zondag 31 augustus 2014

onderhandelingen opnieuw opgestart?

De onderhandelingen tussen Israel en Hamas worden hervat

 

Vanuit Dubai komt het bericht dat de onderhandelingen tussen Israel en Hamas in 48 uur hervat zullen worden.

In de tussentijd hebben beide partijen hun standpunten nog eens duidelijk gemaakt.

Zoals bekend staan beide partijen ver van elkaar en bevestigen ze dat nog eens.

Beide partijen stellen nog eens hun eisen vast.

Als gewoonlijk liegt Hamas even over wat wel al afgesproken is en beschuldigt Israel dus van het niet nakomen van afspraken.

Israel zou twee doorgangen voor humanitaire goederen openen en Hamas klaagt dat ze vijf doorgangen beloofden.

 

Er lijkt weinig optimisme mogelijk over een definitieve overeenkomst.

Wel beweegt Israel en heeft de IDF bijgedragen aan een toenadering door te stellen dat de restricties van goederen naar Gaza minder moeten worden

Dat dient het belang van  sociaal en economisch herstel van Gaza.

 

In de overwinningsdemagogie van Hamas past geen afzien van eisen, maar de realiteit zal zijn dat Hamas flink moet inbinden wil het tot overeenstemming komen met Israel.

 

MS

Opmerkingen naar waarnet.nl

 

 

http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/.premium-1.613239

 

Israel's defense establishment recommends easing Gaza restrictions

Defense establishment tells politicians that preventing social and economic meltdown in Gaza is in Israel’s best interest.

By Amos Harel 5

Israel's defense establishment will recommend to politicians that they show generosity in indirect negotiations with Hamas when discussing the conditions for a permanent cease-fire, in order to forestall renewed hostilities at the end of September. A senior military source has told Haaretz that it is in Israel’s interest to avoid intense social and economic pressure on Gaza

 

 

http://www.israelnationalnews.com/News/News.aspx/184592#.VALcYl4cRJ0

 

 

By Ari Yashar

 

Reuters

 

Truce talks between Israel and the Hamas, Palestinian Authority (PA) and Islamic Jihad delegations in Cairo are to be renewed within the next 48 hours according to reports Sunday morning.

 

The news of renewed ceasefire talks come from Palestinian sources quoted in the Dubai-based newspaper Al Bayan, as cited by Walla!. Dubai is the capital of the United Arab Emirates (UAE), which reportedly along with Saudi Arabia urged Hamas into the ceasefire by offering massive funds to the terrorist organization.

 

According to the report, the PA delegation head Azzam al-Ahmed will arrive in the Egyptian capital on Sunday night.

 

The Arab sources cited accused Israel of not fulfilling its obligations in the controversial ceasefire deal sealed last Tuesday, by which they said Israel promised to open all five Gaza border crossings.

 

However, al-Ahmed revealed last Tuesday that the deal included the immediate easing of restrictions on the two major Gaza crossings, not specifying all five crossings.

 

Humanitarian goods were to be allowed in immediately; likewise construction materials were agreed to be let in, despite their use in the past in building terror tunnels and rockets. Additionally, the Gaza fishing zone was to be opened to six nautical miles, later to be extended past its previous limits to 12 nautical miles according to al-Ahmed.

 

The renewal of truce talks comes quickly, as in the deal last Tuesday the next round of talks were set vaguely to be held within a month's time.

 

In the upcoming talks the major demands of both sides are to be debated; for Israel the lone demand that has been raised is the disarmament of Gaza.

 

That demand has been flatly rejected, with Hamas spokesperson Sami Abu Zuhri saying Saturday "our people will not allow it. It is not required to disarm the Palestinian people, but rather to disarm the (Israeli) occupation and to ban the American administration from providing it with the weapons that are used to kill children and women."

 

A Gaza airport and seaport - with or without permission

 

Hamas has tried to blackmail Israel through the terror war it launched last month into submitting to several extravagant demands, including a Gaza seaport and airport.

 

Defense Minister Moshe Ya'alon last Friday rejected the demand, saying "there is no chance that Hamas will receive a seaport - it is not in Israel's interest, it is not an Egyptian interest, it's not even in the interest of the Palestinian Authority."

 

However, senior Hamas official Mahmoud Al-Zahar declared last Tuesday that his group would build a seaport and airport in Gaza, even without permission. He hinted construction materials brought in to reconstruct Gaza would be used for the projects, which threaten Israel's security by increasing Hamas's ability to smuggle in weapons.

 

Another issue to be brought up in the truce talks is a terrorist swap Hamas is pushing for, after the terrorist group refused in the deal last Tuesday to return the bodies of IDF soldiers Second Lt. Hadar Goldin and First Sgt. Oron Shaul hy''d, who were killed in the operation.

 

Reportedly Hamas is demanding hundreds of terrorists to be released from Israeli jails in return for the bodies, including those arrested in Operation Brother's Keeper, roughly 60 terrorists who were freed in the 2011 Gilad Shalit deal and later re-arrested, and 37 Palestinian Legislative Council (PLC) members, all but two of whom are Hamas members.

 

They further demanded the release of the 26 terrorists promised in the fourth batch of release "gestures" as part of the Israel-PA peace talks, which broke down in April when the PA signed a unity deal with Hamas

zaterdag 30 augustus 2014

Geen vrede totdat..

 

Geen vrede totdat……

 

In mijn vakantie zit ik in het Oostenrijke Klagenfurt zo’n 10 minuten in een taxi die mij met mijn vrouw van het treinstation naar de luchthaven rijdt. De taxichauffeur begint meteen over de naar hij zegt ‘onmenselijke aanvallen’ op Gaza. Zelf is hij van oorsprong een Egyptenaar, maar woont al 20 jaar in Klagenfurt. Aan het Duits dat hij spreekt zou je dat overigens niet zeggen. Maar dat terzijde. Hij geeft ook toe voor alles Egyptenaar en dus Arabier te zijn. Israël is naar zijn mening de grote vijand van alle Arabieren. Als ik hem er op wijs dat Israël een legitieme, door heel veel landen in de wereld erkende staat is schieten zijn ogen voor zover ik dat kan zien vuur. De Joodse staat is volgens hem helemaal niet legaal. Het is een cadeautje van de Britten, die  zelf bezetter waren van Arabisch grondgebied. Zonder overleg met de Arabische leiders is een stuk land aan de Joden gegeven die er niets te zoeken hebben. Mijn verweer dat de Joden eeuwen geleden het land bewoonden en nu terugkeren naar hun geboortegrond maakt blijkbaar even weinig indruk als mijn opmerking dat de  Arabieren al zoveel land hebben en best een stukje kunnen missen. Het vliegveld komt in zicht, maar hij wil nog wel kwijt dat Israël bezetter is van andermans land. En dan gaat het niet alleen dat stukje dat Westbank heet, maar om heel Palestina. En dus is zijn conclusie: er komt nooit vrede totdat heel Israël op welke manier dan ook van de kaart is geveegd……..

 

De taxichauffeur in Klagenfurt, ver van het strijdtoneel in Gaza heeft in een paar minuten gezegd wat in de harten van heel veel Arabieren leeft. Geen compromis, geen deal met de Joden die als ordinaire zionistische bezetters worden gezien. Als Israël zich zou terugtrekken uit wat sommigen de Palestijnse gebieden noemen, komt er beslist geen vrede. Dan is voor de Arabieren de kous nog niet af. Niet de nederzettingen en niet de presentie in Judea en Samaria zijn het probleem. Het gaat om het bestaan van de staat Israël. Niemand minder dan Abbas heeft dat twee jaar geleden tijdens een bijeenkomst in Bethlehem nog eens duidelijk gemaakt toen hij een in steen uitgehouwen kaart van het gebied ten Westen van de Jordaan omhoog hield en riep: die is ons land. Gek dat politieke leiders dit soort opmerkingen niet kennen of misschien in hun naïviteit niet willen horen. Het gaat – en dat wordt wel velen steeds meer duidelijk – om  een onoplosbaar probleem. Velen in Israël erkennen dat ook en berusten daar in. Oud-politicus Benny Begin zei vaak: “Dit is ons leven hier. We vechten een poosje, verliezen helaas tal van jonge levens in de strijd die moet worden gevoerd en dan wordt het weer een tijdje rustig. Het is niet anders.” Rabbijn David Brodman, die jarenlang nauw betrokken is geweest bij tal van vredebesprekingen met Arabieren verzuchtte vaak: “Mensen zullen in dit bovenal religieus geladen conflict nooit een oplossing vinden. Die komt er pas las de Messias verschijnt…”.

 

Meindert Leerling

 

Het Israel (nieuws)verhaal - een blik van binnenuit Associated Press

 

Afgelopen week verscheen een lang en onthutsend artikel van een voormalig AP correspondent over de bias in de berichtgeving over Israel. Wat al lang duidelijk te zien was, werd hier bevestigd. Het blijkt ook om bewust beleid te gaan. Het argument dat het logisch is dat er wat meer focus is op Israel omdat het een Westers land is gaat niet op; voor geen enkel ander land is naar verhouding zoveel aandacht en ook zulke selectieve aandacht. Een paar citaten:

 

There has been much discussion recently of Hamas attempts to intimidate reporters. Any veteran of the press corps here knows the intimidation is real, and I saw it in action myself as an editor on the AP news desk. During the 2008-2009 Gaza fighting I personally erased a key detail—that Hamas fighters were dressed as civilians and being counted as civilians in the death toll—because of a threat to our reporter in Gaza. (The policy was then, and remains, not to inform readers that the story is censored unless the censorship is Israeli. Earlier this month, the AP’s Jerusalem news editor reported and submitted a story on Hamas intimidation; the story was shunted into deep freeze by his superiors and has not been published.)”

 

“In early 2009, for example, two colleagues of mine obtained information that Israeli Prime Minister Ehud Olmert had made a significant peace offer to the Palestinian Authority several months earlier, and that the Palestinians had deemed it insufficient. This had not been reported yet and it was—or should have been—one of the biggest stories of the year. The reporters obtained confirmation from both sides and one even saw a map, but the top editors at the bureau decided that they would not publish the story. Some staffers were furious, but it didn’t help. Our narrative was that the Palestinians were moderate and the Israelis recalcitrant and increasingly extreme. Reporting the Olmert offer—like delving too deeply into the subject of Hamas—would make that narrative look like nonsense. And so we were instructed to ignore it, and did, for more than a year and a half.”

“The “Israeli-Palestinian” framing allows the Jews, a tiny minority in the Middle East, to be depicted as the stronger party. It also includes the implicit assumption that if the Palestinian problem is somehow solved the conflict will be over, though no informed person today believes this to be true. This definition also allows the Israeli settlement project, which I believe is a serious moral and strategic error on Israel’s part, to be described not as what it is—one more destructive symptom of the conflict—but rather as its cause.”

 

“Today, people in the West tend to believe the ills of the age are racism, colonialism, and militarism. The world’s only Jewish country has done less harm than most countries on earth, and more good—and yet when people went looking for a country that would symbolize the sins of our new post-colonial, post-militaristic, post-ethnic dream-world, the country they chose was this one.”

“Israel is not an idea, a symbol of good or evil, or a litmus test for liberal opinion at dinner parties. It is a small country in a scary part of the world that is getting scarier. It should be reported as critically as any other place, and understood in context and in proportion. Israel is not one of the most important stories in the world, or even in the Middle East; whatever the outcome in this region in the next decade, it will have as much to do with Israel as World War II had to do with Spain. Israel is a speck on the map—a sideshow that happens to carry an unusual emotional charge.”

Lees het hele artikel.

---------------

 

An Insider’s Guide to the Most Important Story on Earth

A former AP correspondent explains how and why reporters get Israel so wrong, and why it matters

By Matti Friedman|August 26, 2014 12:00 AM|

 

A TV reporter does a stand-up near the Israeli/Gaza border as a 24-hour ceasefire begins on July 27, 2014. (Ilia Yefimovich/Getty Images)

 

 

The Israel Story

Is there anything left to say about Israel and Gaza? Newspapers this summer have been full of little else. Television viewers see heaps of rubble and plumes of smoke in their sleep. A representative article from a recent issue of The New Yorker described the summer’s events by dedicating one sentence each to the horrors in Nigeria and Ukraine, four sentences to the crazed génocidaires of ISIS, and the rest of the article—30 sentences—to Israel and Gaza.

 

When the hysteria abates, I believe the events in Gaza will not be remembered by the world as particularly important. People were killed, most of them Palestinians, including many unarmed innocents. I wish I could say the tragedy of their deaths, or the deaths of Israel’s soldiers, will change something, that they mark a turning point. But they don’t. This round was not the first in the Arab wars with Israel and will not be the last. The Israeli campaign was little different in its execution from any other waged by a Western army against a similar enemy in recent years, except for the more immediate nature of the threat to a country’s own population, and the greater exertions, however futile, to avoid civilian deaths.

The lasting importance of this summer’s war, I believe, doesn’t lie in the war itself. It lies instead in the way the war has been described and responded to abroad, and the way this has laid bare the resurgence of an old, twisted pattern of thought and its migration from the margins to the mainstream of Western discourse—namely, a hostile obsession with Jews. The key to understanding this resurgence is not to be found among jihadi webmasters, basement conspiracy theorists, or radical activists. It is instead to be found first among the educated and respectable people who populate the international news industry; decent people, many of them, and some of them my former colleagues.

While global mania about Israeli actions has come to be taken for granted, it is actually the result of decisions made by individual human beings in positions of responsibility—in this case, journalists and editors. The world is not responding to events in this country, but rather to the description of these events by news organizations. The key to understanding the strange nature of the response is thus to be found in the practice of journalism, and specifically in a severe malfunction that is occurring in that profession—my profession—here in Israel.

In this essay I will try to provide a few tools to make sense of the news from Israel. I acquired these tools as an insider: Between 2006 and the end of 2011 I was a reporter and editor in the Jerusalem bureau of the Associated Press, one of the world’s two biggest news providers. I have lived in Israel since 1995 and have been reporting on it since 1997.

This essay is not an exhaustive survey of the sins of the international media, a conservative polemic, or a defense of Israeli policies. (I am a believer in the importance of the “mainstream” media, a liberal, and a critic of many of my country’s policies.) It necessarily involves some generalizations. I will first outline the central tropes of the international media’s Israel story—a story on which there is surprisingly little variation among mainstream outlets, and one which is, as the word “story” suggests, a narrative construct that is largely fiction. I will then note the broader historical context of the way Israel has come to be discussed and explain why I believe it to be a matter of concern not only for people preoccupied with Jewish affairs. I will try to keep it brief.

How Important Is the Israel Story?

Staffing is the best measure of the importance of a story to a particular news organization. When I was a correspondent at the AP, the agency had more than 40 staffers covering Israel and the Palestinian territories. That was significantly more news staff than the AP had in China, Russia, or India, or in all of the 50 countries of sub-Saharan Africa combined. It was higher than the total number of news-gathering employees in all the countries where the uprisings of the “Arab Spring” eventually erupted.

To offer a sense of scale: Before the outbreak of the civil war in Syria, the permanent AP presence in that country consisted of a single regime-approved stringer. The AP’s editors believed, that is, that Syria’s importance was less than one-40th that of Israel. I don’t mean to pick on the AP—the agency is wholly average, which makes it useful as an example. The big players in the news business practice groupthink, and these staffing arrangements were reflected across the herd. Staffing levels in Israel have decreased somewhat since the Arab uprisings began, but remain high. And when Israel flares up, as it did this summer, reporters are often moved from deadlier conflicts. Israel still trumps nearly everything else.

The volume of press coverage that results, even when little is going on, gives this conflict a prominence compared to which its actual human toll is absurdly small. In all of 2013, for example, the Israeli-Palestinian conflict claimed 42 lives—that is, roughly the monthly homicide rate in the city of Chicago. Jerusalem, internationally renowned as a city of conflict, had slightly fewer violent deaths per capita last year than Portland, Ore., one of America’s safer cities. In contrast, in three years the Syrian conflict has claimed an estimated 190,000 lives, or about 70,000 more than the number of people who have ever died in the Arab-Israeli conflict since it began a century ago.

News organizations have nonetheless decided that this conflict is more important than, for example, the more than 1,600 women murdered in Pakistan last year (271 after being raped and 193 of them burned alive), the ongoing erasure of Tibet by the Chinese Communist Party, the carnage in Congo (more than 5 million dead as of 2012) or the Central African Republic, and the drug wars in Mexico (death toll between 2006 and 2012: 60,000), let alone conflicts no one has ever heard of in obscure corners of India or Thailand. They believe Israel to be the most important story on earth, or very close.

 

Lees verder: http://www.tabletmag.com/jewish-news-and-politics/183033/israel-insider-guide

 

vrijdag 29 augustus 2014

Gaat Palestijnse eenheid de Gaza-oorlog overleven?

Abbas is woedend op Hamas

 

Abbas is zeer boos op Hamas.

Hij was tegen de uitlokking van een gewapend conflict vanuit Gaza.

Abas stelt: Een eenheidsregering dient een gezamenlijk besluit te nemen en dat was niet het geval.

Hamas lokte niet alleen het gewapende conflict uit, maar verklaarde ook nog eens dat Hamas zou bepalen of er oorlog zou zijn of niet.

 

Dat was niet de enige reden van de woede van Abbas.

Egypte had al vroeg in de oorlog een wapenstilstand met dezelfde voorwaarden als nu voorgesteld.

Abbas was voor, maar Hamas weigerde halsstarrig op bevel van Meshal en dus van Qatar een langdurig bestand.

Uiteindelijk ligt er nu een bestand met dezelfde voorstellen als in het begin, alleen heel veel doden en verwoesting verder.

Abbas stelt Hamas verantwoordelijk voor al die doden en verwoesting.

 

De intrigant uit Qatar, Meshal, wilde bovendien een derde intifada bewerkstelligen, waar Abbas tegen is.

Die intifada werd gelukkig voorkomen, dit weer tot woede van Meshal.

 

Abbas had in juni, na de ontvoering van de drie Israelische tieners, Meshal gevraagd of Hamas hier achter zat.

Meshal had dat ontkend en Abbas had de man geloofd.

Daarom was Abbas erg boos over het Israelische optreden tijdens de zoektocht naar de tieners geworden.

Er was immers geen bewijs dat Hamas er achter zat!

Israel riep van dag 1 al dat Hamas er achter zat.

Abbas staat nu in zijn hemd omdat diverse Hamasleiders onlangs erkend hebben dat Hamas wel degelijk achter die ontvoering en moord op de drie tieners zat.

 

Het is een redelijke vraag om nu te stellen:

Hoe lang gaat die eenheidsregering het nog maken en wie gaat bij belangrijke beslissingen bepalen wat er moet gebeuren?

Het leek niet zo`n  slecht idee om een Palestijnse eenheidsregering te hebben, omdat men dacht dat de PA Hamas zou beteugelen.

De uitkomst is behoorlijk ontgochelend en Israel krijgt ook hier weer gelijk in zijn afschuw van een dergelijke eenheidsregering.

Hamas overvleugelt Abbas en matigt absoluut niet.

 

MS

commentaar op waarnet.nl

 

 

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4565455,00.html

  

Abbas slams Hamas for intransigence during Gaza op

 

Palestinian leader stresses Gaza terror group cannot dictate outbreak of war: 'That's not unity; it is not reconciliation.'

 

Elior Levy

 

Published:  08.29.14, 00:43 / Israel News 

 Palestinian President Mahmoud Abbas slammed Hamas' behavior during both IDF Operations Protective Edge and Brother's Keeper in a TV interview Tuesday night.

 

Earlier in the evening, Hamas' political chief Khaled Mashal attacked the Palestinian Authority's security forces for preventing an intifada in the West Bank.

During the interview, Abbas admitted that there was no difference between the Egyptian initiative introduced at the beginning of the operation and the proposal accepted at its end, 50 days later.

 He said the Palestinian Authority requested the Egyptian initiative, which centered on an end to the killing of civilians, according to Abbas, and the reimplementation of the understandings reached in Pillar of Defense.

Abbas hinted that the entity responsible for the suffering of the Palestinians was Hamas, whose stubbornness did not benefit the process.

The Palestinian leader objected to Hamas' declaration that it would decide whether there was war or calm because, according to the Palestinian unity accords, that decision can only be taken by the PA.

Abbas said that if that condition was not followed there was no utility in the reconciliation effort. "One side must not be able to declare war. That's not unity; it is not reconciliation."

The PA leader stressed that the project of rehabilitating the Gaza Strip would only be undertaken by the Palestinian Authority.

Abbas also addressed the kidnap and murder of the three Israeli teens in the West Bank, emphasizing that the Palestinian Authority had no information about the abductors, though Israel has announced that Hamas was behind the affair.

Abbas added that he asked Khaled Mashal if Hamas was responsible and was answered negatively. He said he was surprised when, a few days later, senior Hamas official Salah al-Arouri admitted that Hamas was responsible for the attack – especially after Mashal officially announced that Hamas had no part in the abduction.

The Palestinian leader then condemned the public killings of alleged Israeli collaborators in Gaza, calling the murders a crime

 

 

donderdag 28 augustus 2014

ABP bezwijkt niet voor wereldwijd antizionisme

ABP blijft standvastig
 
Vandaag was de bestuursvergadering van het ABP.
 
De BDS-beweging kreeg zo  de smaak te pakken door de zwakke ruggegraat van PGGM dat zijn investeringen in Israelische banken terugtrok, dat ze meteen het ABP ook meenden te kunnen intimideren
 
De trugtrekking van PGGM uit Israelische banken gebeurde onder druk van de BDS-beweging en waarschijnlijk door voorlichting van zijn adviseur Cees Flinterman.
Meneer Flinterman lijkt niet geheel objectief ten aanzien van Israel, want dat kun je moeilijk zeggen over iemand die in de Raad van Advies van Dries van Agts, The Rights Forum, zit..
 
Al een half jaar geleden probeerde de BDS-beweging ABP te bewegen zich uit Israel terug te trekken, maar dat lukte niet.
ABP keek gewoon naar de nationale en internationale regels en constateerde dat ze niets verkeerd deden in Israel.
 
Dat kan beter dacht de BDS-beweging en stuurde de immer anti-zionistische dominee Tutu er op af.
Want hij kan zo heerlijk oneigenlijk met apartheid omgaan, net alsof hij niet weet wat werkelijke apartheid in Zuid- Afrika betekende.
Hij schreef ABP dus aan dat ze zich terug moesten trekken.
 
Nu was hij niet de enige die opgeroepen werd door de BDS-beweging om ABP aan te schrijven, maar wel de bekendste van het stelletje.
ABP werd dus even bedolven onder de bezwaren van de verontruste, maar vaak verkeerd voorgelichte meute.
 
Gelukkig bleken er ook mensen te bestaan die het ABP wezen op de onjuiste argumenten van de BDS.
Ook verontruste deelnemers aan pensioenen van ABP lieten zich ten gunste van Israel horen.
En ABP bleef standvastig bij het besluit van begin dit jaar.
 
We moeten vrezen dat de BDS-beweging niet zal opgeven, maar zolang ABP gewoon nuchter blijft zal het bij zijn standpunt blijven en gewoon in Israel investeren.
 
 
MS
 
Opmerkingen op waarnet.nl
 
 

hoe ver gaat Israel met beschermen burgers?

Ook tijdens het werk op het veld zijn er beschermmogelijkheden tegen raketten.

 

Helaas zijn er bij raketaanvallen vanuit Gaza de afgelopen weken doden gevallen.

De Iron Dome werkte goed, maar mortiergranaten worden daarmee niet ondervangen.

Ook alarmen waarschuwen niet altijd voor mortiervuur en dan wordt er geen schuilplaats opgezocht.

Soms waren mensen net te laat bij een schuilkelder omdat ze anderen eerst hielpen.

 

Er werd zo veel als mogelijk doorgewerkt in de velden in het zuiden.

De berichtgeving hier in Nederland deed vermoeden dat er alleen maar lege velden waren.

Er vielen dus raketten in “leeg” gebied.

Berichtgeving op radio of TV:

“Vanuit Gaza werden raketten afgevuurd.

Ze vielen in open veld, dus geen doden of gewonden°.

 

Echter in dat gebied vindt tuinbouw plaats en de gewassen moeten verzorgd worden anders gaat de oogst verloren.

Er werken dus mensen in die velden.

Er waren maar weinig dagen dat niemand naar de gewassen omkeek.

Mensen ter plekke zijn zeer betrokken bij hun werk en de gewassen.

 

Omdat niet alleen de afgelopen weken, maar al jaren de landarbeiders bedreigd worden door raketten van uit Gaza is er gezocht naar beschermende maatregelen.

Daardoor waren de arbeiders op het veld in staat dekking te zoeken tegen de enorme raketregen van de laatste weken.

Om toch een zekere mate van veiligheid te bieden zijn er speciale koepels van beton geconstrueerd en op diverse plaatsen geplaatst.

Daarin kunnen  de landbouwers beschutting  zoeken als het alarm afgaat.

Israel gaat gelukkig heel ver als het om de veiligheid van zijn burgers gaat.

 

Dat is ook in Nederlandse tuinbouwkringen opgemerkt.

Men heeft er een artikel aan gewijd.

 

MS

Opmerkingen op waarnet.nl

 

http://www.hortidaily.com/article/10855/Israel-supplies-greenhouse-growers-with-concrete-bunkers

 

to protect against rocket attacks:

 

Israel supplies greenhouse growers with concrete bunkers

In order to protect the farmers in the area surrounding the Gaza Strip, Israel delivered  additional protective concrete bunkers to greenhouse growers. The Israeli Ministry of Agriculture Mr. Yair Shamir said that the bunkers will allow growers to continue with their regular work to prevent financial loses without endangering themselves or their workers.

 

 

 

The bunkers are made available specifically in order to protect the farmers of the south from Gaza rockets attacks,  The Ministry purchased 120 new protective concrete bunkers through a rapid tender process. The protective concrete sections shall be deployed in open areas in which there is a large concentration of workers, such as: greenhouses, fields, packing and sorting houses, and will provide the farmers with better protection.

 

 

woensdag 27 augustus 2014

Hamas manipuleert de media - en met succes (Trouw opinie)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/08/27/de-media-tactieken-van-hamas/  

Ratna Pelle, Nijmegen

In de discussie over de Gaza oorlog komt veel niet of onvoldoende aan bod, aldus Jaap Hamburger en Willem-Gert Aldershoff in Trouw van 13 augustus. Dat onderschrijf ik helemaal. Zo is er weinig geschreven over de manier waarop Hamas de media manipuleert. De laatste weken zijn verhalen naar buiten gekomen van journalisten die bekennen dat zij niet vrij waren in wat te berichten vanuit Gaza. Schrijven over het lanceren van raketten nabij VN gebouwen, raketten die in Gaza zelf terechtkwamen en daar kinderen troffen, tunnelingangen bij moskeeën, of ook het filmen van omgekomen Hamas strijders: het was allemaal verboden. Ook de Foreign Press Association schreef hier een kritische verklaring over. De tientallen Palestijnen die door Hamas zijn vermoord vanwege vermeende collaboratie zijn waarschijnlijk, evenals de doden door eigen vuur, opgeteld bij de ruim 2000 doden die Israël op haar geweten zou hebben. De cijfers van het Hamas ministerie van Gezondheid werden door mensenrechtenorganisaties, de VN en buitenlandse media kritiekloos overgenomen. Daarbij werd dan vaak toegevoegd dat de meesten vrouwen en kinderen waren, niettegenstaande statistieken waaruit bleek dat 80% van de doden man was met een oververtegenwoordiging in de leeftijd tussen 18 en 50, toevallig de leeftijdsgroep van de meeste strijders. Gezien de bevolkingsopbouw in Gaza waren er juist relatief weinig vrouwen en kinderen onder de doden.

Mensenrechtenorganisaties mochten geen namen vrijgeven van omgekomen strijders, en Hamas droeg de bevolking op alle doden onschuldige slachtoffers van de Israëlische agressie te noemen. Het is voor journalisten moeilijk om objectief verslag te doen van wat er in een totalitair bestuurd oorlogsgebied gebeurt. Men zit soms letterlijk tussen twee vuren, is afhankelijk van lokale fixers, men weet nooit wie men kan geloven en moet telkens oppassen de autoriteiten niet teveel te irriteren.

In een afgelopen april gepubliceerd rapport wijst Amnesty International onderzoeker Donatella Rovera op de problemen bij onderzoek in oorlogsgebied. Lokale getuigen blijken vaak onbetrouwbaar en bewijsmateriaal wordt gemanipuleerd of zelfs gefabriceerd. Ook mensenrechtenorganisaties en de VN baseren zich vaak op ooggetuigenverslagen en informeren zich slechts van één kant (en worden door Hamas niet vrijgelaten in het verzamelen van bewijs). Hiervoor is nauwelijks aandacht. In plaats van de lezers te informeren over deze problemen, wordt vaak liever op de Israëlische propaganda gewezen en hoe de Israëlische burgers die voor zoete koek slikken.

Het lijkt alsof veel journalisten met een bepaald beeld naar de regio vertrekken of ook vanuit Nederland over het conflict schrijven: het beeld van een oppermachtig Israël en een hulpeloze onschuldige bevolking in Gaza, die meedogenloos onder vuur wordt genomen. Steeds weer zien we dit beeld bevestigd in de media, in commentaren en opiniestukken. De tactieken van Hamas, dat commandocentra in ziekenhuizen inrichtte en wapens in VN scholen opsloeg, komen zelden aan bod. Afgelopen weekend bombardeerde Israël bijvoorbeeld een flatgebouw. In de media werd benadrukt dat hier 44 families woonden en er een aantal gewonden vielen, maar nergens stond dat er op dat moment volgens Israël alleen Hamasstrijders aanwezig waren. Vorige week was er veel aandacht voor de Nederlander die zijn Yad Vashem onderscheiding teruggaf omdat een deel van zijn schoonfamilie bij een Israëlisch bombardement in Gaza was omgekomen. In het huis van die familie bevond zich echter ook een activist van de Al Qassam Brigades. Israël heeft overigens meermaals bombardementen afgeblazen omdat er teveel burgers bij zouden omkomen; een gegeven dat direct in Hamas’ voordeel werkt.

Nederlandse Joden plukken de wrange vruchten van de woede die de eenzijdige berichtgeving over Gaza oproept. Ja, Israël heeft flink huisgehouden. Maar om te beoordelen wat proportioneel en gerechtvaardigd is en wat niet, hebben we het hele plaatje nodig, inclusief de cynische werkwijze van Hamas, die de eigen bevolking moedwillig in gevaar brengt en jarenlang cement en andere materialen misbruikte voor het bouwen van een uitgebreid tunnelstelsel en duizenden raketten. Terwijl het Hamas leiderschap veilig in de tunnels zat, werd de bevolking blootgesteld aan Israëlische bombardementen. De eisen van Hamas die door Hamburger en Aldershoff als zo redelijk worden aangemerkt, zien er in dit licht heel anders uit.

·         Dit artikel werd op 27 augustus 2014 gepubliceerd in Trouw, zie hier voor de pdf.

 

Dapper bestuur van Gaza

In een oorlog trekken leiders voorop

 

De gehele leiding van Hamas was 50 dagen ondergedoken in schuilkelders.

Dat is niet nieuw, want ook bij vorige vijandelijkheden tussen Israel en Gaza zat de hele top van Hamas onder het grootste ziekenhuis van Gaza.

Die voorziening is gebouwd om patienten in tijd van nood dekking te bieden, maar dat is zonde.

Die patienten kun je beter als menselijk schild letterlijk boven de top van Hamas zetten.

 

Maar nu is er een wapenstilstand en , als een duveltje uit een doosje, zie je de top weer boven de grond.

Haniyeh heeft het hoogste woord.

De grootste gotspe is dat hij de doodsbange bevolking prijst voor hun doorzettingsvermogen de afgelopen 7 weken.

Alsof deze mensen ook maar enige keus hadden.

Zij mochten de scholen, moskeeen en ziekenhuizen met raketten bevolken, waar vandaan ook nog eens mortieren en raketten werden afgeschoten.

 

Hamas heeft dus gewonnen volgens Haniyeh.

Omdat Hamas in werkelijkheid vreselijke verliezen heeft geleden en er nauwelijks eisen van Hamas zijn ingewilligd zal het spannend worden.

Gaan de burgers nu braaf achter Hamas staan en blijven ze Hamas steunen of gaan er tegengeluiden gehoord worden?

Het zal moeten blijken, ervan uitgaande dat de wapenstilstand niet geschonden wordt.

 

MS

Commentaar op waarnet.nl

 

 

 

http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/1.612789

 

Hamas' Haniyeh emerges after cease-fire to proclaim Jerusalem as the goal

 

The political leader had not been seen in public since the outbreak of war seven weeks ago.

 

By Haaretz         |   Aug. 27, 2014 | 7:31 PM

 

The recent war in the Gaza Strip was not limited to the borders of the strip and its goal was also the "liberation of Jerusalem and al-Aksa," the deputy head of Hamas' political bureau, Ismail Haniyeh, said on Wednesday night during a rally in the Gaza Strip.

 

It was Haniyeh's first public appearance since the war in Gaza began seven weeks ago. An unlimited cease-fire between Israel and the Palestinian militant groups in Gaza went into effect on Tuesday night.

 

Haniyeh added that the Palestinian resistance had prepared itself over several years for the battle to free Palestine from occupation.

 

He praised the residents of Gaza for their "steadfastness" during the fighting, which continued for 50 days and led to the deaths of over 2,100 Palestinians and the wounding of thousands more. He also praised the three Hamas military commanders who were killed in an Israeli airstrike in the last phase of the war.

 

The campaign had resored Palestinian pride, Haniyeh said, and the Palestinian resistance had "impressed the entire world with its unsurpassable achievement."

 

Reuters reported that Gaza's municipal workers cleared roads of rubble and fixed power lines on Wednesday, as the ceasefire took hold after 50 days of war, with displaced families expressing a sense of relief and frustration as they returned to their damaged homes.

 

Thousands of families displaced from areas of northern and eastern Gaza, the location of some of the most intense fighting of the conflict, returned to their districts, many to find their homes partially or completely destroyed.

Het kwade daglicht (IMO)

 

Hamas manifestatie in Gaza, een beeld dat je niet snel in onze media ziet

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/08/26/het-kwade-daglicht/  

= IMO Blog =  

Ik schreef in een eerdere blog dat er nauwelijks militair deskundigen worden geraadpleegd over het recente Israel-Gaza conflict. Ik had het nog niet geschreven of ik hoorde Chris Klep in Knevel en Van den Brink op bescheiden toon, ja, bijna verontschuldigend uitleggen dat Israel niet disproportioneel handelt. Het was een nuchter verhaal, dat bij de andere gasten niet onverdeeld in goede aarde viel. Rena Netjes kon haar – al zo vaak gehoorde – mening niet voor zich houden dat de bezetting het probleem is, dat de Westbank stap voor stap wordt geannexeerd, dat Israel de Palestijnen niks biedt waar zij hoop uit kunnen putten. En dus, zo kon je erachteraan denken, is het niet meer dan logisch dat zij zich tot raketten en explosieven hebben gewend, en dat zij – uit pure wanhoop uiteraard – blij zijn met iedere Israelische dode.

Het is hetzelfde verhaal dat Jaap Hamburger en Dries van Agt iedere oorlog weer een aantal keer mogen vertellen in de Volkskrant, Trouw, NRC en soms Nieuwsuur. De nuchtere analyse, zoals we die per uitzondering een minuut of tien in Knevel en Van den Brink konden horen, maakte weer snel plaats voor emotie, zoals ook in de kranten de weinige verstandige en nuchtere stukken worden overvleugeld door het drama, de emotie en vooral veel ongefundeerde meningen.

Sympathie voor de Duivel?

Palestijnen doden toch alleen uit wanhoop, en Israel in koelen bloede? Palestijnen strijden toch alleen tegen de bezetting, ook in de in 2005 geheel ontruimde Gazastrook? Waar emotie het wint van de ratio, roepen zelfs professionele organisaties als Amnesty International de gekste dingen. De Gazastrook is nog steeds bezet, want zie je, Israel controleert het luchtruim en de zee en de grens. Dat volgens de officiële definitie volgens de Haagse Conventie voor een bezetting sprake moet zijn van het uitoefenen van het gezag in het bezette gebied, dat wordt even vergeten in de emotie om wat Israel het arme Gaza aandoet. ‘Israel houdt Gaza in een wurggreep’, zeggen de intelligentste mensen, even vergetend dat het dagelijks honderden vrachtwagens met goederen doorlaat, dat Hamas blijkbaar aan genoeg bouwmateriaal kon komen voor tientallen tunnels en bunkers en aan spullen om vele duizenden raketten te maken. UNRWA voedselpakketten zijn gevonden in zo’n tunnel. Hamas leiders leven overigens ook in een weelderige luxe, zowel binnen als buiten de Gazastrook. Gaza telt 1200 miljonairs, waarvan de meesten lid zijn van Hamas.

Jaap Hamburger en anderen beweren dat Israel zonder enig bewijs Hamas verantwoordelijk hield voor de dood en ontvoering van die drie tieners in juni. Ja, Israel roept inderdaad vaak maar wat, over waar ze aanvallen en wat ze treffen, over wie achter een aanslag zit of over hoeveel doden er zijn gevallen bij een raketaanval. Quod non. Israel is juist erg terughoudend en onderzoekt de zaken grondig voordat ze met zulke beschuldigingen komt. Hamas roept vaak maar wat. Over het aantal gedode strijders, over wie ergens heeft aangevallen, over wat ze in Israel gaan aanvallen of willen aanvallen. Grootspraak, gemengd met het zaaien van verwarring, gemengd met een uitgekiende strategie om Israel maximaal in een kwaad daglicht te stellen.

Soms bijten die verschillende zaken elkaar: dan groeit de kritiek op Hamas, dat zelf zo weinig te lijden had onder de Israelische aanvallen, of dat niet meer doet tegen Israel, en dan geven ze toe ergens achter te zitten of toch meer strijders te hebben verloren. Tegen Westerse media zeggen ze dat ze tegen Israels bezetting en agressie strijden en het niet op onschuldige burgers gemunt hebben, tegen de Palestijnen dat ze de zionistische vijand willen verslaan en het hele land bevrijden. Ze hoeven niet bang te zijn dat de media ruimhartig rectificeren, of dat ze niet meer worden geloofd door de VN , Amnesty of de media. En die ontvoering, daar zaten ze dus wel degelijk achter, zo gaf men vorige week eindelijk toe en prees de daders (om een paar dagen te stellen dat het Hamas leiderschap niet vooraf op de hoogte was maar het begrijpelijk was dat enkele gefrustreerde leden zoiets deden).

Waar komt die neiging toch vandaan om steeds Hamas te verexcuseren, te verharmlosen, en te geloven? Waarom kan Netjes niet gewoon naar een nuchter verhaal luisteren dat eens een andere invalshoek heeft dan de bekende tirades tegen Israel? Waarom gelooft Hamburger dat Hamas vrede wil (het zou een heel redelijk tienpuntenplan hebben voorgesteld) en Israel niet? Waarom geloven zoveel linkse mensen dat Hamas eigenlijk best meevalt en Israel juist heel erg en fascistoïde en expansief is? Het heeft te maken met misplaatste sympathie voor de underdog en de zwakkere, iets waar de vorige keer al aangehaalde Martin Sommer ook op wees: “Macht deugt niet, autoriteiten zijn slecht en wij journalisten kiezen vanzelf de kant van de gedupeerden.”

Boeman of bescheidenheid?

Maar wie is er precies gedupeerd en waar zit de macht? Hamas wordt door o.a. Qatar en Iran gesteund met miljoenen en professionele trainingen en apparatuur. Israel wordt gesteund door de VS, maar tot op zekere hoogte, want aan al dat geld zitten vaak niet zulke gunstige voorwaarden vast. En de VS steunt ook Saudi-Arabië en de Golfstaten. Feit is, zoals eveneens Sommer opmerkte, dat de VS tegelijkertijd boeman is en als redder wordt gezien die ons uit de brand moet helpen en allerlei vreselijke dingen niet zomaar mag laten gebeuren. Oftewel: de eisen aan machtige landen kunnen behoorlijk tegenstrijdig zijn. Dat geldt op een ander niveau ook voor Israel. Mensen als Hamburger vinden dat het moreler moet handelen dan andere landen, omdat juist Joden van de geschiedenis moeten hebben geleerd. Het feit dat Joden meer dan welk ander volk aan vervolging en discriminatie blootgesteld zijn geweest, maakt dat ze nu een extra verantwoordelijkheid hebben. Zij weten immers wat het is. Het is een kronkelredenering, alsof de Holocaust een soort les bevatte, alsof het een verzwarende omstandigheid is.

Normaal gesproken worden negatieve en traumatische gebeurtenissen eerder als verzachtende omstandigheid gezien, maar bij Joden werkt dat blijkbaar precies andersom. Daarom worden aan Israel zoveel eisen gesteld: het mag niet nationalistisch zijn (want jullie weten waar dat toe kan leiden), het mag geen geweld gebruiken en vooral niet de minste indruk wekken Joden voor te trekken. Want dat alles is de opmaat naar fascisme en genocide. Dat ieder land de eigen bevolking wel in zekere mate voortrekt, dat natie-staten daar ook tot op zekere hoogte op gebaseerd zijn, dat je soms hele nare vijanden alleen met naar geweld kunt bestrijden, dat wordt alles vergeten.

Ondertussen eisen de inwoners van Israel terecht veiligheid. In hun eigen land zou men eindelijk verlost zijn van de antisemieten en niet meer bang hoeven zijn; de tijd dat men zijn hoofd moest buigen voor de eisen van hen die op je vernietiging uit zijn, was immers eindelijk voorbij. Niet meer weg hoeven rennen, niet meer je verborgen hoeven houden, niet meer liegen over je afkomst, maar met opgeheven hoofd en vol trots je Joods zijn vieren. Dat staat op gespannen voet met de bescheiden houding die de wereld eist van de Joden, en dit wordt vaak aangezien voor arrogantie en zich verheven voelen. De eis dat Joden vanwege wat hun is overkomen extra bescheiden moeten zijn is absurd en welhaast lachwekkend. Juist de daders van toen zouden bescheiden moeten zijn, zeker in hun eisen tegenover de Joden en hun staat, die hun, ondanks alles, een mate van bescherming en zelfexpressie biedt die zij eerder niet of slechts tijdelijk en voorwaardelijk kenden.

Ratna Pelle

 

dinsdag 26 augustus 2014

verslag vanuit Israel over laatste dag voor een nieuw bestand

Ooggetuige verslag vanuit Israel.

 

Dit wordt geen media-verslag.

De media willen deze kant namelijk niet zien.

 

Hieronder vertelt een jonge  vrouw over de terreurbeleving die Hamas teweeg brengt.

Gek genoeg is de terreur vanuit Gaza het grootst net  voor een nieuw bestand.

 

Als je onderstaand verslag leest kun je je niet voordtellen dat Nederlandse journalisten durven schrijven dat Israel praktisch niets merkt van de oorlog.

Steevast wordt dan het aantal doden aan beide kanten vergeleken en dat moet verklaren waarom Israel niets merkt van de oorlog.

Als een land zijn burgers goed beschermt mag het verder niet klagen, want er vallen kennelijk niet genoeg doden!

In NRC van 20/8 schreef de journalist Beemsterboer over het steeds oplaaiende conflict dat Israel kan leven met een conflict op een laag pitje.

Het is maar wat je een laag pitje noemt als een wapenstilstand inmiddels 11 maal verbroken is door Hamas.

 

MS

 

Het verslag van 26/8 vanuit Israel:

 

On day 50, definitely the worst day for me of this war, I can’t hold myself anymore and feel the urge to share what it feels like when your country is being fired at:

 

I work in this wonderful start-up company, developing smart agricultural technologies, located in the South of Israel. Everyday my trip to work is like moving from one world to the other. From my cozy apartment in Tel Aviv, a city also called “the bubble” for its apparent lack of connection with the rest of the country, to the offices of my company in the South of Israel. On my way I start my “war routine” – windows open to hear an alarm along the way, radio on and searching for places to hide along the road, just in case…

 

At work we have become used to rocket alarms and explosions around us. Even when not in war, we have alarms now and then. After all, “a few rockets in the South are not a reason to start a war….”. From far away, I can see the border of Gaza through the window of my office. An iron dome installation is located just near our offices, firing its defending rockets every few hours. After it being launched, we can see the iron dome rocket searching in the air for the incoming rocket, eventually exploding it, accompanied by a loud “boom”. Usually the iron dome lounge is a followed right after by loud, crying alarms sounding all around. We run towards small shelters, called “miguniot” located around, wait to hear the explosions above our head. Sometimes its so loud that we know we have to wait for pieces of the exploded rockets to come down before leaving these bomb shelter hiding places.

Today, still at home, I was woken up at 6:30 by a first air raid in Tel Aviv. Still slightly smiling at all my neighbors yawning in their pajamas in the bomb shelter under our building, I decide to start my day early and get back to our apartment. The neighbor’s children ask us, as always with scared faces, to stay for 10 minutes, as we are officially instructed to by the army.

 

Later on, arriving in Ashkelon, I encourage the employees that had the courage to arrive today and try to keep the atmosphere light. It appears most of the employees, although from all different cities, were woken by alarms very early. We joke that this is a nice synchronization of everybody, knowing that we all got up with the same rockets.

 

One of our dear collaborating farmers from an area right near the border with Gaza came by. He told us again about the people that got hit, cars and houses that got damaged. He told us he won’t be able to start the new growing season, something that is pretty crucial for a start up company as ours. We understand him and just look for ways of comforting him as much as possible.

 

In the mean time we run to the shelters at three different rocket attacks. A few iron dome rockets were shot without alarms to take down rockets aimed at the villages around us. As usual the last two month, by three o’ clock most employees started leaving, wanting to get back to their safe homes. Working a full time day at our offices has become almost impossible the last months. Fortunately we have laptops to continue from less risky places, but we can’t move our greenhouses...

 

I had some more meetings and then there was yet another alarm. By the strength of the explosions I could understand that it was right above us. We waited and heard the pieces fall around. Something inside told me that I really had to get home soon.

 

Getting to the car I understood from the news on the radio that a cease fire was supposed to start within half an hour. I am sure any of you reading this is thinking that this was great news. However, with my experience from the last weeks I knew that before reaching this cease fire something else would happen.

Hamas has shown the last months that it has one of the incomprehensible  habbits: right before a cease fire, instead of showing that they really want peace, they use the last minutes of not-yet-cease fire to fire all the rockets they are able to fire at once.

On my way back I was, as always, listening to the radio for alerts around me. This time the radio wouldn't stop notifying me of places around me under fire. I was holding my steering wheel tightly and tried to figure out how close each of the alarms was to me, tears of fear running down my face. I stopped the car and approached my colleague whom I had asked to drive behind me and told him I did not know what to do anymore. We decided that we would not stop and drive home as fast as possible. It felt like the alarms were racing after us and now and then catching up with us. After having passed the city of Ashdod, about 20 kilometers from Tel Aviv , I finally heard the alarms fading away. I started breathing normally again, I could feel my comfortable “bubble” approach.

Back in tel Aviv I parked, a guy knocked on my window. “Do you have 5 shekels for me?” I told him: “I feel like my life was just saved, of course I have money for you”. As a typical Tel Avivian he confirmed that I indeed got back to “the bubble” and told me “well, your car was not damaged, you should be OK”.

Opening the door of my apartment I started crying out loud. So many frustrations. How can anybody in the world blame Israel for defending me, my employees, our farmers?

If you read all the way up till this point, please do me one favor, whether you agree with me or not, imagine you and your children sitting together in the garden and having your neighboring country fire rockets at you. Just imagine this is for real. What would you expect your country to do? Even if you really respect the people on the other side of that border that are not firing at you?  Wouldn’t you want to feel that somebody cares?

For the first time in my peace-loving life, I was astonished to find myself wondering, what the hell will this cease fire bring us?

 

 

Qatar de spin in een web

De rol van Qatar met betrekking tot terroristische groepen  wordt steeds duidelijker.

 

Niet alleen financiert Qatar Hamas en chanteert het de leider van Hamas, Meshaal, maar ook werd ISIS gesteund en wie weet welke terroristische organisaties nog meer.

De Moslim Broederschap van Morsi werd flink gesteund door Qatar en hun afzetting in Egypte was een zware slag voor Qatar.

Nu proberen ze via Meshaal de rol van Egypte, waarmee ze sinds de val van Morsi gebrouilleerd zijn, te ondermijnen.

Egypte zet zich in voor een langdurige wapenstilstand tussen Israel en Hamas.

Die rol misgunt Qatar Egypte en het probeerde Egypte al buiten spel te zetten.

Er zijn al enkele wapenstilstanden of aanlopen daartoe tussen Israel en Hamas gesneuveld door Qatar via chantage van Meshaal.

 

Meshaal, de officiele leider van Hamas, woont tegenwoordig luxueus in Qatar, maar kan natuurlijk makkelijk Qatar uitgezet worden.

Meshaal woonde eerst in Syrie, maar koos de verkeerde kant in de burgeroorlog en moest halsoverkop Syrie verlaten.

Qatar, dat ook allerlei verwante groepen in Syrie steunt, leek de aangewezen nieuwe broodheer voor Meshaal.

 

Qatar wordt  gezien als de financier van de terreurtunnels en de raketten in Gaza, die handen vol geld kosten.

Ook heeft Qatar geld toegezegd aan de bewoners die hun huis verloren.

Dat lijkt alleen maar positief, maar het verschaft Hamas de mogelijkheid op dezelfde manier voort te gaan:

Huizen van burgers worden misbruikt voor tunnelstartplaatsen en wapenopslag naast  misbruik van VN-scholen, ziekenhuizen en moskeeen.

Burgers worden gesust met geld uit Qatar.

 

De rol van Qatar in allerlei terroristische zaakjes begint op te vallen en Qatar zag zich genoodzaakt  betrokkenheid bij terrorisme te ontkennen en vooral hun financiering van ISIS te verdoezelen.

 

 

Er lijkt een merkwaardig bondgenootschap te zijn ontstaan: Qatar en Turkije bewandelen min of meer dezelfde weg.

De NAVO mag zijn bondgenoot Turkije wel wat beter in de gaten houden.

Is de beeindiging van het Patriotproject in Turkije misschien een eerste aanloop tot inzicht in het ware gezicht van het huidige Turkije en zijn bondgenoot?

 

MS

Opmerkingen kunnen naar waarnet.nl

 

 

http://www.timesofisrael.com/israels-un-envoy-stop-qatari-terrorism-funding/

 

Israel’s UN envoy: Stop Qatari terrorism funding

 

In NY Times op-ed, Prosor says tiny emirate bankrolling Hamas, undermining Israeli efforts to achieve ceasefire in Gaza

 

By Times of Israel staff August 25, 2014, 10:14 am 1

 

Israel’s United Nations Ambassador Ron Prosor published a fiery criticism of Qatar Monday, accusing the oil-rich Persian Gulf emirate of directly funding terror organizations, such as Hamas and al-Qaeda-affiliated groups in Syria, in order to assert and amplify its global influence.

 

In an opinion piece for the New York Times, Prosor urged international powers to work forcefully to halt Qatar’s ability to bankroll the terror groups, specifically Hamas. 

 

“Today, the petite petroleum kingdom is determined to buy its way to regional hegemony, and like other actors in the Middle East, it has used proxies to leverage influence and destabilize rivals,” Prosor wrote.

 

“Every one of Hamas’s tunnels and rockets might as well have had a sign that read ‘Made possible through a kind donation from the emir of Qatar,’” he added.

 

Prosor also accused the Qatar-based news network Al-Jazeera, which is funded by the emirate’s ruling House of Thani, of spreading “radical messages that have inflamed sectarian divides” across the Middle East.

 

“In the early days of the Arab Spring, Al-Jazeera’s coverage of popular uprisings earned the network millions of new followers and solidified its status as a mainstream global news network,” Prosor continued.

 

“Qatar capitalized on this popularity by advancing its own agenda — namely, using the Arabic network to promote the views of extremists who were undermining the region’s more pragmatic elements,” he said, later singling out the Muslim Brotherhood as the main group enjoying Doha’s support.

 

Prosor said that Qatar was deliberately undermining Israel’s efforts to end Hamas’s ongoing rocket attacks from the Gaza Strip by “pulling the strings” of the Palestinian organization and forcing the group to reject ceasefire proposals.

 

“According to a report last week in the pan-Arab daily newspaper Al Hayat, Qatar even threatened to expel [Hamas leader Khaled Mashaal] if Hamas accepted Egyptian proposals for a long-term ceasefire in Gaza,” he said.

 

It was “all because Doha wants a starring role in any ceasefire agreement between Hamas and Israel,” Prosor asserted.

 

The report in the Saudi-owned Al-Hayat could not be independently confirmed. Mashaal has been based in Qatar since 2012, having left Damascus after Hamas broke with President Bashar Assad over the Syrian civil war.

 

The Israeli ambassador suggested that “in light of the emirate’s unabashed support for terrorism,” FIFA should reevaluate its decision to name Qatar the host of soccer’s 2022 World Cup.

 

Prosor concluded that the international community must realize that while “Qatar has spared no cost to dress up its country as a liberal, progressive society,” it was in actuality “aggressively financing radical Islamist movements” and destabilizing the region.

 

“Qatar’s continued sponsorship of Hamas all but guarantees that, whatever happens in this round of hostilities, the terrorist group will rearm and renew hostilities with Israel,” he said. “The only way forward is to isolate Hamas’s last major backer.”

 

Last week, Germany’s Development Minister Gerd Mueller suggested that Qatar was financially supporting the Islamic State terror group, which has carved out a self-declared Islamic caliphate covering wide expanses of territory on both sides of the Syria-Iraq border.

 

In a television interview with public broadcaster ZDF, Mueller said it was important to examine who is financing the group, and that “the key word is Qatar.”

 

German officials, however, quickly tried to smooth over that allegation.

 

Mueller spokeswoman Katharina Maenz said Friday that he had merely been referring to media reports about Qatar’s involvement. Foreign Ministry spokesman Martin Schafer said German diplomats in the Qatari capital Doha had met with Qatari officials to reassure them that Berlin considers the country a partner and that “if there were misunderstandings then we regret this.”

 

Qatar was one of the first Middle Eastern countries to condemn the recent beheading of American journalist James Foley, saying it was “a heinous crime that goes against all Islamic and humanitarian principles, as well as international laws and conventions.”

 

 

 

Qatar hits back at claims it backs Islamic State, Hamas

'Qatar does not support extremist groups, including ISIS, in any way,' says Qatari FM, adding it is 'repelled by their views.'

Associated Press

Published: 

08.25.14, 00:01 / Israel News

The Gulf nation of Qatar is hitting back at suggestions that it supports Hamas and the Islamic State extremist group, saying that "determined, collective action" is needed to end sectarian violence gripping Iraq and Syria.

  

The energy-rich OPEC member has come under renewed scrutiny over its ties to militants, including the Palestinian Hamas and Syrian rebel groups. A German official last week suggested that Qatar may also play a role in funding the Islamic State group, which is fighting in Iraq and Syria and was behind the recent beheading of American journalist James Foley.

 

Related stories:

 

Qatari Foreign Minister Khalid bin Mohammed al-Attiyah unequivocally denied funding the extremist group.

 


Qatari emir, Sheik Tamim bin Hamad Al Thani with Palestinian President Abbas, Hamas leader Mashal (Photo: AFP)

 

"Qatar does not support extremist groups, including ISIS, in any way," he said in an emailed statement dated Saturday, using an alternative name for the group. "We are repelled by their views, their violent methods and their ambitions. The vision of extremist groups for the region is one that we have not, nor will ever, support in any way."

 

Qatar has also come under fire over its perceived support for Hamas.

 

The Gulf state is home to exiled Hamas leader Khaled Mashaal and is a key financial patron for the Gaza Strip, which Hamas controls. Qatar denies financially backing Hamas, however, and has sought to play a role in brokering a truce to end fighting between the group and Israel.

 

The Qatari emir, Sheik Tamim bin Hamad Al Thani, last week held talks in Doha with Western-backed Palestinian President Mahmoud Abbas, whose Fatah movement has strained relations with Hamas.

 

Qatar was one of the first Middle Eastern countries to condemn Foley's murder, saying it was "a heinous crime that goes against all Islamic and humanitarian principles, as well as international laws and conventions."

 

The tiny Gulf emirate has supported Syrian rebels fighting to topple President Bashar Assad. The Islamic State group is battling Assad's forces, but it has also clashed with other rebel groups that don't embrace its extreme interpretation of Islam.

 

The group has carved out a self-declared Islamic state, or caliphate, taking in wide expanses of territory on both sides of the Syria-Iraq border.

 

Experts say the group generates at least some of its funding from kidnapping, extortion and other criminal business enterprises. Germany's development minister, Gerd Mueller, on Wednesday suggested that Qatar could also be supporting the group.

 

In a television interview with public broadcaster ZDF, Mueller said it was important to examine who is financing the group, and that "the key word is Qatar."

 

German officials quickly tried to smooth over that allegation.

 

Mueller spokeswoman Katharina Maenz told reporters Friday that he had merely been referring to media reports about Qatar's involvement. Foreign Ministry spokesman Martin Schafer said German diplomats in the Qatari capital Doha had met with Qatari officials to reassure them that Berlin considers the country a partner and that "if there were misunderstandings then we regret this."

 

In his statement, al-Attiyah said the killing of civilians and the forced flight of hundreds of thousands of people threatens both Iraq's existence and "the peace and security of the entire region." He called for collective action to end the sectarian violence raging in Iraq and Syria.

 

"There is no single answer but it must include cutting off the flow of funds to support extremist groups throughout the region," he said.