woensdag 8 juli 2015

De New York Times en het Schabasrapport

Geen aandacht voor de ernstige beperkingen van het rapport van de UNHCR

 

De New York Times publiceerde 24 juni een artikel met de kop: “Palestijnen en het Internatioale Strafhof: wat moet u weten.” Uitgelegd wordt wat het ICC is, zie daarvoor hier. Waarover kan het hof oordelen  en waaraan moet de aanvraag voldoen? . Kunnen de Palestijnen ook uitspraken vragen over de tijd voordat ze lid werden van het hof? Gaat dat onderzoek dan precies over de periode van het onderzoek van de Schabas/Daviscommissie, dat uitdrukkelijk op 13 juni 2014 startte? De New York Times legt het beginpunt op april 2014. Dat is niet het begin van de oorlog, maar het moment dat Abbas naar het ICC stapte. De NYT is daar niet duidelijk over. Verder schrijft de NYT dat de commissie evenredig zou kijken naar bewijs van oorlogsmisdaden door Israel en de Palestijnen. Maar op 23 juli 2014 werd een onderzoek door de UNHCR opgedragen om onafhankelijke onderzoek te doen naar schendingen van mensenrechten en schendingen van internationaal recht in de Bezette Gebieden, inclusief Jeruzalem (waar de oorlog niet plaats vond), en speciaal in de bezette Gazastrip (niet in Israel), met begindatum 13 juni. Daarmee was onderzoek naar de talloze raketten vanuit Gaza op Israel op willekeurige burgerdoelen, die de aanleiding voor de oorlog waren, al meteen uit het onderzoek gehaald. De New York Times stelt dat het onderzoek van de Schabascommissie bij het ICC meegenomen kan worden. Maar hoe betrouwbaar is dit onderzoek?

De vraagstelling in het onderzoek was zo eenzijdig naar enkel misdragingingen van Israel, dat zowel de VS als Europa tegenstemden. De commissie heeft dat proberen op te lossen door ook de misdragingen van Hamas ,maar pas na het begin van de oorlog (!), mee te zullen nemen. De commissie zelf lag al meteen onder vuur omdat de voorzitter Israel al op voorhand veroordeelde en mevrouw Davis ook in de Goldstone-commissie had gezeten. De voorzitter, Goldstone, van die commissie, die onderzoek had gedaan naar de Gazaoorlog van 2008/8 heeft nadat het rapport gepubliceerd was, daar direct afstand van genomen omdat hem duidelijk was geworden dat de Palestijnen valse getuigenissen hadden afgelegd en ook informatie hadden achtergehouden. Mevrouw Davis heeft zich daar nooit over uitgelaten. Hoe dan ook, de voorzitter van de nieuwe commissie, Schabas, bleek niet alleen Israel al veroordeeld te hebben voordat het onderzoek begon, maar ook nog eens betaald juridisch advies aan de PA te hebben gegeven. Daar ontstond ophef over en hij zag zich gedwongen af te treden. Mevrouw Davis werd de nieuwe voorzitter.

De Schabas/Davis-commissie geeft een prachtige verklaring van zijn onderzoek: The commission interpreted its mandate as requiring it to examine alleged violations of international human rights and humanitarian law occurring between 13 June and 26 August 2014 across the Occupied Palestinian Territory, in particular in Gaza, and in Israel, and to determine whether such violations had been committed. It examined existing accountability mechanisms and their effectiveness, and the immediate and continuing impact of the military operations on the affected populations and their enjoyment of human rights. The commission considered that the victims and their human rights were at the core of its mandate. Its activities were thus informed by the wish to ensure that the voices of all victims are heard, and that the commission’s recommendations will strengthen the protection of the civilian population in the Occupied Palestinian Territory and in Israel.

Hoe deed de commissie dat? Ze geeft toe geen toegang tot Gaza te hebben gehad en niet tot Israel. Mensen in Gaza konden dus niet afzonderlijk onder neutrale omstandigheden verhoord worden. Daarom bedacht de commissie dat Skype prima zou kunnen worden gebruikt. . The fact that, despite its repeated requests, the commission was not granted access to the Occupied Palestinian Territory and Israel posed a challenge for conducting interviews in person with victims and witnesses and made viewing the sites where violations were alleged to have been committed impossible. Owing to the restrictions on movement preventing victims and witnesses from leaving Gaza, the commission obtained first-hand testimony by means of interviews conducted via Skype, videoconference and telephone. Maar hoe controleer je dan of Hamas niet meekijkt en een bedreiging voor de ondervraagde is als hij niet antwoordt zoals Hamas dat wil. Daarover zegt de commissie niets. Als je bedenkt dat de wetenschappelijk onderzoeker van Amnesty, Donatella Rovera, na de oorlog van 2008/9 in een wetenschappelijk rapport tot de conclusie kwam dat mensen in het gebied niet kunnen beoordelen vanuit welke richting een raket of granaat kwam en dat ze bang waren de juiste informatie te geven, dan kun je op je tien vingers natellen wat een Skype-interview waard is. Daarnaast deed de commissie geen onderzoek naar munitie of naar inslagen of welk militair onderzoek ook, eenvoudig omdat ze daar geen kennis van had en geen militair deskundige had ingehuurd. Dit is des te dringender omdat het onderzoek van internationaal militaire deskundigen naar de Gazaoorlog, The 2014 Gaza Conflict: fatual and legal, aangaf dat Israel verantwoord, en zelfbeheerst had opgetreden. Dit rapport werd overigens NIET meegenomen. Verder nam de commissie rapporten van NGO`s mee zoals Amnesty, dat het rapport van hun eigen Donatella in een diepe la had gegooid en verder ook geen militaire kennis had,noch toegang tot Gaza had gekregen. Ook het rapport van Breaking the Silence werd meegenomen, maar hoe betrouwbaar, ook al is het zeer geemotioneerd, is een rapport van annoniemen over onbevestigde gebeurtenissen op onbekende plaatsen en onbekende data? Natuurlijk spreekt een rapport aan van Israelische militairen, maar wie kon hun beweringen toetsen als de IDF niet eens gevraagd werd om commentaar?

Deze overwegingen nam de NYT allemaal niet mee. En ook in de Nederlandse media heb ik geen enkele kritische opmerking over het Schabas/Davisrapport kunnen ontdekken. Wel werden de rapporten van Amnesty en Breaking the Silence genoemd, maar ook daar geen enkele kritische kanttekening. Ook hier in de media niets over The Gaza 2014 Conflict: factual and Legal, behalve dan in Elsevier, waar Boekestijn er iets over schrijft en ook zijn verbazing uitspreekt dat dit rapport gewoon verdonkeremaand wordt.

 

MS

 

 

 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen