zaterdag 3 januari 2015

resolutie 242 deel 2

Juridische beschouwing over de grenzen volgens resolutie 242

 

In het nieuwste onderzoek van Kontorovich, dat binnenkort gepubliceerd wordt in The Chicago Journal of International Law, wordt gekeken naar de exacte bedoeling in resolutie 242  waar het gaat over de terugtrekking van Israel uit veroverde gebieden in 1967 en resolutie 242 zich uitspreekt over grenzen.

Daarvoor vergelijkt hij resolutie 242 met 18 gerelateerde resoluties van de VN Veiligheidsraad die iets zeggen over terugtrekking uit veroverde gebieden. Wat opvalt is dat resolutie 242 daar helemaal niet duidelijk in is in tegenstelling tot de 18 onderzochte  andere resoluties, waarbij complete terugtrekking vereist word. In resolutie 242 staat: "withdrawal from territories" en de vraag is: betekent dit volledige terutrekking uit de gehele Westbank en Golanhoogte. Of is hier de bedoeling: gedeeltelijke terugtrekking, zoals in de onderhandelingen destijds was afgesproken Het gevolg van deze onduidelijkheid is dat een (groot) deel van de beoordelaars vindt dat Israel illegaal de veroverde gebieden bezet, maar een ander (minderheids-)deel vindt dat Israel al volledig aan de resolutie voldaan heeft door zich terug te trekken uit de Sinai, uit Gaza, uit delen van de Westbank en uit kleine delen van de Golan.

 

Om meer duidelijkheid over de betekenis van resolutie 242 te krijgen keek Kontorovich naar vijf VN- resoluties over terugtrekking die voor 1967 waren aangenomen.  Dit gaat dan over de terugtrekking van de USSR uit Iran in 1946, over de Israelisch-Arabische partijen in oktober 1948, Noord Korea vanwege de terugtrekking uit Zuid Korea tot de 38` breedtegraad in 1950, Belgie uit Congo in 1960 en de positie van India en Pakistan tot de positie van 5 augustus in 1965 .Dit alles als gevolg van de beslissende resoluties.

In het geval van de Ussr staat: terugtrekking “from  the whole of Iran”. Bij Belgie staat: terugtrekking “from the territory of Congo” . De andere drie resoluties geven definitieve data of kenmerken waaraan de terugtrekking moet voldoen.

In het geval van resolutie 242 staat geen “THE” bij territory, maar er staat alleen withdraw from territory, ook is er geen definitieve datum noch een geografisch kenmerk, maar blijft de resolutie dus vaag. Daardoor bleef het mogelijk de overeenstemming in de onderhandelingen, waarbij uit een deel van de gebieden terug getrokken moest worden, te betrekken bij de uitvoering.

 

Vervolgens bestudeerde Kontorovich nog 13 resoluties  tot aan 2012 over terugtrekking van na 1967. Dit betreft Soedan en Zuid Soedan waarin het woordje THE bij de grenzen wel vijf keer wordt aangetroffen, waarbij een complete terugtrekking wordt aangegeven. Ook de andere resoluties geven een volledige terugtrekking aan.

 

Waarom is dit woordje THE zo belangrijk in resolutie 242? Dit is omdat er uitgebreid gediscussieerd is over het juiste taalgebruik in de resolutie op het hoogste niveau van de Amerikaanse regering. De Eerste Minister van de USSR, Kosygin, wilde `withdrawal from all the territoies`, en aanvankelijk stond dat er ook in, maar LB Johnson hield voet bij stuk en eiste en kreeg een tekst met `withdrawal from territories` juist om mogelijkheden open te laten voor een limiet aan de terugtrekking. Daarmee is resolutie 242 ook een uitzondering. Het is heel goed mogelijk dat juist die vaagheid werd gekozen omdat het hier om een zelfverdedigingsoorlog van Israel ging, in tegenstelling tot de oorlog in 1956 waarna president Eisenhower van Amerika wel volledige terugtrekking had geeist van Israel.

 

Wat nu de situatie gecompliceerder maakt is dat sinds 1967 en resolutie 242 de PlO als legitieme vertegenwoordiger van het Palestijnse volk is erkend en Jordanie afstand van land deed om de Palestijnen land voor een staat te geven .

zie ook http://israel-in-de-media.blogspot.nl/ . ,En  dat de resolutie ook voor de Oslo-akkoorden en voor erkenning van Palestina door de Algemene Vergadering van de VN is aangenomen zal meegewogen worden.

In de verdere vredesonderhandelingen in deze tijd kan een heroverweging van resolutie 242 de uitruil van land misschien makkelijker maken, zeker als de Palestijnen aangesproken worden op de oorspronkelijke bedoeling van resolutie 242. Ze hoeven dan geen land in te leveren, maar moeten wel bereid zijn om land voor land in te ruilen. Dat is dan eigenlijk een concessie van Israel. Het valt te betwijfelen of Abbas hier oren naar zal hebben,  hoewel het zeker een snellere weg naar een overeenkomst zal zijn tussen de PA en Israel. In feite was al bij de onderhandelingen in Camp David onder leiding van Clinton hierover overeenstemming bereikt. Door al maar weg te lopen en/of niet te reageren op eindakkoorden hebben de Palestijnen kans gezien zaken op te rekken en de wereld de indruk te geven dat alle rechten aan hun kant zijn.

 

Er komt vast commentaar na publicatie in The Chicago Journal of International Law. We zullen proberen dat te traceren en hier op dit blog te bespreken.

 

 

MS



.


 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen