op zijn plaats omdat hij het missen van de uitspraak van Morsi betreurde en ook niet zo gelukkig was met de plaats van die foto in zijn krant.

 

 

Salomon Bouman (1937) was gedurende 37 jaar correspondent voor NRC-Handelsblad, De Standaard en de Nederlandse radio in Israël. Alvorens zich in 1965 in Israël te vestigen was hij parlementair verslaggever van Het Parool. Bouman studeerde internationale betrekkingen aan Sc-Po in Parijs en aan de John Hopkins University, SAIS, School  for Advanced International Studies, Bologna. Voor NRC-Handelsblad berichtte hij ook uit Washington, Cairo, Amman, Cameroen, Duitsland en de meeste Oost-Europese landen. Hij woont nu in Bilthoven. Bouman heeft een zoon en dochter in Israël en vier Israëlische kleinkinderen.

 

woensdag 6 maart 2013

Israel en het recht van de wanhoop (IMO Blog)

 
A.B. Yehoshua

A.B. Yehoshua

 

IMO Blog

Die opmerking deed mij thuis grijpen naar de essaybundel 'Kijken in de spiegel' van de Israëlische schrijver A.B. Jehosjoea. Hij ontleedt daarin op chirurgische wijze de argumenten voor het bestaansrecht van Israël en wijst die allemaal af. Tot hij ten slotte uitkomt bij 'het recht van de wanhoop'. Vanaf de negentiende eeuw, toen de natiestaat opkwam, waren de Joden als volk zonder land uiterst kwetsbaar, zoals op verschrikkelijke wijze zou blijken in de Shoah. Daar ligt voor Jehosjoea de reden en het recht van het bestaan van Israël. Maar, schrijft hij, als dit 'inhoudt dat we een ander volk als geheel uit zijn vaderland moeten verdrijven, dan verliest het uit wanhoop geboren recht elke geldigheid'.

Hij zegt daarmee, denk ik, het volgende: als Israël af wil van de discussie over 1948, moet het af van de discussie over 1967. De geschiedenis is vol van oorlogen, veroveringen en volksverhuizingen – niets aan te doen. Maar een bezetting die al 45 jaar duurt, kan en moet stoppen.

Aldus een artikel in Trouw, het zoveelste, dat Israel bekritiseert. Het is echter eerlijker dan veel andere artikelen, omdat het naar de kern gaat. Stevo Akkermans zegt in zoveel woorden Israels bestaansrecht niet te erkennen zolang de bezetting voortduurt. Dat is nogal wat en daarom dekt hij zich mooi in door het niet zelf te zeggen maar het de Israelische schrijver A.B. Yehoshua te laten zeggen – een van de populairste schrijvers in Israel. Overigens is bepaald niet zeker dat Yehoshua dit ook zo heeft bedoeld. Ik ken de bundel waaruit Akkermans citeert niet, maar elders lees ik dat Yehoshua zich juist inzet voor erkenning van Israel door de buitenwereld. Hier lijkt dus het tegendeel te gebeuren van wat hij beoogt, want het citaat wordt gebruikt om Israel te delegitimeren. Dat gebeurt overigens wel vaker met linkse critici van Israel. Hun al dan niet terechte kritiek op het land waar zij leven, wordt door mensen van buiten gebruikt om dit land eenzijdig negatief neer te zetten en te delegitimeren.

Tactieken

Het is een beproefde tactiek om je bij de hardste kritiek op Israel te beroepen op Israelische critici of desnoods Joodse critici buiten Israel. En die zijn er genoeg, dus je hebt een ruime keuze uit allerlei soorten argumenten, invalshoeken en verschillende gradaties van radikalisme, die je overigens zelf nog naar believen kunt interpreteren en aandikken. Het is één ding wat Israelische critici zeggen, en het spreekt op een bepaalde manier voor hen en ook voor Israel dat er zoveel critici zijn en dat er zo'n open discussie wordt gevoerd over Israel, haar daden, geschiedenis, moraliteit en bestaansrecht. Ik zou geen ander land in een conflictsituatie kunnen verzinnen waar de eigen geschiedenis en eigen fouten zo meedogenloos en open en bloot voor het oog van de hele wereld worden geëtaleerd en bekritiseerd.

Het ligt echter anders wanneer mensen van buiten Israel, mensen die verder niet specifiek bij het land betrokken zijn, Israels bestaansrecht ter discussie stellen en iedere mogelijke misstand opsporen. Dat heeft toch vaak een wat nare bijsmaak. De gekste maar ook meest oninteressante dingen over Israel verschijnen op voorpagina's van kranten, dingen die in alle andere landen van de wereld beperkt blijven tot binnenlands nieuws. En van geen enkel ander land wordt openlijk het bestaansrecht betwist en ontkend, en geldt dit tegenwoordig als een welhaast mainstream positie waarmee je in Trouw, NRC, De Volkskrant maar ook Pauw en Witteman goede sier kunt maken.

Maar heeft hij eigenlijk niet gelijk? Als je eerlijk bent, als je je schroom aflegt, als je ophoudt je schuldig te voelen over de Holocaust, is dat dan niet gewoon waar? Wel, nee. De idee dat Israel als enige land ter wereld 65 jaar na dato nog steeds haar bestaansrecht moet bewijzen en hiervoor aan allerlei voorwaarden moet voldoen, is redelijk absurd. Zelfs als het zou kloppen dat voor Israels bestaan een ander volk verdreven moest worden en voor eeuwig buiten zijn vaderland zou moeten leven, vind ik dat het recht van de Joden op een eigen en veilige plek in dit geval voorgaat. Dat is dan inderdaad een 'recht der wanhoop', een recht geboren uit zoveel onrecht en lijden dat je met recht kunt zeggen dat de Joden hun portie wel hebben gehad. Zoals Yehoshua ook al erkent, de geschiedenis is vol van oorlogen, veroveringen en volksverhuizingen. Als Israel geen bestaansrecht zou hebben vanwege de gedwongen volksverhuizing van een ander volk, dan hebben de VS, Canada, Australië, Turkije, India, Pakistan, Finland, Polen en een groot deel van de Arabische staten ook geen bestaansrecht. Er zijn bovendien wel degelijk meer en langerdurende en veel wredere bezettingen, en die landen maken niet de minste aanstalten om er een einde aan te maken. Hebben China, Marokko, Turkije en Rusland dan ook geen bestaansrecht vanwege deze bezettingen?

Nog los van de morele kant van een en ander geldt normaal gesproken ook zoiets als dat gedane zaken geen keer nemen. Niemand vindt het te rechtvaardigen dat een groot deel van de Indianen is uitgeroeid door blanke kolonisten, maar geen hond zal Amerika's bestaansrecht om die reden ontkennen, of er de voorwaarde aan verbinden dat men een groter gebied aan de Indianen moet teruggeven. Dat geldt ook voor recentere conflicten en gedwongen volksverhuizingen, waarvan er velen waren in de 20ste eeuw.

Verschillen

Er is daarbij een groot verschil tussen Israel aan de ene kant en bijvoorbeeld de VS en Canada aan de andere: De vlucht en verdrijving van de Palestijnen was voor een groot deel het gevolg van de keuzes van hun eigen radikale leiders. Waren zij bereid geweest tot een compromis, hadden zij erkend dat ook de Joden legitieme rechten in het land hadden, en hadden zij iets meer menselijkheid getoond toen de situatie van de Joden in Europa steeds precairder werd, dan was er waarschijnlijk allang een onafhankelijk Palestina geweest naast Israel, en misschien was er dan zelfs geen Israel geweest. De zionisten radikaliseerden door de Palestijnse afwijzing van iedere samenwerking en samen-leven en het brute geweld tegen Joodse burgers tijdens verschillende opstanden in de jaren '20. In reactie op dit geweld, waartegen de Britten vaak halfslachtig optraden, werd een zelfverdedigingsorganisatie opgericht, die aanvankelijk vooral gemeenschappen en kibboetsen bewaakte maar gaandeweg werd omgevormd tot een ondergronds leger. De verdrijving van veel Palestijnen was geen vooropgezet doel van de zionisten, zoals tegenwoordig vaak wordt beweerd, maar het gevolg van een door de Palestijnen begonnen oorlog. Pas toen de Joden die dreigden te verliezen en er slecht voorstonden, gingen ze in het offensief en werden strategisch gelegen dorpen aangevallen en de bevolking verdreven, mede met het oog op de aanstaande (en luidkeels aangekondigde) Arabische invasie op het moment dat de onafhankelijkheid zou worden uitgeroepen. Je kunt van mening zijn dat men van onafhankelijkheid had moeten afzien indien deze zwaar bevochten zou moeten worden, en er waren heel wat Joden die er zo over dachten. Een eigen staat is een mooi ideaal, maar het moet wel leuk blijven, en wij willen geen bloed aan onze handen. Wanneer een niet-Jood er zo over denkt moet je naar mijn idee wel consequent zijn, en dan blijven er weinig natie-staten meer over.

Een ander fundamenteel verschil is dat de Joden geen kolonisten waren in Palestina, maar er vandaan kwamen. De meesten waren er weliswaar heen geëmigreerd vanaf de tweede helft van de 19e eeuw, zij hebben er wel altijd een binding mee gehad via hun religie, cultuur en collectieve geschiedenis. Bovendien zijn kleine groepen Joden altijd in het land blijven wonen, en had Jeruzalem eind 19e eeuw al een Joodse meerderheid. Voor veel Joden voelde naar Palestina emigreren dan ook als thuiskomen, en niet vooral als een spannend koloniaal project.

Akkermans artikel is daarom, hoe slim hij zich ook indekt ("Zelf heb ik zowel de eer gehad 'een zionistische propagandist' te worden genoemd ('hij kijkt verdacht star uit zijn ogen, alsof hij onder de pillen is') als een journalist die 'uiterst eenzijdig' de kant kiest van de Palestijnen en gelooft 'in de fata morgana van een vreedzame Intifada'"), in feite racistisch omdat aan de enige Joodse staat fundamenteel andere eisen worden gesteld dan aan alle andere landen.

Clichés

Akkerman haalt er overigens nog een bekend cliché bij, namelijk dat Israels echte vrienden juist kritisch zijn en het een spiegel voorhouden, dit keer uitgesproken door Een Ander Joods Geluid. Nee, een echte vriend van Israel stelt geen hogere eisen aan Israel dan aan Turkije, China of Egypte. Een echte vriend vergroot niet je fouten uit en bagatelliseert die van je vijanden. Een echte vriend bepleit niet keer op keer dat je wordt gestraft en de relaties verminderd totdat je eenzijdig aan een serie eisen voldoet. Een echte vriend staat niet te demonstreren wanneer je op bezoek komt. Een echte vriend luistert naar je, toont begrip voor je en uit zijn weloverwogen kritiek binnenskamers. Hij waarschuwt je voor gevaren zonder die zelf te vergroten, hij zal het naar de buitenwereld toe voor je opnemen om je binnenskamers de huid vol te schelden. Een variant op dit cliché (niet in Akkermans artikel overigens maar wel bij EAJG tegengekomen) is dat van de alcoholist die geholpen moet worden door streng tegen hem te zijn, of de puber aan wie eveneens strenge regels moeten worden opgelegd voor diens bestwil. Daar spat de arrogantie vanaf, en het meer dan ironische feit dat het nota bene Europa is dat het 'dronken Israel' moet behoeden ontgaat velen.

Onder een dramatisch klinkende titel krijgen de lezers kortom dezelfde afgekloven clichés voorgeschoteld die de laatste tijd zo vreselijk in de mode lijken maar waar maar weinig van klopt. Eentje was ik er nog vergeten: de Palestijnen zijn de slachtoffers van de slachtoffers. Soms blijven bepaalde ideeën tergend lang in de mode.

Ratna Pelle