woensdag 5 november 2014

Amnesty International leert zijn eigen les niet als het om Israel gaat

Onderzoek van Amnesty-International-medewerker Donatella Roveri is kennelijk door Amnesty in een diepe lade gelegd.

http://phap.org/thematic-notes/2014/april/challenges-monitoring-reporting-and-fact-finding-during-and-after-armed-co.

 

Het onderzoek van Donatella vond plaats tjdens de vorige Gaza-oorlog en daarna.

Zij schreef onder andere:

“In Gaza kreeg ik onvolledige of onjuiste informatie van familieleden van burgers die per ongeluk waren gedood door ‘bedrijfsongevallen’ met explosies, of door raketten die door Palestijnse gewapende groepen naar Israël waren afgeschoten maar slecht functioneerden, en over burgers die waren gedood door Israëlisch aanvallen op nabijgelegen stellingen van Palestijnse gewapende groepen. Geconfronteerd met ander bewijsmateriaal dat langs andere weg was verkregen, zeiden sommigen dat zij bang waren voor wraakoefeningen door de gewapende groepen.”

Meteen na de vorige Gaza-oorlog, (of eigenlijk al tijdens!) wist Amnesty te melden dat Israel oorlogsmisdaden had begaan. Donatella schreef verder na grondig onderzoek:

Especially in the initial stages of armed conflicts, civilians are confronted with wholly unfamiliar realities – armed clashes, artillery strikes, aerial bombardments, and other military activities and situations they have never experienced before – which can make it very difficult for them to accurately describe specific incidents. In Gaza, Lebanon, Libya, Syria, and other places I interviewed civilians who described what they thought were artillery or bomb strikes being launched by far away government forces and striking near their homes – whereas in reality the loud bangs and tremors were caused by mortars or rockets being launched by opposition fighters from their positions nearby. For the untrained ear it is virtually impossible to distinguish between incoming and outgoing fire, and all the more so for those who find themselves close to the frontlines. The difference means little to panicked civilians often forced out of their homes by fear, but is vastly important to investigators.                                                 Ook beschreef ze hoe moeilijk een actuele situatie te onderzoeken is door omstandigheden waardoor een onderzoeker niet echt bij de plaats van het gebeuren kan komen:

Some of the challenges may be situation-specific, others recurring in several different conflict situations. Access to relevant areas during the conduct of hostilities may be restricted or outright impossible, and often extremely dangerous when possible. Evidence may be rapidly removed, destroyed, or contaminated – whether intentionally or not. “Bad” evidence can be worse than no evidence, as it can lead to wrong assumptions or conclusions.                                                                                                                        Nu weten we dat in Gaza de pers geweerd werd van lanceerplaatsen, van plaatsen waar strijders zich bevonden en van ziekenhuizen waar gewonde strijders lagen. Bovendien werd bewijsmateriaal snel verwijderd en alle slachtoffers werden niet alleen burgers genoemd, maar droegen ook burgerkleding in plaats van uniformen. Ook het voor Israel ongunstige Goldstone-rapport na de vorige Gaza-oorlog moest worden afgekeurd omdat de voorzitter Goldstone van de VN-commissie tot dezelfde conclusie kwam als Donatella, namelijk dat er onjuiste en halve informatie was verkregen bij de onderzoeken in Gaza. Goldstone distantieerde zich dan ook van het rapport en de conclusies.

De vele oorlogsmisdaden van Hamas worden gewoon genegeerd in het recente bericht van Amnesty. Weliswaar worden de raketten die Hamas afschoot veroordeeld, maar met geen woord wordt gerept over de raketten die in VN-scholen lagen.

Ook wordt vergeten dat er vanuit VN-scholen werd geschoten door Hamas en zelfs vanaf ziekenhuisterreinen. Er zijn bewijzen voor het gebruik van menselijke schilden door Hamas. Dit alles valt duidelijk onder oorlogsmisdaden.

Nu heeft Amnesty er een handje van Israel selectief te beoordelen. Een paar jaar geleden publiceerden ze een eenzijdig door Palestijnen geleverd waterrapport, waarin Israel slecht te voorschijn kwam. Echter wetenschappers brachten een heel ander rapport uit. Een dissertatie onder de titel “the politicization of the Oslo water agreement”, die geschreven werd door de Zwitserse academicus Lauro Burkart, geeft een meer evenwichtig beeld. DISSERTATION. Submitted in fulfilment of the requirement for the. Master in International History and Politics by. Lauro Burkart. (Switzerland). Geneva. 2012  ... Amnesty werd aangeschreven op fouten in haar waterrapport en halve waarheden, maar reageerde onder andere met de dwaze opmerking dat de Oslo-accoorden niet gevolgd hoefden te worden omdat Amnesty ze te eenzijdig vond. Alsof Amnesty kan bepalen hoe verdragen tussen twee partijen op eigen gezag van Amnesty opeens ongeldig zijn.

 

Dit alles doet de vraag rijzen: waarom doet Amnesty wetenschappelijk onderzoek als ze meteen al weet hoe het zit, zoals nu na de laatste Gaza-oorlog. Waarom worden de lessen uit wetenschappelijk onderzoek genegeerd. Moeten wij die oprispingen van Amnesty serieus nemen en waarom publiceren onze kwaliteitskranten zonder enig commentaar deze oprispingen. Niet alleen Amnesty gaat keer op keer de fout in, maar ook de media nemen berichten klakkeloos over en rectificeren vrijwel nooit.

 

MS

 

 

 

 

http://www.volkskrant.nl/dossier-israelisch-palestijns-conflict/amnesty-israelisch-leger-gebruikte-buitensporig-veel-geweld~a3782948/

http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3782948/2014/11/05/Amnesty-Israelisch-leger-gebruikte-buitensporig-veel-geweld.dhtml

 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten