maandag 26 mei 2014

Media hebben hun oordeel al klaar (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/05/25/media-hebben-hun-oordeel-al-klaar/  

= IMO Blog =  

Ik eindigde mijn vorige blog met de constatering dat (pro)-Palestijnse bronnen slachtoffers aan Palestijnse kant weleens willen overdrijven, ensceneren of ten onrechte aan Israel toeschrijven, en gaf daar verschillende voorbeelden van. Je zou verwachten dat journalisten daarmee bekend zijn en daarom enige scepsis betrachten tegenover deze bronnen. Daar is echter niks van te merken in de Nederlandse media, waar het al op voorhand vast lijkt te staan dat Israel de boosdoener is en de Palestijnen onschuldig waren.

Een ANP bericht dat op diverse websites stond, geeft alleen de visie van Defence for Children die beweert dat de tieners onrechtmatig zijn doodgeschoten en het mogelijk om oorlogsmisdaden gaat. De Telegraaf spreekt zelfs van een ‘zeer schokkende video’. De nieuwslezeres van de NOS zei dinsdag in het Achtuur journaal: ‘Het lijkt er sterk op dat er dit keer met scherp is geschoten en de Palestijnen niks deden’. Monique van Hoogstraten meldt in de aansluitende reportage dat ‘een woordvoerder van het Israelische leger ietwat honend laat weten dat de kogel er vast later in is gedaan’ (in de rugzak, die de vader van een van de vermoorde ‘kinderen’ aan Van Hoogstraten laat zien), en ontkent dat er met scherp is geschoten. Ze praat verder uitsluitend met Palestijnen, zoals de arts van het ziekenhuis waar de jongens heen waren gebracht en de vader van de jongen, en de filmbeelden met de beweringen van de Palestijnse directeur van Defence for Children komen natuurlijk aan bod.

Ook The Post Online, die normaal gesproken niet van anti-Israelische sentimenten kan worden beticht, weet al zeker dat Israel hier helemaal fout zat en pakt uit met de kop: “Video: koelbloedige executie Palestijnse kinderen door Israel; Sniper schiet 16- en 17-jarige ongewapende Palestijnen dood”. Daaronder een verkorte versie van het ANP bericht dat alleen de beschuldigingen van Defence for Children uitte zonder enige wederhoor. Een dag later heeft men wederom een suggestief stukje onder de kop: “Palestijnse kinderen neergeschoten: mag niet van Facebookers“. Men heeft zich duidelijk geërgerd aan de meest pro-Israel reacties op de facebookpagina van TPO. De reacties op TPO onderscheiden zich wel vaker niet vanwege hun genuanceerde en zorgvuldig onderbouwde stellingname, maar in dit geval schoot het een van de redacteuren kennelijk in het verkeerde keelgat, en dus schreef hij:

LOL-reacties naar aanleiding van deze video waarop is te zien hoe twee Palestijnse jongeren worden doodgeschoten. Israel zou zoiets nooit doen kennelijk, want het IDF vecht uitsluitend met bloemen en knuffels, dus is het ‘een hoax’. Nou weten wij uiteraard ook niet 100 procent zeker of het echt is, we weten alleen dat de verder onafhankelijke organisatie Defence For Children (uitgebreid statement) beweert dat het echt is. 

Hoe dan ook, de LOL-reacties van mensen die serieus geloven dat oorlogsmisdaden altijd maar van één kant komen en op het moment dat ze worden geconfronteerd met misdaden waarmee ze liever niet worden geconfronteerd ‘propaganda!’ schreeuwen willen we u niet onthouden.

Lol. Dus wanneer je serieus vragen stelt bij de videobeelden en de ware toedracht van een en ander ben je een ‘propaganda schreeuwer’ die gelooft dat het IDF vecht met bloemen en knuffels? Kom op zeg. Zoals gezegd, de reacties op TPO zijn niet altijd even genuanceerd, maar in dit geval waren ze wel een begrijpelijke reactie op een al even suggestief stukje van de TPO redactie. Ik heb overigens niet eerder gezien dat een apart artikel werd gewijd aan een paar ongenuanceerde reacties op een nieuwsbericht. Er zijn inderdaad mensen die alles wat Israeli’s aan onrechtmatigs doen als propaganda afdoen en dat is natuurlijk onjuist; aan beide kanten vinden misstanden plaats. In dit geval zijn er echter gewoon duidelijke aanwijzingen dat een en ander niet klopt in het verhaal van Defence for Children. Die jongens zijn dood en dat is erg genoeg, maar de toedracht is bepaald onduidelijk.

Het lijkt erop dat Nederlandse media de visie van Israel algemeen beschouwen als irrelevant en leugenachtig, vandaar dat die vaak gewoon helemaal wordt weggelaten, of kort en sceptisch vermeld. Israel heeft na een voorlopig kort onderzoek een uitgebreider onderzoek aangekondigd en het was netjes geweest als de media hun oordeel hadden opgeschort totdat de uitkomsten van dat onderzoek bekend zijn, en hadden aangegeven dat zowel het Israelische leger als de Palestijnen niet op hun woord geloofd kunnen worden. Daarbij heeft Israel in het verleden doorgaans schuld bekend als er fouten waren gemaakt en werden de schuldigen gestraft, zij het dat die straffen vaak nogal laag waren. Dat het ook anders kan, en je zo’n zaak objectief kunt verslaan, zonder partij te kiezen en de propaganda van een van beide kanten voor zoete koek te slikken, laat het Duitse Der Spiegel zien. Misschien dat Nederlandse correspondenten en het ANP daar eens een stage kunnen lopen?

Overigens lijkt Times of Israel correspondent Avi Issacharoff de videobeelden te geloven, en vraagt zich af of de soldaten die schoten niet gelogen konden hebben.

According to the version of the soldiers and Border Policemen who operated in the area, they refrained from using live ammunition on demonstrators during Nakba Day. This came from the unequivocal order from Central Command headquarters that they were not to use live ammunition unless their lives were clearly at risk.

A report from the government hospital in Ramallah, however, determined that the two slain teens, and the two others injured, were hit by live fire.

Could it be that some Border Policemen or IDF soldiers failed to report using live fire on youths who were throwing stones at them a minute or two before? It is possible that they lied?

Dat is op zichzelf zeker niet uit te sluiten, maar er zijn wel aanwijzingen die dat tegenspreken, nog buiten het feit dat als iemand door een kogel in de borst wordt geraakt, het nogal vreemd is dat hij voorover valt en zijn armen uitstrekt in plaats van in elkaar krimpt. Elder of Ziyon wijst op het feit dat in een CNN reportage duidelijk te zien zou zijn dat met een geweer dat voor rubberkogels wordt gebruikt zou zijn geschoten:

While Nadim and the other youth have had funerals and Palestinian Arab medical reports indicating bullets that tore through their bodies, the CNN footage actually shows without a doubt that the border police bullet that was shot at the time Nawarah fell came from a gun equipped with the extension used to fire rubber bullets. (The bullet that Nawarah’s father says he found in the backpack simply could not have killed him, as the expert in the video notes – a bullet that hits a target does not look like that.)

Ik ben bepaald geen kenner van wapens, maar ik neem aan dat deze analyse hout snijdt. Er staan gedetailleerde afbeeldingen en beschrijvingen bij. Overigens wees ook Missing Peace hier op in haar analyse.  Elder vervolgt:

The CNN footage did not show what was happening around the corner from the building where Nawarah fell down, closer to the Israeli position, and from other footage we know that protesters were throwing and sling-shooting stones to the police from there (out of the view of the security camera footage.)  We cannot tell where the police were firing towards.
Is it possible that Nawarah was hit by a misfired rubber bullet, or a ricochet? Did he fall as soon as he heard the shot? I dislike conspiracy theories on either side and the idea that the youths faked their falls to coincide with the shots and were then whisked away to replaced with similar dead bodies, or to be killed themselves as martyrs, seems far fetched. But no image or video released so far shows Israeli police using anything but tear gas and rubber bullet guns, and there is no way that the damage mentioned in the medical report matches what a rubber bullet could do.  Also, there is no blood visible near the supposed wounds in any of the photos of the youths who were apparently killed.

Kortom, veel vragen en onduidelijkheid. Ook ik vind het niet leuk te speculeren over de hoe dan ook tragische dood van twee jongens. Maar het lijkt ook behoorlijk onwaarschijnlijk dat het verhaal van Palestijnse kant klopt. Er is simpelweg teveel dat daar tegen pleit.

Ratna Pelle

 

woensdag 21 mei 2014

Omstreden video beschuldigt IDF van neerschieten Palestijnen

 

Deze video haalde het NOS journaal en diverse nieuwssites, die hun oordeel snel klaarhadden. Zo verklaarde de nieuwslezeres van de NOS: ‘Het lijkt er sterk op dat er dit keer met scherp is geschoten en de Palestijnen niks deden’. Het op tientallen sites verschenen ANP bericht erover geeft alleen de visie weer van Defence for Children, dat met de beelden naar buiten kwam. De visie van Israel wordt algemeen beschouwd als irrelevant en leugenachtig, vandaar dat die vaak gewoon helemaal wordt weggelaten, of kort en sceptisch vermeld, zoals Monique van Hoogstraten in de NOS reportage deed. Israel heeft een onderzoek beloofd en het was netjes geweest als de media hun oordeel hadden opgeschort totdat de uitkomsten van dat onderzoek bekend zijn. In het verleden bleken Palestijnen vaker beelden te hebben gemanipuleerd.

Daarom hieronder wel aandacht voor de Israelische kant.

 

RP

--------

 

Omstreden video beschuldigt IDF van neerschieten Palestijnen

http://www.cidi.nl/omstreden-video-beschuldigt-idf-van-neerschieten-palestijnen/

IN ISRAEL / DOOR JORDY STEIJN / OP 21/05/2014 OM 16:39 / TAGS: EU, IDF, PALESTIJNEN, VN, WESTBANK

 

Foto: Screenshot uit de video

 

Grote onenigheid over een video waarop volgens de Palestijnse organisatie ‘Defense for Children’ te zien zou zijn hoe de IDF twee ongewapende Palestijnse jongens neerschiet. Dit gebeurde bij een botsing tussen de IDF en stenen gooiende demonstranten net buiten de Ofer-gevangenis in Beitunia, vlakbij Ramallah. Het incident vond plaats op 15 mei (de dag waarop Palestijnen de oprichting van Israel vierden als een ramp, Nakba). Volgens Defense for Children schoot de IDF met opzet de twee jongens dood; de IDF ontkent dit en  stelt dat de video op een tendentieuze manier is bewerkt.

Een woordvoerder van het Israëlische leger verklaart over de beelden en het incident: “De video is op een tendentieuze manier bewerkt en is geen goede weergave van de hoeveelheid geweld dat plaatsvond bij de ordeverstoringen.” Volgens de woordvoerder zei het beveiligingspersoneel dat erbij betrokken was dat er niet met scherp is geschoten, maar met rubberkogels.

De PLO verklaarde dat de IDF de ‘twee Palestijnse tieners met opzet heeft geëxecuteerd, terwijl ze ongewapend waren en geen directe of indirecte bedreiging vormden’. Een woordvoerder noemde dit ‘opnieuw een bewijs is van Israël’s excessieve geweld tegen ongewapende Palestijnse demonstranten’, beschuldigde Israël van oorlogsmisdaden en riep de VN en de EU op om maatregelen te nemen tegen Israël.

De Israëlische Minister van Defensie Moshe Ya’alon schaarde zich dinsdag achter de verklaring van het IDF en zegt dat hij vaker video’s heeft gezien die een valse weergave van de feiten geven. Hij zei dat de Israëlische soldaten juist hadden gehandeld, in een situatie waarin in hun leven in gevaar was.

Palestijnen hebben in het verleden vaker bewerkte video’s gepresenteerd als ‘bewijs’ van Israelische misdaden, zoals met de 12-jarige Palestijnse jongen Mohammed Al-Dura. Hij zou volgens deze video bij de Tweede Intifada in 2000 door het Israëlische leger zijn neergeschoten. Uit latere onderzoeken door een Duitse onderzoeksjournalist bleek, dat de jongen door Palestijnse kogels om het leven was gekomen en mogelijk zelfs niet dood was.

De VN heeft Israël opgeroepen om een onafhankelijk en transparant onderzoek te beginnen naar het incident en ervoor te zorgen dat de veiligheidsdiensten zich houden aan de basisprincipes van het gebruik van wapens en geweld.

De ADL uitte kritiek op de snelle conclusies die de VN en anderen trokken naar aanleiding van het beeldmateriaal. De IDF gaat ondertussen verder met een eigen onderzoek naar het incident.

 

maandag 5 mei 2014

De gemiste deadline van de vredesbesprekingen (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/05/04/de-gemiste-deadline-van-de-vredesbesprekingen/   

= IMO Blog = 

Afgelopen week verliep de officiële deadline van de vredesbesprekingen tussen Israel en de Palestijnen. Vijf dagen eerder had Israel de onderhandelingen over hoe de onderhandelingen weer vlot te trekken al opgeschort, nadat de PA en Hamas een verzoeningsovereenkomst hadden getekend. Volgens deze overeenkomst wordt er binnen vijf weken een Palestijnse interim regering gevormd en komen er binnen zes maanden verkiezingen.

Netanyahu lichtte zijn besluit als volgt toe:

“Instead of choosing peace, Abu Mazen formed an alliance with a murderous terrorist organization that calls for the destruction of Israel,” said Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, referring to Abbas by his nom de guerre. “Whoever chooses the terrorism of Hamas does not want peace.”

Volgens Palestijnse functionarissen echter zou de interim regering uit technocraten bestaan en geen Hamas leden bevatten. Hamas zou accepteren dat Abbas namens deze regering met Israel onderhandelt onder dezelfde voorwaarden als nu.  Maar Hamas heeft afgelopen week nog maar eens verklaard dat het Israel nooit zal erkennen. En onlangs nog liet president Haniyeh zich ongemeen fel uit over Israel en zei het hele gebied met geweld te willen ‘bevrijden’.

Apartheidsstaat

Ondertussen gaan beide partijen door met hun unilaterale stappen: de Palestijnen hebben het lidmaatschap aangevraagd van het Internationaal Strafhof, waarna een officiële aanklacht tegen Israel een kwestie van tijd is. Israel heeft het overmaken van voor de PA bedoelde belastinginkomsten opgeschort en gebruikt deze nu om schulden van de PA af te betalen, iets wat zelfs door de Times of Israel als een sanctie wordt omschreven. En er lijkt sprake te zijn van de aankondiging van 14.000 nieuwe woningen in de nederzettingen, hoewel de T.o.I. meldt dat Netanyahu een bijeenkomst over het bouwen in de nederzettingen heeft geannuleerd, omdat de timing ongunstig zou zijn. Door deze op de deadline van de onderhandelingen te houden, zou de aandacht verschuiven van de Palestijnen naar Israel als schuldige voor het falen van de onderhandelingen. Die moeite had Israel zich kunnen besparen, zo lijkt het, want de nederzettingen haalden evengoed de media. En Israel lijkt, ondanks alles, weer in de eerste plaats verantwoordelijk te worden gehouden voor de vastgelopen vredesonderhandelingen. Zo waarschuwde Kerry afgelopen vrijdag dat Israel een apartheidsstaat kon worden als het zich niet meer inzette voor de twee statenoplossing:

“A two-state solution will be clearly underscored as the only real alternative,” Kerry told the gathering. “Because a unitary state winds up either being an apartheid state with second-class citizens – or it ends up being a state that destroys the capacity of Israel to be a Jewish state. Once you put that frame in your mind, that reality, which is the bottom line, you understand how imperative it is to get to the two-state solution, which both leaders, even yesterday, said they remain deeply committed to.”

