vrijdag 2 januari 2015

resolutie 242, deel 1

Nieuwe afwegingen over resolutie 242

 

Resolutie 242 markeerde het eind van de Zesdaagse oorlog in 1967. Israel was aangevallen door zijn buurlanden en had in 6 dagen tijd die aanval niet alleen afgeslagen, maar had ook land op de aanvallers veroverd. Het veroverde de Sinai(1) van Egypte. Dat was duidelijk, doordat de Sinai van Egypte was toen die de oorlog begon. Ook op Egypte werd de Gazastrook(2) veroverd. Dat was al wat moeilijker qua status, omdat Egypte de Gazastrook zelf had veroverd op het Engelse Mandaat in 1948/49. De Golanhoogte(3) werd op Syrie veroverd en ook daar was het duidelijk, dat de Golan tot Syrie had behoord op het moment dat Syrie aanviel. De Westbank(4) en (5)Jeruzalem (het deel dat niet al tot Israel behoorde) werd op Jordanie veroverd toen ook die Israel aanviel en ook hier was geen sprake van oorspronkelijk Jordaans grondgebied, omdat Jordanie de Westbank op het Engelse Mandaat had veroverd in 1948. De veroverde gebieden waren daardoor niet in vergelijkbare status na hun verovering door Israel. Zij hadden wel gemeen dat de landen, die de gebieden daarvoor claimden, in een aanvalsoorlog tegen Israel hun gebied waren kwijt geraakt

De Sinai (1) werd aan Egypte teruggegeven bij de vrede die Israel en Egypte sloten in 1979. De Israelische kolonisten werden uit de Sinai teruggehaald, de dorpen ontruimd en volgens afspraak bleven bouwwerken wel of niet in tact. Hoewel het geen makkelijke operatie was gebeurde de ontruiming vreedzaam. Een deel van de kolonisten woont tegenwoordig tegen de grens met Gaza in Israel. De Golan (3) werd door Israel geannexeerd, omdat het een strategisch gebied is waarvandaan de Israelische kibboetsiem altijd beschoten werden en waarvandaan heel de vlakte van Israel wordt overzien. Vrede is er nooit gekomen met Syrie en dus duurt de toestand van na 1967 voort. Gaza (2) is een apart verhaal. Israel wilde het teruggeven aan Egypte in 1979, maar Egypte weigerde. Het had geen zin in Gaza met zijn ook toen al moeilijke bevolking. Zo bleef Israel in Gaza tot 2005. Toen trok Israel zich eenzijdig terug uit Gaza op gezag van Ariel Sharon. Gaza is sindsdien niet meer bezet. De moeilijkheid van de status van de Westbank (4) en Oost-Jaruzalem (5) is dat deze beiden illegaal in bezit van Jordanie waren. Het Engelse Mandaat waartoe ze behoorden bestaat al sinds 1948 niet meer. Een Palestijnse staat heeft nooit bestaan en dus kunnen ze ook niet daaraan worden terug gegeven. Wel is in 1947 door de VN besloten tot oprichten van een staat voor de Palestijnse Arabieren, maar dat voorstel werd door alle Arabische staten en Arabieren verworpen en gevolgd door een aanvalsoorlog op de toen nieuwe Joodse staat. Bij de vrede met Jordanie in 1994 werden hierover  ( 4 en 5)geen definitieve afspraken gemaakt. Jordanie (een speciale religieuze raad) kreeg na 1967 wel het beheer van de Tempelberg. Jordanie had de Westbank geannexeerd, maar herriep dat al voordat er sprake was van een vrede met Israel. Jordanie wilde zo de weg vrijmaken voor een Palestijnse staat. Dat was een betwistbare beslissing. In die zin: de weg vrijmaken was prima, maar rechten kon Jordanie moeilijk doen gelden over een stuk land dat ze niet meer bezaten en waarop ze ook nooit recht hadden gehad. Deze situatie van de Westbank en Oost-Jeruzalem wordt door iedereen anders uitgelegd. De een spreekt van bezetting door Israel, de ander spreekt over betwiste gebieden omdat er eigenlijk geen rechtmatige eigenaar is zolang er niet over onderhandeld is met Israel. Gebied dat in een verdedigingsoorlog (Israelische kant in 1967) of aanvalsoorlog (door Jordanie) verkregen wordt kan niet zo maar opgeeist worden, zeker niet als er geen rechtmatige eigenaar voor die oorlog was.

Inmiddels is vrijwel iedereen zo ver gekomen dat men het erover eens is dat er een Palestijnse staat moet komen op het gebied waar die staat oorspronkelijk zou komen, maar dus door de Arabieren niet geaccepteerd werd. Al in 1967 heeft de Veiligheidsraad zich in resolutie 242 uitgesproken over een terugtrekking van Israel, maar de vraag blijft: hoe ver moet Israel zich terugtrekken! Dat wordt wisselend (zoals alles met betrekking tot Israel) uitgelegd. Een nieuwe studie over deze resolutie 242 is onlangs uitgekomen. Professor Eugene Kontorovich van de Northwestern University heeft zich opnieuw over deze kwestie van resolutie 242 gebogen en binnenkort wordt die studie gepubliceerd in  The Chicago Journal of International Law.

 

 

MS

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen