vrijdag 30 augustus 2013

Petitie tegen teruggave Joodse archieven aan Irak

 
De millennia-oude Joodse gemeenschap in Irak telde in 1948 nog zo'n 150.000 leden. Repressie, antisemitisme en een reeks bomaanslagen begin jaren '50 leidden tot vertrek of vlucht van het grootste deel hiervan; de rest ontvluchtte het land in de jaren '60 en '70, toen onder het regime van de Ba'ath partij de repressie verergerde. Er zijn nog hoogstens enkele tientallen over in Irak.
 
De bezittingen van de vertrekkende Joden werden geconfisceerd, en de archieven in de loop van de jaren '70 in beslag genomen door het bewind van Saddam Hussein. In 2003 werden de zwaar gehavende stukken voor restauratie naar de VS overgebracht, met de toezegging dat de Irakese regering ze terug zou krijgen. Daar het feitelijk om gestolen goed gaat kan deze echter moeilijk als rechtmatige eigenaar worden beschouwd.
 
Bovendien is niet te verwachten dat de archieven in Irak veilig en toegankelijk voor Joden van Irakese afkomst zullen zijn. De situatie in Irak is nog steeds instabiel, de middelen zeer beperkt, en de houding tegenover Israel vijandig. De geschiedenis van de Irakese Joden is in Israel, waar 90% zich heeft gevestigd, veel beter opgeborgen...
 
Wouter
_____________
 
 
Don't let the Jewish archive go back to Iraq!
 
"I call upon the US government NOT to return the Jewish archive to Iraq. To do so would compound the injustice done to the Jews of Iraq, whose property it was before they were robbed of it through a deliberate state policy of persecution and ethnic cleansing. The archive should be returned to its rightful owners and assured of proper care and conservation. We suggest it should go to Israel, where the greatest concentration of Jews of Iraqi descent are to be found. "
 
Don't let the Jewish archive go back to Iraq!
 
Why this is important
 
Ten years after the US military found a trove of Jewish books, records and religious artefacts in the flooded basement of Saddam's secret police headquarters in Baghdad, the US government is preparing to ship it back following restoration.

The archive contains holy books, including a rare Bible from 1568, Torah scrolls seized from synagogues, and personal and community documents and records.

Iraq's government, however, is insisting that the archive go back to Iraq: it points out that the US interim administration (CPA) signed a memorandum in 2003 promising its return.

The archive must not be returned.

Here's why:

*The archive does not belong to Iraq, but was stolen from private homes, schools and synagogues in the 1970s. It is the cultural property of the Iraqi-Jewish community.

*According to Jewish law, sacred objects such as Torah scrolls must be entrusted to a living Jewish community.

*The Jewish community in Iraq is virtually extinct. Jews of Iraqi origin and their descendants now live outside Iraq - in Israel and the West.

*When there were Jews in Iraq, the modern Iraqi state showed only contempt for them and their heritage. It did its utmost to persecute and destroy its ancient, pre-Islamic Jewish community. From 140,000, the community has dwindled to five people. To return the archive to Iraq will be to compound a crime: returning stolen property to those who stole it.

*Iraq itself does not have the resources to conserve and store the archive safely.

*Iraq's Jews and their descendants, 90 percent of whom are in Israel, will be debarred from access to original documents and history if the archive returns to Iraq.

*The memorandum drawn up between the US CPA interim government and Iraq in 2003 was signed on a flawed premise: that the archive is part of Iraq's national heritage.

It is not. Unless we challenge this erroneous idea, the return of the Jewish archive sets a precedent for all Arab countries who seized the property of 870,000 Jews to claim back as their national heritage any confiscated items that might have left the country. Indeed these states can claim as their own the property of all oppressed communities.

THE ARCHIVE BELONGS TO IRAQ'S JEWS - NOBODY ELSE

Posted August 17, 2013
 

Palestijnse Autoriteit moet niet Israeli's maar Palestijnen winnen voor compromissen

 

Om vrede een kans te geven, moet vooral het Palestijnse volk worden overtuigd van het nut en de noodzaak en de voordelen daarvan. Terwijl Palestijnse media, moskeeën en scholen vertellen dat het hele land eigenlijk Palestina is en terug veroverd zal en moet worden, onderhandelt president Abbas met de Israelische regering over vrede en een tweestatenoplossing. Abbas' populariteit is tanende, de PLO en Fatah steunen de nieuwe vredesbesprekingen niet, maar in plaats van hen van de noodzaak daarvan te overtuigen vertelt Abbas aan afgevaardigden van een van de meest linkse partijen in Israel, Meretz, over de noodzaak van vrede en een compromis. Bij Meretz is iedereen daar echter al lang van overtuigd en is men bereid daarvoor veel, misschien teveel, op te geven. Het zijn de laatste links-zionistische Israeli's die nog geloven dat als men zelf als sterkere partij de eerste stap zet, de andere kant vanzelf zal volgen. Meretz heeft sinds de tweede intifada fors aan kiezers verloren, en staat niet bepaald in het centrum van de macht.

 

Wanneer Abbas meer doet om zijn eigen bevolking te winnen voor een compromis en een tweestatenoplossing, zal hij in Israel ook geloofwaardiger over komen en meer mensen dan alleen het kleine Meretz van zijn goede bedoelingen weten te overtuigen. Dat heet ook wel: twee vliegen in een klap slaan. Het probleem is echter dat hij waarschijnlijk zelf niet genoeg overtuigd is hiervan om dit aan de eigen bevolking uit te leggen, en vooral ook bang zal zijn dat hem dit niet alleen populariteit maar wellicht ook zijn gezondheid zal kosten. Door met linkse Israeli's te praten kan hij perfect naar de buitenwereld laten zien dat hij vrede wil, terwijl de risico's beperkt blijven. 

 

RP

----------

 

The Palestinian Authority's "Israeli Affairs Committee"

http://www.gatestoneinstitute.org/3952/palestinian-israeli-affairs-committee

by Khaled Abu Toameh
August 28, 2013 at 5:00 am

What is really needed is a "Palestinian Affairs Committee" that would go to every mosque, school, university, village and refugee camp in the West Bank and Gaza to talk about peace and coexistence with Israel. To win the support of the Israeli public for peace, it should start by showing the Israelis that it is making every effort to convince Palestinians to support peace.

Instead of preparing Palestinians for peace with Israel, the Palestinian Authority leadership has decided to focus its efforts on winning the support of the Israeli public for a peaceful settlement based on the two-state solution.

In the context of its efforts to "convince" Israelis to accept the two-state solution, the Palestinian Authority recently established a special "Israeli Affairs Committee" with the goal of promoting the idea among the Israeli public.

The committee's main task, in fact, is to scare Israelis that failure to accept all Palestinian demands would plunge the region into another cycle of violence and bloodshed. The Palestinian Authority is hoping that to avoid another intifada, intimidated Israelis would put pressure on their government to comply with Palestinian demands.

Over the past few weeks, in a bid to "influence" public opinion in Israel, this committee organized a series ofmeetings between Palestinians and Israelis, Palestinian sources told the London-based Al-Hayat newspaper.

The Palestinian committee, formed by Mahmoud Abbas, includes top PLO and Fatah officials Yasser Abed Rabbo, Nabil Sha'ath, Jibril Rajoub, Hanan Ashrawi and Mohamed Madani.

"Why should any Israeli believe the Palestinian Authority when most Palestinians appear to be opposed to the resumption of the peace talks?" asks Khaled Abu Toameh. In this photo, U.S. Secretary of State Kerry, Israeli Justice Minister Livni, and Palestinian Chief Negotiator Erekat address reporters in Washington, D.C., on July 30, 2013. [State Department photo/ Public Domain]

Last week, the committee organized visits by Israeli parliamentarians to Ramallah, where they held talks with Abbas and other Palestinian officials to discuss prospects for peace in the Middle East.

One of the committee members explained, "Those we are meeting are the leaders of Israeli society and they will decide its fate. The Israeli public no longer knows what is happening here in the Palestinian territories."

It is always nice, of course, to see Israelis and Palestinians meeting and talking to each other.

But instead of devoting its efforts and energies to trying to persuade the Israeli public to support peace, it would be more helpful if the Palestinian leaders in the West Bank also tried to win the backing of their own people for the peace process.

Why should any Israeli believe the Palestinian Authority when most Palestinians appear to be opposed to the resumption of the peace talks?

Abbas does not even have the backing of the PLO and Fatah leaderships for his recent decision to return to the negotiating table with Israel, and returned to the peace talks with Israel against the advice of the PLO leadership.

Instead of inviting Israeli parliamentarians to Ramallah, Abbas might have tried to persuade the PLO and Fatah to support his efforts to achieve peace with Israel.

The Israeli parliamentarians who met with Abbas in his office last week already support the two-state solution and the peace process.

But most PLO and Fatah leaders remain opposed to the resumption of the peace talks.

As Abbas was meeting with the Israeli parliamentarians, thousands of Palestinians in the streets of Gaza City were demonstrating against the peace talks and two-state solution.

These are the people with whom Abbas needs to work to change their hearts and minds. These are the people who need to be told that peace with Israel will only do good for the Palestinians.

Why should any Israeli believe Abbas when his own supporters continue to wage a campaign to combat "normalization" with Israel?

While Abbas feels free to receive Knesset members in his Ramallah office, other Palestinians continue to receive threats for talking to, or doing business with, Israelis.

What is needed is a special "Palestinian Affairs Committee" that would work toward preparing Palestinians for peace with Israel.

The committee members should be asked to go to every mosque, school and university in the West Bank and Gaza Strip to talk about peace and coexistence with Israel.

The members also need to visit every village and refugee camp to talk to as many people as possible about the importance of peace.

They should also meet with representatives of all Palestinian factions to try to win their support for the peace process.

It would also be a good idea if such a committee would ask the Palestinian Authority to "lower the tone" and stop rhetorical attacks against Israel that drive Palestinians towards more extremism.

Inciting Palestinians against Israel through the media and mosques only serves the interests of Hamas and other radical Palestinians. Moreover, the anti-Israel rhetoric eventually undermines Abbas and anyone who conducts peace talks with Israel.

The Palestinian Authority has chosen to "educate" Israelis about the significance of peace while it has done almost nothing to persuade its own people to move towards moderation and pragmatism.

If the Palestinian Authority really wants to win the support of the Israeli public for peace, it should start by showing that it is making every effort to convince Palestinians to support the peace process.

 

donderdag 29 augustus 2013

Misleidende kaartenreeks Israël-Palestina (IPI)

 

In De Gelderlander, BN De Stem en de online versie van De Limburger verschenen op 14 augustus jongstleden twee pagina's over het Israëlisch-Palestijns conflict en het herstarten van de vredesbesprekingen. Deze gingen vergezeld van een kaartenreeks die bekend is uit de pro-Palestijnse actie-scène. Onderstaande reactie is naar De Gelderlander gestuurd maar helaas niet geplaatst.


Gelderlander14-8-2013_HoeIsraelgrenzenverlegde

Misleidende kaartjes Israël-Palestina

Ratna Pelle

Bij een verder alleszins redelijke beschouwing op 14 augustus over de nieuw opgestarte vredesbesprekingen tussen Israël en de Palestijnen, stonden ter illustratie vier kaartjes van het gebied. Hierop is te zien 'hoe Israël zijn grenzen verlegde' en steeds meer land innam. Deze specifieke kaartenreeks wordt veelvuldig gebruikt door pro-Palestijnse activisten en is zeer misleidend, omdat ze appels en peren naast elkaar weergeeft en suggereert dat die hetzelfde zijn.

De reeks begint met een kaartje van de situatie in 1947, voor de stichting van Israël. Het kaartje suggereert dat bijna het hele gebied Palestijns-Arabisch bezit was, terwijl het grootste deel van de grond staatsgrond was, onder het toenmalige bestuur van de Britse mandaat-autoriteiten. Van de 14% grond die in privé handen was, bezaten de Joden 33% en de Arabieren 67%; dit laatste wordt nooit aangegeven.

De tweede kaart laat het VN delingsplan van 1947 zien, dat nooit meer is geweest dan een plan. Er staat ook een fout op deze kaart, want Jeruzalem en Bethlehem zouden een aparte status onder internationaal toezicht krijgen en geen deel worden van de Arabische staat. Deze kaart past helemaal niet in het rijtje, en zou beter vergeleken kunnen worden met andere vredesplannen (bv. Peel Plan van 1937, Camp David voorstellen van 2000 of Geneefs Akkoord van 2004). Het plan werd verworpen door de Palestijnen en de Arabische landen, die toen een oorlog begonnen om het hele gebied in bezit te krijgen.

Op de derde kaart zien we Israël na de Zesdaagse Oorlog van 1967 met de dan veroverde gebieden, curieus genoeg nu niet in rood maar in geel weergegeven. Met deze kleurtruck wordt verhuld dat Israël zich nadien geen land meer heeft toegeëigend maar juist heeft afgestaan. Naast de Sinaï aan Egypte is ook teruggave van de Golan aan Syrië aangeboden in ruil voor vrede. Grote delen van de Westoever werden weer aan Jordanië aangeboden, en sinds de jaren '90 is met de Palestijnen onderhandeld over overdracht van 90-98% van de bezette gebieden aan de Palestijnse Autoriteit.

Op het vierde kaartje zien we de huidige situatie waarin de Palestijnen zelfbestuur hebben op een deel van de Westoever. Zou je met de logica van het eerste kaartje het vierde kaartje inkleuren, dan zou je ook alle land in Israël dat in Arabisch privé bezit is, wit moeten inkleuren. Door particulier grondbezit, staatsgrenzen, vredesplannen en (militaire) controle dan wel zelfbestuur door elkaar te husselen, wordt een beeld neergezet van een almaar uitdijend Israël ten koste van almaar land verliezende Palestijnen. De praktijk is vele malen complexer.

Wat in de kaartjes niet te zien is, is dat aanvankelijk ook Jordanië deel uitmaakte van het Britse Mandaat. Groot-Brittannië had dit mandaat gekregen van de VN met als doelstelling dat er in dit gebied een Joods Nationaal Thuis zou worden gecreëerd. Welke vorm dat precies zou aannemen werd bewust vaag gehouden, maar de Britten hadden de opdracht de verkoop van land aan Joden te stimuleren evenals hun immigratie naar het gebied. Er was in dit gebied nooit een Arabisch-Palestijnse staat geweest; voor het Britse mandaat was het een onderdeel van het Ottomaanse rijk.


PS: Hieronder enkele andere voorbeelden van dezelfde kaartenreeks  op pro-Palestijnse websites, en 1 'tegenreeks'.

Zie ook: Kaarten Palestina & Israël 1900-1967, en op IMO Blog: Palestina op de landkaart

PalestinianLossOfLand1946-2000PalestinianLossOfLand1946-2010PalestinianLossOfLand1946-2011  israel-palestine_map_LossofLand shrinking_map_palestine_two_state_solution  mapIsraelconcessionsforPeace1967-2011

 
 

dinsdag 20 augustus 2013

Doe eindelijk recht aan het Israelisch-Palestijns conflict (IMO)

 
HistoryWarofIndependanceBattleForRoads2
 
 

IMO Blog

Afgelopen week verscheen in de Volkskrant, als reactie op een aardig stuk van historicus Dirk Jan van Baar, weer het zoveelste Israel bashing artikel. Van Baar had het gewaagd te zeggen dat we in Nederland al genoeg voor de Palestijnen opkomen en het tijd wordt voor Een Ander Europees Geluid inzake Israel. Een stelling die ik van harte onderschrijf. Juist door begrip te tonen voor Israels veiligheidswensen en positie, versterk je de gematigde krachten daar en vergroot je het vertrouwen in het vredesproces. Ik heb daar onlangs ook al over geschreven voor de Volkskrant.

Willem Aldershoff, adviseur (!) EU beleid Israel-Palestina (hoe lukt het de pro-Palestina scene toch steeds om hun mannetjes op dit soort plekken te krijgen? Van enige objectiviteit of feitenkennis is bij de beste man geen sprake) mocht in een uitgebreide reactie op Van Baar de bekende anti-Israel riedel weer afsteken. Hij schrijft:

Maar nieuwe initiatieven in die richting (voor de christenen in het M.O, RP) mogen nooit leiden tot een verminderde inzet voor het Israëlisch-Palestijns conflict. Europa's kritiekloos volgen van Amerika heeft tot een voortduren daarvan bijgedragen. Door haar verleden (Balfour Verklaring, Holocaust, VN Verdelingsresolutie) heeft Europa hier echter een bijzondere historische verantwoordelijkheid die zij veel serieuzer dient te nemen. Een Ander Europees Geluid, zoals Van Baar stelt, is dus inderdaad nodig. Maar dan één dat zich krachtiger inzet voor een oplossing van het Israëlisch-Palestijns conflict en zich daarnaast serieus richt op de positie van christenen.

De EU besteedt, net als de VN, al overmatig veel tijd aan dit conflict. Veroordelingen van Israel volgen elkaar in rap tempo op, EU consuls in Jeruzalem brengen anti-Israel rapporten uit, het parlement stemt erover, er worden strengere regels voor de labeling van producten voorbereid, bepaalde handelsverdragen of delen ervan uitgesteld, de EU steunt de Palestijnen diplomatiek en in VN verband, etc. etc. etc. Europa neemt heel veel verantwoordelijkheid, vooral om de Palestijnen eenzijdig te steunen, maar komt erachter dat ze de werkelijkheid niet zomaar even naar haar hand kan zetten. Door maar genoeg anti-Israel maatregelen te nemen (en heus niet alleen harde woorden te spreken zoals Aldershoff beweert) krijg je nog geen einde aan de bezetting. De voor velen onaangename werkelijkheid is dat Israel een soeverein land is dat niet zomaar doet wat wij zeggen, of we nou gelijk hebben of niet. En we hebben een wereldorde waarin we niet zomaar in de binnenlandse aangelegenheden van andere landen kunnen ingrijpen, dan wel er binnenvallen, zelfs niet als zij zich volgens internationale maatstaven niet netjes gedragen. Er zijn vervolgens verschillende dingen die landen of blokken kunnen doen om hun onvrede met andere landen kenbaar te maken, en de EU past er al een heel aantal toe op Israel, meer dan op een aantal landen die veel extremere mensenrechtenschendingen plegen, zoals China, Turkije of Rusland. Dus die zogenaamde historische verantwoordelijkheid wordt ruimschoots genomen.

Europese verantwoordelijkheid

Maar hoe groot is onze 'historische verantwoordelijkheid', en waar ligt die dan precies? De implicatie van Aldershoff is dat we die slechts naar de Palestijnen hebben. Zij zijn, zoals het vaak populair wordt uitgedrukt, het tweede slachtoffer van de nazi's en moesten boeten voor onze zonden. Of om het met een ander cliché te zeggen: door de vestiging van Israel, waarmee een vluchtelingenprobleem werd opgelost, ontstond een nieuw vluchtelingenprobleem waarvoor we evenzeer verantwoordelijk zijn. Europa steunde de stichting van Israel, uit schuldgevoel over de Holocaust, en maakte daarmee een schuld bij de Palestijnen.

Dit soort clichés kloppen van geen kant, want door de vestiging van de zionisten in Palestina werden Palestijnen geen vluchteling. Zij werden vluchteling omdat zij het VN delingsplan niet accepteerden, geen enkel compromis accepteerden en een oorlog begonnen. Toen werd een deel van hen vluchteling, waarna de Arabische staten ervoor kozen om deze vluchtelingen niet in eigen land te huisvesten en te integreren, zoals Israel met de Joodse vluchtelingen had gedaan, maar in kampen te houden. De internationale gemeenschap koos ervoor voor de Palestijnse vluchtelingen een aparte VN organisatie op te zetten, met een eigen mandaat en eigen definitie van wie een vluchteling is. Zij richtte zich niet op het permanent huisvesten van de vluchtelingen zoals de UNHCR, maar op het voort laten duren van het probleem en het in stand houden van de irreële eis dat zij allemaal naar Israel moesten terugkeren.

Bovendien steunde Europa Israel helemaal niet zo eenduidig; de Britten waren in de laatste jaren van het mandaat steeds openlijker anti-Joods en stuurden vele tienduizenden Joodse vluchtelingen die over zee het land probeerden te bereiken terug naar Europa of interneerde ze in kampen op Cyprus. Men had de Joodse immigratie zoals vastgelegd in het mandaat sterk ingeperkt en aan strenge quote onderworpen. Dit deed men vooral om aan Arabische grieven tegemoet te komen en de Arabieren niet teveel van zich te vervreemden. Groot-Brittannië onthield zich van stemmen bij het delingsplan, en alleen onder grote Amerikaanse druk was er net een tweederde meerderheid voor een plan, dat de Joden een onverdedigbare staat zonder Jeruzalem beloofde. Een staat die overigens al min of meer realiteit was geworden; de VN of Europa 'gaven' dan ook niks, maar bekrachtigden hooguit wat de Joden in de voorafgaande decennia zelf hadden opgebouwd, gekocht en ontwikkeld. Waaraan nog toegevoegd kan worden dat de Arabieren in het land mee profiteerden van deze ontwikkeling, en hun welvaart en levensverwachting fors toenamen in de tijd dat de zionisten Palestina ontwikkelden.

De populaire idee dat we een soort schuld hebben naar de Palestijnen en hun lelijk hebben laten zitten is dan ook onjuist. De Palestijnen hadden een staat kunnen hebben als zij met het delingsplan of het eerdere Peel Plan hadden ingestemd (dat hun een nog veel groter deel van het land had gegeven) maar zij weigerden ieder compromis en kozen, al in de jaren '20, voor geweld. Zij hadden niet een soort vanzelfsprekend recht op Palestina dat hun vanwege de Holocaust is ontnomen. In Palestina, wat overigens nooit een Arabische staat is geweest, woonden al eeuwenlang ook Joden, en toen bijna alle andere landen in het Midden-Oosten (waar ook Joden en christenen woonden) Arabisch werden, was het niet vreemd dat er ook een smal reepje land naar de Joden ging. Hoewel de Holocaust de sympathie voor een Joodse staat wel deed toenemen, staat het Joodse recht op zelfbeschikking hier los van.

Vluchtelingen

Aldershoff schrijft:

Even makkelijk is het om te roepen dat de Palestijnen zich blijven overvragen op het punt van terugkeer van vluchtelingen. Volkenrechtelijk bestaat dit recht op terugkeer echter overduidelijk. Ook Israël heeft dit erkend toen het in 1949 VN-resolutie 194 aanvaardde als voorwaarde voor zijn VN-lidmaatschap. Eenmaal lid wilde het van dat document niets meer weten. Nog voor het eenzijdig uitroepen van de Joodse staat begon het met de verwoesting van vierhonderd verlaten Palestijnse dorpen om terugkeer onmogelijk te maken. Al het achtergelaten Palestijnse land werd geconfisqeerd, zonder betaling van compensatie. Ingewijden weten dat Palestijnse onderhandelaars desondanks bereid zijn om op het punt van terugkeer uiterst zware concessies te doen.

Was er eindelijk eens iemand die durfde op te schrijven wat bijna iedereen ergens wel weet, maar wat niet gezegd schijnt mogen te worden: er is geen recht op terugkeer van de miljoenen nakomelingen van de vluchtelingen en zo'n 'recht' zou bovendien het Joodse recht op zelfbeschikking en daarmee de tweestatenoplossing torpederen. Moet dat direct weer ontkend worden, met de gebruikelijke onwaarheden. Israel heeft dit 'recht' nooit erkend zoals Aldershoff beweert. Israel heeft in vredesbesprekingen na de 1948 oorlog aangeboden om 100.000 vluchtelingen op te nemen, maar dat werd afgewezen. De Arabische staten en ook de Palestijnen wezen resolutie 194 overigens af omdat daarin impliciet Israels bestaansrecht werd erkend. Dit was bovendien een resolutie van de Algemene Vergadering, niet de Veiligheidsraad, en is daarmee geen internationaal recht. Ami Isseroff schrijft hierover, eerst het relevante deel van de resolutie aanhalend:

(194) Resolves that the refugees wishing to return to their homes and live at peace with their neighbours should be permitted to do so at the earliest practicable date, and that compensation should be paid for the property of those choosing not to return and for loss of or damage to property which, under principles of international law or in equity, should be made good by the Governments or authorities responsible;

Notable in this wording, is the fact that a "right of return" was not mentioned, and the reference to "refugees," rather than "Arab refugees"  and "governments," rather than the government of Israel. This implies that the framers had in mind the rights of Jewish refugees in Palestine as well, and would also be applicable to Jewish refugees forced to flee Arab countries as a result of the conflict. The number of Jews were forced out of Arab and Muslim countries because of the conflict is about equal to the number of Arab Palestinian refugees.

Bernadotte had recommended a much stronger resolution, but his reference to a "right" of return was rejected. The original wording of his report included this wording:

"the right of the Arab refugees to return to their homes in Jewish-controlled territory at the earliest possible date… and their repatriation, resettlement and economic and social rehabilitation, and payment of adequate compensation for the property of those choosing not to return…"

(Progress Report of the United Nations Mediator on Palestine, UN Doc. A/648 (18 September, 1948)

As this wording was rejected, the framers of resolution 194 apparently rejected the notion of a "right" of return. Likewise, reference to "Arab refugees" was omitted. It could not have been accidental.

Inmiddels gaat het allang niet meer om de ca. 700.000 vluchtelingen die in 1948 wegvluchtten of werden verdreven uit Israel, maar voornamelijk om hun kinderen en kleinkinderen. Volgens de gangbare VN definitie krijgen kinderen en kleinkinderen niet automatisch de vluchtelingenstatus, maar bij Palestijnen is dat wel het geval. Vandaar dat het aantal vluchtelingen met honderdduizenden per jaar groeit. Een minderheid (ca. een miljoen) van hen leeft in zogenaamde vluchtelingenkampen waar de UNRWA zorgt voor voedsel, kleding, medicijnen en scholing. De overige vluchtelingen leven in Palestijns gebied, waar de PA regering ze al lang permanent had kunnen huisvesten, in Jordanië waar ze nagenoeg gelijke rechten hebben en dus in feite geen vluchteling zijn, of in andere landen in het Midden-Oosten waar ze geen gelijke rechten hebben en vaak in bittere armoede leven. Een kleine groep leeft in het Westen.

Oorlog 1948

De reden dat Israel voor haar oprichting een aantal Palestijnse dorpen verwoestte is dat men de inval van vier Arabische legers verwachtte en die deze dorpen konden gebruiken als uitvalsbasis van waaruit men kon aanvallen. Israel moest alles op alles zetten om de aanstaande invasie te overleven; het had net met veel moeite het Arabische Bevrijdingsleger en privé troepen bestaande uit Palestijnse strijders weten te verslaan. In tegenstelling tot wat de antizionisten doorgaans beweren, had Israel geen overwicht in wapens of mankracht, en moest zij het hebben van superieure organisatie en motivatie. Zij had in het begin van de oorlog zelfs veel minder zware wapens en mankracht, en vocht duidelijk tegen een overmacht. De balans veranderde na het eerste bestand (Zie verder het artikel 'War of Independence').

Israel verhinderde inderdaad ook actief de terugkeer van de vluchtelingen. Dat deed zij echter niet uit bloeddorst of racisme, maar omdat ze bij het vijandige kamp hoorden dat Israel wilde vernietigen, en velen van hen hadden deelgenomen aan de strijd tegen de Joden. Het denken binnen Israel over de vluchtelingen was gedurende de 1948 oorlog behoorlijk veranderd, zo beschrijft Benny Morris in zijn boek '1948. The first Arab-Israeli war'. In het begin deed men moeite om de burgerbevolking te ontzien en riep men de bevolking op de blijven in plaatsen die werden veroverd. Bekend is het voorbeeld van Haifa, waar de Joodse gemeenschap diverse emotionele oproepen deed aan de Arabische bevolking om te blijven. Later verhardde de houding en werd de Arabische bevolking, in het bijzonder de moslims, vooral als een veiligheidsprobleem gezien. Men had zware verliezen geleden, en talloze hinderlagen en beschietingen kwamen van vermeende onschuldige burgers die toch wat minder onschuldig bleken. Men maakte zich bovendien zorgen dat de staat onbestuurbaar zou worden met een grote Arabische minderheid die zo openlijk vijandig tegenover de staat stond. Ik keur dit niet per se goed; in de eerste decennia na de stichting van Israel hadden Arabieren het zwaar en leefden onder militair bestuur met beperkte vrijheid; hierop is veel kritiek gekomen en in de jaren '60 is deze situatie opgeheven. Ik probeer slechts zaken inzichtelijk te maken en het ontbrekende verhaal te vertellen.

De 'uiterst zware' concessies van de Palestijnen op het gebied van de vluchtelingen vallen nogal mee. Misschien weet Aldershoff dingen die wij niet weten, maar uit het nieuws en vooral de uitspraken van Palestijnse leiders zelf komt een heel ander beeld naar voren. Keer op keer wordt gezegd dat niet aan het 'recht op terugkeer' getornd kan worden, en wanneer bijvoorbeeld Abbas al eens een uitspraak doet die anders uitgelegd kan worden, dan haast men zich de verklaren dat het zo niet was bedoeld en alle vluchtelingen het recht hebben terug te keren naar Israel. Op scholen, ook de UNRWA scholen in de vluchtelingenkampen, wordt de kinderen geleerd dat zij het hele land met geweld moeten bevrijden en deze plicht nooit mogen verzaken.

Gazastrook

Aldershoff schrijft ten slotte:

Ook de eenzijdige Israëlische terugtrekking uit Gaza in 2005 verdient een andere presentatie. De strook werd namelijk onmiddellijk volledig van de buitenwereld afgesloten, met ondragelijke gevolgen voor de burgerbevolking. Volkenrechtelijk betekent dat een bezetting. Ook Israëlische ngo's hebben die altijd veroordeeld. Van Baar benadrukt hoe belangrijk het is 'zich (te) verdiepen in alle partijen'. Kan hij zo echt niet begrijpen dat Hamas op zo'n gefrustreerde wijze reageert?

We moeten blijkbaar vooral de frustraties van Palestijnse zijde begrijpen. Toen Israel alle nederzettingen ontruimde en de kassen in Gaza overdroeg aan de Palestijnen, reageerde men met raketten want dat was wel een frustrerende ervaring. Ook werd een IDF-soldaat vanuit Israelisch grondgebied ontvoerd en vervolgens meer dan vijf jaar gevangen gehouden. Nadat Hamas een coup pleegde en Fatah op brute wijze versloeg, sloot Israel de grenzen. Hamas had bovendien de EU monitors die de Rafah  grens overgang controleerden naar huis gestuurd. Overigens heeft Israel altijd voldoende humanitaire hulp doorgelaten en de Gazastrook van elektriciteit voorzien. Zonder dat ook Egypte de grens dichthield was er geen sprake van een complete blokkade. De bewering dat een blokkade 'volkenrechtelijk een bezetting betekent' slaat nergens op. Volgens de definitie van een bezetting in de Haagse Conventie heeft een bezettende macht het gezag in het bezette gebied overgenomen en is dus op de grond aanwezig met troepen. Het is zelfs de vraag of je de Westoever wel geheel bezet kunt noemen volgens die definitie, want er is een eigen bestuur dat vergaande autonomie heeft over een deel van het gebied. Wellicht dat alleen Area C, dat onder directe Israelische controle valt, bezet genoemd kan worden, waarbij dat dan weer met name geldt voor de Palestijnse plaatsen in dit gebied. Anderzijds is op de gehele Westoever sprake van beperkingen voor Palestijnen, mede vanwege de fysieke aanwezigheid van Israelische troepen.

Kan Aldershoff overigens echt niet begrijpen dat Israel in reactie op vele duizenden raketten, de ontvoering van Shalit, diverse pogingen meer soldaten te ontvoeren en aanslagen te plegen, besloot de grenzen te sluiten? Moet hij zich als adviseur niet verdiepen in alle partijen? Zijn stuk kan zo zijn gekopieerd uit het blad van het Palestina Komitee. Het is tekenend voor de sfeer in Europa dat dit soort mensen adviseur zijn en blijkbaar mede het EU beleid bepalen. Het is inderdaad hoog tijd voor Een Ander Europees Geluid.

Ratna Pelle

 

maandag 19 augustus 2013

VN secretaris-generaal Ban Ki-Moon geeft toe dat Israel wordt gediscrimineerd

 

Dat werd tijd, maar echt nieuw is dat niet. Ook zijn voorganger Kofi Anan gaf dit al toe, maar er gebeurde vervolgens niks. Het is niet alleen discriminatie door individuele landen, maar dit is geinstitutionaliseerd. Wanneer Ban Ki-Moon dit echt als probleem erkent en aan deze discriminatie en achterstelling een einde wil maken, heeft hij daar zeker manieren voor en kan hij het hoger op de agenda zetten. Maar hij doet zelf ook aan die houding mee door Israel weer te bekritiseren voor de nederzettingenbouw en te zwijgen over wat er bijvoorbeeld in de UNRWA kampen gebeurt.

Overigens ligt de oorzaak niet alleen in het conflict met de Palestijnen, maar zit veel dieper en (islamitisch gefundeerd) antisemitisme speelt een grote rol.  

 

Zie ook: Israel en de VN en The question of Palestine.

 

RP

-----------

 

UN chief admits bias against Israel

http://www.jpost.com/Diplomacy-and-Politics/Ban-Ki-Moon-urges-parties-to-refrain-from-undermining-peace-talks-323296

Speaking during meeting with students in Jerusalem, Ban Ki-moon says Jewish state sometimes discriminated against due to Mideast conflict

Omri Efraim

Published: 

08.16.13, 20:20 / Israel News

United Nations Secretary-General Ban Ki-moon met with students at the UN headquarters in Jerusalem on Friday afternoon, and admitted that his organization was biased against Israel.

 

Responding to a student who said Israelis felt their country was discriminated against in the international organization, Ban confirmed that there was a biased attitude towards the Israeli people and Israeli government, stressing that it was "an unfortunate situation."

 

Related stories:

 

Ban met with the students as part of the UN Model international academic convention initiated by students at the College of Management.

 

He told them he had come to the region for the sixth time to express his support for the renewed peace talks between Israel and the Palestinians. "I have never been this optimist," he said, adding that the international community had never had such expectations and hope that the peace process would reach a solution.

 

Addressing the attitude towards Israel, Ban said that the Jewish state was a UN member and should therefore be treated equally like all other 192 member states. Unfortunately, he added, Israel has been criticized and sometimes discriminated against because of the Mideast conflict.

 

A peace process is just a piece of paper, he said, adding that the Oslo Agreement was never implemented and remained a piece of paper. "This time I expect real peace," he said. "The Israeli and Palestinian people are neighbors and have no choice but to live in harmony and peace side by side."

 

Asked about the split between Fatah and Hamas, the UN chief responded that reconciliation between Israel and the Palestinians was highly important. "There can be no solution of three states – the State of Israel and two Palestinian states. The vision is of a two-state solution, and that's the reason we are trying to advance a Palestinian reconciliation process," he said.

 

Earlier Friday, Ban met with Prime Minister Benjamin Netanyahu, who told him that the root of the Israeli-Palestinian conflict was the refusal to recognize the Jewish state "on any border" and had nothing to do with Israel's settlement enterprise.

 

Ban also met with President Shimon Peres and stated that negotiations were the best way to move towards a two-state solution. He said this was a critical moment for Israel.

 

donderdag 1 augustus 2013

Vrede kan niet alleen via Israël tot stand komen (VK Opinie & Debat)

http://www.israel-palestina.info/actueel/2013/08/01/vrede-kan-niet-alleen-via-israel-tot-stand-komen/  

Dit artikel verscheen vandaag in de Volkskrant in Opinie & Debat. Onderstaand de versie zoals ingestuurd, met andere titel.


Vrede kansloos als alleen Israël onder druk wordt gezet

Ratna Pelle

De vredesbesprekingen, of eigenlijk de voorbereidende gesprekken, zijn eindelijk begonnen. Na meer dan drie jaar verkeren vertegenwoordigers van Israël en de Palestijnen weer in één ruimte. Dat is een hele prestatie voor John Kerry. De vraag is wat hij aan beide partijen heeft toegezegd om ze zover te krijgen. De Palestijnen hadden een lijst met voorwaarden, waarvan alleen het vrijlaten van alle gevangenen die sinds 1993 vastzitten, geheel schijnt te worden ingewilligd. Het lijkt er echter op dat Kerry een aantal Palestijnse eisen wel informeel heeft toegezegd. Zo zei een belangrijke Palestijnse functionaris dat Kerry de Palestijnen heeft beloofd dat hij geen interim akkoord zou accepteren in plaats van een ‘final-status-deal’. Ook is de Palestijnen beloofd dat Israël geen ‘provocatieve acties wat betreft de nederzettingen’ zal ondernemen zolang er wordt gepraat. Dat komt erop neer dat grotere bouwplannen voorlopig niet worden uitgevoerd. Daarbij zouden de besprekingen, aldus een Palestijnse krant, op basis van de pre-1967 wapenstilstandslijnen worden gevoerd. Dat was een van de andere voorwaarden die de Palestijnen stelden om te gaan praten. Als deze berichten kloppen hebben de Palestijnen hun belangrijkst eisen alsnog binnen gehaald, zij het dat Israël ze niet officieel heeft ingewilligd. Dit is een slimme zet van Kerry, maar roept wel de vraag op wat de Palestijnen bereid zijn aan te bieden. Israël zal deze concessies niet zomaar hebben gedaan, maar daar op haar beurt toezeggingen van Kerry voor terug hebben gehad. Op Kerry rust dus de moeilijke taak naar beide kanten woord te houden en de verwachtingen waar te maken. Daarbij ligt er al een conflict op de loer over welke onderwerpen het eerst aan bod zullen komen, aldus de Jerusalem Post.

De kans dat de besprekingen succesvol zullen verlopen en over negen maanden worden afgesloten met een vredesverdrag, of op zijn minst globale overeenstemming over de belangrijkste zaken, lijkt minimaal. Sinds Obama in 2009 Israël opriep tot een bouwstop in de nederzettingen, heeft Abbas dit steeds als voorwaarde gesteld om te gaan onderhandelen, en daar steeds nieuwe eisen aan toegevoegd. De afgelopen weken benadrukten Palestijnse woordvoerders wederom dat men deze voorwaarden niet op zou geven.

Deze tactiek van het continu voorwaarden vooraf stellen is een van de grootste obstakels voor het vredesproces; daar kan geen nederzetting of etterende kolonist tegenop. Daarbij boeken de Palestijnen het ene diplomatieke succes na het andere: zo werd hun status in de VN afgelopen november verhoogd, waarna verschillende landen de betrekkingen met de Palestijnen hebben geïntensiveerd en de diplomatieke status verhoogd. Het lidmaatschap van diverse VN lichamen staat daarmee open. Een lidmaatschap dat Israël overigens niet altijd kon en kan bemachtigen. Israël is tot voor kort uitgesloten geweest van allerlei VN lichamen omdat het Aziatische regionale blok Israël boycot. Nog steeds gelden er voor Israël beperkingen, en zijn er speciaal voor de Palestijnen VN-organisaties en regelingen die tegen Israël werken. Vanwege de macht van het islamitische en derde wereld blok worden talloze eenzijdige rapporten en resoluties vervaardigd en aangenomen. De EU kiest steeds duidelijker partij voor de Palestijnen, en lijkt alleen nog maar eisen aan en kritiek op Israël te hebben. Ook Amerika stelt zich behoorlijk kritisch op tegenover Israël.

De Palestijnen hebben dit alles niet te danken aan hun vredeswil. Fatah en PA functionarissen spreken zich soms openlijk tegen Israëls bestaansrecht uit en media en schoolboeken dragen geen boodschap van vrede en verzoening uit maar van verzet en strijd voor het vaderland als hoogste goed. In Israël gedetineerde terroristen krijgen zelfs een salaris uitbetaald. Men houdt vast aan het zogenaamde ‘recht op terugkeer’ van miljoenen vluchtelingen en hun nakomelingen, die volgens de gangbare definitie geen vluchteling zijn. De Palestijnse onderhandelaar Mohammed Shtayyeh heeft op zijn facebookpagina een afbeelding van het hele gebied tussen zee en Jordaan staan met daarin in Arabische letters ‘Palestina’ geschreven. Dit komt overeen met de Palestijnse positie die men buiten de onderhandelingen vaak ventileert, en ook de logo’s van diverse ‘gematigde’ organisaties bevatten deze afbeelding waarin voor Israël geen plaats is.

Hoe meer de Palestijnen dwars liggen, hoe meer erkenning ze krijgen, zo lijkt het wel. En met wat succes heeft, ga je door. Men weet heel goed dat Israël de schuld krijgt als de vredesbesprekingen wederom vastlopen, dus in feite is sprake van een win-win situatie: ofwel Israël geeft aan steeds meer eisen toe zonder dat daar iets tegenover staat, ofwel de onderhandelingen mislukken en Israël krijgt de zwarte piet toegespeeld. Dat laatste levert extra goodwill en sympathie voor de Palestijnen op van de internationale gemeenschap. Je hoeft geen goede diplomaat of sluw politicus te zijn om dit spel met succes te spelen. Israël geldt immers al in steeds bredere kringen als schurkenstaat, en de Palestijnen als de underdog die moedig standhoudt.

Zolang de internationale gemeenschap deze Palestijnse houding en mentaliteit blijft ondersteunen en eenzijdig Israël onder druk zet, zal er geen vrede komen. Zelfs de meest linkse Israëlische regering kan niet alle Palestijnse eisen inwilligen en de ogen sluiten voor zoveel internationale hypocrisie. Om serieuze concessies te doen zijn enige aanwijzingen nodig dat men ook gesteund zal worden als het vervolgens gigantisch misloopt, en enig vertrouwen dat de Palestijnen van goede wil zijn en een concessie met een tegengebaar wordt beantwoord. De sleutel voor vrede ligt dus voor een flink deel bij de internationale gemeenschap, en als belangrijk onderdeel daarvan de EU.

Met het huidige beleid wakkert de internationale gemeenschap nationalisme in Israël aan en rejectionisme bij de Palestijnen. Men zet de partijen tegen elkaar op door de één te vertroetelen en de ander continu te kapittelen. Men kweekt aan beide kanten een slachtoffergevoel en -cultus. In Israël omdat men het in de ogen van de rest van de wereld toch nooit goed kan doen, men voelt zich de eeuwige gebeten hond, de ‘Jood onder de naties’. En bij de Palestijnen omdat ze zo totaal onkritisch worden bejegend en nooit ergens voor verantwoordelijk worden gehouden; alles ligt immers altijd aan de bezetting. Zolang dat niet verandert, hebben vredesbesprekingen geen enkele kans van slagen.