Hoewel hij zei dat beide partijen schuld dragen, had hij het ook eerder al vooral over Israelische acties die tot de impasse leidden:

“The prisoners were not released by Israel on the day they were supposed to be released and then another day passed and another day, and then 700 units were approved in Jerusalem and then poof – that was sort of the moment,” Kerry said.

De gevangenen waren niet vrijgelaten omdat de Palestijnen niet wilden toezeggen de onderhandelingen na 29 april voort te zullen zetten, en het er alle schijn van had dat ze nadat de laatste groep gevangenen vrij was uit de onderhandelingen zouden stappen. En omdat ze erop stonden dat ook 14 Israelische Arabieren zouden worden vrijgelaten, wat Israel alleen onder strikte voorwaarden wilde waar de Palestijnen niet mee instemden. Het lag, kortom, wat genuanceerder dan Kerry het stelde.

En hoewel die apartheidsstaat vergelijking alles behalve nieuw is, en antizionisten er al fijntjes op hebben gewezen dat ook Israelische leiders als Barak hem maakten, is hij natuurlijk wel degelijk ongelukkig. Vandaar ook dat Kerry hem introk na kritiek van Joodse organisaties. Het suggereert natuurlijk toch dat Israel doet aan rassenscheiding en Joden bewust op allerlei manieren bevoordeelt boven Arabieren. Het suggereert ook dat de huidige situatie en de bezetting van de Westbank vergelijkbaar is met die in Zuid-Afrika, en legt zo de oorzaak daarvan, of de schuld, vooral bij Israel. Dat is onzinnig. Je zou hooguit kunnen zeggen dat wanneer Israel de Westbank zou annexeren en dan de Palestijnen in het A gebied beperkt zelfbestuur geven, dat er in bepaalde opzichten aan doet denken.

Een groot verschil blijft dat de Joden historische en religieuze wortels in dit gebied hebben en er niet zitten om een ander volk te koloniseren en uit te buiten. Een deel vindt dat de Westoever onderdeel moet zijn van hun nationale thuis. Voor de meesten spelen vooral veiligheidsargumenten een rol bij de weerstand om de Westoever op te geven en bij de grenscontroles en reisrestricties voor Palestijnen. Dat rechtvaardigt niet perse iedere maatregel, maar maakt wel duidelijk dat de vergelijking met Zuid-Afrika mank gaat. En tot slot wil een flink deel van de Palestijnse gemeenschap, en ook van het ‘gematigde’ Fatah, eigenlijk heel Israel hebben en weigert Joodse zelfbeschikking in het gebied te erkennen. In Zuid-Afrika streden niet twee nationale bewegingen en volken om hetzelfde land en voor zelfbeschikking, maar streed de zwarte meerderheid tegen een kolonisator uit Europa die het alleen op hun grondstoffen en goedkope arbeidskrachten had voorzien. Doel van de strijd was gelijke rechten in één land.

Urgentie

Ook in het genuanceerde Friesch Dagblad is men kritisch naar Israel en ziet men Kerry’s vergelijking als teken dat hij vooral Israel verantwoordelijk houdt. Ik citeer het hoofdredactioneel commentaar van 29 april:

Bij beide partijen ontbreekt de vredeswil. De Palestijnse leiders zijn bang dat als ze concessies doen ze door hun bevolking en andere Arabieren ervan worden beschuldigd Palestijnse belangen en de historische aanspraak op het land te hebben verkwanseld. Bij de Israëliërs ontbreekt het gevoel van urgentie om tot een vredesverdrag te komen omdat ze er in hun optiek niets bij kunnen winnen. Als sterkste partij kan Israël zijn wil opleggen aan de Palestijnen. Een compromisvrede met de Palestijnen betekent dat Israël moet inleveren zonder er iets voor terug te krijgen, zo lijkt het.

Toch heeft Israël wel degelijks iets te verliezen. Zolang de Palestijnse kwestie doorzeurt, wordt Israëls positie op het wereldtoneel op alle fronten verzwakt. De lidstaten van de Verenigde Naties overwegen Palestina als staat te erkennen. In Europa gaan stemmen op Israëlische producten te boycotten als Jeruzalem doorgaat met het nederzettingenbeleid. Zelfs Amerika – de belangrijkste bondgenoot van Israël – heeft het met Israël gehad. Kerry waarschuwde vrijdag Israël ervoor dat het land een apartheidsstaat, zoals het vroegere internationaal geïsoleerde Zuid-Afrika, zou kunnen worden als het een tweestatenoplossing niet accepteert. Kerry’s harde woorden duiden er op dat Israël van de VS de schuld krijgt van het mislukte vredesoverleg.

Dat de urgentie in Israel mist, heeft er vooral mee te maken dat men Abbas en de Palestijnen niet vertrouwt en het niet ziet zitten om vergaande concessies te doen aan iemand waarvan men denkt dat hij nog steeds het hele land wil en terrorisme om puur praktische redenen heeft afgekeurd. Abbas doet ook bijzonder weinig om ook maar enig vertrouwen in te boezemen, gezien wat bijvoorbeeld aan de PA verbonden media schrijven en zijn onverzoenlijke opstelling naar Israel toe. Men denkt er dus inderdaad niks bij te kunnen winnen en wel een hoop te verliezen. Er is nu immers relatieve rust en welvaart in Israel, en wanneer er straks een Palestijnse staat met Hamas in de regering op de Westbank zit, is het met die rust gedaan, zo vreest men. Raketten op de Knesset en luchthaven (of alleen al de continue dreiging daarvan), opbouw van wapens, allerlei terroristische en extremistische groeperingen die zich in Palestina gaan vestigen zonder dat het leger er iets aan kan doen. En internationale troepenmachten hebben in het verleden maar al te vaak toegekeken hoe wapens werden gesmokkeld en er huizen en moskeeën mee volgestopt, bijvoorbeeld in zuid-Libanon.

Zelfs wanneer Abbas oprecht naar vrede zou streven en dat zou blijken uit al zijn uitlatingen, ook die in het Arabisch, wanneer er eindelijk eens kritiek zou komen op het verheerlijken van geweld en de terroristen, op de hele slachtoffercultus en op hoe jonge kinderen al worden geïndoctrineerd om hun leven voor ‘Palestina’ en ‘Al Aqsa’ te geven, de vele leugens over Joden en Israel, zelfs wanneer er op dat alles ook af en toe stevige kritiek te horen viel in de Palestijnse gemeenschap, dan nog is het voor Israel een enorm risico om de Westbank, minus misschien een paar grote nederzettingenblokken, aan de Palestijnen te overhandigen. Een volk dat Israel vanaf het begin heeft bestreden, vol wrok zit, zijn identiteit in de eerste plaats aan de strijd tegen Israel ontleent, leidt aan een minderwaardigheidscomplex en, mede door de enorme internationale hulpindustrie en volkomen kritiekloze houding van de internationale gemeenschap, in een passieve slachtofferrol zit die iedere vorm van verantwoordelijkheid voor de eigen situatie of de toekomst lijkt te verstikken.

Amerikaanse functionarissen

Ondertussen is naar buiten gekomen dat Amerikaanse functionarissen die bij de onderhandelingen waren betrokken, het falen van de onderhandelingen aan Israel wijten. In ongekend harde bewoordingen deden zij hun verhaal tegenover de Israelische journalist Nahum Barnea.

The Americans said they had intended to begin the nine-month negotiating period with an Israeli announcement of a settlement freeze. But this proved impossible, an American official was quoted saying, “because of the current makeup of the Israeli government, so we gave up… We didn’t realize [that] continuing construction allowed ministers in [Netanyahu's] government to very effectively sabotage the success of the talks. There are a lot of reasons for the peace effort’s failure, but people in Israel shouldn’t ignore the bitter truth: the primary sabotage came from the settlements.
(…)

The American officials described to Barnea what they called Abbas’s loss of trust in the talks and in Netanyahu, and how his skepticism hardened as settlement-building continued, and as Israel demanded complete security control over the territories. From Abbas’s point of view, the Americans told Barnea, the sense was “that nothing was going to change on the security front. Israel was not willing to agree to time frames; its control of the West Bank would continue forever. Abbas reached the conclusion that there was nothing for him in such an agreement. He’s 79 years old. He has reached the last chapter of his life. He’s tired. He was willing to give the process one final chance, but found, according to him, that he has no partner on the Israeli side. His legacy won’t include a peace agreement with Israel.

Wat opvalt is de empathie met Abbas. De arme oude man die wel wilde maar zijn vertrouwen verloor doordat Israel geen duimbreed toe wou geven. Hoe komt het dat zelfs deze hooggeplaatste ambtenaren, die met beide partijen hebben gesproken, zo eenzijdig naar de zaak kijken? Het is bekend dat het State Department en de daar werkzame ambtenaren doorgaans een stuk kritischer zijn dan de ministers en de president, zeker in hun officiële uitlatingen waarin ze altijd rekening houden met gevoeligheden en de Joodse organisaties. Desondanks is de kritische houding van de VS opvallend. Alhoewel er vaker spanningen waren tussen Israel en de VS, en de VS eerder weigerden bepaalde wapenonderdelen te leveren uit onvrede over de bouw in de nederzettingen, is dit verontrustend. Het is bekend dat Obama en Netanyahu elkaar niet liggen, maar wanneer ook Kerry en zijn staf tabak lijken te hebben van een in hun ogen onwillig Israel, gaat het om meer dan chemie. Zowel Obama als Kerry als de anonieme functionarissen waarschuwden Israel: als Israel niet meewerkt aan een Palestijnse staat door onderhandelingen, kan het in de problemen komen. Internationale steun brokkelt af, de roep om boycots neemt toe, en ook Amerika kan of wil Israel niet altijd blijven steunen in de VN.

‘Die Palestijnse staat komt er, of jullie nou willen of niet’ lijkt de kern van de boodschap te zijn. Een boodschap die men op verschillende manieren, en op verschillende toonhoogtes, probeert over te brengen. Het is een visie die in de rest van de wereld alleen nog maar sterker is en waar Israel rekening mee heeft te houden. Van de ministers in de regering kon alleen Livni op sympathie van de functionarissen rekenen; ze noemden haar een heldin. Waaraan onmiddellijk werd toegevoegd hoe zij door een vertrouweling van Netanyahu werd tegengewerkt en ondermijnd. Als Israel niet wil afglijden naar de status van een pariastaat, moet het meer doen dan mooie toespraken houden en roepen dat men zich van anderen niks aantrekt. Het is niet genoeg om gelijk te hebben en niet constructief om in het eigen gelijk te blijven hangen wanneer de rest van de wereld er anders over denkt. De zionisten van het eerste uur waren succesvol omdat zij een enorm aanpassingsvermogen bezaten en wisten hoe zij hun zaak moesten bepleiten. Maar evenzeer omdat ze bereid waren pijnlijke compromissen te sluiten en door hadden wanneer dat nodig was. Netanyahu en een groot deel van zijn regering lijken deze kwaliteiten te ontberen, en dat kan ernstige gevolgen hebben. Hoe begrijpelijk misschien ook, Israel mag niet de rug toekeren naar de rest van de wereld, zoals wij Israel nooit de rug mogen toekeren.

Ratna Pelle