vrijdag 6 november 2015

Abbas en zijn mogelijkheden

Abbas kwam in Nederland vorige week erg gematigd en redelijk over.

 

Als je de verslagen over het bezoek van Abbas aan Nederland bekijkt, is er niet al te veel over in de media verschenen. Natuurlijk wel zijn ontvangst bij de koning en in het parlement en ook over zijn ontmoeting met CIDI en afgevaardigden vanuit Joods Nederland.

Hij sprak zich uit voor de twee-statenoplossing, wilde banden met Joodse organisaties graag aanhalen, wil een oplossing voor de Palestijnse vluchtelingen waarbij niet perse de terugkeer van alle Palestijnen ( volgens Harry vd Bergh op Crescas). Abbas erkent dat er over een oplossing van de grenzen en het principe van landruil al gesproken is met Olmert en er iets op tafel lag, en zo ook over Jeruzalem en de veiligheidsvraagstukken.  Klinkt allemaal heel redelijk en maakt zeker indruk op parlementariers. Niet wordt hierbij duidelijk waarom Abbas en Olmert er niet uitkwamen. Zeker, er kwam een Gaza-oorlog tussen beide, maar het antwoord van Abbas op de voorstellen van Olmert werd nooit gegeven. Sterker nog: hier in Nederland werd over die besprekingen nooit iets bekend. Abbas sprak er in ieder geval nooit over.

Ook veroordeelde Abbas geweld in het algemeen, maar een veroordeling over de nieuwste golf van Palestijnen die Israeliers met messen aanvallen, Palestijnse auto`s die op mensen inrijden, daar wil hij geen veroordeling over geven.

Juist dat laatste geeft aan, dat Abbas onder druk staat van fanatici in zijn kamp. Waarschijnlijk durft hij die confrontatie door middel van een veroordeling niet aan. Net zo min als hij verkiezingen durft te houden. Vorige maand zouden er verkiezingen voor het leiderschap van de PLO plaatsvinden. Die verkiezingen zijn zonder veel omhaal en zonder vermelding in onze media gewoon geannuleerd. Abbas zit onrechtmatig, zowel als president als als voorzitter van de PLO. Het lijkt erop dat hij verkiezingen zou verliezen en dus houdt hij ze niet.

Je moet je dus afvragen wat voor zin het heeft met Abbas afspraken te maken als de achterban hem geen mandaat geeft, wat het geval is. Hij kan mooi praten, maar als het op daden aankomt, is hij niet thuis.

Aan de andere kant staat Netanjahoe. Die windt er geen doekjes om: niets vriendelijkheid, geen pogingen tot een oplossing, in tegendeel. Dat komt hard aan in het buitenland. Een onverzoenlijke Netanjahoe tegenover een vriendelijke Abbas. Maar misschien heeft Netanjahoe beter begrepen waarom Abbas wel aardig doet, maar niets kan. Waarschijnlijk houdt N rekening met die achterban die helemaal geen andere oplossing wil dan het hele land. Dat betekent dat het nooit genoeg zal zijn als je al concessies doet en men altijd meer zal willen en de lucht dus nooit opklaart. Je zag het na de terugtrekking uit Gaza door Sharon. Dat loste niets op, maar gaf alleen maar een heleboel ellendige aanvallen met raketten. Je ziet het aan alle kanten in het Midden Oosten dat daar andere regels worden gesteld dan bij voorbeeld in Europa. Israel kan zich geen oogkleppen op dat gebied veroorloven, dan wordt het echt weggevaagd.

Intussen bouwt Abbas een netwerk op dat hem welgezind is en wordt Netanjahoe en met hem Israel een steeds grotere schurk. Wat precies mogelijk is tussen Abbas en Israel in onderhandelingen zal nooit grondig geevalueerd worden, hier in Europa, op een reele basis. Men denkt dat Midden Oostenpolitiek te begrijpen is met Europese waarden, waar zelfs momenteel in Europa men elkaar al tegen komt vanwege andere locale denkbeelden! Abbas spint daar voorlopig garen bij, maar een oplossing komt zo helaas niet dichterbij.

 

MS

 

 

 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten