donderdag 27 juni 2013

Arabische wereld heeft Al-Jazeera, Israël krijgt i24news

 

Het is zoiets waarvan je je kunt afvragen waarom het er nu pas komt: een Israelische satellietzender die 24 uur per dag nieuws wil brengen gericht op mensen buiten Israel zelf. Nu moeten mensen die geen Ivrit kennen het doen met een summiere buitenlandse nieuws uitzending per dag, en natuurlijk de websites van de Jerusalem Post, Haaretz, Ynet en The Times of Israel. En natuurlijk de vele blogs en informatiewebsites. Die laatsten richten zich over het algemeen meer op het algemene verhaal en minder op de actualiteit, en helaas zijn velen ook behoorlijk gekleurd. De berichtgeving van de websites van de Jpost e.d. valt me eerlijk gezegd vaak tegen. Men neemt veel berichten over van Reuters etc., de berichten zijn oppervlakkig, en eigen onderzoek naar hoe iets nu echt zit ontbreekt nagenoeg.

 

Hoewel de nieuwe zender objectief wil zijn lijkt het er wel degelijk ook om te doen een ander beeld van Israel neer te zetten dan dat van de gangbare media, die er vaak al op voorhand vanuit lijken te gaan dat Israel de schuldige is en dat aantijgingen tegen Israel van om het even welke organisatie terecht zijn en hout snijden. Als al een Israelisch weerwoord wordt gegeven is dat doorgaans zeer summier en in afstandelijke of negatieve bewoordingen. Dat hoeft elkaar niet tegen te spreken, maar ik weet uit eigen ervaring dat het soms lastig kan zijn om enerzijds neutraal informatie te willen geven en anderzijds een tegenwicht te bieden aan de doorgeschoten kritische houding tegenover Israel.

„Het is erg belangrijk dat Israëliërs de kans krijgen het nieuws op hun manier te presenteren. We weten hoe de wereld aankijkt tegen Israël. Iedereen praat elke dag over ons. Maar we hebben op de internationale nieuwskanalen nog nooit het geluid van Israëlische nieuwsmakers gehoord."

 

Ik hou niet van de term informatie­oorlog. We zijn niet tegen Al-Jazeera, maar we gaan iets anders zeggen. Onze uitzendingen worden ook niet als die van bijvoorbeeld France 24 of de BBC." „In zekere zin zullen we de manier waarop Israël wordt afgeschilderd in de grote internationale media corrigeren", vervolgt Calvo. „We zullen proberen datgene wat er ontbreekt, aan te vullen. Een niet-Joodse Fransman kan op onze informatie zitten wachten. Kijkers hebben het gevoel dat ze niet het volledige plaatje krijgen en dat de waarheid niet wordt verteld. Maar nu zijn wij er."

Ik vrees dat de meeste kijkers dat gevoel niet hebben en er vanuit gaan dat wat de media over Israel berichten wel ongeveer zal kloppen. Alleen mensen die zich meer in de zaak verdiepen en daarbij ook naar Israels kant willen kijken, ergeren zich dat vaak maar het halve verhaal wordt verteld. Hopelijk zullen de uitzendingen van deze zender laten zien dat de zaak vaak gecompliceerder ligt dan het lijkt, en de critici van Israel niet altijd gelijk hebben. Men zal echter voorzichtig te werk moeten gaan, want anders krijgt de zender de naam een verlengstuk van de regering te zijn, wat zeker niet het geval is. De idee dat Israel met gewiekste propagandatechnieken de bevolking zand in de ogen strooit en zo voorkomt dat de waarheid aan het licht komt leeft sterk bij sommige mensen; dit is misschien wel een van de grootste successen van het anti-Israel kamp, want hierdoor brengt men alle informatie die hun visie tegenspreekt bij voorbaat in discrediet.

 

Zie ook: https://www.facebook.com/i24news met een trailer in het Frans, Arabisch en Engels 

 

RP

------------- 

 

Arabische wereld heeft Al-Jazeera, Israël krijgt i24news

http://www.refdag.nl/nieuws/buitenland/arabische_wereld_heeft_al_jazeera_israel_krijgt_i24news_1_749523

 

25-06-2013 15:52 | Alfred Muller 

 

In hypermoderne studio's met uitzicht op de Middel­landse Zee verzorgt i24news vanaf maandag 24 uur per dag en 7 dagen per week uitzendingen vanuit Israël.

Honderden miljoenen kijkers wereld­wijd zullen de programma's via televisie en internet kunnen ontvangen. Onder het motto "Informatie heeft een nieuwe naam" wil i24news een frisse kijk op Israël bieden. 

 

De studio's zijn gevestigd op de bovenste verdieping van Hangar 1 in de vissershaven van Jaffa, ten zuiden van Tel Aviv. Een deel van de technische apparatuur staat nog onuitgepakt in dozen in de kantoren. Hier en daar hangen de kabels nog uit het plafond. Maar de meeste monitors werken al. 

 

Journalisten en andere medewerkers testen de apparatuur. Ze zijn in de zaal gegroepeerd rondom de drie ronde glazen studio's die bestemd zijn voor de uitzendingen in het Engels, Arabisch en het Frans. Overdag staan de camera's gericht op de van de Middellandse Zee, 's avonds tonen ze de redactieruimte. Vertalers zorgen ervoor dat bijdragen vanuit de ene taal snel beschikbaar komen in de andere twee talen. 

 

In dezelfde ruimte bevindt zich ook de internetredactie. De programma's van i24news moeten namelijk ook wereldwijd via internet te ontvangen zijn. „Dit is een opstartnieuwskanaal", zegt Irit Segev, die de contacten met de pers onderhoudt. „Het is een nieuw bedrijf met veel jonge mede­werkers." 

 

Boodschap

De Frans-Israëlische zakenman Patrick Drahi, eigenaar van het Israëlische kabelnetwerk HOT, besloot de zender te financieren, ondanks de verliezen die HOT maakt. De eigenaren zijn aandeelhouders in Luxemburg. De zender is dus een Luxemburgs kanaal, waarvan de studio en de medewerkers zich in Israël bevinden. De bedoeling is dat de Israëliërs hun boodschap kwijt kunnen. „De Arabische wereld heeft Al-Jazeera", zegt Stephane Calvo, hoofd van de Franstalige nieuws- en actualiteitenuitzendingen. „Het is erg belangrijk dat Israëliërs de kans krijgen het nieuws op hun manier te presenteren. We weten hoe de wereld aankijkt tegen Israël. Iedereen praat elke dag over ons. Maar we hebben op de internationale nieuwskanalen nog nooit het geluid van Israëlische nieuwsmakers gehoord." 

 

In november vroeg Drahi Frank Melloul directeur te worden. Melloul is een vroegere diplomaat en adviseur van de Franse regering. Hij emigreerde begin dit jaar met zijn gezin naar Israël. Op 15 maart begon in Hangar 1 de inrichting van de kantoren, redactieruimtes en studio's van i24news. 

 

Melloul vroeg Calvo aan boord te komen. Calvo werd in Jaffa geboren en woonde in Frankrijk. Daar werkte hij achttien jaar voor Franse televisiezenders als reporter en hoofdredacteur. Zeven jaar geleden besloot hij het Franse leven in te ruilen voor een bestaan in Israël. 

 

Grootste uitdaging

Calvo is blij om met zijn gezin in Israël te zijn en in zijn geboorteplaats te kunnen werken. „Dit is de grootse uitdaging waar ik ooit voor stond. Het is spannend om vanuit Israël televisie te maken. Ik ben heel blij dat ik de wereld kan informeren over het inter­nationale en regionale nieuws, in samenwerking met de Engelse en Arabische redacties." 

 

Hij benadrukt dat i24news niet de stem van de regering vormt. „We zijn totaal onafhankelijk. We laten wel de stem van de Israëliërs horen. We geven de diversiteit onder het volk weer en willen de complexiteit van Israël laten zien, waar de zaken niet zwart-wit zijn." 

 

Calvo acht het van belang dat dit mediaproject juist nú begint. „We weten wat er rondom ons gebeurt in de Arabische wereld. De situatie is zeer gevoelig. Onze taak is niet om olie op het vuur te gooien, maar...". Hij maakt met zijn handen een neerwaartse beweging: „Om de zaak te sussen. Ik hou niet van de term informatie­oorlog. We zijn niet tegen Al-Jazeera, maar we gaan iets anders zeggen. Onze uitzendingen worden ook niet als die van bijvoorbeeld France 24 of de BBC." „In zekere zin zullen we de manier waarop Israël wordt afgeschilderd in de grote internationale media corrigeren", vervolgt Calvo. „We zullen proberen datgene wat er ontbreekt, aan te vullen. Een niet-Joodse Fransman kan op onze informatie zitten wachten. Kijkers hebben het gevoel dat ze niet het volledige plaatje krijgen en dat de waarheid niet wordt verteld. Maar nu zijn wij er." 

 

Onafhankelijk kanaal

De enige manier waarop Israël de Arabische wereld kan bereiken, is door de Arabischtalige uitzendingen van de publieke zender Kol Yisrael. Nu wordt daar dus een onafhankelijk televisiekanaal aan toegevoegd. Een promotiefilm van i24news op de videowebsite YouTube trok meer Arabische dan Engelse kijkers. „De Arabieren zijn nieuwsgierig", zegt Calvo. „We willen hun goede televisie-uitzendingen leveren." 

 

Overdag moeten er elk halfuur nieuwsuitzendingen komen. Verder zijn er op 124news magazines over economie, internet, sport en cultuur te zien. Eens in de week is er ruimte voor een documentaire. De Franse zender zal in het begin elke avond van acht tot twaalf uitzendingen verzorgen. De rest van de dag en de nacht volgen er herhalingen. 

 

In Israël is i24news via de kabel te zien. Er zijn afspraken gemaakt met kabel- en satellietbedrijven in Azië, Europa, Afrika en het Midden-Oosten. Met Amerikaanse bedrijven is het overleg nog aan de gang. „We schatten dat 350 miljoen mensen ons kunnen volgen." 

 

De redacteuren bezinnen zich nog op de vraag welke terminologie ze gaan gebruiken. Gaat het om de bezette gebieden, de omstreden gebieden, Judea en Samaria, of spreken ze over de West­oever? Als er in Oost-Jeruzalem wat gebeurt, gebeurt het dan in Jeruzalem, in Oost-Jeruzalem of in het bezette deel van Jeruzalem? 

 

„We hebben nachtmerries over de terminologie", zegt redactiechef Calvo. „We hebben er veel over nagedacht. In elk geval gaan we het niet hebben over de "bezette gebieden". We moeten nog beslissen welke formuleringen we zullen gebruiken. Maar we zullen een terrorist zeker een terrorist noemen als er sprake is van terrorisme. Onze positie zal niet pro-Israël zijn en niet anti-Israël. Ik zal blij zijn als ik te horen krijg dat een links persoon ons te rechts vindt en dat een rechts persoon ons te links vindt. We zijn niet links en niet rechts, maar stellen ons op als professionele televisiemakers. We vormen zeker niet de stem van de regering." 

 

Alle drie kanalen zullen over enkele dagen met de nieuws­uitzendingen beginnen. De computers, monitors, camera's, geluidsapparatuur, verlichting en dergelijke worden getest. De nieuwe zender gaat beelden uitwisselen met de populairste televisiezender van Israël, Channel 2 TV. Het Franse kanaal heeft ook een studio en twee correspondenten in Parijs. Verder beschikt i24news over correspondenten in New York, Los Angeles, Caïro, Tunesië, Irak, op de Westoever en in de Gazastrook. Met een correspondent in Libanon is de zender nog in gesprek. 

 

De exploitatie van de zender gaat ongeveer 10 miljoen euro per jaar kosten. In de zomer zullen ook commercials te zien zijn, als de programma's goed draaien. Er is al contact gezocht met ondernemingen die mogelijk gaan adverteren. „We gaan er niet veel geld mee verdienen. Televisie maken is duur. Maar we zijn blij als we uit de kosten komen."


vrijdag 21 juni 2013

Timmermans balanceert bilateraal in Israel en Palestina (IMO)

 
Timmermans-Netanyahu  Timmermans-Abbas
 

= IMO blog =

Het zal u niet zijn ontgaan: begin deze week was minister Timmermans in Israel en de Palestijnse gebieden. Hij drong aan op vrede en sloot met beide partijen bilaterale overeenkomsten. Daarbij ging hij erg ver om de gelijkwaardigheid te bewaren. Zo bracht hij evenveel tijd door in Israel als in de Palestijnse gebieden, en sloot precies dezelfde overeenkomsten met beide 'landen'. Dat suggereert een gelijkheid die er niet is.

Israel is al 65 jaar een soevereine staat, een democratie waar – op de meeste terreinen – religie en staat gescheiden zijn, er onafhankelijke rechtspraak is, goed functionerende instituties en een levendige vrije pers en dito publiek debat. En, niet te vergeten, Israel heeft een goedlopende economie en hoogwaardige technologie.

De Palestijnen hebben, om verschillende redenen, al deze zaken niet. In de jaren '90 zijn een aantal instituties opgezet maar die kunnen niet functioneren zonder Westerse hulp, net als de gehele Palestijnse Autoriteit. De rechtspraak is gebrekkig, met de doodstraf voor bijvoorbeeld hoogverraad (waaronder ook het verkopen van grond of een huis aan Joden valt). Er is geen vrije pers en er is geen democratie. President Abbas had al lang verkiezingen moeten uitschrijven en dissidente journalisten worden geïntimideerd.

Voor al dit soort zaken sluit het Westen doorgaans zijn ogen, om van de opruiing in de media tegen Israel en Joden en het verheerlijken van geweld nog maar te zwijgen. We willen nou eenmaal zo ontzettend graag geloven dat president Abbas en zijn PA redelijk zijn en een vredesverdrag met hun mogelijk is, mits Israel maar wat toegeeflijker zou zijn en het Westen maar genoeg geld in de Palestijnse gebieden pompt.

Naast de bilaterale afspraken tussen beide landen, kregen de Israelische nederzettingen weer de nodige aandacht in de media. Er werd daarbij tegenstrijdig bericht over de vraag of Nederland al dan niet voor sancties zou stemmen in de EU wanneer Israel de bouwplannen voor het E-1 gebied toch gaat uitvoeren. Zo meldden verschillende media dinsdagnacht dat Timmermans sancties niet uitsluit:

Nederland zal niet tegen Europese sancties tegen Israël stemmen als de Israëlische regering alsnog nederzettingen gaat bouwen op de omstreden locatie E1 ten oosten van Jeruzalem. Minister Frans Timmermans van Buitenlandse Zaken zei dat dinsdag in Jeruzalem na afloop van een dag vol gesprekken met zowel Israëlische als Palestijnse regeringsvertegenwoordigers.

Timmermans voegde er aan toe dat bouwen op E1 ook de bilaterale relaties tussen Nederland en Israël negatief zal beïnvloeden. E1 is het zeer omstreden gebied bij Jeruzalem, waar Israël vorig najaar aankondigde te willen gaan bouwen. Israël kreeg wereldwijde kritiek op de bouwplannen, die nog niet zijn uitgevoerd.

Verdere bouw op die plek zou de Westelijke Jordaanoever uiteindelijk compleet kunnen afsnijden van Oost-Jeruzalem. Dat zou in Palestijnse ogen de hoofdstad van Palestina moeten worden. De Palestijnse topdiplomaat Saeb Erekat noemde het bouwplan in december het definitieve einde van het vredesproces.

Aldus het wat gekleurde bericht dat op diverse sites stond. Erekat beweert wel meer en het einde van het vredesproces is ook al vaak aangekondigd. Dat E-1 (waarvoor al jaren plannen bestaan) de Westbank volledig afsnijdt van Jeruzalem is niet juist; er zou een corridor komen voor Palestijns verkeer.

En terwijl de Volkskrant boven dit bericht als kop zette (op de website): 'Nederland achter sancties als Israel nederzetting bouwt', verscheen nog dezelfde nacht een ander ANP bericht dat meldde dat Nederland EU sancties zal vetoën. Ook dit bericht verscheen op diverse sites waaronder de Volkskrant:

Minister Frans Timmermans van Buitenlandse Zaken zal zijn veto uitspreken over mogelijke EU-sancties tegen Israël mocht dat land nederzettingen gaan bouwen op de omstreden locatie E1 ten oosten van Jeruzalem. Dat liet de bewindsman woensdag desgevraagd weten. (…)

Timmermans vindt het van groot belang dat de Amerikaanse minister John Kerry van Buitenlandse Zaken een kans krijgt om Palestijnen en Israëli's weer om de tafel te krijgen. 'Het initiatief van president Obama en minister Kerry is niet alleen de beste, maar ook de enige optie om het vredesproces weer op gang te krijgen', aldus de minister.

Daaronder dezelfde gekleurde informatie over E-1 en Erekats opmerking.

Het is nobel dat Timmermans Kerry's vredespogingen niet in gevaar wil brengen, maar waarom zei hij een dag eerder nog wat anders? Heeft hij die nacht een belletje van Rutte gekregen, of brachten zijn Israelische gesprekspartners hem op andere gedachten? En waarom melden de media niet even dat hij blijkbaar van gedachten is veranderd? Het is daarbij jammer dat hij niet om meer principiële redenen tegen eenzijdige sancties tegen Israel is, ondanks het feit dat juist president Abbas al jaren weigert om met Netanyahu om de tafel te gaan zitten en hier allerlei voorwaarden aan stelt. Opvallend is ook, of eigenlijk valt dat helaas niet op, dat de nederzettingen en dan concreet een specifiek bouwplan als het enige obstakel worden genoemd, en Timmermans blijft er bij dat wanneer Israel de bouwplannen doorzet, dat de verhoudingen tussen Israel en Nederland zal verstoren.

Als we het gaan hebben over obstakels en als obstakels leiden tot slechtere verhoudingen, dan weet ik nog wel een paar dingen te verzinnen, zoals voornoemde opruiing en verering van zelfmoordterroristen als helden, de rol van de UNRWA en diverse vluchtelingenorganisaties en hoe ook de 'gematigde' PA vasthoudt aan het zogenaamde recht op terugkeer van miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen, corruptie binnen de PA, de behandeling van journalisten en minderheden, gebrek aan democratie binnen de PA en binnen Fatah en de PLO, etc. etc. Waarom staart de EU, maar ook Timmermans en de media, zich zo blind op een enkel facet van het conflict?

Kerry zal alleen dan slagen wanneer hij uit dit 'paradigma' stapt en bereid is onbevangen alle obstakels en hun oorzaken te onderzoeken. Daarbij moeten ook heikele punten als de instandhouding van het Palestijnse vluchtelingenprobleem en de aparte behandeling (en definitie) van Palestijnse vluchtelingen ten opzichte van alle andere vluchtelingen aan de orde komen. En als hij daarbij felle kritiek op de PA/PLO/Fatah niet schuwt. Als 'Palestina' mee wil doen als semi-onafhankelijke staat, en op het internationale toneel steeds meer gelijkelijk wordt behandeld als Israel, dan horen daar ook evenredige verantwoordelijkheden bij.

Ratna Pelle

 

Extremistische kolonisten zetten kinderen in bij geweld tegen Palestijnen

 
Er is doorgaans weinig aandacht voor. De gangbare Israel kritische media en bronnen hebben het nooit over hoe Israel tegen Joods terrorisme optreedt, want in hun ogen treedt Israel nauwelijks op. En pro-Israel bronnen hebben het niet graag over Joods terrorisme want dat bestaat in hun ogen niet of verdient in elk geval geen aandacht naast alle negativiteit die er al is rondom Israel. Het is echter een te wijdverbreid verschijnsel om te negeren, en het pro-Israelische The Times of Israel wijdde er onlangs een artikel aan, en dat vind ik toch wel redelijk schokkend. Niet alleen vanwege de schaal waarop vandalisme en bedreigingen vanuit extreemrechtse hoek voorkomen, maar ook hoe slim de vaak nog jonge kinderen de nogal tolerante wetgeving wat dit betreft weet te misbruiken.

Alon described many of the perpetrators of price tag attacks as "quite clever" and said they were very knowledgeable regarding the legal limitations placed on Israeli authorities in terms of questioning minors and of the modus operandi of the security services. "They are very aware of our intelligence abilities. They do not use cellphones. Do not talk. Two people can launch together a terror activity and the day after they won't talk about it anymore. So it is quite hard to get the evidence."

There also has been within the Shin Bet, an organization focused primarily on combating Palestinian terror, a longstanding aversion to tackling Jewish crime and terror. "For many officers in the Shin Bet, being sent to the Jewish brigade is like going into exile," a Shin Bet source told Channel 2′s Uvda program in April.

Dit gaat ook heel ver: 

The author of a pamphlet called Know Your Rights, which instructs suspects on how to behave during a Shin Bet interrogation, Federman also realized that the kryptonite of a covert organization is the light of day. He has instructed his followers to record every conversation with a Shin Bet official and to make the recordings public, the TV program reported. He can point to the houses of informants and he has organized protests outside the homes of Jewish brigade commanders.

Waarom is Federman niet allang opgepakt? Er zijn dus mensen van de veiligheidsdienst bedreigd en overgeplaatst vanwege zijn acties. Het lijkt erop dat Israel harder actie moet ondernemen tegen minderjarige Joodse terroristen, ook al loopt men dan het risico van kindermishandeling te worden beschuldigd.

RP
------------
 
Outwitted by a bunch of 12-year-olds
Why the army and the Shin Bet are proving humiliatingly incapable of putting a stop to the plague of 'price tag' Jewish extremist attacks on Muslim, Christian and Jewish targets
 
June 19, 2013, 6:50 pm
 

Several hours after a "price tag" hate crime was committed on Tuesday, this time in the dovish Arab village of Abu Ghosh, the army officer in charge of the IDF's Central Command described the majority of these types of offenses as terror activities, and said that defense forces were easily able to pinpoint the perpetrators of most attacks but incapable of amassing the sort of evidence necessary to take them to trial.

"Those people [about whom] we have intelligence that they are involved in terror activities, like burning mosques, they do create dangers to stability on the ground, but unfortunately we do not have enough proof to put them behind bars in court," said Maj. Gen. Nitzan Alon at a lecture at the Jerusalem Center for Public Affairs.

Instead, Alon said, despite "a lot of criticism from the people from the settlements," he has issued dozens of administrative orders banning individuals from the West Bank, a measure that he contended had cut the number of mosque burnings from nearly a dozen in 2011 to two or three during the past year, but perhaps has also led to a spate of attacks on other targets in and around Jerusalem and in the villages of the Jordan Valley and the Galilee.

The term "price tag" attack came into existence in the summer of 2008 after settlers who had been evacuated from the outpost of Adei Ad in the Nablus region retaliated against villagers from the village of Burin, cutting telephone wires and vandalizing cars.

Since 2011, there have been upwards of 100 such attacks. Targets have included Palestinian villages, primarily in the northern West Bank; the IDF's Ephraim Brigade headquarters, where vehicles were vandalized and the brigade commander, Col. Ran Cahana, was struck by a rock in December 2011; churches and mosques, including the Latrun Monastery in central Israel, where in September 2012 vandals torched the wooden door to the sanctuary and scrawled the words "Jesus is a monkey" above the entrance; and several attacks aimed at left-leaning Jews, including members of Women of the Wall and Peace Now.

The Jerusalem apartment of Hagit Ofran, the director of Peace Now's settlement watch, has been vandalized three times and the graffiti left in the stairwell and on her car has explicitly threatened her with death.

Over the past month and a half attackers have torched cars and scrawled racist graffiti in the Israeli cities of Afula, Safed, Jerusalem, Um al-Qutuf (in Wadi Ara), the Church of the Dormition in Jerusalem, Jaffa, Sheikh Jarrah, and now the village of Abu-Ghosh.

The quantity of the attacks and the increased range of the attackers led the security cabinet on Sunday to label the perpetrators as belonging to an unlawful organization, a classification that enables the security forces to use additional measures to apprehend the suspects. However, the government stopped short of formally labeling the attacks as acts of terrorism.

Prime Minister Benjamin Netanyahu on Tuesday said the Abu Ghosh attack "goes against Judaism's precepts and against the values of our people and our state."

He promised to act "with full force" against the perpetrators of the crimes and hailed the new classification as the tool necessary to address the problem.

Maj. Gen. Alon was less hopeful. He said of the cabinet decision that he was "not sure that it's very important," and explained why the mighty defense establishment, which has produced no major indictments, has been stymied by what are believed to be ragtag groups of teenage youths behind the attacks, some still shy of their bar mitzvahs.

"I will give you an example," he said in response to a question from The Times of Israel, "of not 'price tag' but what I see as a clear terror attack." Alon described the August 2012 incident in which several youths hurled Molotov cocktails at an easily recognizable Palestinian taxi, injuring six members of the same family from the village of Nahalin.

"We knew after a short inquiry who these guys are," Alon said of the three alleged perpetrators, residents of the settlement of Bat Ayin, aged 12-and-a-half and 12. "We arrest them. They were getting [questioned in a] Shin Bet and police inquiry. They shut up at the inquiry."

He described the suspects as "very well prepared for such an inquiry," and said they refused to cooperate.

"We tried to put pressure on their parents. Or the community. We tried to handle the issue by [using] people from the community of Gush Etzion, which are very normative people, to put pressure on Bat Ayin. And it helps, actually."

Nonetheless, he admitted, "there was not enough evidence to put them on trial."

Alon described many of the perpetrators of price tag attacks as "quite clever" and said they were very knowledgeable regarding the legal limitations placed on Israeli authorities in terms of questioning minors and of the modus operandi of the security services. "They are very aware of our intelligence abilities. They do not use cellphones. Do not talk. Two people can launch together a terror activity and the day after they won't talk about it anymore. So it is quite hard to get the evidence."

There also has been within the Shin Bet, an organization focused primarily on combating Palestinian terror, a longstanding aversion to tackling Jewish crime and terror. "For many officers in the Shin Bet, being sent to the Jewish brigade is like going into exile," a Shin Bet source told Channel 2′s Uvda program in May.

A former commander of the Shin Bet, Carmi Gillon, who headed the agency at the time of the Rabin assassination, said it was "more comfortable" pursuing Arab terrorists and noted, of Israeli prime ministers in general, that, "they don't want to know what you're doing in that [Jewish terror] domain."

In fact, Gillon admitted that the Jewish brigade's work is often so overlooked at the Shin Bet itself that the first time he, as commander of the Shin Bet, heard the codename Champagne, the Shin Bet's moniker for Avishai Raviv — the agent who had been in contact with Yigal Amir before he assassinated prime minister Yitzhak Rabin in 1995 — "was from the mouth of Channel 2 commentator Amnon Abromovitz" shortly after the murder.

The Shin Bet refused a request from The Times of Israel to elaborate on the difficulties it faces in bringing Jewish vandals, arsonists and terrorists to trial.

A former commander of the interrogations division at the organization, however, shed some light on the matter. "Talk to me when you want to talk about Arabs," he told me, effectively illustrating the widespread reluctance.

Additionally, the Uvda program shined a light on the activities of one man, Noam Federman, a resident of the settlement of Kiryat Arba, who has allegedly devoted efforts to aiding the perpetrators of the so-called price tag attacks.

The author of a pamphlet called Know Your Rights, which instructs suspects on how to behave during a Shin Bet interrogation, Federman also realized that the kryptonite of a covert organization is the light of day. He has instructed his followers to record every conversation with a Shin Bet official and to make the recordings public, the TV program reported. He can point to the houses of informants and he has organized protests outside the homes of Jewish brigade commanders.

D, a former Jewish Brigade brigade commander and himself a resident of one of the West Bank settlements, came under such pressure several years ago that then-Shin Bet commander Avi Dichter spent a Shabbat at the officer's house and spoke with the community. Weeks later, however, the man, whose identity is classified by law, was attacked outside his home, and his pregnant wife lightly injured. Dichter eventually transferred him to a different position.

"We did it to D and we did it to A [D's successor as commander of the Jewish Brigade]," Federman said in the Uvda report. "Those who pursue us, will be pursued by us."

 

vrijdag 7 juni 2013

Hella Hartman als Joodse koloniste in Ariel (IPI)

 
Het-Gesprek_Hella-Hartman
 
 

Hella Hartman in NCRV's Het Gesprek: "We helpen de Arabieren omhoog"

- Door Tjalling. -

Bijna 30 jaar geleden ging de Nederlandse kunstenares Hella Hartman vol idealen naar Israël. Intussen woont ze in Ariel. Frénk van der Linden, specialist in het interviewen, ging aan de vooravond van het bezoek van minister Timmermans aan het Midden Oosten bij Hella op bezoek en had een gesprek met haar, dat op 28 mei in het reportage- en opinieprogramma 'Altijd Wat' van de NCRV werd uitgezonden.

Tijdens dit gesprek werd er openhartig met elkaar van gedachten gewisseld. Toch was men het over en weer bijna nooit met elkaar eens. De achtergronden lagen daarvoor te ver uit elkaar, wat duidelijk bleek uit de vooringenomen manier van vragen. Het standpunt van de interviewer was, dat Ariel bezet gebied is waar niet gebouwd mag worden, en hij wilde weten wat een kunstenares ertoe had gebracht zich in zulk een omstreden plaats te vestigen.

Frénk van der Linden introduceerde de reportage met letterlijk te zeggen: "Jeruzalem, Israël". Opvallend vond ik dat daar niets aan werd toegevoegd. Hierdoor werd mijn motivatie om verder te blijven kijken geprikkeld, want hieruit bleek geen afwijzende houding ten opzichte van Israël. Nog tijdens de introductie vroeg Frénk zich af of het komende bezoek van Frans Timmermans wel nut had na wat zich in de afgelopen decennia allemaal had afgespeeld. Om te weten te komen hoe het daar nu precies zat, zou Timmermans maar het beste een gesprek kunnen voeren met Hella Hartman in Ariel. Daaraan voegde Frénk de opmerking toe, dat Hella zelf ook het probleem belichaamt van wat zich hier afspeelt, en vroeg hij zich af of Hella nu zelf bezetter is geworden. Vanuit die invalshoek werd het gesprek tussen Frénk en Hella dan ook gevoerd.

Het bleek een interview tussen een kritische journalist en een bevlogen bewoonster van Ariel, die ooit linkse politieke idealen had en een scherpe tong. Op verzoek van Frénk had Hella het briefje bij zich wat haar vader onderweg naar het Oosten uit de trein had gegooid. Haar vader is helaas niet teruggekomen. Frénk wilde weten of Hella's voornemen zich in Israël te vestigen gerelateerd was aan haar familiegeschiedenis. Hella bevestigde dat en voegde daaraan toe dat zij als Joodse mensen allen het gevoel hadden dat Israël de enige plek op de wereld was waar alle Joden, die wilden komen, niet alleen welkom, maar ook veilig waren en eindelijk na 3000 jaren dáár zouden blijven. Vanaf dat moment in het gesprek kwamen er twee werelden tegenover elkaar te staan: de vanuit een veilige afstand gevormde redelijk klinkende mening van Frénk tegenover die van Hella, die vanuit een harde realiteit gevormd is. Vanuit de ervaring dat de toenmalige bezetter (Nazi-Duitsland Tj.) het Joodse volk wilde uitroeien kon Hella zichzelf niet als bezetter zien omdat de Joden de Arabieren beslist niet willen uitroeien. Integendeel, Joden willen volgens haar de Arabieren juist omhoog helpen door met hen samen te werken.

Het is niet de bedoeling om het hele vraaggesprek in detail weer te geven, maar één saillant detail wil ik toch nog noemen. Bijna aan het eind van de reportage zegt Hella "Niet alleen door te bouwen, je moet je niet zo op één ding…". Ze werd onderbroken maar het was overduidelijk dat Hella vond dat Frénk de focus teveel op het bouwen in omstreden gebied legde.

Frénk stelde zijn vragen weliswaar vanuit een gematigde maar toch ook iets vooringenomen visie, namelijk dat het bouwen in omstreden gebied de Palestijnen woedend maakt, waardoor het probleem alleen maar erger wordt. Hij ging daarbij wel met belangstelling in op wat Hella antwoordde. Heel belangrijk in dit gesprek was het verschil in opvatting en benadering van het begrip veiligheid. Voor Hella heeft dat een heel andere betekenis dan Frénk. Die kloof valt ook bijna niet te overbruggen, maar het verschil had wel iets beter toegelicht kunnen worden. Joden werden tijdens de Tweede Wereldoorlog uitgeroeid en de omgeving van Israël staat nog steeds heel vijandig tegenover de Joodse staat. Het is niet meer dan logisch dat veiligheid hen voor alles gaat. Heel veel niet-Joodse mensen kunnen zich dit niet goed indenken omdat zijzelf nooit zijn bedreigd met vernietiging. Zij relativeren de noodzaak van veiligheid te gemakkelijk op een manier die Joden zich niet kunnen veroorloven. Bovendien mag bij het gebruiken van de term bezetter nooit voorbijgegaan worden aan wat onder verantwoordelijkheid van de Nazi's is gebeurd.

Aan de andere kant, Hella begrijpt op haar beurt de zorgen die Frénk zich om haar en haar woonplaats maakt ook beslist niet. Ze wuift die te gemakkelijk weg of ontkent alles wat Frénk suggereert om te komen tot een oplossing voor de toekomst. Zij ziet die oplossing overigens wel, namelijk door heel veel geduld te hebben en alles op een heel zacht pitje te zetten komt het volgens haar op den duur wel goed. De vraag die hierbij rijst is dan wel wat Hella hiermee precies bedoelt. Stapje voor stapje verder bouwen en nieuwe nederzettingen stichten? Daarmee zou er misschien meer veiligheid voor Israël komen, maar het Palestijnse probleem wordt daarmee zeker niet opgelost. En uiteindelijk kan dat ook weer ten koste gaan van Israëls veiligheid.

Het was waarschijnlijk niet de bedoeling van het gesprek om te komen tot een oplossing, wel een openhartig luisteren naar elkaar. Dat is er ook van gekomen, waardoor het gesprek tot z'n recht kwam. Wel miste ik bij dit alles een soort van begeleidend of oriënterend 'commentaar'. Het Midden-Oosten conflict is heel gecompliceerd en zeker niet makkelijk op te lossen. Daarom was het beter geweest om in zo'n commentaar aan te geven dat werkelijke oplossingen alleen dan mogelijk zijn wanneer de Arabieren duidelijk verklaren dat zij het bestaan van een Joodse staat accepteren en afzien van hun onmogelijke voorwaarde dat alle Palestijnse vluchtelingen terug zouden moeten keren naar Israël.

Als de Arabische landen, inclusief het beoogde Palestina, werkelijk met die voorwaarden akkoord zullen gaan, dan kan een constructieve vredesoplossing mogelijk zijn die tegelijk ook de mogelijkheid tot samenwerking met zich mee kan brengen. Israël zou dan moeten afzien van verdere bouwplannen op de Westbank, en delen van de Westbank die om veiligheidsreden niet kunnen worden afgestaan, uitruilen tegen andere gebieden die nu nog Israël zijn. Bovendien had ook genoemd moeten worden dat Ariel, zoals is vastgesteld in de Oslo-akkoorden, in de C- gebieden ligt en daarom onder Israëlische militaire en civiele verantwoordelijkheid valt. Ook is in die akkoorden vastgelegd dat de toekomst van Ariel afhankelijk is van de toekomstige bilaterale verdragen tussen de Palestijnse Autoriteit en Israël. In het gesprek zei Frénk namelijk tegen Hella ella dat in geval van een twee statenoplossing de Joodse inwoners dan Ariel zouden moeten verlaten. Die opmerking was dus te voorbarig, al is de ligging van Ariel zo diep in de Westbank zeker problematisch.


Bronnen

 

donderdag 6 juni 2013

Qanta Ahmed, een onwaarschijnlijke verdediger van Israël

 
Qanta Ahmed. "Ik heb empathie voor beide zijden - maar ik denk dat Israël onfair wordt afgebeeld." Foto door Tomer Applebaum
 

De vele gezichten van Dr Qanta Ahmed, een onwaarschijnlijke verdediger van Israël

Ahmed, een slaapstoornisspecialist, wordt er vaak van beschuldigd een 'zionist in een moslim gedaante' te zijn. En haar critici kregen meer munitie deze week toen ze aankwam in Israël voor haar allereerste bezoek.

Vertaald uit Ha'aretz

Geschreven door Judy Maltz, 31 mei 2013

Dr. Qanta Ahmed tart de meeste bekende stereotypen. Ze is een fervent verdediger van Israël, maar ook een zeer toegewijde moslima. Ze heeft een boek geschreven over sekse-discriminatie in Saoedi-Arabië, maar maakt er een punt van haar eigen armen en benen te bedekken (zij het met modieuze nauwsluitende jeans en een stijlvolle witte blazer, met tenen en nagels gelakt in bijpassende kleur), met inachtneming van de islamitische religieuze wet.

Ze leidt ook een nogal onconventionele levensstijl voor een religieuze moslima, gezien het feit dat ze op de leeftijd van 44 jaar nooit getrouwd is geweest, en ze besteedt een groot deel van haar tijd aan het reizen over de hele wereld. Ze is bekend om haar luidruchtige aanvallen op de politieke islam, maar is nog steeds een welkome gast – voorlopig althans – in landen als Saoedi-Arabië, Pakistan en de Verenigde Arabische Emiraten.

Ze is de dochter van onteigende Pakistaanse moslims, maar heeft de neiging om zich meer te identificeren met onteigende Joden dan met onteigende Palestijnen. Ze geeft toe dat ze zeer geïmponeerd is na elke ontmoeting met Israëli's, maar ze neemt geen blad voor de mond als het gaat over de gevaren van de bezetting. En ze is niet minder woedend om Amerikaanse drone aanvallen op onschuldige burgers in Pakistan dan is ze vanwege radicale islamitische aanslagen op Amerikaanse doelen op 9/11 – en, overigens, ze heeft slachtoffers aan beide kanten behandeld.

Ahmed is hier op haar eerste bezoek aan Israël en is behoorlijk verbaasd over wat ze tot nu toe gezien heeft. Het is een bezoek dat al een paar jaar gepland was, zo vertelt ze in een interview met Ha'aretz, in het huis van enkele van haar goede vrienden in Israël, tijdens een kort intermezzo in haar zeer drukke verblijf van twee weken.

"Ik had ernstige zorgen, want ik reis veel in de islamitische wereld, dus ik wilde ervoor zorgen dat ik alle juiste documenten bij me had toen ik kwam, maar ik was niet van plan om mijn reis hier geheim te houden," zegt de Brits-geboren arts gespecialiseerd in slaapstoornissen. Momenteel woont ze in Manhattan, waar, naast het runnen van een eigen praktijk, ze associate professor in de geneeskunde is aan de State University van New York (Stony Brook). "Ik ben niet bezorgd over mijn veiligheid omdat ik in Israël ben, maar ik ben bezorgd over mijn veiligheid omdat er mensen zijn in deze betwiste gebieden – laten we ze zo noemen – over wie ik openlijk kritisch ben geweest".

Ondanks haar persoonlijke wortels en uitgebreide reizen in de islamitische wereld, vertelt Qanta Ahmed dat ze pas in de afgelopen jaren geïnteresseerd raakte in Israël, als gevolg van een vriendschap die ontstond met een in Zuid Afrika geboren Joods-Amerikaanse filantroop wiens zuster in Ra'anana leeft. Direct ontstond er een "klik". "Uit de mond van een Israëli te horen over Israël is de beste manier om over het land te leren", zegt ze.

Die filantroop is Leslie Sachs, de oprichter en financier van Women's Voices Now, een organisatie die streeft naar het verbeteren van de status van vrouwen in de islamitische wereld door middel van een jaarlijks filmfestival (Ahmed is lid van het bestuur). Zijn zus is Caron Bielski, voorzitster van Beit Issie Shapiro, een belangrijke Israëlische liefdadigheidsinstelling grotendeels geleid door Anglo-Saksen, ten bate van gehandicapten. Caron is ook de vrouw van de voormalige voorzitter van de Jewish Agency en ex-Kadima MK [Knesset lid] Ze'ev Bielski, die onlangs zijn plan hervatte om zich beschikbaar te stellen als burgemeester van Ra'anana, een functie die hij van 1989-2005 heeft vervuld.

"Ik ontmoette Caron door Leslie, en ik raakte helemaal betoverd," vertelt Ahmed. "Ze is nu een van mijn beste vrienden". Omdat ze vaak er van wordt beschuldigd een "zionist in islamitische vermomming" te zijn, wil Qanta Ahmed haar critici laten weten dat, hoewel ze verblijft in het huis van deze Israëli's met zeer goede connecties, haar reis volledig werd betaald uit haar eigen zak en niet door een organisatie of stichting geïnteresseerd om haar te gebruiken voor publieke diplomatie. Noch accepteert ze geld voor haar spreekbeurten geboekt tijdens haar verblijf in het land (inclusief spreekbeurten in Beit Issie Shapiro, de Menachem Begin Heritage Center, Bar-Ilan Universiteit en het Interdisciplinair Centrum, Herzliya).

Deze reis, Ahmed is zich er goed van bewust, kan haar uiteindelijk met meer dan alleen de financiële kosten belasten, maar ze is hiertoe bereid: "Rondreizen in de islamitische wereld kan nu zeker een probleem worden, maar ook voor deze reis, als je niet openlijk Israël veroordeelde of een neutrale mening gaf van Israël, dan werd je beschouwd als pro-Israël en dat veroorzaakte veel problemen", zegt ze. "Dus wie weet? Dingen kunnen heel ongemakkelijk voor mij worden na deze reis, maar ik denk niet dat dat een reden is om niet te komen".

Vooral, voegt ze eraan toe, als niet hier komen kan worden geïnterpreteerd als meedoen aan de boycot tegen Israël, waarvoor zij bijzonder harde woorden heeft: "Eén ding waaraan ik niet bereid om aan mee te doen, is het massa denken – dat omdat Israël een bezetter is en dat omdat de Israëli's niet worden erkend door de helft van de islamitische landen, ik me niet met hen zal inlaten. Ik speel dat spel niet. Ik voel empathie voor beide partijen – maar ik vind dat er een oneerlijk beeld wordt gegeven, een klakkeloze laster van Israël in bijna elke discussie".

Ahmed vervolgt: "Ik heb Joods-Amerikaanse vrienden. De man is Joods van geboorte en zijn vrouw heeft zich bekeerd. Ze weigeren naar Israël te komen, omdat ze niet gelukkig zijn met de situatie. Weet je wat? Ik moest naar Mekka, en ik hou niet van wat er daar gebeurt, maar ik ga er heen. Als je dingen vooruit wil helpen, moet je komen en met elkaar omgaan".

Familie-ervaringen

Ahmed, die al 20 jaar als arts werkt, groeide op in Groot-Brittannië, waar ze afstudeerde aan de Universiteit van Nottingham en tegenwoordig een ere-professoraat aan de School of Public Health aan de Glasgow Caledonian University vervult. In de afgelopen jaren is zij ook begonnen te schrijven, en publiceert regelmatig bijdragen aan de Huffington Post en USA Today over onderwerpen betreffende de Midden-Oosten politiek als ook de volksgezondheid. Na een jaar les geven in de geneeskunde in Saoedi-Arabië, schreef ze haar eerste boek, "In the Land of Invisible Women: A female doctor's journey in the Saudi Kingdom" (Sourcebooks, 2008).

Haar visie op het Israëlisch-Palestijns conflict, zegt ze, is sterk beïnvloed door ervaringen van haar eigen familie.

"Toen India en Pakistan opeens werden gedeeld door partitie [in 1947], werden mijn ouders – die waren kleine kinderen toen – meteen verplaatst omdat ze zich in hindoe-grondgebied bevonden", herinnert Ahmed. "Toen ik in Saoedi-Arabië woonde of reisde naar andere landen in deze regio, was een van de meest hartstochtelijke dingen die ik hoorde dat, als gevolg van Israël, de Palestijnen waren verdreven uit hun huizen en van hun grond".

"Ik weet niet genoeg details over het Israëlisch-Palestijnse conflict of met enige vorm van gezag, maar ik weet wel hoe het was voor mijn ouders om te vertrekken met hun ouders omdat er nieuwe grenzen waren gekomen, en ik heb gezien hoe zij hun leven weer hebben opgebouwd na het migreren. Ik zie ook hoe mensen naar Israël kwamen, sommigen na amper de Holocaust te hebben overleefd, naar een land waar ze niet gewend waren aan het klimaat en waar ze geen familie hadden, en toch zijn ze op de een of andere manier er in geslaagd om deze bijzondere, gecompliceerde natie op te bouwen. Sommige mensen zullen denken dat het een oneerlijke vergelijking is, maar zowel Israël als Pakistan werden gecreëerd om een minderheid te beschermen waarvan de wereldmachten geloofden dat ze werden vervolgd".

Rechtvaardigt dit de Israëlische bezetting? Nee, antwoordt Ahmed, die de bezetting beschrijft als "verschrikkelijke last" zowel voor de Palestijnen en als voor Israël. "Degenen die bezet zijn, zijn niet vrij en niet autonoom, maar de bezetting is ook een last voor Israël om dezelfde redenen als het was voor de VS in Irak – het gaat om enorme kosten, een enorme prijs en enorme risico's".

Toch, geeft Ahmed toe, is ze niet zeker wat het alternatief is: "Ik ben goed bekend met jihadistische ideologie en zelfmoordaanslagen in Pakistan, dus ik weet niet wat je kunt doen afgezien van het bouwen van een muur om het Israëlische grondgebied te beschermen. Hoe kan je afzien van controle als er een virulente jihadistische ideologie bestaat en vele moslim-leiders buiten de regio zeggen dat niet alleen Israël niet erkend kan worden, maar het helemaal niet eens mag bestaan?"

Haar professionele medische werk, zegt ze, heeft ook geholpen bij het vormgeven van haar politieke denkrichting. In de afgelopen jaren, in haar slaapstoorniskliniek, begon ze politieagenten, brandweerlieden en andere personen te behandelen die eerste en tweede responders waren toen de Twin Towers instortten in New York op 11 september 2001. "Het maakte dat ik me nog meer wilde inzetten om een onderscheid te maken tussen de gewelddadige politieke islamistische ideologie en de geweldloze politieke islam enerzijds en anderzijds wat ik zie als mijn geloof, want ik zie het lijden veroorzaakt door deze afwijkende ideologie", legt ze uit.

Ahmed heeft niet alleen kritiek op de radicale islam, maar bekritiseert ook fel haar geadopteerde vaderland vanwege de drone aanvallen op de tribale gebieden van Pakistan. "Ik heb grote gebieden gezien met patiënten die lijden aan PTSS als gevolg van deze aanvallen," vertelt ze, "maar verlaat ik de VS, omdat ze deze barbaarse techniek ongestraft gebruiken? Nee, ik blijf en probeer de mensen te informeren. En trouwens, dat is ook hoe ik me voel over Israël".

Als er één ding is dat bovenal indruk op haar maakte in Israël, zegt Ahmed, is het de mate van religieuze vrijheid en pluralisme genoten in het land. "Eén ding waarover je je niet kan beklagen hier, is het recht je godsdienst te belijden zoals het je goed dunkt," merkt ze op.

Als haar gezegd wordt dat veel Israëli's die uitspraak bijna lachwekkend zouden vinden, gezien de recente strijd over de rechten van vrouwen om op hun manier te bidden bij de Klaagmuur, antwoordt ze: "Ik heb deze argumenten gehoord in de liberale synagogen in Long Island, en ik raakte erg geïntrigeerd. Maar het feit is dat vrouwen bij de muur kunnen bidden. In Saoedi-Arabië, in Mekka, zijn er nu plannen om in te perken waar vrouwen mogen bidden. Amerikaanse Reform Joden die klagen dat ze niet hier officieel worden erkend, nodig ik uit uit om delen van de wereld te bezoeken die ik heb gezien, waar godsdienstvrijheid volledig ontbreekt. Er is geen sprake van enige vergelijking. Het is absoluut niet te vergelijken".

 

woensdag 5 juni 2013

Waarom Abbas zijn nieuwe premier van de Palestijnse regering koos

 

De Palestijnse Autoriteit heeft een nieuwe premier, nadat president Abbas Fayyad de laan uitstuurde. Het is opvallend hoe weinig media aandacht het gedwongen vertrek van Fayyad, een lieveling van het Westen, kreeg. Fayyad bestreed de corruptie binnen de PA en daar waren Abbas en andere hooggeplaatste Fatah figuren niet bepaald blij mee, aldus Toameh.  

But in the end Abbas and Fatah got exactly what they wanted. Not only did they manage to get rid of Fayyad, but the man who has been chosen to replace him will be less problematic than Fayyad.

For Abbas and Fatah, Fayyad, a widely respected economist, posed a real problem and threat. As long as Fayyad was prime minister, it was almost impossible for Abbas and Fatah to lay their hands on hundreds of millions of dollars of international aid.

 

Abbas wordt in Nederlandse media zelden of eigenlijk nooit serieus bekritiseerd. Hij is altijd de welwillende maar machteloze president die voor de onmogelijke taak staat de Israelische bezetting te beëindigen en een soevereine Palestijnse staat op te richten. Over zijn eigen aandeel in het voortduren van het conflict en dus de bezetting, en de lijst van voorwaarden die hij steeds weer stelt voordat er uberhaupt gepraat kan worden, lezen we eigenlijk nooit in de reguliere media.

Yet more important than getting rid of Fayyad was finding an uncharismatic and inexperienced figure who would play the role of the loyal and dutiful servant of Abbas and Fatah leaders.

 

In een democratie zoeken regeringen juist competente leden en worden premiers doorgaans gekozen en hebben dan ook macht. Maar de PA is geen democratie, en Abbas, die in 2005 werd gekozen, lijkt niet van plan spoedig nieuwe verkiezingen uit te schrijven. Het Westen dringt daar ook niet echt op aan. In diverse Arabische staten benoemen de koningen of presidenten kleurloze ja-knikkers op belangrijke posten, zodat ze niks te vrezen hebben. Dat het voor een goed bestuur veel beter zou zijn om een competent iemand met ervaring op zo'n post te hebben zitten, is niet belangrijk. Niet het belang van het volk, maar dat van de machthebbers geeft immers de doorslag. 

 

RP

-----------

 

Palestinians: Why Abbas Chose This Prime Minister

http://www.gatestoneinstitute.org/3747/rami-hamdallah-appointment

by Khaled Abu Toameh
June 3, 2013 at 5:00 am

As long as Fayyad was prime minister, it was almost impossible for Abbas and Fatah to lay their hands on the hundreds of millions of dollars of international aid. Unlike Fayyad, Hamdallah will serve as the obedient and faithful servant of Abbas, as well as the Fatah and PLO leadership. On the political arena, the appointment will have no impact whatsoever.

The appointment of Palestinian academic Rami Hamdallah as Palestinian Authority Prime Minister is a big victory for Mahmoud Abbas and his Fatah faction.

Hamdallah, who had served as president of An-Najah University since 1998, has been chosen by Abbas to replace Prime Minister Salam Fayyad, who decided to quit in April following years of tensions and disagreements with the Palestinian Authority president and Fatah.

Abbas and Fatah want a weak prime minister who would never pose a threat to their hegemony over the Palestinian issue.

Until last week, many Palestinians were convinced that Abbas would be forced by the US Administration and the Europeans to keep Fayyad in office.

Western donors even threatened to suspend financial aid to the Palestinian Authority if Abbas insisted on removing Fayyad.

But in the end Abbas and Fatah got exactly what they wanted. Not only did they manage to get rid of Fayyad, but the man who has been chosen to replace him will be less problematic than Fayyad.

For Abbas and Fatah, Fayyad, a widely respected economist, posed a real problem and threat. As long as Fayyad was prime minister, it was almost impossible for Abbas and Fatah to lay their hands on hundreds of millions of dollars of international aid.

Fayyad was not only blocking Abbas and Fatah from seizing the funds; he was also beginning to pose a political challenge to them.

Abbas and Fatah leaders in the West Bank suspected that Fayyad had political ambitions, including running one day in a presidential election.

Yet more important than getting rid of Fayyad was finding an uncharismatic and inexperienced figure who would play the role of the loyal and dutiful servant of Abbas and Fatah leaders.

If getting rid of Fayyad was a victory, the appointment of Hamdallah, a "yes man" with no political experience, is even a bigger achievement.

Abbas wanted and finally got a prime minister who will play the same role as the prime ministers of Jordan and other undemocratic Arab countries.

Unlike Fayyad, Hamdallah will now serve as the obedient and faithful servant of Abbas, as well as the Fatah and PLO leadership.

This is exactly what they have wanted -- a powerless prime minister who would rubber-stamp their decisions and plans.

In this regard, Hamdallah will not be different from any official working in Abbas's office. In fact, some Palestinians reacted jokingly to the appointment by saying that a secretary in Abbas's office has more powers than the new prime minister.

On the political arena, the appointment of Hamdallah will have no impact whatsoever.

The PLO is the only party authorized to negotiate with Israel. PLO leaders, including Abbas, never allowed Fayyad to be part of the negotiations with Israel. Of course, they will never permit someone like Hamdallah, who has zero experience in the peace process, to be involved.

The appointment of Hamdallah does not mean anything for the peace process. Moreover, it will not bring about real changes, if any, in the Palestinian Authority's economic and security strategies.

The appointment of Hamdallah shows that Abbas continues to act as if the Palestinian Authority is his private fiefdom. PLO leaders said that Abbas failed to consult with them about the appointment of the new prime minister, the same way he keeps them in the dark about many things, including U.S. Secretary of State John Kerry's efforts to resume the peace process with Israel.

If anything, the appointment of Hamdallah serves to reinforce his status as an unelected dictator whose only goal is to remain in power for as long as possible.

 

dinsdag 4 juni 2013

Palestijnse Autoriteit hindert onafhankelijke verslaggeving

 
Niet alleen Palestijnse maar ook Westerse journalisten worden door de Palestijnse Autoriteit onder druk gezet om alleen over de bezetting te schrijven en geen kritische stukken over Abbas of de PA.
 
-------------

 

Palestijnse Autoriteit hindert onafhankelijke verslaggeving

Door: YOCHANAN VISSER EN YA'ACOV SIEPMAN

 

 

 Khaled Abu Toameh.

http://christenenvoorisrael.nl/2013/05/palestijnse-autoriteit-hindert-onafhankelijke-verslaggeving/   

De Palestijnse Autoriteit (PA) voert een intimidatiecampagne tegen journalisten en bloggers die de waarheid bekend durven maken. Hun nieuwste slachtoffer is de Palestijnse verslaggever van The Jerusalem Post, Khaled Abu Toameh.

Het Midden-Oosten wordt rustiger. Nee, zwaarden worden niet tot ploegscharen omgesmeed. Het is niet dat soort rust. In plaats daarvan wordt het geluid van de waarheid langzaam tot zwijgen gebracht. Het gebeurt niet alleen omdat de PA sterker wordt, maar ook omdat het westen zwakker wordt.

Dertig jaar geleden hield de jonge Arabische journalist Khaled Abu Toameh op met werken voor PLO-mediakanalen. Zij stonden verslaggeving van wat Abu Toameh als nieuws zag dat de mensen moesten weten, niet toe. Men zei hem dat hij door Arabisch leiderschap gedicteerde woorden uit hun verband moest nemen en die in verhalen moest verweven. Daarna werden dan die artikelen gepubliceerd onder een kop waar zijn naam bij stond.

Het waren niet zijn woorden, en het was niet het nieuws. Om die reden zocht hij naar kanalen bij westerse media die hem toestonden datgene te schrijven en daarover te spreken, wat de mensen moesten weten.

In die dertig jaar zijn de media in de PA niet opener geworden. Integendeel, het PA-leiderschap is vastberadener geworden op het gebied van mediacensuur. De westerse media – hetzij door fysieke of morele uitputting – laten de PA-mediacensuur voor wat het is, zodat de kernvrijheden van journalistiek worden aangevreten, zowel bij gesproken als geschreven woord.

Onder het Strafreglement van de PA kunnen verdachten van laster gearresteerd worden en tot zes maanden vastzitten voordat zij van misdaad beschuldigd worden. (Dit Strafreglement dateert nog uit de tijd toen Jordanië illegaal de gebieden bezette.)

Arrestaties
Esmat Abdul-Khalik, lector aan de Al Quds universiteit en alleenstaande moeder van twee kinderen, werd in maart gearresteerd. Zij werd in eenzame opsluiting gehouden en haar werd de mogelijkheid van bezoek geweigerd. Waarom? Omdat iemand anders op haar Facebookpagina PA-president Mahmoud Abbas had bekritiseerd door hem een verrader te noemen en te suggereren maar af te treden.

Abdul-Khalik is niet de enige Arabische persoon die pas geleden werd gearresteerd vanwege Facebookactiviteit. Op zijn minst drie anderen werden onlangs opgepakt omdat zij kritiek durfden te leveren op leden van de regering.

In september vorig jaar werd de directeur van Radio Bethlehem 2000, George Canawati, gearresteerd. Op zijn Facebookpagina had hij kritiek geuit aan het adres van de Bethlehemse wethouder voor gezondheidszorg. Vorige maand stelden de Palestijnse rechterlijke en uitvoerende macht vast dat Canawati voor laster berecht zal worden door de politierechtbank van Bethlehem. Deze misdaad kan tot twee jaar gevangenisstraf opleveren. De rechtszaak is pasgeleden verdaagd tot september 2013.

Kort geleden werden bij elkaar negen journalisten gearresteerd. Omdat zij op Facebook corruptie hebben onthuld of kritische opmerkingen over het PA-leiderschap hebben gemaakt. Veel anderen zijn opgeroepen voor ondervraging.

Wanneer op Facebook geplaatste stukken met kritiek op de regering niet aan censuur ontkomen, dan kun je er zeker van zijn dat niemand het risico wil lopen waarheidsgetrouwe mediaverslagen over het onderwerp in te dienen.

Druk op westerse journalisten
Maar net zo schrikaanjagend als de arrestatie van Palestijnse bloggers en journalisten om wat zij op Facebook zetten, is de gestage druk die leidt tot een afname van verslaggeving door westerse journalisten. Zij zijn, zoals je mag veronderstellen, niet zo kwetsbaar voor de onvoorspelbare strafselecties die bedoeld zijn om kritiek op het regerend regiem te onderdrukken.

Daar komt bij dat de gefluisterde discussies in Ramallah over de 'Facebookpolitie' niet op zichzelf staan: westerse journalisten krijgen instructies om hun verslaggeving op 'Israëls bezetting' te richten, en zich te onthouden van bemoeienis met vermeende corruptie door PA-ambtenaren. 'Niets anders dan het eerste is nieuwswaardig, en over niets anders zou gerapporteerd moeten worden.'

Verschillende westerse journalisten zijn gewaarschuwd voor samenwerking met Arabisch sprekende verslaggevers. Met name die verslaggevers die falen zich oppervlakkig met 'te allen tijde alleen bezetting' rapportage bezig te houden.

Op deze manier controleert de PA niet alleen de eigen media kanalen, maar ook de westerse. Al te veel verslaggevers hebben zich neergelegd bij de PA-regels. Zij doen dit liever dan opkomen voor persvrijheid en vrijheid van meninguiting, waardoor ze mogelijk de toegang tot PA-gebieden kwijtraken.

De journalisten die zich goed gedragen en hoofdzakelijk over de bezetting schrijven, worden als beloning toegelaten tot hogere regeringsambtenaren. Hogere PA-regeringsbeambten zeiden tegen de Arabische Israëlische journalist Abu Toameh: "Zelfs de Joden die voor Ha'aretz werken, gedragen zich. Om die reden worden ze beloond met interviews met PA-president Mahmoud Abbas."

Grootschalige intimidatie
Het zijn niet alleen individuele journalisten die geïntimideerd worden: hele nieuwssites op het internet die kritisch zijn richting de PA, zijn geblokkeerd. Uit een verslag van april bleek dat verschillende websites die corruptie binnen PA-gelederen aan de kaak hadden gesteld, geblokkeerd waren. Ook de site van Inlight Press, die naar buiten had gebracht dat de PA telefoongesprekken van tegenstanders van Mahmoud Abbas afgeluisterd had.

Meer nog, in mei begon het Palestinian Journalists Syndicate (Palestijnse belangenvereniging van en voor journalisten, PJS) feitelijk Palestijnse journalisten af te straffen. Waarom? Omdat zij Israëlische collega's ontmoetten tijdens een serie georganiseerde seminars in Europa, en met hen samenwerkten. Het doel van deze seminars was om vrijheid van meningsuiting te bevorderen en de samenwerking te intensiveren.

De PJS is aangesloten bij de PA en wordt door de Fatahpartij van Abbas overheerst. Het kantoor van de president in Ramallah krijgt rechtstreeks alle PJS-verslagen binnen.

Degenen die zich niet aan de eis van het Syndicate houden – dus de PA niet onverdeeld toegewijd zijn en Abbas de lof ontzeggen – worden bedreigd met uitzetting uit het Syndicate. Dit valt samen met een boycot door alle PA-kranten en andere Palestijnse mediakanalen.

Onevenredige kritiek
Er is duidelijk sprake van toenemende intimidatie en pesterij, zowel in aantal als in de breedte. Het is echter ironisch dat dit in dezelfde tijd gebeurt waarin de PA Israël bekritiseert over het heroverwegen van e-mailberichten van hen die Israël willen binnenkomen, om vast te stellen of de reizigers mogelijk een bedreiging voor de veiligheid zijn.

De alom gehoorde klacht over de Israëlische arrestatie en hechtenis van Arabische journalisten brengt zelden naar voren – hoewel onder hen gelegenheidsjournalisten kunnen zitten – dat de reden voor hun hechtenis met de veiligheid te maken heeft. Zij werden niet gearresteerd om de mening die zij uiten, en zeker niet vanwege kritiek op Israëlische regeringsambtenaren.

Per slot van rekening is het niet te vergelijken met het de mond snoeren van Arabische 'waarheidsvertellers', als zou het gaan om een slechte pers voor de Israëlische regering. Daarvoor kun je elke dag van de week een Ha'aretz kopen, of een abonnement nemen op de eindeloze stroom van persberichten die de vele nongouvernementele organisaties laten uitgaan. (Deze ngo's worden door Europese regeringen gefinancierd en staan alle overwegend vijandig tegenover de Joodse staat.)

Onmogelijk werken
Dus na dertig jaar komt Khaled Abu Toameh erachter dat het pad dat hij insloeg, weg van censuur, zichzelf aan het opheffen lijkt te zijn. In plaats van vastberaden doorlopen op het zo gewaardeerde pad van westerse vrijheden van een ongebonden pers en vrijheid van meningsuiting, ziet Abu Toameh dat pad onder zijn voeten wegrotten.

Voor deze zeldzame waarheidsgetrouwe journalist wordt het steeds moeilijker om te rapporteren over de corruptie en het gebrek aan persvrijheden in de PA.
Als gevolg daarvan wordt het rustiger in onze nieuwswereld. Maar het is er daar zeker niet beter op geworden.

Op zijn eigen Facebookpagina plaatste Abu Toameh de volgende stille hartenkreet:
"Een campagne van intimidatie, pesterij, druk, bedreigingen en boycots heeft het voor een Arabische journalist onmogelijk gemaakt in de gebieden onder PA-bestuur te werken."

Dit artikel verscheen eerder op The Algemeiner.