dinsdag 29 september 2015

Selectieve berichtgeving

Alleen misdragingen van niet-moslims worden uitvergroot, van moslims vaak verzwegen.

 

In 2006 schreef professor Dr Jonathan Adelman een analyse over de Christelijke exodus uit het Midden-Oosten voor The Foundation of the defense of Democracies . Hij schreef: over een decade zullen er weinig of geen christenen meer in Bethlehem wonen als de ontwikkelingen (2006) zich in dezelfde trent voortzetten. Toen was het percentage christenen in de Palestijnse gebieden van 15 % (1950) gedaald tot 2 % (2006).

In 1948 was Bethlehem een voornamelijk christelijke stad met 85 % christenen. In 1990 was dat nog 60% en in 2006 was dat gekrompen tot 12 %.(Jerusalem Post article 'Bethlehem beyond the Christmas calm' by Lela Gilbert, February 2010). Over de toestand van de christenen in het hele MO in deze tijd zie hier

In 1994 kreeg de Palestijnse Autoriteit de zeggenschap over Bethlehem. De PA plaatste de Geboortekerk en andere belangrijke christelijke kerken onder hun eigen politieke supervisie en niet, zoals verwacht mocht worden, omder christelijke controle. Bovendien besloot de PA de christenen te dwingen tot dhimmi-status, een status die steeds door de PA hernieuwd werd. Binnen de PA gaat de islamitische wet primair boven alle andere wetten en zo kon het gebeuren dat land van christenen onteigend werd door moslims met behulp van de PA. Gedurende de jaren nadat de PA de zeggenschap over Bethlehem kreeg waren er geregeld verslagen over de verslechterende omstandigheden in Bethlehem. Die begonnen nadat tijdens de eerste intifada het gooien met stenen begon. Tot die tijd was er veel vrij ingaand en uitgaand verkeer in Bethlehem met veel bezoekers voor de talloze winkeltjes in de stad. Er werd tijdens de eerste intifada ook zo nu en dan geschoten en auto`s werden in brand geschoten. Dit alles werd aanzienlijk ernstiger tijdens de tweede intifada toen bovendien het merendeel van de zelfmoordterroristen via Bethlehem Israel binnen kwamen. En uiteindelijk werd om deze reden de veiligheidsmuur gebouwd, waarna het aantal zelfmoordaanslagen in Israel dramatisch afnam..

Maar omdat verslag hierover en over de situatie van de christenen repercussies kon hebben voor de christelijke ingezetenen van Bethlehem en in de hele PA werden deze berichten trouw afgesloten met verslagen over het lijden van de christenen onder de afscheidingsmuur en de maatregelen van Israel of die kwaadaardige settlers. Hier volgen toch wat uitingen over moslimrepressie, die de eigenlijke oorzaak van de afname van christenen in Bethlehem zijn. Zo rapporteert Lela Gilbert in 2007 over haar verblijf rond kerstmis in Bethlehem. Zij wandelt met een christelijke Palestijn, Stefan, naar de geboortekerk. Stefan klaagt over de Israelische checkpoints en hoe de christenen daaronder lijden, maar dan vertelt hij en passent: Er komen steeds meer en meer moslims Bethlehem binnen, terwijl de christenen wegtrekken en vaak emigreren. Hun leven wordt te moeilijk. In de Geboortekerk denkt Lela aan 2002 toen Palestijnse terroristen een aantal christenen, nonnen, priesters, monneken en pelgrims, in de kerk onder wapenbedreiging wekenlang in deze kerk in gijzeling hielden. Zij waren getuige van vernielingen ,plundering van historische iconen, diefstal van goud en zilver door de terroristen, die tegen de muren urineerden en op andere wijzen de kerk ontheiligden. In Nederland werd vooral aandacht geschonken aan het feit dat Israel militairen buiten had opgesteld om de terroristen niet te laten ontsnappen. Deze terroristen hadden veel bloed aan hun handen en waren de kerk ingevlucht om aan de achtervolging te ontsnappen. Normaal is de regel dat iedereen toevlucht in een kerk mag zoeken, maar dan moet hij zijn wapens buiten laten. Hier dus niet, in tegendeel met die wapens werden de christenen in de kerk gegijzeld. Ook jaren later werd op onze journaals bij uitzendingen over de nachtdienst in de Geboortekerk alleen verteld dat Israel de euvele moed had gehad voor de kerk een tank te plaatsen. Er was geen enkele verwijzing naar de aanleiding van het onder schot houden van de kerkingang.

In 2005 vertelt Steven Khoury die lid is van de Eerste Baptistische kerk in Bethlehem, dat de kerk 14 keer met molotovcoctails werd aangevallen door moslims uit een naburig vluchtelingenkamp. Ook werd de kerk besmeurd met graffiti, er werd ingebroken en auto`s werden in brand gestoken.

In 2006 schreef de aartsbisschop van Canterburry Rowan Williams (overigens geen vriend van Israel): Ik heb de laatste twee dagen met collega –christelijke leiders in Bethlehem doorgebracht. Er zijn "enkele tekenen van verontrustende anti-christelijke gevoelens" onder delen van de moslimbevolking. Daarna verwijst hij plichtmatig naar het veiligheidshek dat de oorzaak voor hun armoede en werkeloosheid zou zijn. En zo zijn er meer voorzichtige berichten.

Ook vandaag de dag gaat de intimidatie van christenen gewoon door. Een dieptepunt is, dat zeer onlangs de belangrijke chistelijke kerk St Chabal in Bethlehem in brand is gestoken. Toen de kerk van de broden en vissen bij het meer van Gallilea in brand was gestoken door Joodse fanatici  werden we goed op de hoogte gehouden. Het stond in alle kranten en het werd (terecht) door iedereen veroordeeld, door Netanjahoe, maar zeker Abbas` woede was groot. En nu, nu moslims de brand hebben aangestoken? Nu zwijgt de PA in alle talen! De PA zegt dat het door kortsluiting is gekomen, maar Vader Gabriel Naddaf van de kerk zegt dat het moslimterroristen waren en verwijt de PA dat het zijn christenen niet beschermt.

Dit heeft niet in onze kranten gestaan, is ook niet op het journaal geweest. Maar wat weer wel in de krant staat: Tieners opgepakt na brand in grootste Britse moskee. Dat moet natuurlijk wel in de krant. Dat past bij de selectieve berichtgeving die ons bereikt. Het is pas nieuws als joden in Israel of in de bezette gebieden iets doen ten aanzien van anders gelovigen. Als moslims hetzelfde doen of erger is het geen nieuws. Vanuit de locale situatie vanwege de angst voor repressieve maatregelen, maar waarom ook hier? Dreigt er dan ook repressie voor de christenen daar? Moet daar dan aan toegegeven worden en moet daarmee het lot van de christenen met name in Bethlehem maar vergeten worden? De kans is groot dat het gevolg van de domheid van dit beleid is dat niet alleen de christenen in Bethlehem tevergeefs op verlichting wachten, maar dat christenen alleen nog (o ironie!) in Israel aanwezig kunnen blijven. Daarnaast lijkt het bij niemand op te komen dat het verdwijnen van de christenen in Bethlehem niet door Israel komt, maar door de politiek van de PA.

 

 

MS

donderdag 24 september 2015

Eeuwige Joop tegen stedenband met Tel Aviv (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/09/24/eeuwige-joop-tegen-stedenband-met-tel-aviv/  

= IMO Blog =  

Op de website Joop.nl, een soort opinieforum van de Vara, wordt de laatste tijd een ware hetze gevoerd tegen Israel. Nieuwste steen des aanstoots is de voorgenomen stedenband dan wel samenwerking van Amsterdam met Tel Aviv. Afgelopen twee weken verschenen liefst drie artikelen op Joop tegen dit plan, naast diverse andere anti-Israel stukken.

Ja, er is het nodige aan de hand in Israel, wie wil zou dagelijks meerdere kritische stukken erover kunnen schrijven zonder te liegen. Hetzelfde geldt voor de Palestijnen, voor Turkije, Marokko en Rusland, maar ook voor westerse democratieën als de VS of Frankrijk. Je zou Joop helemaal kunnen vullen met artikelen over misstanden in de VS, van racisme tot armoede, milieuvervuiling, geweld in gevangenissen, mensen die onterecht vastzitten, machtsmisbruik door politici, het moddergooien door politici, de weinige rechten van mensen met een minimumloon, etc. etc. Dit zou ook prima passen binnen het ideologische kader van Joop, waar de nadruk ligt op problemen die door het westen worden veroorzaakt en misstanden in het westen. Maar het gebeurt niet. Ook Duitsland, Frankrijk, Italië of Hongarije kunnen zich niet in een dergelijke belangstelling verheugen. En zelfs ons eigen Nederland wordt niet zo veelvuldig door het slijk gehaald. De meeste binnenlandse berichten zijn – in tegenstelling tot ook nieuwsberichten over Israel – neutraal van toon, behalve wanneer Wilders erin voorkomt, de nationale kop van jut van Joop.

In een artikel van 17 september tracht Carl Stellweg enkele veelgebruikte argumenten voor de stedenband onderuit te halen. Voorstanders hebben het eigenlijk makkelijk, zou je denken: een stedenband tussen twee liberaal-progressieve steden in democratische landen, waar Amsterdam economisch ook voordeel van heeft. Na de stedenbanden met Hanoi, Peking, Sisli (Turkije) en Casablanca zou je in een normale wereld immers niet opeens enorme morele bezwaren tegen Tel Aviv verwachten. Toch is er al maanden een zeer actieve lobby gaande tegen deze stedenband, alsof daar alleen het lot en welzijn van de Palestijnen vanaf hangt, en daarmee van de rest van het Midden-Oosten, en daarmee de rest van de wereld. Het feit dat direct al Ramallah aan het voorstel werd toegevoegd mocht niet baten. Wat nog eens onderstreept dat het niet erom gaat de Palestijnen te helpen en vrede en verzoening te bevorderen, maar Israel zwart te maken.

Stellweg kan niet anders dan erkennen dat Israel opener en democratischer is dan China, en ook dan de rest van het Midden-Oosten. Hoe dan toch te rechtvaardigen dat juist een stedenband met Tel Aviv zo’n groot moreel probleem is? Dat gaat via een wat vergezochte redenering: democratieën zijn alleen beter voor de eigen burgers; voor de rest van de wereld is er geen verschil met dictaturen, zo begint die. Dat lijkt me onjuist. Het is waar dat ook democratieën hun belangen op het wereldtoneel verdedigen en ‘realpolitik’ bedrijven, wat soms behoorlijk ver kan gaan. Tegelijkertijd weten ze dat ze harder worden afgerekend op hun daden dan dictaturen, en komt er een moment waarop de burgers in opstand komen, zoals in Amerika tijdens de Vietnam Oorlog en in Israel na het (door Libanese christenen aangerichte) bloedbad in Sabra en Shatila. De suggestie dat Israel evenveel rottigheid uithaalt als China is idioot. China heeft oneindig veel meer invloed en gebruikt die ook ten volle om landen en volken die het niet zint dwars te zitten. De eigen bevolking wordt basale rechten onthouden, en op grote schaal gedwongen verplaatst, er is geen vrijheid van meningsuiting, werkomstandigheden zijn ver beneden onze (en ook Israels) normen, mensen worden zonder aanklacht gevangen gehouden en gemarteld, de kerk dwars gezeten, etc. etc. etc.

Stellweg erkent overigens later in zijn stuk dat Israel onevenredig de maat wordt genomen, en dat dat mede komt omdat het als klein land ‘makkelijk onder druk te zetten is zonder dat het ons schaadt’. Een opportunistisch argument maar ‘het alternatief is dat je niets tegen enig onrecht uithaalt’, en dus gerechtvaardigd, aldus Stellweg. Daar zou misschien iets in zitten als het inderdaad om een groot onrecht ging vergelijkbaar met dat van reuzen als China, Rusland, Saudi-Arabië, Iran of Turkije, allemaal landen waar het de burgers aan basale vrijheden ontbreekt, minderheden worden onderdrukt, journalisten vermoord of vastgezet, buurlanden binnengevallen en gebombardeerd. Wanneer je echter zoveel onrecht negeert omdat het je niet uitkomt er echt wat tegen te doen, om dan de enige Joodse staat, een kwetsbaar land dat vanaf het begin voor zijn bestaan heeft moeten vechten, eruit pikt, bevind je je wel degelijk op een moreel bedenkelijk niveau. Het heeft iets lafhartigs om in EU verband de Russische beer (een speler die aan ons gewaagd is) met rust te laten om het kleine Israel eruit te pikken. ‘Zie je, we hebben echt nog wel moraal en ruggengraat, want we durven het tegen de machtige Joden en hun lobby op te nemen’. Dat dit onze zaken in de Arabische en islamitische wereld bepaald niet schaadt, is mooi meegenomen.

Volgens Stellweg is het erger als een democratie zich misdraagt omdat de burgers invloed op het landsbestuur kunnen uitoefenen, en kan het hen dus worden aangerekend. In Stellwegs woorden:

Een stedenband met Peking is een politiek signaal aan de inwoners dat de Chinese dictatuur hun niet wordt aangerekend. Afzien van samenwerking met Tel Aviv kan juist worden opgevat als een oproep aan de Israëlische bevolking het beleid van haar politici te veranderen, aangezien zij daartoe in principe in staat is, en de internationale gemeenschap dit beleid afkeurt.

Het is welhaast hilarisch om te zien in welke bochten mensen zich wringen om de selectieve verontwaardiging wat betreft Israel te rechtvaardigen. Alsof stedenbanden bedoeld zijn als signaal aan de burgers en ook zo worden opgevat. Ik heb me er nog nooit druk om gemaakt met welke zustersteden mijn woonplaats is verbonden en wat voor signaal die daar evt. mee zouden willen afgeven. Ook heb ik kort voor de verkiezingen, wanhopig omdat ik nog niet wist waarop ik moest stemmen, nog nooit opgezocht met welke steden Nijmegen verbonden is, in de hoop daardoor van mijn twijfels te worden verlost. De politieke betekenis die Stellweg in stedenbanden met bepaalde landen legt, is beyond absurd. Bovendien stemmen de burgers van Tel Aviv overwegend links en dus tegen het huidige beleid, maar de stemmen van Tel Aviv alleen zijn nou eenmaal niet voldoende om de regering Netanyahu naar huis te sturen. Tot zover Stellwegs begrip van de democratie.

Maar Stellweg heeft nog een argument in petto, voor het geval de andere snel zouden sneuvelen (wat blijk geeft van een vooruitziende blik): Israel heeft zoveel ‘hartstochtelijke pleitbezorgers’ en daarmee hebben wij ons in het westen ‘nauw met Israel verbonden’. Dit in tegenstelling tot dictaturen die niemand verdedigt en waarmee de betrekkingen dus pragmatisch zijn. Zie hoe het hebben van pleitbezorgers wordt gelijkgesteld met het hebben van ‘innige banden’. De banden met Israel zijn echter niet ‘inniger’ dan die met de Palestijnse Autoriteit en met een aantal andere landen die net buiten de EU vallen waarmee zogenaamde associatieverdragen zijn gesloten. Het toenemende vingertje wijzen van Europa heeft de glans er bovendien behoorlijk afgehaald.

Dat Israel ook veel meer vijanden heeft dan de gemiddelde dictatuur, laat Stellweg voor het gemak buiten beeld. Hij vindt het ‘oneigenlijk’ om Israel met dictaturen te vergelijken vanwege het ontbreken van sympathisanten daarvan, maar is het niet veel opvallender dat de meest vreselijke dictaturen zoveel minder weerstand oproepen dan het democratische en kwetsbare Israel? Voor het bestaan van de ‘hartstochtelijke pleitbezorgers’ van Israel zijn allerlei redenen aan te voeren, van haar kwetsbaarheid, de wortels van het christendom in het ‘heilige land’ tot de Jodenvervolging en onze schuldgevoelens vanwege de Holocaust. Veel mensen vinden het rechtvaardig dat er in het Midden-Oosten ook een bescheiden plekje is waar de Joden zelfbeschikking hebben, al staat deze visie steeds meer onder druk. Voor het verdedigen van het enorme Chinese rijk of Rusland gaat dat niet op; deze landen en volken worden immers niet in hun bestaansrecht bedreigd door een serie veel grotere buurlanden.

Als je aan stedenbanden al een politieke betekenis wilt toekennen, denk ik dat juist van een gecombineerde stedenband van Amsterdam met Tel Aviv en Ramallah het signaal uitgaat dat men geen partij wil kiezen maar met beide volken wil werken aan vrede en een betere toekomst. Dat dit plan (nog voordat Ramallah, waar men kennelijk niet zo in vrede en samenwerking is geïnteresseerd, het afwees) door de tegenstanders direct werd afgewezen, is veelzeggend. De tijd en energie die de tegenstanders van een stedenband in al hun schrijfsels, lobbywerk, en acties hebben gestoken had men ook kunnen steken in constructieve acties om de partijen nader tot elkaar te brengen, concrete steun voor vredesprojecten of de Palestijnse economie. Maar dat is allemaal veel te pragmatisch. Principieel Israel dwarszitten is blijkbaar aantrekkelijker.

Ratna Pelle

 

Opmerkelijke gevolgen van de anti-Israël houding van de wereld

 

Deel 2

 

In deel 1 zagen we dat de bloedmanen (tetrad) en zonsverduisteringen (eclips) steeds op belangrijke Joodse feestdagen vallen: Pesach en Sukkot. De maansverduisteringen hebben te maken met gebeurtenissen die betrekking hebben op het Joodse volk en Israël, terwijl de zonsverduisteringen

te maken hebben met oordelen over de volken van de wereld.

 

We kunnen zien dat een anti-Israël houding van de volken de toorn opwekt van God, wat meestal tot uiting komt in enorme natuurrampen of andere desastreuze gevolgen.

Ieder besluit dat de VS maakt ten koste van Israël blijkt vrijwel onmiddellijk gevolgd te worden door een (natuur)ramp. Een aantal voorbeelden hieronder genoemd, zijn afkomstig van de onafhankelijke website Truth or Fiction, waarin allerlei geruchten en complottheorieën op waarheid worden getest. De conclusie van de website van deze gebeurtenissen in connectie met Amerika en Israël is, dat het klopt.

 

30-10-1991     Terwijl president Bush in Madrid de 'Land voor vrede'conferentie opent, ontwikkelt

zich op de Atlantische Oceaan 'De perfecte storm'. Meer dan 10 meter hoge golven vernielen zijn zomerverblijf (ook geboortehuis).

 

23-8-1992       Het vervolg van de Madrid conferentie wordt gehouden in Washington DC. Als de vredesbesprekingen beginnen wordt Amerika getroffen door de ergste natuurramp uit de geschiedenis, 'Orkaan Andrew' hield huis in Florida. Er is 30 miljard dollar schade en 100.000 daklozen.

 

16-1-1994       President Clinton heeft in Genève een ontmoeting met de Syrische president Assad.

Een vredesverdrag met Israël wordt besproken, waarbij Israël de Golanhoogte moet opgeven. Binnen 24 uur wordt Californië getroffen door een krachtige aardbeving van 6.9 op de schaal van Richter, de 'Northridge Aardbeving' 20 miljoen dollar schade, 57 doden en ruim 5000 gewonden. Dit was op orkaan Andrew na, de meest verwoestende natuurramp in de VS.

 

28-9-1998       Terwijl minister Allbright van BZ in de VS aan de laatste details werkt van een overeenkomst waarbij Israël 13% van Judea en Samaria (Westbank) moet opgeven wordt de Amerikaanse Golfkust getroffen door de 'orkaan George', die met windstoten tot 280 km per uur aan land komt. Dezelfde dag heeft Clinton een ontmoeting met Netanyahu en Yasser Arafat. Op het moment dat Arafat na afloop de VN toespreekt en verklaart dat er in mei 1999 een onafhankelijke Palestijnse staat zal komen, slaat orkaan George toe op de Golfkust: 1 miljard dollar schade. Op de exacte tijd dat Arafat de VS verlaat, luwt de storm.

 

15//22-10-1998   Van 15-22 oktober heeft Netanyahu een ontmoeting met Arafat in de VS, Maryland.  Arafats doel is dat Israël 13% van Judea en Samaria moet opgeven. Op 17 oktober wordt Texas getroffen door hevige tornado's 'storm Madeleine' met zeer zware regenval. Dit gaat door tot 22 oktober, en houdt dan op. Door overstromingen wordt 25% van Texas getroffen en er is meer dan 1 miljard dollar schade. Op 21 oktober verklaart president Clinton dit als rampgebied.

 

30-11-1998     Arafat gaat naar Washington om geldbedragen te krijgen voor een Palestijnse staat met Jeruzalem als hoofdstad. Behalve de US zijn er nog 42 landen vertegenwoordigd in Washington, waar Arafat 3 miljard euro krijgt toegezegd, 400 miljoen dollar van de VS en 1,7 miljard dollar van Europa. Op dezelfde dag is er een beurscrash en stort de Dow Jones beursindex in, met 216 punten. Eén dag later hebben de Europese beurzen hun dieptepunt. Honderden miljarden dollars marktkapitaal is in één keer weggevaagd.

3-5-1999.   Arafat heeft aangekondigd om op 3 mei een onafhankelijke Palestijnse staat uit te roepen met Jeruzalem als hoofdstad. Precies op die dag treft de meest krachtige tornadostorm ooit Oklohama en Kansas met de snelste windsnelheden op aarde tot dan toe gemeten; 500 km per uur. Er zijn 50 doden en 900 gewonden .De onafhankelijkheidsverklaring van een Palestijnse staat wordt door Clinton verzet naar december 1999. Zo voorkwam deze supertornado dat Arafat met instemming van de VS een onafhankelijke Palestijnse staat kon uitroepen.

 

11-10-1999.  In de week dat 15 Joodse gezinnen van nederzettingen in Judea en Samaria (Westelijke Jordaanoever) uit hun huizen worden gezet verliest de Dow Jones zo'n 5,7 %. De ergste beurscrash sinds oktober 1989. Op 15 oktober daalt de beursindex 266 punten en wordt North Carolina getroffen door een orkaan. De volgende ochtend is er een zeer zware aardbeving in Californië; deze wordt in 3 staten gevoeld.

 

13-8-2005. In Gaza (Kush Katif) worden 10.000 Joodse bewoners weggehaald uit hun huizen onder druk van de VS. Op dezelfde dag begint de storm Katrina. Later richt deze storm enorme schade aan in New Orleans en andere delen van Louisiana. Dit was de ergste ramp in de geschiedenis.

Er zijn tienduizenden burgers geëvacueerd en evenzoveel huizen verwoest en meer dan 10.000 doden. Er is 150 miljard dollar schade.

 

Juli en september 2015. Op 14 juli bereiken de VS en Iran een nucleair akkoord en op 17 septmber stemt de Senaat ermee in. Tussen juli en september (het lukt niet om de branden te stoppen), wordt in Californië 850 hectare bos verwoest door brand, 23.000 mensen zijn gevlucht en ruim 500 mensen geëvacueerd. Daarna is er brand bij Los Angeles, waarbij 7000 hectare wordt verwoest en 1800 mensen geëvacueerd. De noodtoestand wordt uitgeroepen. Het is onbekend wat de oorzaak is van de brand.

 

Deze lijst zou nog veel langer kunnen zijn, maar hieruit is wel duidelijk genoeg dat God niet met zich laat spotten. Genesis 12 vers 3 is hier wel duidelijk van toepassing! “En Ik zal zegenen wie u zegenen, en vervloeken wie u vervloekt”.

 

GEJA LAHPOR

 

maandag 21 september 2015

Bloedmanen, zonsverduisteringen en opmerkelijke gevolgen anti-Israël houding.

 

Deel 1.

 

Waarschijnlijk is het niemand ontgaan dat het dit jaar de vierde keer is in 500 jaar dat er een tetrad plaatsvindt. Dit zijn 4 bloedmanen. Hierna zal het weer 500 jaar (…) duren voordat de volgende bloedmaan verschijnt.

Het fenomeen bloedmaan wordt veroorzaakt doordat de schaduw van de aarde de maan bedekt.

Ook zijn er 2 zonsverduisteringen geweest. Volgens de rabbijnen duiden bloedmanen op gebeurtenissen in Israël en zonsverduisteringen op gebeurtenissen in de wereld.

Het kan niet toevallig heten dat deze bloedmanen steeds plaatsvinden op de Joodse feestdagen; Pesach en Sukkot (Pasen en Loofhuttenfeest).

 

Supermaan

 

De laatste bloedmaan van deze tetrad is op 28 september, op het Loofhuttenfeest. Deze bloedmaan zal het beste te zien zijn in Israël; deze is dan 14% groter en 30% meer helder. Bovendien is het niet toevallig dat deze bloedmanen verschenen in:

-        1492, toen Columbus Amerika ontdekte en de Joden in de Spaanse inquisitie konden vluchten naar Amerika.

-        1948, toen de staat Israël werd uitgeroepen en alle Joden terug konden naar hun thuisland.

-        1967, tijdens de 6-daagse oorlog, waarbij Israël Judea, Samaria, jeruzalem, de Gaza en de Golan terug kreeg.

-        2014/2015. Je vraagt je af wat er nu gaat gebeuren.

Zou het te maken hebben met het nucleaire akkoord in Iran? Of met een Palestijnse staat in het hartland van Israël? Of misschien met (een gedeeld) Jeruzalem? We wachten het in spanning af.

 

Eclips

 

Opvallend dat tussen de totale zonsverduistering (eclips) in Europa op 20 maart is en de tweede zonsverduistering op Rosh Hashana, 13 september, op de eerste dag van het joodse kalenderjaar.

In de periode tussen deze twee zonsverduisteringen kwam er een volksverhuizing op gang naar Europa van honderdduizenden vluchtelingen uit Arabische landen, met name uit oorlogsgebieden als Syrië en Afghanistan.

 

In de bijbel worden in Joël 3: 2 de zonsverduistering en de bloedmanen genoemd.

“De zon zal veranderen in duisternis en de maan in bloed, voordat de grote en verschrikkelijke dag des Heren komt”.

 

Deel 2 gaat over de opmerkelijke gevolgen van de anti-Israël houding door de wereld.

 

Geja Lahpor

 

 

zondag 20 september 2015

Tel Aviv op vijfde plaats van start-ups wereldwijd

Amsterdam heeft wel degelijk iets te winnen bij een stedenband met Tel Aviv

Op de wereldranglijst van steden met de meeste start-ups van 2015 van Compass over start-up Genome Project staat Tel Aviv op de vijfde plaats na Silicon Valley, New York City, Los Angeles en Boston. En waar staat Amsterdam? Amsterdam staat op de 19` plaats. De plaats wordt bepaald op grond van data van 11000 start-ups wereldwijd, interviews met meer dan 200 ondernemers wereldwijd en data van Crunchbase en andere bronnen. Bij deze ranglijst wordt gekeken naar ecosystemen, talenten, kennis, ondernemerschap, venture capital etc. Daarnaast is er aandacht voor ervaring die mentorschap meebrengt, hoever de markt voor het bedrijf van het eventuele product reikt en uiteindelijk naar de resultaten van de bedrijven.

Er valt dus kennis te halen in Tel Aviv. Zowel over het principe van start-up als over de betekenis voor de stad van de start-ups. Het blijkt namelijk een enorme impuls voor de stad zelf te hebben. Het is interessant om te zien wat het start-upsysteem Israel heeft gebracht.

Israel heeft het hoogste budget venture capital per persoon, zelfs hoger dan Amerika.

Israel heeft het hoogste aantal start-ups wereldwijd per persoon.

Honderd Israelische bedrijven hebben een Initial Public Offering gedaan aan de NASDAQ. Alleen Amerika en China komen hoger uit.

Dit alles werd mogelijk doordat de overheid een grote rol speelt in het opstarten van bedrijven en daarbij het ecosysteem in het oog houdt. Daartoe zijn er twee programma`s van belang: Yozma en Incubator.

Yozma (initiatief)is een overheidsfonds dat weer voor een groot deel in nieuwe commerciele fondsen is geinvesteerd. Het overblijvende deel gaat direct naar de start-ups. Voor verdere informatie kijk hier

Incubator is een ander programma. Het programma wordt gecombineerd met een investeringsfonds. In gemeenschappelijke kantoorruimtes worden plaatsen gecreeerd voor nieuwe bedrijven. Deze bedrijven kunnen gebruik maken van de faciliteiten van de incubator, zoals secretariaat en juridisch advies. Bedrijven mogen maar beperkte tijd binnen een incubator verblijven en moeten elk jaar zelf meer investeerders vinden. Incubators richten zich op speciale aandachtgebieden en bevinden zich op diverse plaatsen in het land.

Alles bij elkaar materiaal om eens goed te bestuderen en hoe kan dat beter dan via vriendschapsbanden? Domme mensen komen met allerlei domme argumenten waarom Amsterdam zich verre van deze succesformule zou moeten houden. Zij beweren dat het alleen om ontwikkelingen van de oorlogsindustrie zou gaan. Niets is minder waar, hoewel juist de militaire inspanningen in Israel wel degelijk ook tot opzienbarende vernieuwingen hebben gezorgd. We zullen deze mensen maar niet vertellen hoe internet tot stand is gekomen. Als je door haat gedreven wordt, zoals deze activisten die Amsterdam perse niet met Tel Aviv willen zien samenwerken, wordt je blik zodanig vernauwd dat je de aansluiting bij de moderniteit op het spel zet. Dat zie je wel vaker bij door haat gedreven mensen: ernstige blikvernauwing met alle gevolgen van dien.

 

MS

 

 

vrijdag 18 september 2015

BDS-beweging kan weer een boemerangeffect verwachten

Zowel Ijsland verzet zich tegen de BDS-beweging als het EJC (European Jewish Congress), dat middels onderzoek tot juridische stappen neigt.

 

Reykjavic, de hoofdstad van Ijsland, is gezwicht voor druk uit de BDS-beweging en heeft aangekondigd geen enkel Israelisch product meer te zullen verkopen en Israel te zullen boycotten. Wat kan Reykjavik verwachten van deze heldhaftige boycot van Israel? Denkt het echt dat Israel het nederzettingenbeleid zal afschaffen omdat deze stad een boycot invoert? Het heeft allemaal weinig met de nederzettingen te maken en de Palestijnen worden er al helemaal niet beter van. Dat probeert de BDS-beweging wel via misleiding naar buiten te brengen. Bovendien heeft de BDS-beweging de mond vol van internationaal recht dat ten grondslag ligt aan de aanbevelingen tot de BDS, maar dekt de BDS-beweging zich meteen in tegen claims door te zeggen: VBDO will assume no responsibility or legal liability for incorrect or misleading information provided by the source of this project. Dus: “ja, het kan best zijn dat het legaal allemaal niet klopt wat we zeggen, maar spreek ons daarop niet aan”. Maar dat gaat nu juist wel gebeuren als het aan de voorzitter van het European Jewish Congress Moshe Kantor ligt. Hij beoordeelt deze daad van Reykjavic als discriminatie omdat enkel en alleen Israel hier wordt gepakt en alle andere landen vrij-uit gaan. Weliswaar roepen de boycotters dat Israel als eerste wordt aangepakt, maar in de praktijk blijft Israel de enige die geboycot wordt. Dit is duidelijk een daad van discriminatie , wat verboden is volgens internationaal recht. Bovendien zit Reykjavic met het gegeven dat de centrale regering van Ijsland helemaal geen boycot wil en dat ook verklaard heeft. Urdur Gunnarsdóttir, de minister van Buitenlandse Zaken van Ijsland, zegt dat Reykjavic maar 1 van de 74 regionale gebieden is en niet namens Ijsland kan optreden. Kortom: welk internationaal recht denkt Reykjavic hier aan te kunnen voeren als de eigen regering tegen is?.In Frankrijk werd een dergelijke zaak tegen de BDS-beweging al gewonnen bij de rechtbank en de BDS-beweging werd daar zelfs veroordeeld tot betaling van de schade die de te boycotten firma ten gevolge van de BDS-beweging opliep. Op 23 januari 2014 werd de BDS-beweging daar veroordeeld.

Ook wil de BDS-beweging graag aankomen met veroordelingen van de OESO, maar ook daar heeft de BDS-beweging nog nooit een succesje geboekt. Wel veel dreigen en aangeven, maar verder bakzeil halen. Het klinkt natuurlijk ook indrukwekkend dat iets tegen de regels van de OESO is, maar net als bij het recht: bewijs eerst maar eens dat jij, als BDS-beweging, hier gelijk hebt en geen valse dreigementen uit. Daarnaast bedient de BDS-beweging zich nog van de Geneefse Conventie, waarvan het de regels ook naar eigen inzicht heeft veranderd. Maar ook hier dus weer grote woorden waar partijen makkelijk van onder de indruk kunnen raken, maar die loos blijken als men echt op onderzoek uitgaat.

Als reactie op de daden van reykjavik hebben de verenigde Europese rabbijnen Reykjavic de volgende vragen gesteld.: Gaat reykjavic nu zijn mobiele telefoons in de ban doen en zijn computers afschaffen? Dat zou een duidelijke aanzet van boycott zijn, maar gaan de inwoners van Reykjavic dit waarderen? Het laatste woord zal hier nog niet gezegd zijn over de mogelijke boycot van Reykjavic.

MS

Israel-discussie op brievenpagina Trouw

In het protestants-christelijke Trouw wordt net als in  andere Nederlandse kranten regelmatig ruimte geboden aan lezers om hun opinie te geven over het Israëlisch-Palestijns conflict. Zo werd onlangs (18 aug.) ruimte gegund aan Albert Brandsma die - in een reactie op Willem-Gert Aldershoff - betoogde dat wij in het Westen voortdurend Israël onder druk willen zetten, terwijl er nauwelijks eisen worden gesteld aan de tegenpartij. Niet Israëls vijanden in de regio maar wij zijn eigenlijk de grootste vijanden van de Joodse staat, aldus Brandsma. Want Israël wordt gedemoniseerd, geboycot en geïsoleerd. Citaat: “De Palestijnen zien rustig toe hoe wij, de nazaten van de uitvoerders van de Holocaust en van degenen die te weinig deden om hun Joden te redden, Israël ondermijnen en murw beuken.”

Brandsma vervolgt verder met de vraag: “Zijn we daarmee antisemieten?” Om te antwoorden met: “Welnee! We gedenken jaarlijks Auschwitz, Ravensbrück en Bergen Belsen.” En hij noemt nog meer voorbeelden waaruit blijkt dat we dol zijn op dode Joden, maar “enig begrip en empathie voor de levende nakomelingen van de slachtoffers van de Holocaust kunnen we, zeventig jaren na de oorlog, niet meer opbrengen.”






Zelf scherm ik niet graag met de Sjoa als het gaat om het legitimeren van de historische rechten van Joden op Israël, wetend dat Joden een lange periode grotendeels weg waren uit dat gebied na de verwoesting van de Tweede Tempel door de Romeinen. Maar er hebben eigenlijk altijd Joden gewoond in dat gebied en er zijn ook steeds kleine groepjes Joden terug gekeerd naar het oude thuisland. Driemaal daags hebben Joden gebeden om terugkeer waarbij vertrouwd op de komst van de Masjiach (Messias) om hen voor te gaan. Toen die maar niet kwam en Joden na de gelijkberechtiging als uitvloeisel van de Franse Revolutie maar moeizaam burgerrechten kregen in Europa, en het antisemitisme gelijktijdig weer de kop opstak, namen de Europese Joden het heft in eigen hand en begon het politiek zionisme. De zionistische leiders hebben steeds via formele weg hun rechten bepleit, landaankopen gedaan en hebben zich aldus gevestigd in het oude thuisland dat door hen in ontwikkeling werd gebracht. Voor de heden ten dage steeds meer geldende gedachte dat Joden land hebben afgepakt van Palestijnen (“de oorspronkelijke bewoners”) bestaat eigenlijk geen grond. Er was nu eenmaal geen Palestijnse staat, het gebied was een Turks protectoraat en later Engelse mandaatgebied. Kom daar tegenwoordig maar eens om, Joden en in ieder geval Israëli’s worden weg gezet als dieven en zelfs moordenaars.

Het is moeilijk opboksen tegen dit soort ideeën die worden gevoed door het pro-Palestijnse kamp, ook door foute figuren uit Joodse kring.

Ik was dan ook benieuwd hoe zou worden gereageerd op het pro-Israëlische verhaal van Brandsma. De tweede antireactie was doortrapt van aard. Jan van der Kolk uit Voorburg (Trouw 20 aug.) stelde dat van Arabische en Palestijnse zijde bij voortduring vredesvoorstellen waren gelanceerd maar dat de wereld al jaren wacht op een vergelijkbaar gebaar van Israël. (Iemand met diezelfde naam is nauw betrokken bij de Kaïrosgroep, Palestijnse christenen die fel anti-Israël zijn en op de keeper beschouwd ook anti-Joods, want ze stellen o.a. dat Joden niet meer Gods volk zijn, omdat christenen die plaats hebben ingenomen en Joden/Israëli’s daden verrichten die een gruwel zijn in Gods ogen.)




Dat zette me aan tot het schrijven van een kort ingezonden stuk waarin werd betoogd dat tal van Israëlische leiders verregaande vredesvoorstellen hebben gedaan, zoals Barak, Sharon en zelfs Netanyahu. Olmert ging misschien nog wel het verst door een deling van Jeruzalem aan te bieden naast de gebieden die Israël in bezit kreeg na de zesdaagse oorlog met grenscorrecties.

Trouw heeft mijn stukje niet geplaatst, terwijl het verhaal van Van der Kolk bol stond van onwaarheden. In plaats daarvan koos men voor meer algemene reacties in de trant van: wordt het niet tijd om minder te focussen op het Israëlisch-Palestijnse conflict want er zijn toch ergere conflicten in de wereld? Waarna een reactie kwam die neerkwam op: men wil geen onevenredige aandacht voor Israël om critici de mond te snoeren. De laatste in die reeks betoogde dat de  druk op Palestijnen naast druk op Israël weinig zin heeft, omdat Hamas zijn eigen gang gaat en de Palestijnse Autoriteit weinig in te brengen heeft.

Redacties hebben het niet makkelijk met de stroom van pro-Palestijnse en pro-Israëlische bijdragen, maar één ding hoort steeds voorop te staan: als ingezonden stukken pertinente onjuistheden bevatten, zoals het stuk van Van der Kolk uit Voorburg dan moet ruimte worden gegeven aan tegenreacties. Dat dit niet gebeurt, wijst op een zeker onvermogen om de reacties naar inhoud te beoordelen. Journalistiek is geen makkelijk vak.


Mijn niet geplaatste brief:

Jan van der Kolk (Opinie 20 augustus jl.) verwijt Albert Brandsma die eerder een opiniestuk over Joden en Israël instuurde dat hij geen kranten leest. Vervolgens geeft Van der Kolk voorbeelden van Arabische vredesvoorstellen en stelt dat er geen vergelijkbaar gebaar van Israël is geweest. Wat krijgen we nou? Van der Kolk is kennelijk niet verder gekomen dan de krantenkoppen want anders had hij geweten dat van Israëlische zijde talloze malen, al vanaf 1948, verregaande voorstellen zijn gedaan om tot vrede te komen. O.a. Barak, Olmert, Sharon en zelfs Netanyahu hebben allerlei belangrijke vredesvoorstellen gedaan. Maar het loopt elke keer stuk op  de eis om Palestijnen uit het buitenland massaal toe te laten tot de staat Israël, wat het demografisch einde betekent van Israël als Joodse staat. De Arabische en Palestijnse initiatieven waar Van der Kolk hoog over opgeeft zijn om die reden door Israël niet opgepakt.



Harry Polak  Amsterdam
 

donderdag 17 september 2015

Themakatern voor VWO onderwijs geeft vertekend beeld van ontstaan Israël

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/09/16/themakatern-voor-vwo-onderwijs-geeft-vertekend-beeld-van-ontstaan-israel/  

– Door Tjalling. –  

ThiemeMeulenhoff, een uitgever van leermiddelen in Nederland, heeft onlangs de aandacht getrokken vanwege ontstane ophef over het themakatern `Het Midden Oosten’, wat bestemd is voor het vak geschiedenis voor scholieren op het VWO. Van een uitgever van leermiddelen mag worden verwacht dat die van te voren zorgvuldig afgewogen en kritisch kijkt naar wat hij zoal aan leerstof uitgeeft. Echter bij de uitgave van dit katern is dit zeker niet gebeurd. Het katern zet volgens critici aan tot antisemitisme, wat wettelijk niet is toegestaan.

Volgens het CIDI bevat het katern met betrekking tot Israël onjuistheden en ook tendentieus taalgebruik. Naar aanleiding van dit katern en ook van het al eerder verschenen schoolboek “Geschiedeniswerkplaats” voor 4 VMBO – waarover ook op IMO is gepubliceerd – roept het CIDI in een brief aan de staatssecretaris van Onderwijs op, om kwaliteitscriteria in te stellen voor schoolboeken.

