woensdag 7 januari 2015

wat betekent de stap van Abbas naar het ICC?

Krijgt Abbas nu zijn zin?

 

Sinds Abbas getekend heeft om tot het ICC toe te treden komen er allerlei vragen naar voren over de betekenis hiervan.

1  Is Palestina nu lid van het ICC? Dat is niet 100% zeker. Er blijven vragen daarover liggen. Beschouwt het Hof Palestina al seen staat? In 2012 heeft de Algemene Vergadering van de VN Palestinas als een staat erkend, maar het hof zelf  kan een andere juridische standaard kiezen. Namelijk dat een staat een bepaald territorium omvat omdat namelijk Palestina het hof de bevoegdheid heeft gegeven recht te spreken over misdaden die binnen zijn territorium zijn gepleegd. Maar juist de definitie van het territorium is onderdeel van het conflict en niet opgelost. Het hof kan besluiten dat dit eerst opgelost moet worden.

2  Kan Palestina nu beslissen dat het Hof Israel of Netanjahoe moet vervolgen. Neen, want het ICC is een hof voor misdaden en geen civiel hof en het bureau van de Prosecutor bepaalt dat. Abbas kan het hof geen opdracht geven. Wel kan Abbas verzoeken specifieke situaties te onderzoeken. En omdat Abbas het hof bevoegd heeft verklaard vanaf 13 juni 2014 valt de Gaza/oorlog daaronder. Echter Abbas kan niet verzoeken alleen de Israelische daden te onderzoeken. Een onderzoek zal alle partijen betreffen. Bovendie kunnen zaken die al onderzocht zijn niet opnieuw aan de orde worden gesteld en Israel heeft al van alles zelf onderzocht. Het juridische systeem in Israel is van een hoog niveau en het ICC zou falen van dat systeem moeten bewijzen. Wat zeker onderzocht kan worden is de bouw van nederzettingen, waarover geen rechtspraak is geweest.

3  Hoe groot is de kans dat het ICC tot vervolging van Israel overgaat. Niet op korte termijn, omdat eerst allerlei juridische vragen moeten worden opgelost zoals onder punt 1 aangegeven en of de zaken ernstig genoeg zijn en of er op nationaal niveau al iets mee gedaan is. Daarom ligt het meer voor de hand dat Palestijnen eerder worden vervolgd. Bovendien zal er naar de betreffende misdaden uitvoerig onderzoek moeten worden gedaan, wat jaren kan gaan duren. Of er dan arestatie en berechting volgen staat ook niet vast. Daarnaast heeft het ICC in het verleden getoond zich liever niet in het Israelisch Palestijnse conflict te willen mengen.

De indruk bestaat dat Abbas het ICC politiek wil inzetten en dat is niet de taak van het ICC.

Regels voor inschakeling ICC.

Landen die geen verdragsstaat zijn kunnen niettemin krachtens artikel 12, lid 3 van het Statuut van Rome de rechtsmacht van het Hof aanvaarden door een verklaring hiertoe te deponeren bij de griffier van het Hof.

Ook de Palestijnse Autoriteit heeft een dergelijke verklaring gedeponeerd (januari 2009), maar op 3 april 2012 besloot de aanklager dat deze niet aanvaard kon worden omdat Palestina weliswaar als staat erkend was door meer dan 130 landen, maar als zodanig nog niet door de Verenigde Naties.[

Enkele tientallen landen hebben het statuut wel ondertekend maar (nog) niet geratificeerd, waaronder de Verenigde Staten, Rusland, Iran, Israël, Soedan en Zimbabwe. Het verdragsrecht verplicht staten die een verdrag getekend hebben "zich te onthouden van daden die de doelstelling van een verdrag met voeten treden".[7] Drie van deze landen, namelijk de Verenigde Staten, Israël en Soedan, hebben echter hun handtekening onder het statuut herroepen, daarmee te kennen gevend dat zij geen uit het statuut voortvloeiende verplichtingen meer erkennen.

De aanklager kan in drie gevallen een officieel onderzoek openen dat tot vervolging kan leiden:

Een verdragsstaat kan zelf een situatie naar het Strafhof verwijzen;

De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties kan krachtens hoofdstuk VII van het Handvest van de Verenigde Naties elke situatie naar de aanklager verwijzen;

De aanklager kan op eigen initiatief ("proprio motu"), mits met de goedkeuring van de Preliminaire Kamer van het Strafhof, een onderzoek instellen naar vermeende misdrijven binnen de rechtsmacht van het Hof, gepleegd op het grondgebied van een verdragsstaat of door iemand met de nationaliteit van een verdragsstaat.

In het Statuut van Rome staan 3 misdrijven waarover het Internationaal Strafhof rechtsmacht heeft. Het gaat om:

  • Oorlogsmisdaden

Dit zijn bijvoorbeeld marteling, verminking, lijfstraffen, mensen gijzelen en daden van terrorisme. Hieronder vallen ook schendingen van de menselijke waardigheid, zoals verkrachtingen en gedwongen prostitutie, plundering en terechtstellingen zonder proces. Oorlogsmisdaden vinden, in tegenstelling tot misdrijven tegen de menselijkheid, altijd plaats tijdens oorlogen.

  • Genocide

Hieronder vallen handelingen die zijn gericht op de uitroeiing van bepaalde nationale, etnische en religieuze groepen.

  • Misdrijven tegen de menselijkheid

Zijn misdrijven onderdeel van een grote wijdverspreide en of systematische schending tegen een bevolkingsgroep? Het gaat dan bijvoorbeeld om moord, deportatie, marteling en verkrachting. Het Internationaal Strafhof vervolgt deze misdrijven ook als ze niet tijdens oorlogen plaatsvinden.

Bevoegdheden van het strafhof

Het Internationaal Strafhof is alleen bevoegd om een uitspraak te doen over een misdrijf als:

  • het land waar het misdrijf is gepleegd het Statuut van Rome heeft ondertekend;
  • het land waar de dader vandaan komt het Statuut van Rome heeft ondertekend.

Als geen van beide landen dit statuut heeft ondertekend, kan het Internationaal Strafhof wel bevoegd zijn. Het Hof kan zijn bevoegdheid alleen uitoefenen als het nationaal gerechtshof dat niet kan of wil doen. Het Strafhof heeft alleen rechtsmacht over misdrijven die zijn begaan ná de inwerkingtreding van het Statuut (1 juli 2002).

Een zaak voorleggen aan het Internationaal Strafhof

Er zijn verschillende partijen die een zaak kunnen voorleggen aan het Internationaal Strafhof. Dit zijn:

  • landen die het Statuut ondertekenden. Daarbij maakt het niet uit of het land betrokken is bij het vermeende misdrijf;
  • de aanklager van het Strafhof;
  • de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties.

De Veiligheidsraad mag bepaalde zaken voor een beperkte tijd tegenhouden. Dat kan als de raad vindt dat deze procedures een belemmering vormen voor uitoefening van haar bevoegdheden.

 

MS

 

 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten