dinsdag 31 december 2013

Het Nederlandse evenwicht in Israel en Palestina (IMO)

 

 

Het Nederlandse evenwicht in Israel en Palestina

http://www.israel-palestina.info/actueel/2013/12/29/het-nederlandse-evenwicht-israel-en-palestina/  

= IMO Blog =     

Diverse media constateren een verandering in vooral de toon van het Nederlandse kabinet jegens Israel. Terwijl premier Rutte dit ontkent en graag continuïteit met zijn eerste kabinet suggereert, en Frans Timmermans zich op de vlakte houdt, is de verandering journalisten niet ontgaan. Veelal zegt men dat dit kabinet een evenwichtiger koers vaart dan het voorgaande. Men zou ‘met nadruk’ een middenkoers varen, aldus de Volkskrant op 9 december. Het artikel vervolgt:

“Men is tegen de nederzettingen, voor de grens van 1967 en voor een evenwichtige benadering. Timmermans erkent dat de toon harder is geworden. ‘Maar je kunt ook niet anders verwachten als je tijdens de onderhandelingen bouw in de nederzettingen blijft aankondigen’. Meest concreet bleek Timmermans’ inbreng zaterdag tijdens het bezoek aan de Palestijnse gebieden. Dat er een Palestijnse tak is toegevoegd aan het aanvankelijk alleen voor Israel bedoelde initiatief voor een samenwerkingsforum over handel en kennis, is vooral zijn werk. ‘Want waar Israel profiteert, moeten de Palestijnen eveneens profiteren’.”

Neutraal en nog neutraler

Nu.nl kopte met ‘Kabinet wijst op noodzaak neutraliteit Israel en Palestina’, met als onderkop: ‘De context van het conflict tussen Israel en Palestina is veranderd, waardoor een neutrale houding van Nederland extra urgent is’. Nadat Rutte in dit interview omstandig uitlegt dat er geen verandering is ten opzichte van zijn vorige kabinet, zegt hij:

“Wat ik wel mooi vind is dat we in het vorige kabinet een samenwerking wilden opzetten met de Israëli’s en dat nu Frans (Timmermans, red.) het idee heeft opgevat om het met beide partijen te doen. En dat ook de Palestijnen nu zeer geïnteresseerd zijn vind ik wel een meerwaarde van de extra accenten die we nu aan het zetten zijn”, aldus Rutte.

Het thema dat men nu ‘nog neutraler’ is dan het vorige kabinet, wordt meermaals benadrukt:

Timmermans: “Daar ben ik het mee eens. Mijn beide ambtsvoorgangers Rosenthal en Verhagen hebben heel nadrukkelijk het nederzettingenbeleid veroordeeld en de grenzen van 1967 benadrukt.” 

“Als ik dat doe krijgt dat ineens een andere dimensie, maar we zeggen hetzelfde. In het regeerakkoord staat het nu anders opgeschreven, dat trekt de aandacht. Wij kiezen nog uitdrukkelijker voor het expliciteren van de noodzaak van balans tussen de benadering van beide partijen”, aldus Timmermans.

In een ANP bericht kort na de missie naar Israel en de Palestijnse gebieden, wordt hetzelfde nog eens benadrukt:

‘Onze evenwichtige verhouding wordt hier gewaardeerd. Zo voorkomen we dat het Palestijns-Israëlisch conflict een ‘proxy-fight’ wordt in het Nederlandse kabinet’, zei Rutte. ‘Zo’n gevecht leidt tot helemaal niets, want dan is de enige vraag nog: aan welke kant sta je en dat lost hier niets op. In de Tweede Kamer lukt het misschien niet altijd en dat is ook niet erg, maar wel in het kabinet.’ De premier ontkent dat dit een andere benadering is dan die van zijn vorige kabinet toen in het regeerakkoord alleen Israël werd genoemd. ‘Ook toen streefde Nederland evenwicht na. Ik nodig bijvoorbeeld zowel Netanyahu als Abbas uit in het Catshuis. Ook toen veroordeelden we de bouw van nederzettingen’, aldus Rutte.

Het feit dat deze nog grotere neutraliteit zo benadrukt moet worden, zegt wel wat. En natuurlijk is er een verschuiving in het beleid ten aanzien van het vorige kabinet. Dat kan ook haast niet anders, met de Israel-kritische PvdA erin en het meer pro-Israelische CDA en gedoogpartner PVV eruit. Maar niemand is zo eerlijk om te zeggen dat ofwel het vorige kabinet meer pro-Israel was, of het huidige meer pro-Palestijns, of beide.

Eisen en richtlijnen

De media is het verschil wel opgevallen, en de probleempjes tijdens de missie eerder deze maand werden breed uitgemeten. De container scanner die Israel ‘weigerde in gebruik te nemen’, de geplande wandeling van Timmermans door Hebron waarbij Israel stond op begeleiding door het leger, en het afgezegde bezoek van minister Ploumen aan Mekorot, waarna Vitens besloot de kersverse samenwerking ook maar stop te zetten: het werd uitgebreid besproken waarbij vooral Israel als onwelwillend werd neergezet. Het komt mij vooral wat onhandig over. Nederland wist volgens verschillende bronnen al eerder dat Israel op deze termijn niet aan de eis zou voldoen om de export tussen Gaza en de Westoever toe te staan, maar Nederland stelde dit wel als voorwaarde. En begeleiding door het leger is niet zo vreemd in een gebied waar de situatie nog steeds gespannen is en Israel de verantwoordelijkheid draagt voor de veiligheid. Minister Ploumen had voordat zij de afspraak met Mekorot maakte kunnen weten dat dit bedrijf water levert aan alle Israeli’s, ook die in de nederzettingen.

Nadat Vitens de regering hierover om advies vroeg, heeft men, zo geeft men met zoveel woorden toe, geadviseerd de samenwerking stop te zetten omdat Mekorot ook over de Groene Lijn actief is. En dat laatste is in mijn ogen het duidelijkste bewijs dat er een andere wind is gaan waaien en dat men wel heel erg neutraal is geworden. Zo neutraal dat men bedrijven adviseert om geen samenwerking aan te gaan met bedrijven en instellingen die ook op een of andere manier met de nederzettingen te maken hebben. Eerder al heeft Royal Haskoning zich teruggetrokken uit een waterzuiveringsproject in Oost Jeruzalem en het lijkt een kwestie van tijd voor de volgende zich aandient. Ik heb eerder uitgelegd waarom dit zo onredelijk is: op dit moment zijn er honderdduizenden kolonisten en zij hebben recht op voorzieningen, van wegen tot schoon water tot scholen. Hun toekomst is onderwerp van de door onze regering zo uitvoerig geprezen onderhandelingen. Dus laat die lui nou hun werk doen en wacht de resultaten daarvan af.

Voor de Palestijnen gelden geen richtlijnen die samenwerking ontmoedigen zolang niet aan allerlei voorwaarden is voldaan, en dat geldt ook voor diverse Arabische staten waar het nodige mis mee is, van bezettingen tot allerhande binnenlandse mensenrechtenschendingen. Doorgaans worden handel en moraal door de zo pragmatische Nederlandse overheid netjes gescheiden. Zo handelt men gretig met Rusland en China, om vervolgens op diplomatiek niveau zijn beklag te doen over het martelen van journalisten en dissidenten en het discrimineren van homo’s. Niet erg consequent, hoor je dan weleens ter linkerzijde, maar geld gaat vaak voor de moraal. Ik zou een wat principiëler houding niet verkeerd vinden, al moet je je wel blijven afvragen wat je ermee kunt bereiken, behalve dat andere landen graag in het gat springen en je als het irritante zelfgenoegzame landje met dat wijsvingertje wordt gezien. Ik ben echter ook erg voor algemene richtlijnen wat dit betreft en niet een speciale richtlijn voor slechts één land, een land dat het beter doet qua mensenrechten dan menig ander land waar onze bedrijven graag handelen. Deze richtlijn haalt alle mooie woorden over ‘nog meer neutraliteit’ en de ‘met nadruk gevaren middenkoers’ onderuit.

Kritiek op nederzettingen

Het lijkt alweer vergeten, maar eerder dit jaar kwamen verschillende supermarkten in het nieuws omdat zij producten uit de nederzettingen zouden boycotten, en zolang men niet kon garanderen dat producten uit Israel ook echt uit Israel proper zouden komen, werden de producten geheel uit de schappen geweerd. Deze discussie kan op zijn beurt niet los worden gezien van de discussies over de etikettering van producten uit de nederzettingen. Dit zou aanvankelijk verplicht worden gesteld door de overheid maar is toen toch weer uitgesteld in afwachting van Europese wetgeving op dit gebied (ofwel van het huidige vredesoverleg). Er is daarbij al vaker gewezen op het vreemde feit dat alleen Israelische producten zo’n behandeling zouden krijgen, en producten uit de West Sahara, Tibet, Turks Cyprus en andere omstreden/bezette gebieden buiten beschouwing zouden blijven (later heeft Timmermans toegezegd ook naar de West Sahara te zullen kijken).

Hoe nadrukkelijk de middenkoers tegenwoordig wordt gevaren blijkt ook uit het feit dat bij alle mooie verklaringen over hoe belangrijk Nederland de vriendschap met beide partijen vindt, er steeds maar één wordt bekritiseerd. Steeds weer komen de nederzettingen naar voren als het grote probleem, het obstakel. In bovenstaand Volkskrant citaat worden ze genoemd, Rutte noemde ze in Nieuwsuur; concrete problemen aan Palestijnse zijde worden zelden benoemd in dergelijke algemene interviews en verklaringen. De nederzettingen zijn natuurlijk ook een probleem, want als je uitgaat van een tweestatenoplossing is het nogal onhandig als er steeds meer land dat de Palestijnen claimen door Israel wordt bebouwd. Israel loopt hiermee zelf ook vooruit op een oplossing en duwt die een bepaalde kant op. Bij grote blokken dichtbij de Groene Lijn kan ik me daarbij wat voorstellen, zeker wanneer het gaat om plaatsen die volgens alle serieuze tot nu toe gepresenteerde vredesplannen bij Israel zullen blijven. De kritiek is echter alleszins voorstelbaar, met uitzondering van wijken in Jeruzalem die een duidelijk Joods verleden hebben en je met de beste wil van de wereld niet ‘bezet’ kunt noemen.

Onthullend is echter dat de kritiek daar veelal ophoudt. Na veel aandringen gaf minister Timmermans schoorvoetend toe dat de PA, indirect met Nederlands belastinggeld, ex gevangenen met bloed aan hun handen geld betaalt en dit niet helemaal de bedoeling is (aanvankelijk had hij het nog over  hun ‘re-integratie in de samenleving’). Alleen rechtse partijen doen moeilijk over zulke zaken, over de opruiing in Palestijnse media en schoolboeken, over onverzoenlijke uitspraken van Abbas en andere leiders, de heldenstatus van hen die Israelische burgers ombrachten.

Ongelijke monniken, gelijke kappen?

Terwijl de eisen aan Israel dus veel hoger zijn dan aan de Palestijnen, en er in feite nauwelijks eisen aan de Palestijnen worden gesteld, worden de relaties op andere gebieden dwangmatig gelijkgetrokken. Israel een bilaterale overeenkomst, de Palestijnen ook. Israel een bezoek van Nederlandse bedrijven, dan eenzelfde bezoek aan de Palestijnen. Het schijnt dat op het uur is uitgeteld dat de delegatie even lang aan beide zijden van de grens verbleef. Maar beide partijen zijn natuurlijk niet gelijk. Israel is een ruim 65 jaar oude natie, een democratie en rechtstaat, die zich met veel moeite en hard werken heeft opgewerkt tot de internationale top op het gebied van technologie en medische wetenschap. Dat is voor Nederland interessant, dat zelf evenals Israel tot de top behoort op het gebied van watermanagement. De Palestijnen zijn nog volop bezig met het ontwikkelen van regeringsinstituties en totaal afhankelijk van buitenlandse hulp. Er is geen democratie en maar een zeer beperkte rechtstaat en vrijheid van meningsuiting. Het is goed dat Nederland hen met de opbouw van het land probeert te helpen, waarbij wat meer toezicht op hoe gelden worden besteed zeer welkom zou zijn.

Maar maak samenwerking met de één op een gebied waar dat beiden voordeel brengt niet afhankelijk van een project van dezelfde omvang met de ander. Daarbij vind ik het welhaast kwetsend om onze sterke band met Israel, die teruggaat tot de jaren ’50, gelijk te stellen met die met de Palestijnen. Israel heeft zich bewezen als staat, bewezen levensvatbaar te zijn en bewezen dat het de wereld wat te bieden heeft. Het staat voorop bij internationale rampenbestrijding, het heeft talloze derde wereld landen geholpen met bijvoorbeeld landbouw in droge gebieden, medicijnen etc. Dat soort zaken is helaas volledig ondergesneeuwd door de voortdurende eenzijdige aandacht voor Het Conflict en De Bezetting. Ook heden ten dage helpt Israel op medisch gebied en worden vele duizenden Palestijnen geholpen in Israelische ziekenhuizen. Nederland heeft in het verleden haar steun aan en warme gevoelens voor Israel meermaals laten blijken. Het is alsof je de betrekking met een goede, oude vriend, waarmee je van alles hebt meegemaakt, opeens gaat gelijkstellen met die van zijn kleine neefje, of nieuwe buurman. Dat vriendschappen veranderen is een gegeven, en dat Nederland zich nu anders opstelt dan in 1967 mag begrijpelijk zijn, maar dat staat wat mij betreft los van onze relatie met de Palestijnen.

Het beleid van de regering van het afgelopen jaar wat betreft Israel en de Palestijnen was onevenwichtig en contraproductief. Terwijl met de mond steun aan John Kerry en de vredesbesprekingen wordt beleden, loopt men in feite op de uitkomst vooruit. En terwijl men een – tot in het absurde doorgevoerde – gelijke behandeling van beide partijen en neutraliteit zegt na te streven, wordt met name Israel bekritiseerd en onder druk gezet. Mijn wens is dat de regering in 2014 een waarlijk evenwichtige koers zal varen en ook de Palestijnen op hun daden aan zal spreken.

Ratna Pelle

 

vrijdag 27 december 2013

Abbas maakt Jezus weer tot Palestijn (Times of Israel)

 

Het is een jaarlijks terugkerend ritueel: Abbas misbruikt Kerstmis voor zijn propaganda doeleinden. Hij stelt zich zogenaamd solidair op met christenen en nodigt ze uit naar Bethlehem te komen, en eigent zich Jezus even toe als Palestijn. Dat Jezus een Jood was kan hij blijkbaar niet verdragen, dus moet de geschiedenis maar aangepast. Er zitten meer onjuistheden in zijn boodschap, zoals het feit dat het aantal christenen niet sinds de bezetting maar sinds de PA autonomie kreeg gestaag is gedaald. Ook suggereert Abbas dat de Gazanen nog steeds onder een Israelische blokkade lijden, terwijl de grenzen voor goederen open zijn en er ook steeds meer personen door kunnen. Egypte daarentegen heeft de grenzen gesloten, de tunnels onklaar gemaakt en is gestopt met het leveren van diesel voor een laag tarief. Het volgende is een lachertje:

 

“As we Palestinians strive for our freedom two millennia later,” he wrote in a statement, “we do our best to follow his example. We work with hope, seeking justice, in order to achieve a lasting peace.”

 

Jezus, geweldloos, de andere wang toekerend, zieken helend, zou de Palestijnen tot voorbeeld dienen? Was het maar waar! Helaas worden terroristen door de Palestijnen nog steeds als helden vereerd, wordt geweld tegen Israel als legitieme verzetsdaad gezien, en worden Joden en Israel in Palestijnse media en door imams gedemoniseerd. Met Jezus en zijn boodschap heeft een en ander weinig te maken.

 

Opvallend is ook dat Swaid (tweede artikel hieronder), die om een kerstboom in de Knesset vroeg, van de communistische partij is.

 

-------------------

 

Abbas, PLO lash Israel in Christmas messages

PA president calls Jesus a ‘Palestinian messenger,’ refers to Jerusalem as ‘occupied capital,’ but expresses commitment to talks

December 23, 2013, 12:02 pm

http://www.timesofisrael.com/abbas-plo-lash-israel-in-christmas-messages/

 

Palestinian Authority President Mahmoud Abbas released a Christmas greeting Monday, calling Jesus a “Palestinian messenger” and implying that Israel persecutes Christians.

“As we Palestinians strive for our freedom two millennia later,” he wrote in a statement, “we do our best to follow his example. We work with hope, seeking justice, in order to achieve a lasting peace.”

Abbas reaffirmed the PA’s commitment to talks with Israel, “including ending the occupation of the Holy Land with the establishment of a fully independent and sovereign Palestinian State on the 1967 border with East Jerusalem as its capital.”

Abbas took the occasion to decry Israel’s security policies, saying, “this Christmas Eve, our hearts and prayers will be with the millions who are being denied their right to worship in their homeland.”

“We are thinking of our people in Gaza, trapped under siege, and of those who are prevented from worshiping in Bethlehem,” he said. “Our hearts and prayers are with the people of Al Dbayeh Refugee Camp in Beirut, along with all of our Palestinian refugees — Christians and Muslims uprooted from their hometowns in 1948 and who, since that time, have suffered the vicissitudes of a forced exile.”

The Palestinian Authority president also referred to Jerusalem as “our occupied capital.”

A YouTube clip released Sunday by the Palestine Liberation Organization pushed a similar theme, showing a glowing figure, presumably Jesus, holding a cross while traveling through the West Bank past scenes of destruction and armed Israeli soldiers and civilians. The figure, riding a chariot, comes up against Israel’s security barrier, but goes through it, ending up in Bethlehem.

“Christians are not a minority here,” Abbas’s statement read, as Christian populations have shrunk in Bethlehem and other cities in which they used to form the majority, “they are an integral part of the Palestinian people. Orthodox, Catholics, Armenians, Assyrians, Lutherans, Anglicans, Copts, Melkites, Protestants and others are all part of the rich mosaic of this free, sovereign, democratic and pluralistic Palestine we aspire to have and as established in our declaration of independence and draft constitution.”

Christian populations are thought to be dwindling or at least growing more slowly than their Muslim compatriots in much of the Middle East, largely due to emigration as they leave for better opportunities and to join families abroad. Some feel uncomfortable amid growing Muslim majorities that they see as becoming more outwardly pious and politically Islamist over the decades.

Abbas referred to the impending visit of Pope Francis, scheduled for a whirlwind tour in March, and expressed hope that the pontiff would spread “the message of justice and peace for the Palestinians.”

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Israel to Abbas: No, Jesus was not a Palestinian

Foreign Ministry pans PA president’s ‘outrageous rewriting of Christian history,’ says he needs a hug from Santa

December 23, 2013, 7:07 pm

http://www.timesofisrael.com/israel-pans-outrageous-rewriting-of-christian-history-by-abbas/

Israeli officials reacted with bitter scorn to a Christmas message from Palestinian Authority President Mahmoud Abbas in which he called Jesus a Palestinian and suggested Israel was to blame for the exodus of Christians from the Holy Land.

“He should have read the Gospel before uttering such offensive nonsense, but we will forgive him because he doesn’t know what he’s doing,” Foreign Ministry spokesman Yigal Palmor told The Times of Israel on Monday. Abbas’s statement is an “outrageous rewriting of Christian history,” according to Palmor.

Earlier on Monday, Abbas published a lengthy Christmas greeting, calling Jesus “a Palestinian messenger who would become a guiding light for millions around the world.” Although he expressed his commitment to the peace negotiations with Israel, he expressed harsh criticism of Israeli policies, including an accusation that Jerusalem is responsible for the plight of Christians in the Holy Land.

“We celebrate Christmas in Bethlehem under occupation,” Abbas wrote. “This Christmas Eve, our hearts and prayers will be with the millions who are being denied their right to worship in their homeland.” He called the security barrier an “annexation Wall, which is stealing [Palestinians'] land and dooming their future.”

These rather unfriendly statements are “not exactly in the spirit of Christmas,” Palmor, the Foreign Ministry spokesman, said cynically. “Maybe he needs a hug from Santa?”

Abbas also mentioned Palestinians “trapped under siege” in Gaza, and “those who are prevented from worshiping in Bethlehem. Our hearts and prayers are with the people of Al Dbayeh Refugee Camp in Beirut, along with all of our Palestinian refugees — Christians and Muslims uprooted from their hometowns in 1948 and who, since that time, have suffered the vicissitudes of a forced exile.”

Abbas said more Palestinians will celebrate Christmas in Western cities than will do so in the city of Jesus’ birth. “To them we say that Bethlehem is their town and Palestine is their country. We will continue working tirelessly to give them the freedom to decide where to spend Christmas.”

An Israeli government official took offense particularly with the suggestion that Israel has caused Christians to leave the Holy Land. “The exodus of Christians from Bethlehem turned into a flood the moment the PA took control,” the official said.

But at least one Israeli official had some warm words for Abbas’s holiday message: MK Hanna Swaid (Hadash), an Arab Christian from the Galilee town of Eilaboun, backed up the message, if not the facts, of Abbas’s missive.

“What President Mahmoud Abbas said describes the real situation — Palestinians, including Christians, are celebrating Christmas and New Year’s Eve under Israeli occupation. That’s a fact,” he said.

Abbas’s Christmas message seemed to paper over the fact that Christians in the PA are only a fraction of the Muslims living in the West Bank and Gaza.

“Christians are not a minority here: they are an integral part of the Palestinian people,” Abbas wrote in his Christmas message. “Orthodox, Catholics, Armenians, Assyrians, Lutherans, Anglicans, Copts, Melkites, Protestants and others are all part of the rich mosaic of this free, sovereign, democratic and pluralistic Palestine we aspire to have.”

According to the CIA World Factbook, Christians make up 8 percent of the population in the West Bank, and 0.7% of Gaza.

Swaid, 58, acknowledged that in reality Christians are a minority among Palestinians, but noted that he appreciated Abbas’s comments nonetheless. “If the president of a country says so, he thinks and believes that to be the case,” Swaid said, adding that Abbas meant to emphasize that Christians are an “integral part” of Palestinian society.

A third-term lawmaker, Swaid this week tried unsuccessfully to get the Knesset to erect a Christmas tree as a sign of tolerance and inclusion of all of Israel’s minorities. “I tried to make Christians feel integrated, but alas, my request was rejected. President Abbas, without even asking us, said we’re an integral part of society. That’s a welcome initiative.”

Swaid said he was satisfied that Abbas chose to highlight the fact that Palestinian society consists of Muslims and Christians. “I am happy that President Abbas talked about the differences and the pluralism of the Palestinian people,” he said.

 

dinsdag 10 december 2013

Nelson Mandela en Israel


Mandela was niet anti-Israel maar wel kritisch over de bezetting. 

While he supported Zionism in principle, he believed that if there was to be peace in the Middle East, Israel must negotiate a two-state solution with the Palestinians and avoid becoming a binational “apartheid state” – or risk becoming an international pariah like apartheid South Africa.

(...)

There was a war. But if there is going to be peace, there must be complete withdrawal from all of these areas.”

He did, however, acknowledge Israel’s legitimate security concerns, declaring: “I cannot conceive of Israel withdrawing if Arab states do not recognize Israel within secure borders.”

Zionisme en kritiek op de bezetting gaan heel goed samen, al krijg je uit de media en ook uit uitlatingen van sommige Israel-sympathisanten weleens een ander beeld.

 

Natuurlijk spannen de Palestijnen Mandela voor hun karretje, en stellen de door en door racistische Apartheid waar Mandela tegen streed gelijk met de Israelische bezetting die een gevolg is van een oorlog door de Arabische staten uitgelokt. De vergelijking gaat op zo ongeveer alle punten mank, zoals ook vooraanstaande anti-Apartheidsstrijders al vaak hebben betoogd.

 

RP

------------

 

Mandela and Israel

http://www.jpost.com/Opinion/Op-Ed-Contributors/Mandela-and-Israel-334174

By STEVE LINDE

LAST UPDATED: 12/06/2013 04:14

 

The iconic South African leader had an ambivalent relationship with the Jewish state.


As I introduced myself, feeling the strength in his large hand, he smiled and said, “Shalom!” I was dumbstruck by the powerful presence of Nelson Mandela, the legendary leader of the country in which I had grown up, the man credited with ending the brutal apartheid regime.

But there he was, his large frame cutting a regal figure, choosing his words carefully in his distinct African accent, sitting opposite me and several other journalists and photographers around a table at the Foreign Ministry in Jerusalem on October 19, 1999.

Holding hands as he walked out of a meeting with foreign minister David Levy, Mandela agreed to answer a few questions, and – as a reporter for Israel Radio’s English News – I recorded his answers.

Related:

·        Former South African president Nelson Mandela dies aged 95

·        Netanyahu, Peres mourn the loss of Mandela, 'a freedom fighter who opposed violence'

Asked why he had finally decided to visit Israel, he replied, “To the many people who have questioned why I came, I say: Israel worked very closely with the apartheid regime. I say: I’ve made peace with many men who slaughtered our people like animals. Israel cooperated with the apartheid regime, but it did not participate in any atrocities.”

Mandela voiced his vehement opposition to Israel’s control of the territories it had “occupied” in the Six Day War, and he urged it to concede land to the Palestinians and Syrians, just as it had done with the Egyptians, for the sake of peace.

“My view is that talk of peace remains hollow if Israel continues to occupy Arab lands,” he said.

“I understand completely well why Israel occupies these lands.

There was a war. But if there is going to be peace, there must be complete withdrawal from all of these areas.”

He did, however, acknowledge Israel’s legitimate security concerns, declaring: “I cannot conceive of Israel withdrawing if Arab states do not recognize Israel within secure borders.”

One of Mandela’s greatest strengths was his ability to bury, but not forget, the bitterness of the past and actively work for a fairer future.

He did so when, upon his release from 27 years in jail, he emerged without exhibiting any signs of anger, reconciling with president F.W. de Klerk (earning them both Nobel peace prizes) and even sipping tea with Betsie Verwoerd, the 94-year-old widow of apartheid’s architect, Dr. Hendrik Verwoerd.

He did so when he became president of the new democratic South Africa in 1994 and set up the Truth and Reconciliation Commission, pitting perpetrators of apartheid crimes against its victims and their families.

He did so when he went to watch the Springboks team beat the All Blacks in the Rugby World Cup in 1995, depicted in the Clint Eastwood film Invictus.

And he did so when, at the age of 81, he paid what was termed “a private visit” to Israel for two days after completing his five-year term as president and handing over the reins to his deputy, Thabo Mbeki, in June, and choosing to fly first to Iran, Syria and Jordan.

The peace overtures of thenprime minister Ehud Barak had paved the way for Mandela – a devout Christian – to make his first and only pilgrimage to the Holy Land.

After taking a jab at the Jewish state for being the only nation not to invite him when he was appointed president, and then refusing several invitations to travel here, Mandela said this trip was aimed at burying the hatchet – or, in his words, “to heal old wounds” both with Israel and South African Jews.

Mandela had an ambivalent, almost love-hate relationship with Jews and Israel. Like Mohandas (Mahatma) Gandhi before him, his first job had been with a Jewish law firm in Johannesburg, and some of his closest friends, political advisers and business associates were Jewish.

When he needed advice or money, they were the first people he called upon.

Many South African Jews had supported him, but others had openly backed or implicitly endorsed apartheid. One of his close Jewish friends, Arthur Goldreich, provided refuge to Mandela and other ANC leaders at his farm in Rivonia, later made aliya and became a professor at the Bezalel Art School.

On the other hand, Percy Yutar, the chief prosecutor at the infamous Rivonia treason trial at the end of which Mandela was given a life sentence, was Jewish, too.


Mandela resented Israel’s military relationship with apartheid South Africa and passionately supported the PLO, which he saw as a liberation movement similar to his own ANC.

He supported Israel’s right to exist as a democratic Jewish state, yet felt closer to its enemies: the PLO’s Yasser Arafat, Libya’s Muammar Gaddafi, Cuba’s Fidel Castro, Iran’s Mohammed Khatami and Syria’s Hafez Assad. Nevertheless, he praised his Israeli hosts for their warm reception and peace-making efforts. Mandela received a red-carpet welcome at the King David Hotel, where South African chief rabbi Cyril Harris, together with leaders of the South African Jewish Board of Deputies and Israel’s ambassador to South Africa, Uri Oren, greeted him.

Hugging Harris, a good friend, he quipped: “Now I feel at home – my rabbi is here.”

At a luncheon hosted by president Ezer Weizman and attended by cabinet ministers and other dignitaries, Mandela chose to thank the South African Jewish community. “One of the reasons I am so pleased to be in Israel is as a tribute to the enormous contribution of the Jewish community of South Africa. I am so proud of them,” he said.

After a guided tour of Jerusalem’s Old City and Yad Vashem, he wrote in the Holocaust museum’s visitors’ book: “A painful but enriching experience.”

After an upbeat meeting at the Prime Minister’s Office, he described Ehud Barak as “a man of courage and vision.”

“The people of the world and Israel should support Barak. He has aroused our hopes,” Mandela said. “What has emerged from all my conversations is that the yearning for peace is very intense.”

During the meeting, Mandela was thrilled to see Rabbi Dov Sidelsky, a South African immigrant and the son of Lazar Sidelsky, who had given Mandela his first job as a law clerk.

Whites hiring black professionals was “almost unheard of in those days,” said Mandela, who remembered Dov as a young boy in Johannesburg.

“I have found Jews to be more broad-minded than most whites on issues of race and politics, perhaps because they themselves have historically been victims of prejudice,” he wrote in his autobiography, Long Walk to Freedom.

In his talks with Levy at the Foreign Ministry, Mandela shared his impression during his visit to Iran that the country had become more “moderate” under then-president Khatami.

He said he had received assurances that the trial of 13 Iranians Jews arrested earlier that year on charges of spying for “the Zionist regime,” which was of great concern then, would be “free and fair.”

Levy protested politely against Mandela’s reading of the situation, telling him that Iran, which backed terrorist groups targeting Jews and the Jewish state, was certainly not giving the 13 Jews a fair hearing.

In July 2000, after a closed trial that violated international legal norms, 10 were given harsh sentences, while three others were acquitted. Levy had been right, Mandela wrong.

Following his visit to Israel, Mandela flew to Gaza, where he enthusiastically embraced Arafat and endorsed Palestinian statehood but made a point of urging Arab acceptance of Israel.

“The Arab leaders must make an unequivocal statement that they recognize the existence of Israel with secure borders,” he stressed.

Mandela was undoubtedly one of the greatest leaders of the 20th century and an iconic symbol of hope and freedom in his beloved South Africa.

While he supported Zionism in principle, he believed that if there was to be peace in the Middle East, Israel must negotiate a two-state solution with the Palestinians and avoid becoming a binational “apartheid state” – or risk becoming an international pariah like apartheid South Africa.

A humble hero, Mandela was the first to acknowledge that he wasn’t always right, but as an advocate of justice for all, he was always ready to stand up and fight for what he believed was right, even when his views were not popular.

During my youth in South Africa, Mandela was portrayed by the “white media” as the enemy, the jailed leader of a terrorist insurrection against the Afrikaner government.

They labelled him “the Black Pimpernel” before he was arrested.

But the seemingly impossible occurred: the Black Pimpernel became the beloved leader of “the Rainbow Nation,” affectionately called “Madiba” (the name of his Xhosa clan) by South Africans of all colors and creeds.

Mandela once said, “It always seems impossible until it’s done.”

May you rest in peace, Madiba. Shalom!

 

dinsdag 3 december 2013

Palestijnen blijven dreigen vredesoverleg te verlaten

 

De aankondiging 20.000 huizen bij te bouwen over de groene lijn is ingetrokken, maar de sfeer is er bepaald niet beter op geworden, en volgens de Palestijnen gaan de plannen stilletjes toch door. Wederom dreigen zij uit de onderhandelingen te stappen:

Last week, senior Palestinian official Nabil Shaath said negotiations with Israel have already failed, and that the prospect of freeing Palestinian prisoners from Israeli jails is all that’s keeping the talks alive. Top negotiator Saeb Erekat told reporters that the world needs to get tough with Israel over its continued settlement building to ensure the remaining five months of talks won’t be wasted.

De wereld is al ‘tough’ genoeg met boycots, anti-Israel resoluties in de VN, discriminitoire richtlijnen van de EU, en de ontmoediging van bedrijven om ook maar iets over de groene lijn te doen. Het blijkt niet te helpen. Het maakt op Israel weinig indruk meer dat de rest van de wereld vindt dat men uit de Westbank moet ophoepelen. Dat komt voor een deel omdat er daarbij nooit naar Israels argumenten en grieven wordt geluisterd. Wanneer iemand een beschuldiging, terecht dan wel onterecht, blijft herhalen en jouw tegenargumenten negeert, luister je op een gegeven moment niet meer. Daarbij komt dat deze internationale kritiek en druk als zeer onrechtvaardig en ongepast wordt ervaren. En dus zet men de hakken in het zand. Een begrijpelijke, zij het niet altijd verstandige reactie.

Intern is er overigens wel kritiek op het beleid van de regering-Netanyahu, en dat biedt meer perspectief dan al die internationale veroordelingen. Jammer alleen dat door de houding van de internationale gemeenschap en de Palestijnen de critici van Netanyahu het zo moeilijk hebben. Wanneer de internationale gemeenschap naast de eeuwige kritiek op de nederzettingen ook eens een paar Palestijnse obstakels zou benoemen, zou dat de interne critici enorm vooruit helpen, en daarmee het vredesproces. Niet luisteren naar de Palestijnen dus.
 
RP
---------
 
‘Palestinians threaten to end peace talks’
Channel 2: PA officials tell US that if recently announced settlement construction isn’t frozen, they’ll walk
 
December 1, 2013, 9:59 pm
 
 
A view of the Jewish West Bank settlement of Ma'aleh Adumim, with the controversial E1 tract in the background (photo credit: Yonatan Sindel/Flash90)
A view of the Jewish West Bank settlement of Ma'aleh Adumim, with the controversial E1 tract in the background (photo credit: Yonatan Sindel/Flash90)
 
 
The Palestinians told US Secretary of State John Kerry that they’ll terminate negotiations with Israel forthwith unless Jerusalem halts a plan to build 20,000 housing units over the Green Line, Channel 2 reported on Sunday.

According to the report, furious Palestinian officials sent a clear message to Kerry, apparently over the weekend, that if Israel doesn’t freeze the settlement construction plans as stated, they will no longer attend any more peace negotiations.

As proof that the construction process is still going ahead, despite Israel’s claims to the contrary, the Palestinians noted that the projects in question were still listed as active on the Israel Housing Ministry website at the end of last week, the Channel 2 report said. The unnamed Palestinian officials regarded this as a broken promise by Israel and by the Americans, who had attempted to calm the situation after the announcement of the settlement construction plans last month.

The Prime Minister’s Office, however, insisted that the construction plans were halted, as promised.

Last month the Housing and Construction Minister Uri Ariel (Jewish Home) announced tenders for some 20,000 units in the West Bank and the controversial E-1 corridor near Jerusalem – setting off an international outcry, which led Prime Minister Benjamin Netanyahu to order Ariel to pull the plug on the plans.

Peace talks between Israelis and Palestinians restarted in late July. Although they have continued out of the media spotlight, reports have mounted that that two sides have reached an impasse.

Last week, senior Palestinian official Nabil Shaath said negotiations with Israel have already failed, and that the prospect of freeing Palestinian prisoners from Israeli jails is all that’s keeping the talks alive. Top negotiator Saeb Erekat told reporters that the world needs to get tough with Israel over its continued settlement building to ensure the remaining five months of talks won’t be wasted.

Earlier Sunday evening, former prime minister Ehud Olmert launched an attack on Netanyahu’s settlement construction policies, saying all of Israel’s security concerns — including that posed by Iran — could be solved by reaching a lasting peace agreement with the Palestinians.

“The key to any strategic situation in the Middle East and the Iranian problem is to reach a peace agreement with the Palestinians,” he said during a a panel discussion at the Institute for National Security Studies in Tel Aviv.

The former prime minister also railed against the Netanyahu government’s approval of thousands of settlement housing units, saying such a move could only set back negotiations with the Palestinians.

“A government which announces the construction of 5,000 new housing units is not conducting serious negotiations for peace,” Olmert remarked.