dinsdag 25 augustus 2015

Onjuistheden in artikel over Palestijnse christenen blootgelegd

Palestijnse christenen.

Dat christenen uit het Midden-Oosten verdwijnen is verdrietig; niet alleen uit de zogenaamd bezette gebieden, maar uit alle landen daar omheen. De islam verdraagt hen nu eenmaal niet, beschouwt hen als ongelovigen en de jihad richt zich vooral tegen Joden en christenen. In het artikel van Anna Krijger wordt bij monde van drie door haar aan gesproken Palestijnse christenen de schuld bij Israël gelegd. Heel eenvoudig: door te spreken van ‘bezette gebieden’; dat leg ik uit.

Mw Krijger citeert drie Palestijnen; voor het gemak A,B en C. (Ik hou het algemeen.)

A zegt dat Joodse Israëliërs door hun regering “met blinde haat worden geinjecteerd”. Deze leugen is een omkering van zaken, want het zijn de Palestijnse kindertjes die op kamp moet leren schieten op kartonnen Joden en met de paplepel ingegoten krijgen dat Joden dood moeten omdat zij niet deugen. Zie de theoloog dr Hans Jansen, die bij herhaling onderzoek heeft gedaan naar de Palestijnse schoolboekjes, waarin op de kaart Israël niet is te vinden: de groot-Palestina-gedachte.

B, een Lutherse pastor, zegt dat alle Palestijnen op dezelfde manier aankijken tegen Joodse Israëliërs: dat zijn bezetters. Deze pastor is dupe van de bekende geschiedvervalsing die van de Joden zegt dat zij landjepik hebben gepleegd. De waarheid is dat Israël in een verdedigingsoorlog (1967) de aanvaller Jordanië heeft verslagen en de door Jordanië geannexeerde westoever heeft veroverd. Het verdelingsplan van de VN is door de de Arabieren in het Engelse mandaat  Palestina bij monde van de grootmufti van Jeruzalem (bevriend met Hitler) in 1947 geweigerd, op islamitische gronden: een Joodse staat mag niet bestaan. De regio wordt immers gezien als islamitisch gebied, sinds de rooftochten van Mohamed in de 7e eeuw.

De Lutherse pastor is adept of aanhanger van de Palestijnse bevrijdingstheologie van het instituut Sabeel. Daarin heeft Israël afgedaan; hele bijbelpassages zijn “geschrapt” en veel psalmen worden niet gezongen omdat ze spreken van Gods eeuwige trouw (aan Israël). De pastor stelt aan de naastenliefde ook een voorwaarde: eerst de “bezetting” weg. Dat in zijn regio de contacten met de moslims bijzonder goed zijn is derhalve begrijpelijk. De theologie van Sabeel speelt de jihad in de kaart. Palestijnse christenen die (bv in Gaza) achter Israël staan zijn daarentegen hun leven niet zeker.

Getuige C van Anna Krijger durft gelukkig hardop te zeggen dat christenen het nergens zo goed hebben in het Midden-Oosten als in Israël.

 

Er staan vele onjuistheden in het artikel (bv over de muur), die de auteur zonder kritische notitie overneemt van haar gesprekspartners. Daardoor vormt zij met het ND geen zoutend (bederf werend) zout tegen de geschiedvervalsing die zovelen dupeert.  Anna Krijger lijkt niet op de hoogte te zijn van de geschiedenis na WO II. Voor een achtergrondartikel is grondige kennis daarvan echter een must. Zij bedrijft wat ik noem: impressionistische journalistiek, die slechts drijft op persoonlijke verhalen en emoties.

Dat christenen bij de checkpoints (noodzakelijke bescherming tegen terreur) het makkelijker hebben dan moslims wordt de Israëlische regering kwalijk genomen (sic!) door genoemde pastor. Die voorrang betekent natuurlijk gewoon dat Israël van christenen geen aanslag hoeft te verwachten. Klopt dat nu, of suggereert de pastor dat Israël zich daarin vergist?

 

Mogelijk is het goed voor allen die denken als deze Palestijnse christenen om eens het boek te lezen van Tass Saada, de vroegere chauffeur van Arafat, die een vriend is geworden van Israël door zijn bekering tot het christelijk geloof. Die koppeling is een kwestie van geloofslogica, die eerder en vaker is te zien bij moslims die christen worden dan bij traditionele kerkmensen.

Het christelijk anti-zionisme van alle vrienden van Sabeel, is de politieke versie (“het land is van ons!”) van de aloude vervangingstheologie en de politieke voortzetting van het kerkelijk anti-judiaisme. 

“Anti-semitisme, actualiteit van een historische ontwikkeling”, van dr K.A.D. Smelik, geeft onder meer een overzicht van onze kerkgeschiedenis, die de boter op het hoofd van de kerk druipend doet smelten. Ook al zijn wij persoonlijk onschuldig aan de lange reeks van kerkelijke misdaden en leugens, wij schamen ons diep en verlangen naar kerkelijke schuldbelijdenis.  Ieder van ons zou zich tot het uiterste in moeten spannen om de nieuwe leugens (die oud zijn!) aan de kaak te stellen. En zeker de christelijke journalistiek zou dit tot één van haar taken moeten rekenen.

 

Trudy

 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten