woensdag 30 oktober 2013

Trouw op proef (IMO)

 
TROUW
 

= IMO Blog =          

Mijn proefabonnement op dagblad Trouw afgelopen maand liet een stroom aan negatieve artikelen over Israël zien, die de Trouw website lang niet allemaal halen. De strekking van deze stukken is steevast dat Israël de (hoofd)schuldige is aan het uitblijven van vrede en verantwoordelijk is voor de/veel/alle problemen van de Palestijnen. Hieronder bespreek ik enkele artikelen van oktober – die ik ook in de nieuwe Media-Nieuwsbrief behandel – wat uitgebreider.

Shawan Jabarin

In de Trouw van 8 oktober stond een interview met Shawan Jabarin, directeur van 'mensenrechtenorganisatie' Al Haq. Jabarin heeft een terroristisch verleden, reden voor Jordanië om hem de toegang te ontzeggen in 2003. Hij heeft in Israël in de gevangenis gezeten voor zijn activiteiten bij het PFLP ('volksbevrjdingsfront van Palestina') en in 2009 oordeelde het hooggerechtshof (waar door rechtse Israëli's vaak op wordt gescholden omdat het zo links zou zijn) dat hij een veiligheidsrisico vormt en daarom beperkt mag worden in zijn bewegingsvrijheid. Deze man heeft tegelijkertijd internationaal diverse prijzen gekregen (waaronder -samen met Betselem- de Geuzenpenning in Nederland) en geldt buiten Israël als een bekende mensenrechtenactivist. Al Haq wordt door diverse Europese organisaties financieel gesteund (waaronder ICCO en Kerk in Actie). Al Haq zegt over het gebruik van geweld:

" [R]esistance against occupation and its arbitrary practices is legitimate under international law, and these acts are considered a part of the Palestinian people's resistance and struggle against occupation in order to achieve their right to liberation and independence, the occupation forces call it "terrorism"…

Al Haq is bekend om zijn radikale posities tegen vrede, een compromis en erkenning van Israël dus je zou verwachten dat de Trouw, zelf verklaard voorstander van een tweestatenoplossing, deze man kritisch aan de tand zou voelen en ook iets over zijn dubieuze verleden zou vermelden. Quod non. Jabarin gaat in het interview tekeer tegen Peres, die met zijn boodschap van vrede de Nederlandse burgers zand in de ogen heeft gestrooid. Hij is fel tegen het herstarte vredesproces, omdat aan Israël te weinig eisen worden gesteld en omdat Abbas ermee had ingestemd om voorlopig niet naar het Internationaal Strafhof te stappen om Israël aan te klagen. Tja. Het lijkt eigenlijk vrij logisch dat als je met elkaar gaat praten over vrede je elkaar niet tegelijkertijd aanklaagt, maar Jabarin komt met idiote vergelijkingen over inbrekers die je huis leegroven terwijl de politie je vastbindt zodat de inbrekers nog wat langer de tijd hebben alles leeg te roven. Hij noemt het vredesproces 'een stok om de Palestijnen te slaan'. Alleen financiële sancties en een boycot kunnen Israël tot inkeer brengen, aldus Jabarin, waarna hij zijn dank uitspreekt naar Royal Haskoning dat afzag van de bouw van een waterzuiveringsinstallatie waar in meerderheid Palestijnen van zouden profiteren. Daarbij verkondigt hij diverse onjuistheden, zoals dat 'de nederzettingen als paddenstoelen uit de grond schieten' (er worden al tientallen jaren geen nieuwe nederzettingen meer gebouwd, wel bestaande uitgebreid maar dan vooral binnen grond die men al in zijn bezit heeft), en dat Israël Palestijns drinkwater achterhoudt (de Palestijnen verbruiken meer dan hen in de Oslo Akkoorden was toegekend, en Israël minder, en daarnaast wordt er ook veel illegaal afgetapt).

Het interview bevat geen enkele kritische kanttekening, geen kritische vraag, geen commentaar. Het is daardoor totaal niet informatief, of het moet zijn over hoe radikaal Palestijnse 'mensenrechtenorganisaties' blijkbaar zijn, maar het is de vraag of de niet geïnformeerde lezer er op die manier naar kijkt. Dat Trouw niks over Jabarins activiteiten voor de PFLP (een terroristische organisatie volgens de VS en de EU) meldt, is onbegrijpelijk. We weten inmiddels wel dat Trouw met de Palestijnen sympathiseert, maar je verwacht toch enige professionaliteit.

Sharon Dolev

In de Trouw van 21 oktober verscheen een interview met de Israëlische mensenrechtenactiviste Sharon Dolev, die wil dat Israël haar kernwapenprogramma opgeeft. Ze gelooft niet dat Iran aan een atoomwapen werkt en een gevaar vormt voor Israël, wat verder niet wordt toegelicht. Ze beweert zonder enige grond dat de sancties tegen Iran ook niet helpen (zie hier voor een andere visie daarop), en pleit voor verder onderhandelen met Iran zonder enige druk of voorwaarden 'want dat is respectloos'. Ze hekelt voorts de geheimzinnigheid van Israël over haar kernwapens ('Openheid is in ons eigen belang') en stelt dat Israëli's van de staat moeten zwijgen over kernwapens omdat Israël ze illegaal heeft verkregen, en niet omdat dat in het belang is van Israëls veiligheid. Israël moet zijn kernwapens wegdoen omdat anders andere landen in het Midden-Oosten ook kernwapens zullen ontwikkelen. Daarbij moeten andere landen in het Midden-Oosten ook hun massavernietigingswapens wegdoen. In een kadertje staat beschreven wat Dolev allemaal doet om massavernietigingswapens uit het Midden-Oosten te krijgen en vrede te bevorderen.

Het is op zichzelf een interessant verhaal, maar wel behoorlijk eenzijdig. Zo'n verhaal zou perfect passen in een tweeluik, met er tegenover een interview met een 'hardliner' of iemand uit de hoek van defensie en veiligheid. Hoewel er dit keer wel een paar kritische vragen zijn gesteld, ontbreekt basale informatie, bijvoorbeeld over de vele bewijzen van het Iraanse kernwapenprogramma of aantallen chemische wapens in de regio. Het is daardoor geen objectief informatief stuk maar wederom een artikel dat sterk een bepaalde visie uitdraagt op het conflict.

Tegenwind voor Voordewind

Op de website van Trouw verschenen afgelopen week ook enkele uitzonderlijk gebalanceerde stukjes, die we in de papieren krant node missen. Joël Voordewind van de ChristenUnie hield namelijk voor Trouw een weblog bij, waarin hij vertelde over verschillende projecten gericht op verzoening en samenwerking die hij bezocht in Israël en op de Westbank. Eindelijk een ander geluid, eindelijk eens een ander perspectief. In een van die stukjes waagde hij het een project bij Ariel positief te bespreken en, God beware, een heuse kolonist aan het woord te laten:

Ik ontmoet Cohen dinsdag in zijn fabriek, gelegen in wat de Palestijnen bestempelen als 'bezet gebied'. Voor Joden juist het hart van hun beloofde land (Samaria en Judea). Tegen de achtergrond van dit slepende conflict probeert Cohen een fabriek draaiende te houden en handel te drijven. Gedreven door een verlangen naar verzoening tussen Israëliërs en Palestijnen, zorgt hij ervoor dat Palestijnen en Israëliërs samenwerken in zijn fabriek. Ongeveer half-om-half.
Tot zijn grote frustratie moet de Palestijnse Autoriteit niets hebben van deze samenwerking met de Joodse 'bezetter'. Zijn producten worden geboycot. Daarbij krijgt Cohen ook nog eens te maken met de Europese Unie die zijn producten belast, omdat zijn producten niet uit Israël zouden komen, maar uit een nederzetting (Ariël). Cohen noemt het een boete. "Het zou een bonus moeten zijn, omdat ik mensen met elkaar laat samenwerken."

Correct als hij is gaat hij de volgende dag op bezoek bij een vertegenwoordiger van de Palestijnse Autoriteit en vraagt hem waarom men dit project boycot. Daarop volgt het bekende verhaal, dat Voordewind netjes weergeeft:

"Wij werken niet samen met de bezetter. Als we dat wel zouden doen, zouden we de bezetting goedkeuren. Zolang Israël vasthoudt aan behoud van de nederzettingen, zien wij geen mogelijkheid voor een vredesakkoord. Niet met deze Israëlische regering."

Daar kan Trouw nog wat van leren. Steun je met zo'n project de bezetting of help je die in stand houden? En schaadt je daar de Palestijnen mee? Dat lijkt me niet. De fabriek zorgt voor werk voor de Palestijnen (tegen een beter loon dan in PA-gebied) en, belangrijker nog, laat Joden en Palestijnen zien dat de ander niet de duivel is die soms van hem/haar gemaakt wordt. En dat kan de vrede alleen maar bevorderen, nog even los van hoe die er precies uit gaat zien. De eigenaar van de fabriek zal niet uit Ariel vertrekken door de Palestijnse boycot, en de kans dat Ariel als nederzetting zal verdwijnen wordt er ook niet groter op. De vraag waar de grens tussen een toekomstig Palestina en Israël zal komen te lopen, hangt niet af van dit soort projecten. Sterker nog, het zal makkelijker zijn om het gebied te verdelen en tot een vergelijk te komen als er minder vijandigheid is. Dan zijn er minder veiligheidsmaatregelen en garanties nodig en kunnen wellicht ook Joden in een Palestijnse staat wonen, wat het makkelijker maakt de Palestijnen een levensvatbare staat te geven zonder dat Israël honderdduizenden mensen moet gaan herhuisvesten, iets waar men sowieso niet toe bereid is. Daarmee dragen ook projecten over de Groene Lijn uiteindelijk meer bij aan een einde aan de bezetting, dan boycots en sancties dat doen. En zolang de bezetting er nog is, maken ze het leven voor de Palestijnen beter.

Dergelijke overwegingen zijn echter aan Trouw niet besteed, en op 27 oktober plaatst de krant op haar site een tegenstuk onder de kop 'Nederzettingen zijn helemaal niet goed voor de vrede', van een medewerkster van Kerk in Actie (een van de sponsors van het eerder genoemde Al Haq). Het is de bekende tirade tegen Israël en de nederzettingen, met voorbeelden van kolonistengeweld, landjepik, angst van de Palestijnen, de voortdurende uitbreiding van de nederzettingen, etc. Na twee maanden onder de Palestijnen op de Westbank meent zij precies te weten hoe het zit met het conflict. Dat 'nederzettingen goed zijn voor de vrede' beweert Voordewind in zijn blog overigens niet, al lijkt hij het streven naar samenwerking en verzoening van de Joodse fabrikant uit Ariel wel positief te waarderen, en dat is natuurlijk uit den boze. Het in haar reactie gelinkte stukje gaat over een ander project waarover Voordewind schreef, de 'hand in hand scholen', gemengde scholen voor joden, christenen en Arabieren in Jeruzalem. Dat Trouw dergelijke positieve artikelen over samenwerking plaatst is uitzonderlijk, de anti-Israël tirade als reactie is helaas de regel. Waarom Trouw deze reactie plaatst laat zich raden: deze visie is volgens Trouw blijkbaar de enige juiste, dus die moet erin worden gestampt.

Het is dezelfde riedel, die in duizendvoud wordt herhaald en afgestoft en steeds maar weer als een nieuwe en frisse visie op de zaak aan de lezers wordt voorgeschoteld. Per jaar verschijnen tientallen artikelen met precies dezelfde strekking, van zelfbenoemde vredesactivisten en pro-Palestina lobbyisten, linkse politici en ook eigen correspondenten. Soms expliciet als opinie, soms verpakt in een interview, een 'analyse', een terugblik, een portret. Het moge duidelijk zijn dat Trouw hiermee de journalistieke normen van onpartijdigheid, objectiviteit, waarheidsvinding, hoor en wederhoor en het checken van bronnen continu schendt, of anders gezegd, aan zijn laars lapt. Trouw, wanneer ga je je eens aan het journalistieke recht houden en houd je op met de illegale bezetting van je pagina's door eenzijdige propagandisten? Of is daarvoor een economische boycot noodzakelijk?

Ratna Pelle

 

maandag 28 oktober 2013

De lange kerfstokken van de Palestijnse gevangenen die binnenkort vrij komen

 

Israel laat binnenkort een tweede groep Palestijnse gevangenen vrij. Eerder was overeengekomen dat Israel in ruil voor vredesonderhandelingen met president Abbas, in totaal 104 Palestijnse gevangenen zou vrijlaten. Het gaat om gevangenen die al lang vastzitten, al vanaf het Oslo vredesproces, en die allemaal bloed aan hun handen hebben. 

 

Het idee dat Israel de Palestijnen extra moet belonen om te gaan praten, vind ik vreemd: het is toch evenzeer in het belang van de Palestijnen om weer te praten? Ze doen dit toch niet als gunst voor Israel, maar uit eigenbelang, omdat ze vrede en een eigen staat willen? Op de een of andere manier hebben zij de idee post doen vatten, dat Israel allerlei extra’s moet doen en het al een hele gunst is dat de Palestijnen bereid zijn hun Israelische partners te zien. 

 

Dat gezegd hebbende, laat Israel hiermee zien dat het pragmatisch is en waarde hecht aan de gesprekken. Het zou mooi zijn wanneer de Palestijnen dit gebaar weten te waarderen en men rekening houdt met de gevoelens van Israelische slachtoffers en hun nabestaanden door geen overwinningstoespraken en feesten te organiseren. Abbas zou moeten erkennen dat ze weliswaar voor veel Palestijnen helden zijn, maar voor Israel plegers van bloedige aanslagen. Zo wijs is hij echter niet, en hij zal ze (als altijd) als helden eren. De PA media zullen ze als voorbeeld voor de Palestijnse natie neerzetten en hun geweld verheerlijken. En daar zit hem het probleem en de reden dat de kans erg groot is dat deze vredesbesprekingen niet veel zullen opleveren.

 

RP

----------- 

 

Some of the victims of the murderers being released 

 

From Times of Israel: 

 

The Israel Prison Service published the names late Sunday night of 26 Palestinian prisoners set to be released over the next 48 hours as part of a deal to keep the US-brokered Israeli-Palestinian peace talks on course. All are convicted murderers.

Among the prisoners to go free is Damouni Saad Mohammed Ahmed, who was convicted in the 1990 lynch of IDF reservist Amnon Pomerantz in the Gaza Strip — Pomerantz’s car was set on fire while he was inside.

The killer behind the 1993 murder of South-African-born Ian Feinberg, a 30-year-old lawyer and activist working with Palestinians in Gaza, will also be set free. Masoud Issa Rajeb Amer, a member of the PFLP, was sentenced to three life sentences for the killing, which was perpetrated with a hatchet. On April 18, 1993, Feinberg participated in a meeting in the Gaza offices of a European-funded NGO involved in aid projects whenterrorists burst in, ordered everyone, except Feinberg, to the floor, and proceeded to kill him.

Massalha Awwad Mohammed Yusuf and Amawi Hamed Alabad Halmi, both Hamas members who killed 22-year-old Yigal Vaknin in 1993, are also on the list. Vaknin was lured with a plea for help and stabbed to death. His body was found in a field near his home in Moshav Bazra in the Sharon region, two hours before the start on Yom Kippur that year. Yusuf was originally sentenced to two life terms for the killing.

Also included is Haga Salim Mahmud Mo’id who in May 1992 swam from Aqaba, Jordan to Eilat along with three other terrorists and shot 62-year-old Yosef Shirazi to death.Various weapons were found on Mo’id which led authorities to believe they planned a much larger attack.

 

JPost adds:

 

Samarin Mustafa Kalib Asrar and Kra'an Azat Musa Musa, the two Fatah terrorists who abducted and murdered Israeli soldier Tzvi Klein in the West Bank in 1992 are also scheduled to be released this week.

Abu-Dahila Hasan Atik Sharif, a Fatah operative who was sentenced to life imprisonment for the murder of Avi Osher, his Israeli employer at the Jordan Valley farm he owned, in 1991, is also among those to be freed this week.

Gnimat Amar Mahmad Mustafa and Gnimat Mahmoud Mahmad Ziad, two Palestinian men convicted in the murder of Meir Ben-Yair and Michal Cohen while they sat in a car in Judean foothills in 1985 are also set to be freed.

The two Palestinians convicted of killing Yoself Eliyahu and Leah Elmakayes are also among the 26 names announced by the IPS late Sunday. Yosef Mahmad Haza Haza and Beni-Hasan Abdalla Mahmud Otman were serving life sentences for the murder of Eliyahu and Elmakayes, two hikers trekking across a forest in the Gilboa Mountains.

Asor Masbach Khalil Mahmad, who was serving a 30-year jail term for the murder of Israeli taxi driver David Kaspi in 1985, will also go free this week, the IPS announced.

Abed al Raba Nimr Jabril Issa, the Palestinian man convicted of killing Revital Seri and Ron Levy while they were hiking in 1984, is also on the list of prisoners scheduled to be released this week.

Sabbag Ahmed Mahmud Mahmed was a young Fatah operative who was given a life term in prison for the torture and murder of three Palestinians suspected of collaborating with Israel in 1990. He, too, will be released this week.

 

YNet has the full list of murderers being released. Here are some additional victims I could identify from various lists of attacks:

Rafi Farhoud Karajeh, arrested in May 1985, had murdered Aharon Avidar, who was 28.

Hazem Kassem Shbair was one of the killers of Isaac Rotenberg, who was 67 when he was murdered with an axe. He was a Holocaust survivor. Shbair's partner in murder was released during the earlier release.

Najeh Mohamed Muqbel, together with his friend, murdered his employer. Ya'akov Shalom.

Abdel Rahman Yusef al- Haj murdered 42-year old Genia Friedman in 1992 on the street in Kfar Sava. He stabbed three others as well. Genia left behind am 11 year old daughter. 

Osama Zakariya Abu Hanani and Mohamed Yusef Turkeman shot and killed Moshe Biton and injured his wife Mali near a convenience store. Ahmed Said Abdel Aziz, also being released, planned the attack.

 

woensdag 23 oktober 2013

Amira Hass: "Waarom zou Hamas géén tunnels graven?"

 

Onlangs verdedigde journaliste en vooral criticaster van Israel Amira Hass het graven van tunnels door Hamas. Het ging, voor de duidelijkheid, niet om tunnels voor levensmiddelen maar om tunnels die het mogelijk moeten maken om aanslagen in Israel te plegen en mensen te ontvoeren. Hamas heeft toegegeven dat dat het doel was van de tunnel die laatst werd gevonden door Israel. Hass schreef:

Why shouldn't Hamas dig tunnels? What makes a tunnel more "terrorist" than a navy boat firing on fisherman, or less of a security need than unmanned aerial vehicles? Each to his own resources in the arms race.

 

Eerder dit jaar verdedigde ze het gooien van stenen:

Throwing stones is the birthright and duty of anyone subject to foreign rule… Throwing stones is an action as well as a metaphor of resistance.

 

Het is een trend om Palestijns geweld tegen burgers te rechtvaardigen met het argument dat ze zich nu eenmaal geen precisiewapens kunnen permitteren, en met stenen en hun eigen lichaam tegenover de Israelische tanks en F16's staan. Daarbij wordt uiteraard vergeten of genegeerd dat het Palestijnen vaak doelbewust om burgers te doen is. De tunnel kwam uit vlakbij een kleuterschool, en zelfmoordaanslagen waren en zijn doorgaans gericht op burgers. Maar zelfs het ontvoeren van een soldaat die op dat moment geen dienst heeft druist in tegen het oorlogsrecht, en dan hebben we het nog niet over het feit dat Hamas zelf altijd onherkenbaar en in burger toeslaat. In het internationaal recht en het oorlogsrecht is het irrelevant of een land of volk zich duurdere precisiewapens kan veroorloven; alleen militaire doelen zijn geoorloofd. Overigens is het graven van een tunnel in deels grond die onder Israel valt een schending van het staakt het vuren dat Israel en Hamas vorig jaar na de Gaza escalatie overeen zijn gekomen.  

 

Ondanks dit soort uitspraken (en waarschijnlijk dankzij) is Hass in het buitenland populair. Ze neemt het onvoorwaardelijk op voor de Palestijnen, leeft reeds lang tussen hen en niet tussen die gehate Israeli's, en geeft hun visie en ervaringen op het conflict weer. Zij is een stem van de Palestijnen. En dat maakt je tegenwoordig populair, en daarom is ze uitgenodigd om in het Amsterdamse CREA een lezing te geven. Men introduceert haar als volgt:

Amira Hass, Israëlische journalist en publicist, schrijft al decennia over het leven in de Palestijnse gebieden. Hass' kritische werk vormt een zeer belangrijke bijdrage aan de veelal kritiekloze berichtgeving in de Israëlische media. Zij heeft vele prijzen gewonnen zoals de Prize for Press Freedom van Reporters without Borders en de Lifetime Achievement Award van de International Women's Media Foundation. In haar lezing zal Hass spreken over gezamenlijk activisme van Israëli's en Palestijnen.

 

Uiteraard leren de studenten niks over de 'veelal kritiekloze berichtgeving in Israel' want die deugt immers niet. Dat de Israelische media Hass niet nodig hebben om divers en kritisch te zijn leren ze evenmin, want Hass zal ze wel vertellen dat alle media alleen maar het oude zionistische narratief oplepelen en alle Arabieren als wilde beesten neerzetten die door het Israelische leger flink getemd moeten worden. En er is niemand om haar tegen te spreken en zo de studenten werkelijk aan het denken te zetten. 

 

RP

-----------

 

Amira Hass: "Why Shouldn't Hamas Dig Tunnels?"

http://honestreporting.com/amira-hass-why-shouldnt-hamas-dig-tunnels/

OCTOBER 17, 2013 13:00BY SIMON PLOSKER

Amira Hass

Ha'aretz's Amira Hass is clearly unable to recognize intent or any moral distinction when it comes to Israel and Hamas. In her latest piece, she asks:

Why shouldn't Hamas dig tunnels? What makes a tunnel more "terrorist" than a navy boat firing on fisherman, or less of a security need than unmanned aerial vehicles? Each to his own resources in the arms race.

Intent is a key concept in both the laws of war and the criminal justice system. Consider two scenarios:

1.    I drive my car into a crowd of people with the express purpose of killing someone. On the assumption that I succeed, I would be guilty of pre-mediated murder.

2.    I drive my car in a careless fashion that results in the death of a pedestrian. Of course, I did not set out in a vehicle with the aim of killing someone. The law would therefore take intent into account and perhaps I would be charged with involuntary manslaughter.

In the former scenario, my car could be considered a lethal weapon. In the latter, a simple means of transport from A to Z.

Was the tunnel dug by Hamas under the Israel-Gaza border a means for Palestinians to visit Israel, maybe do a bit of sightseeing or shopping for those hard-to-get items? Of course not. The tunnel was dug with the sole purpose of murdering or kidnapping, which was even confirmed by senior Hamas official Moussa Abu Marzouk.

What makes this more "terrorist" than a navy boat firing on fishermen? Again, it all boils down to intent. Israel's army, unlike Hamas, does not deliberately target innocent civilians. That's not to say that innocents will not be victims of the conflict. But it's a huge stretch to attribute some sort of moral equivalence between a Palestinian terrorist group and an Israeli army tasked with preventing Palestinian terrorists from carrying out their murderous acts.

As for "firing on fishermen," Hass employs this throwaway line with no context in order to tar Israel. The Israeli navy does not shoot fishermen but rather fires warning shots in order to enforce a naval exclusion zone that prevents terrorists from smuggling weapons into Gaza.

Again, an example of how Hass is unwilling or unable to differentiate between genuine terrorism and the actions of those involved in preventing or countering terror.

In April, Hass defended Palestinian violence when she wrote:

Throwing stones is the birthright and duty of anyone subject to foreign rule… Throwing stones is an action as well as a metaphor of resistance.

Of course, throwing stones is an act of violence capable of killing and maiming. With her latest apologia for terror, Amira Hass possesses one very warped moral compass.

 

donderdag 17 oktober 2013

Wie is er droneable? Over het preventief doden van gevaarlijke tegenstanders vanuit de lucht

 
Een uitstekend interview van een ons nog onbekende website. De Israeli's zijn niet triggerhappy om alle Palestijnen zomaar af te knallen, zoals sommigen ons willen doen geloven.
In onderstaand artikel komt havik Sharon er zelfs bedachtzamer en terughoudender vanaf dan (voormalige?) linkse held Obama.
Guiora, voormalig adviseur in Israel voor de omstreden 'targeted killings', waarschuwt verder vooral tegen het onderschatten van religieus extremisme, ook van Joodse kant.
 
Wouter
____________

 

Wie is er droneable?

http://mareonline.nl/archive/2013/10/10/wie-is-er-droneable

 

Een Hellfire-raket zoals drones die afschieten.

DOOR VINCENT BONGERS

Jarenlang adviseerde Amos Guiora het Israëlische leger bij het preventief doden van staatsgevaarlijke tegenstanders. Volgende week promoveert hij in Leiden. 'Er was niet genoeg reden om Bin Laden om te brengen.' 

 

Op 22 maart 2004 werd de aan zijn rolstoel gekluisterde Hamasleider Sheikh Ahmad Yassin (67) na het ochtendgebed teruggereden naar zijn huis in Gaza Stad. Onderweg werd hij dodelijk getroffen door raketten die een Israëlische gevechtshelikopter had afgevuurd. Toen de rook was opgetrokken en de verwrongen resten van Yassins rolstoel zichtbaar werden, bleek dat ook zijn twee bodyguards en meerdere onschuldige omstanders de aanval niet hadden overleefd. Wereldwijd leidde de aanval tot protest.

Toch was het legitiem, vindt de Israëlisch Amerikaanse professor rechtsgeleerdheid en terrorisme-expert Amos Guiora (1957). Hij diende negentien jaar lang in het leger van zijn geboorteland Israel en adviseerde over targeted killings. Hij is momenteel verbonden aan de universiteit van Utah, maar hoopt volgende week in Leiden te promoveren op een proefschrift over het tolereren van extremisme.

Guiora houdt zich nog steeds intensief bezig met de vraag of het geoorloofd is om mensen die een gevaar vormen voor de staatsveiligheid preventief te doden. 'De acties tegen sheik Yassin en zijn opvolger Abdel-al Rantissi (die in april 2004 op soortgelijke manier werd gedood, red.) waren terecht. Van hen was duidelijk dat zij aanslagen aan het voorbereiden waren. Daar zijn ook bewijzen voor geleverd. Deze aanvallen voldeden aan strenge criteria. Je probeert uiteraard de collateral damage te beperken; zo min mogelijk onschuldige slachtoffers te maken. Niemand vindt het leuk om mensen te doden. Het was zwaar om over dit soort zaken advies te geven. Daarom ben ik bijna kaal en zijn de haren die ik nog over heb grijs.'

Guiora geeft geen informatie over welke targeted killings hij precies advies heeft gegeven. 'Ik ga niet zeggen waar ik "ja" of "nee" op heb gezegd.'

Wel legt hij uit dat Israel een strikte procedure volgt voordat de trekker wordt overgehaald. 'Er zijn drie belangrijke vragen die je moet beantwoorden voordat je tot actie overgaat. Is het doelwit goed te identificeren; is duidelijk om wie het gaat en waar hij is? Vormt de persoon zo'n dreiging dat een actie is te rechtvaardigen of zijn er alternatieven? En de laatste kwestie. Hoe groot is de kans dat er onschuldige slachtoffers vallen en dat er veel schade is?'

Guiora heeft grote bezwaren tegen de drone-aanvallen van de Verenigde Staten. 'Obama's beleid is het voeren van geen beleid. En dat kan niet. Amerika gebruikt veel te brede definities voor wat een legitiem doelwit is. Er is geen bewijs van onmiddellijke dreiging nodig om iemand droneable te maken. En daar verzet ik mij tegen.'

Zo vindt hij de liquidatie van Bin Laden ook twijfelachtig. 'Dat hij 9/11 op zijn geweten heeft en ook achter andere gruwelijke aanslagen zit, is niet genoeg reden om hem om te brengen. Het is van belang dat er scherpe aanwijzingen zijn dat hij nieuwe zaken aan het plannen was en daarom moest worden uitgeschakeld. En dat bewijs was er niet.'

Guiora gaat in zijn proefschrift in op seculier- maar vooral ook religieus extremisme. 'Ik ben ook rechter in Gaza geweest. Daar had ik te maken met Palestijnen die zichzelf wilde opblazen maar daar niet aan toe zijn gekomen. Ik heb met ze gesproken en gevraagd wat hen dreef. Waarom doe je dit? Waarom breng je mij en mijn kinderen in gevaar? En dan zeggen ze zonder met hun ogen te knipperen dat het de wil van de imam en vooral de wil van God is.

'Het zijn niet alleen maar domme voetsoldaten, maar vaak goede opgeleide mensen. Ik heb zelf opdracht in 1993 gegeven om Abdel al-Rantisi vast te zetten. Ik heb met hem ook een gesprek gehad. Hij was nota bene opgeleid als kinderarts. Ik vroeg hem hoe zich dat rijmt met leiding geven aan een organisatie die opdrachten geeft aan mensen om zichzelf op te blazen en zo onschuldigen te doden. Hij zei dat je dat los van elkaar moet zien. Dat het twee werelden zijn. Ik vind dat bullshit. Je bent niet een vriendelijke kinderarts voor de helft van de week en de rest van je tijd leider van Hamas. Dat ben je 24/7.'

Guiora heeft een speciale band met Nederland. 'Ik heb hier gedoceerd en een goede band met rechtsfilosoof Paul Cliteur. Het is een eer dat ik in Leiden mijn proefschrift mag verdedigen.'

Ook de spanningen rond religieus extremisme trokken hier zijn aandacht. 'Ik dineerde in 2008 met PvdA-Kamerlid Ahmed Marcouch, toen nog stadsdeelvoorzitter in Amsterdam. Hij had net een aanvaring gehad met Sheikh Fawaz Jneid, imam van de Haagse as-Soennah moskee. Die had hem een munafiq; religieuze hypocriet genoemd, een afvallige. Marcouch zag dat als een fatwa. Zijn leven was mogelijk in gevaar.'

Guiora: 'Het belachelijke deed zich vervolgens voor dat Wilders in 2010 voor de rechter kwam en een imam die een fatwa uitspreekt niet werd aangepakt. Marcouch moest maatregelen treffen om zichzelf en zijn kinderen te beschermen. En er gebeurde verder niets. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen.' Overigens is Fawaz Jneid in 2012 door het bestuur van de As-Soennah moskee ontslagen en is er aangifte tegen hem gedaan vanwege illegale shariapraktijken.

Men is te lang blind geweest voor de gevaren van religieus extremisme, vindt Guiora, zeker ook in zijn geboorteland. 'Ik heb met eigen ogen gezien wat er gebeurde na de moord op premier Rabin in 1995. De radicale rabbi's die dader Yigal Amir opstookten zijn nooit vervolgd. We mogen onze ogen niet langer sluiten voor de daden van deze ophitsers.'

Om radicalen aan te pakken, mag de vrijheid van meningsuiting worden ingeperkt, vindt hij. 'Ik vind zelfs dat dat moet om een maatschappij te beschermen. Als een imam, of een andere geestelijke, haat zaait en oproept tot geweld. Daar moet goed onderzoek naar gedaan worden. Dan moet de politie of een andere dienst met hem of haar gaan praten en zeggen dat het nu afgelopen is. Blijft deze persoon doorgaan dan is vervolging nodig, dan perk je de vrijheid van meningsuiting in. Als we dat niet doen, blijft het elke keer weer op dezelfde manier fout gaan. We kunnen intolerantie niet blijven tolereren.'

We nemen religieuze scherpslijpers nog steeds niet serieus, aldus Guiora. 'Je hoort vaak geluiden als: "Ach, ze menen het toch niet, laat maar lekker kletsen." Dat is denigrerend en gevaarlijk. Maar het is duidelijk dat het bepaalde groepen wel degelijk ernst is. Dat bewijst niet alleen de moord op Theo van Gogh maar ook de recente gruwelijke aanslagen in het winkelcentrum in Kenia en de landbouwuniversiteit in Nigeria tonen dat duidelijk aan.'

 

woensdag 16 oktober 2013

IDF ontdekt tunnel van Gazastrook naar Israel

 
Ik heb een proefabonnement op Trouw, en daar heb ik nog niks over deze materie gezien. Ook de VK schijnt er niks over te hebben, alleen een ANP bericht waarin staat dat de tunnel naar een ‘nederzetting’ in Israel leidt. Ze bedoelen kibboets Ein Hashlosha, vlakbij de Gazastrook, en ik neem aan dat er niet de boodschap achter zit dat dit eigenlijk ‘bezet Palestijns gebied’ is, maar vreemd is het wel.

Onvermeld bleef dat Hamas zo’n 500 ton aan cement gebruikte voor de tunnel, dat bedoeld was voor de bouw van huizen en ander niet-militair gebruik. Wel weer vermeld werd dat Israel daarop de levering van bouwmaterialen naar de Gazastrook heeft stopgezet. Ook werd vermeld dat dit verbod juist vorige maand werd opgeheven, wat vorige maand echter geen ‘eigen bericht’ waard was. Tot zover de objectieve berichtgeving van de kwaliteitskranten.

Many Palestinians move in broad daylight along plots of land next to the border. Most of them are innocent civilians, but others may be Hamas activists involved in tunnel construction or gathering intelligence on the Israeli side. The ability of Hamas to dig tunnels is impressive, and it is no secret that under Gaza City, the organization built a network of trenches and tunnels that its leaders used to hide from the Israeli bombs during Operation Pillar of Defense in 2012 and even during Cast Lead in 2009. Hamas, it seems, has not stopped preparations for the next conflict with Israel for so much as a second, and the question about that next round is not one of “if” but of “when.”

 
RP
-------------
 
It keeps tunneling, but Hamas doesn’t want escalation… yet
 
Egypt has made it clear that there is to be no confrontation with Israel, but Hamas might initiate one if Gazans revolt
 
October 14, 2013, 2:21 am
 
 
The presence and sophistication of the tunnel that the IDF exposed Sunday did not surprise Shin Bet and IDF officials in the Southern Command. IDF commanders in the area, at almost every opportunity, stress that Hamas is involved in a major effort to dig more and more tunnels between Gaza and Israel in order to use in them in case of renewed escalation.

Hamas isn’t even trying to hide its intentions. A statement from the Hamas military wing spokesman Sunday evening said that “the first tunnel will lead to a thousand more tunnels.”

A cursory examination of the border area also suggests that the digging of such tunnels is not an especially complicated task for an organization that has managed in the last six years to create a virtual tunnel city under Rafah on the Egyptian border. Adjacent to the Gaza-Israel border fence, there are plenty of houses, some of them only a few hundred meters from the Israeli side, and in every one of them Hamas could put a tunnel entrance.

Many Palestinians move in broad daylight along plots of land next to the border. Most of them are innocent civilians, but others may be Hamas activists involved in tunnel construction or gathering intelligence on the Israeli side. The ability of Hamas to dig tunnels is impressive, and it is no secret that under Gaza City, the organization built a network of trenches and tunnels that its leaders used to hide from the Israeli bombs during Operation Pillar of Defense in 2012 and even during Cast Lead in 2009. Hamas, it seems, has not stopped preparations for the next conflict with Israel for so much as a second, and the question about that next round is not one of “if” but of “when.”

Yet make no mistake: Hamas has no interest in initiating a confrontation with Israel. Not right now, that is. On Sunday evening, Hamas’s Gaza Prime Minister Ismail Haniyeh hinted that the Strip’s Islamist rulers are not interested in escalation. In a speech to the graduates of a Gaza police officers’ course, Haniyeh said his forces are also concerned about Egypt’s security, and will guard the border with Sinai. The Hamas prime minister knows that the unequivocal Egyptian demand from his organization and from Haniyeh himself is to avoid any military conflict with Israel, otherwise the Egyptians themselves will act against Hamas.

Still, it is not clear how long Hamas will continue to maintain the quiet against Israel.

The conclusion of K., a resident of the northern Strip, may sound exaggerated. He argued recently that the economic situation of Gaza is so bad it is only a question of time until Gaza burns.

“It will not be directed against Israel, but against Hamas,” he claimed. “The residents are fed up. In six years they [Hamas] haven’t managed in bringing about any change. Quite the opposite. We still don’t have enough electricity and the economy is destroyed. We are still under siege — and not because of Israel, but because the Egyptians had a quarrel with Hamas. But before we reach a confrontation with Hamas, they [Hamas] will initiate an escalation with Israel and will fire Qassams, so the protests against them will stop.”

K. is a small-business owner who has never been big fan of Hamas. But he isn’t especially fond of the Palestinian Authority or Fatah either.

“Those ones were corrupt, now we have these guys. And we’re the ones who get hurt. We have a holiday in two days, Eid al-Adha, and people don’t have money. All the goods are expensive now, there are no building materials.”

K’s words are not unusual in the current reality in the Strip.

Israel’s understanding of the potentially explosive situation in the Strip — given the tunnel closings and price inflation — has likely led to subtle messages from Jerusalem to Cairo about the need to ease the blockade on the Strip slightly.

And so, miraculously, in parallel to the Israeli announcement about stopping the transfer of building materials from Israel to Gaza in response to the tunnel building Sunday, the Egyptians allowed 51 trucks of building materials to pass from Sinai to Gaza.

Let’s call it coincidental scheduling.

 

Interview met Khaled Abu Toameh, Israelisch-Arabische journalist

 

Voor de mensen die zijn stukken geregeld lezen bevat onderstaand interview niet veel nieuws, maar hij zet een paar zaken wel even duidelijk op een rij. Het is jammer dat zijn stukken nooit in Nederlandse media verschijnen, zoals wel geregeld gebeurt met Israel-kritische journalisten uit Israel of de VS. Hij benoemt wat zelden wordt benoemd: de onvrijheid om in de door de PA of Hamas gecontroleerde gebieden te schrijven over wat je ziet, de onmogelijkheid om als journalist, en zeker een in PA gebied gevestigde journalist, je werk goed te doen.

The P.A. leadership in the West Bank promotes BDS against Israel and also fights normalization with Israel. It bans meetings between Palestinians and Israelis and condemns the Israeli media as extremely hostile, which makes it impossible to work there and endangers our lives. 

 

Q. How does the Arab street respond to your reporting?
A. No one tells me that what I am reporting is inaccurate or untrue. I am often criticized, however, for reporting the facts. I am only reporting what many Arab journalists want to report. If I resided in Ramallah, I would not be reporting many things. There are P.A. journalists who post critical things on Facebook and risk prison. Those who ask the wrong questions at press conferences are sometimes detained or even tortured.

Toameh wordt vaak gezien als partijdig omdat hij voor het centrum-rechtse The Jerusalem Post en het conservatieve The Gatestone Institute schrijft. Het is waar dat hij zelden schrijft over misstanden aan Israelische kant, en zich focused op de Palestijnen, wellicht omdat hij daar zelf vandaan komt en boven tafel wil krijgen wat veel Palestijnse journalisten niet kunnen of willen rapporteren. Dat laat onverlet dat hij een ongemakkelijke waarheid vertelt die velen in het Westen liever niet willen zien, omdat het lastige vragen oproept over hoe zo’n Palestijnse staat zal functioneren als het huidige leiderschap zo met critici en dissidenten omgaat. 

 

RP

----------

 

September 2013

 

Interview: Khaled Abu Toameh
http://www.hadassahmagazine.org/site/apps/nlnet/content.aspx?c=twI6LmN7IzF&b=6725377&ct=13243859&notoc=1

Charley J. Levine

Photo by Albert Zablit.

Khaled Abu Toameh, 50, an award-winning Israeli journalist and documentary filmmaker, has reported on Arab affairs for three decades. He writes for The Jerusalem Post and the New York-based Gatestone Institute, a nonpartisan, not-for-profit international policy council and think tank, where he is a senior adviser. Since 1989, he also has been a producer and consultant for NBC News. He grew up in the Arab Israeli town of Baqa al-Gharbiyye near Haifa and studied at the Hebrew University of Jerusalem. He now lives in Jerusalem. 

 

Q. What are the challenges of working as a journalist in the West Bank and Gaza?
A. Before the Oslo peace process began, Arab journalists had almost no problem traveling throughout the West Bank and Gaza, speaking freely with Palestinians. But ever since the Palestinian Authority came to the West Bank and Gaza, the situation has become much more challenging and dangerous. The P.A. expects you to serve as an official spokesperson and avoid criticism of its leaders.

With Hamas in power in Gaza, it’s become even more dangerous for independent Arab journalists. Because of the BDS [boycott, divestment and sanctions] movement against Israel, journalists representing the Israeli media, like myself, face not only difficulties but threats and even physical violence when we go to Ramallah. The P.A. leadership in the West Bank promotes BDS against Israel and also fights normalization with Israel. It bans meetings between Palestinians and Israelis and condemns the Israeli media as extremely hostile, which makes it impossible to work there and endangers our lives. 

 

Q. How does the Arab street respond to your reporting?
A. No one tells me that what I am reporting is inaccurate or untrue. I am often criticized, however, for reporting the facts. I am only reporting what many Arab journalists want to report. If I resided in Ramallah, I would not be reporting many things. There are P.A. journalists who post critical things on Facebook and risk prison. Those who ask the wrong questions at press conferences are sometimes detained or even tortured.

I live inside Israel, so my reality is sharply different. I receive more threats from pro-Palestine students and academics in the U.S. than I do from local Palestinians. 

 

Q. What happened to the moderate Palestinian center?
A. Palestinians have been so radicalized that you will find very few Palestinians who will openly talk about making any significant compromise with Israel. No P.A. leader would dare to sign any agreement with Israel for fear of being condemned as a traitor. Israel has been delegitimized in the eyes of most Palestinians and this is the result of decades of indoctrination and incitement against Israel. This is true throughout the entire Arab world.

Ironically, this incitement intensified after the peace process began. The Palestine Liberation Organization leadership used the media, the mosques and every available podium to delegitimize and discredit Israel in the eyes of the Palestinians. By doing so, the P.L.O. has actually shot itself in the foot. P.A. leaders know that they have radicalized their people to the point where there are people who don’t want to hear about peace with Israel at all. I believe this is why [Mahmoud] Abbas will not sign any agreement with Israel. He simply doesn’t want to go down in history as a traitor. 

 

Q. Is there anything Israel should be doing differently?
A. Israel is facing two camps in the Palestinian community. One is the radical camp that doesn’t believe in Israel’s right to exist and seeks its destruction. With that camp, there’s nothing that can be done. The second, less radical, camp is represented by some P.L.O. leaders in the West Bank who are unable to deliver [change or peace]. This is a camp that lacks grass-roots support. It has further been discredited due to its close relations with the U.S., Europeans and even Israel. So Israel is facing one camp that doesn’t want to deliver and another that cannot practically do so. 

 

Q. United States Secretary of State John Kerry has tried to revive the peace process with multiple visits and public declarations. Can this break the logjam?
A. It’s a waste of time. You might be able to reach some sort of interim agreements with Abbas over certain areas that he’s actually in control of in the West Bank, but I doubt he’ll go even for that. Many in the international community see Abbas as a peace partner and this might be partially true, but so what? The question we need to ask is ‘Can this man deliver?’ What’s a peace agreement worth with Abbas when he can’t even visit his house in Ramallah that has been taken over by Hamas? The international community should go to the Palestinians and ask them to get their act together and start speaking in one voice and stop the indoctrination and glorification of suicide bombers. They must start preparing their people for possible compromise with Israel. 

 

Q. What are Israel’s Arab citizens saying about Israel?
A. Arab citizens of Israel can act as a bridge between Jews and Palestinians in the West Bank and Gaza. The Israeli Arab dilemma is that their State of Israel is in conflict with their people, the Palestinians. While most Israeli Arabs would like to see a Palestinian state and a better life for the Palestinians, they would nevertheless prefer to stay inside Israel for two reasons: First, this has always been their home. Second, they have always been comfortable in Israel despite all the challenges facing them.

I am worried about the process of radicalization that is taking place among the Arab community inside Israel. I blame some of the domestic Arab community leaders for inciting their fellow citizens against Israel. I’m talking about some of the Arab Knesset members. And the Israeli establishment’s failure to address very serious problems within Arab society is no less problematic: unemployment, unequal allocation of public funds and investment in physical infrastructure.

Q. Does the composition of Israel’s government or the country’s political landscape matter to the Palestinians? 
A. Most Arab Israelis don’t see a difference between Labor and Likud. Sometimes, ironically, right-wing governments do more than the left wing. In this regard, I’ve never understood the P.A. leadership. When there’s a left-wing government in Israel, they reject it, and because of that Israeli left-wing governments fall. And when the right-wing government comes to power, they complain that they can’t make peace with them. 

 

Q. Why is there such a pronounced Palestinian denial of Jewish history—from the Holocaust to the Jewish connection to the Temple Mount and Western Wall?
A. It’s part of the campaign to delegitimize Israel: [The message is that] the Jews have no historical attachment to this land. We are told...even by moderates that there is no such thing as the Western Wall; it is the southern wall of the Al Aqsa mosque. We are told that there is no such thing as Rachel’s Tomb. We are told that there’s no such thing as Joseph’s Tomb; it’s just the tomb of a Muslim sheik. And all the archaeological discoveries are fake. That Jews come at night and plant items at excavation sites and in the morning call a press conference to present these items as something that demonstrates a connection.

There are different views about the Holocaust. There are those who might admit it happened but challenge the numbers; there are those who completely deny it. Finally, there are some who recognize it happened on the full scale. But the first categories are prevalent and they contend that Israel is using the Holocaust to extort money. The common sentiment says: Why should we talk about Jewish suffering? We have enough suffering of our own.

Q. What should Israel’s approach to peace be at this time?
A. Israel’s policy should be to talk to anyone who wants to talk and shoot back at anyone who shoots. I don’t see anything that Israel can do under the current circumstances. Some would say, ‘Why doesn’t Israel just get up and leave, unilaterally go to pre-1967 lines?’ I think that would be a recipe for another war. Any land you give to the P.L.O. will undoubtedly end up in the hands of Hamas and other extremists. We’ve been to this movie before and I’m not even sure the P.L.O. wants Israel to pull out of the West Bank, although they demand that in public. The P.L.O. knows that its survival in the West Bank depends on Israel’s security presence. 

 

 

dinsdag 15 oktober 2013

Boek: "Mijn beloofde land, de triomf en tragedie van Israël" door Ari Shavit

 
Wie de nuance zoekt over Israel en het Arabisch-Israelische conflict, vindt dat niet in de NRC (of in de meeste andere media), maar dit nieuwe boek van Ari Shavit lijkt een aanrader.
 
 
Wouter
_____________
 

Mijn beloofde land, de triomf en tragedie van Israël

·        http://historiek.net/mijn-beloofde-land-triomf-tragedie-israel/37684/

·        Door Uitgever

·        maandag 14 oktober 2013 

 

Mijn beloofde land, de triomf en tragedie van Israël – Ari Shavit

Aan de hand van menselijke verhalen, ogenschijnlijk kleine gebeurtenissen en gesprekken met hoofdrolspelers vertelt Ari Shavit in Mijn beloofde land het complexe verhaal van de moderne geschiedenis van de staat Israël.

Israël bevindt zich momenteel in een existentiële crisis. Ari Shavit, een van de invloedrijkste journalisten van Israël, gaat de dialoog aan met zijn landgenoten en hun historie. Hoe is Israël, ooit een bastion van idealisme en democratische beginselen, op dit verontrustende punt beland?

In plaats van het bekende verhaal – van de oorlogen, de bestanden en de bekende politieke kopstukken – vertelt Shavit het verhaal van de leiders van de volksopstanden, van de boeren, de immigranten, de kolonisten en van de Arabieren: kortom, de mensen die het (morele) fundament vormen van het land Israël.

Ari Shavit is een van de meest gewaardeerde journalisten van Israël. Hij is politiek columnist van Haaretz, de invloedrijkste krant van het land.

Mijn beloofde land - Ari Shavit
De triomf en tragedie van Israël

ISBN: 9789000326099
Uitgever: Spectrum
Paperback, 480 pagina's
Prijs: € 29,99

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

I received an ARC of My Promised Land by Ari Shavit from Random House Publishing Group in return for which I agreed to write a review. The opinions expressed in my review are my own.

It was obvious to me from the very beginning of this fascinating and informative book that for Ari Shavit writing this history of those who developed and continue to nourish the state of Israel was a labor of love. The whole atmosphere of this reading experience was one of devotion to telling Israel's story from the beginning of the state to the present time as well as hopes for the future. It was done as factually as possible by telling the story directly from as many people who were able to share what they experienced in the context of the time frame in which these events occurred. For each of the participants, in sharing their personal experience, the passion, courage, and attitude to never give up on the formation of the Israeli state is a constant. The dedication to forming a state as well as providing it with the continued devotion to having it remain relevant and viable as an entity to be reckoned with globally is an inspiration and testament to the strength of the human spirit. 

As Shavit puts it, "Israel is a nation-state founded in the heart of the Arab world... A wide circle of 350 million Arabs surrounds the Zionist state and threatens its very existence." An inner circle of 10 million Palestinians also poses a threat to Israel's ability to survive. Given those numbers, Israel doesn't appear to have much going for it. Unless, of course, the sheer will power to exist as a free society is taken into account. Israel is continued proof that people with one specific goal in mind, the right and necessity to have and keep a homeland, is motivation enough to succeed no matter what the cost.

The subtitle to My Promised Land is 'The Triumph and Tragedy of Israel'. Shavit begins his story with the arrival in Jaffa of 30 passengers from London, England, among whom is is his great-grandfather, Herbert Bentwich. It is Bentwich who believes that Jews must settle in their ancient homeland. Shavit follows the route his great-grandfather took upon arrival in Jaffa, and he continues throughout the book to visit all the areas in which early settlers were faced with challenge after challenge in learning how to live productively in places that were essentially undeveloped. He tells how these settlers learned to work the land. If technology did not exist to support their activity, they invented it themselves. The dedication of those people was awe inspiring. They had to be creative, practical, and find sources of income to support these new ideas in agriculture which led to more development in other areas of setting up a life style. Those early years were full of back breaking labor, but no matter what the challenge someone always came through with answers. The result was the development of the orange industry in Jaffa which distributed the fruit throughout Europe.

There are many success stories throughout Israel's history many of which I was unaware. What stands out most about the story of the Jews who came to settle the Israeli state is those who survived the Holocaust. Before Shavit details that, he writes about Masada. For me, that is one of the most heart breaking, and yet inspiring, events in history. I was familiar with the Masada story, but I did not know about the events in the 20th century that led to the revisiting of Masada as a historical shrine. I found Shavit's retelling of the Masada story to be riveting. 

There are times when Shavit makes very clear his opinions on certain events in Israel's history, particularly those decisions with which he does not agree. He holds strong opinions about Israel's development of nuclear weapons as well as the continuing struggle over Israel's Occupation of disputed Palestinian territory. I do not agree with some of the conclusions Shavit draws on those two subjects in particular. The Israeli people have been persecuted for thousands of years, and there was a well thought out plan to annihilate the entire Jewish population from the face of the earth. In view of that history, I believe Israel has every right to do what it needs to do to protect itself. There was no voice of reason dominant enough to stop the murder of over 6 million people. There were no effective "peaceniks" speaking out nor taking the measures necessary to stop the murder of so many innocent people. For me, that's a lesson learned. If Israel doesn't stick up for its own, no one else is going to do it for them. I think it's easy to sit back and take a moralistic attitude; it's much more difficult to live each day knowing the Arab world does not follow that same lofty position.

With that said, I still highly recommend this book to anyone interested in the history of Israel along with the dedication of the men and women who brought a dream of statehood to fruition. Shavit does an excellent job of presenting all sides of the issues Israel faced in the past and what they will have to face in the future if they want to remain a viable global entity. I wish I could give this book a rating higher than 5 Stars. It's worth at least a 10.