Niet alleen het CIDI, ook Likoed Nederland heeft actie ondernomen tegen het misleidende katern. In een uitgebreide lijst benoemt Likoed maar liefst 41 punten, waarvan drie beweringen antisemitisch, die een feitelijk onjuist beeld zouden scheppen over Israël. Het voert te ver om hier bij alle 41 punten stil te staan, vandaar dat ik slechts de eerste drie noem die tegelijk ook antisemitisch zijn, om daarmee de heel negatieve teneur jegens het ontstaan en de geschiedenis van Israël te illustreren. (Onder dit artikel staat ook een link naar een artikel op de site van Likoed Nederland waarin alle 41 punten uitvoerig worden toegelicht.)

1: Volgens de auteurs van het katern, Jan van Oudheusden en Robert Boonstra, kon Israël gesticht worden `omdat Joodse bankiers (tijdens WW1, Tj.T) de Britten zouden chanteren met het verstrekken van geldleningen’. Hier stuiten we natuurlijk op de Balfourverklaring uit 1917. Aan die verklaring gingen twaalf maanden van intensieve onderhandelingen vooraf tussen vertegenwoordigers van de zionistische beweging in Engeland en functionarissen van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Verschillende belangrijke betrokkenen in de hoogste Britse kringen hadden naast politieke overwegingen overigens ook religieuze motieven om behulpzaam te zijn bij een terugkeer van Joden naar het Bijbelse Palestina.

Als je de Balfourverklaring dan toch héél kritisch, of politiek correct net zo je het wil noemen, verder wilt toelichten, dan kan worden gesteld dat `de Engelsen toen bezig waren hun koloniale belangen veilig te stellen in het Midden-Oosten’. Zij zochten ook steun bij Joodse organisaties (dus niet expliciet bankiers) in de oorlog tegen de Duitsers en het Ottomaanse Rijk. Natuurlijk kunnen onjuistheden niet worden goedgepraat, maar desondanks is het op z’n minst te begrijpen dat een land in oorlog zijn -strategische- belangen veilig wil stellen. De Balfourverklaring is gericht aan Lionel Walter Rothschild, een voormalig Joods Brits parlementslid en actief zionist, die zich inzette voor een Joodse staat in Palestina. Hoe dan ook, niets duidt erop dat de Britten zouden zijn gechanteerd door Joodse bankiers. Bovendien is er volgens Likoed Nederland ook niets bekend over een lijst van Joodse bankiershuizen, die de geallieerde oorlogsinspanning alleen maar zouden hebben willen financieren na de Balfourverklaring en met welke bedragen zij er daarna pas toe over gingen.

2: Volgens de auteurs zou Israël gegrondvest zijn op onrecht. Waarom steeds weer een dergelijke opmerking maken als het om Israël gaat? Bij elke stichting van welke staat dan ook treden er immers ernstige fouten op. Een voorbeeld hiervan is Amerika. De Indianen waren de oorspronkelijke inwoners van dit continent. Echter dit terzijde. Terugkomend op het z.g. onrecht waarop Israël zou zijn gegrondvest: In 1947 was er Resolutie 181 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, beter bekend als het verdelingsplan van Palestina, dat poogde de tegenstrijdige belangen en wensen van beide partijen zo evenwichtig mogelijk tegemoet te komen. Die resolutie werd aangenomen. Dit betekent dat naar aanleiding van een resolutie, die door de meerderheid van de lidstaten van de VN werd aangenomen, Israël definitief kon worden gesticht. Makkelijk was het stichten van de Joodse staat overigens niet. De Arabieren verwierpen het verdelingsplan en de Joden die al in het gebied woonden wat hen werd toegewezen, werden meteen daarna door Arabische groeperingen aangevallen. Op basis van deze feiten kan dus niet worden gesteld dat Israël zou zijn gegrondvest op onrecht. Als je dat wel doet, dan wordt zo het recht op zelfbeschikking voor Joden ter discussie gesteld. Waarom de auteurs wel beweren dat Israël is gegrondvest op onrecht zal misschien liggen aan het feit dat de Arabieren zich tekort gedaan voelen door de ontwikkelingen tijdens de vorige eeuw. Dit hebben ze dan ook duidelijk laten weten tot op de dag van vandaag toe, met alle onrecht die daarmee gepaard gaat jegens Israël. Aan dit laatste wordt echter geen aandacht besteed in het katern.

3: Volgens de auteurs zouden de Arabieren in Israël wettelijk gediscrimineerd worden. Deze bewering is de facto onjuist. Volgens de Israëlische wet heeft elke burger van Israël, Joods, Arabisch en anderszins gelijke rechten. Natuurlijk is er ook in de Israëlische samenleving sprake van discriminatie, maar die valt eerder te vergelijken met de discriminatie die er bijvoorbeeld ook in ons land is. Wettelijk gezien is er in Israël beslist geen sprake van Apartheid.

 

Het is een heel bedenkelijke zaak dat zo’n katern kan verschijnen. ThiemeMeulenhoff distantieert zich echter verregaand van de kritiek van Likoed: “Wij zijn van mening dat we met de gehele tekst een feitelijke en eerlijke weergave van de werkelijkheid geven die gebaseerd is op wetenschappelijk historische studies en bronnen. We schetsen dus geen eenzijdig en foutief beeld zoals aangegeven”, aldus de uitgeverij.

Een feitelijke en eerlijke weergave van de werkelijkheid zoals de uitgever stelt? Dat is zeer de vraag! Na lang zoeken kon ik nergens informatie vinden over Joodse bankiers die de Britten tijdens WW1 zouden hebben gechanteerd. Het begrip `eerlijk’ is aan subjectieve interpretatie onderhevig en wordt daarom heel verschillend aangevoeld en uitgelegd. Voor de auteurs van het katern geldt dit ook. Wat zij als eerlijk beschouwen, komt in elk geval niet overeen met de feiten. ThiemeMeulenhoff bleek uiteindelijk toch enigszins tegemoet te komen aan de kritiek van Likoed. De uitgever gaf aan bereid te zijn om de tekst op 4 punten te wijzigen en ook om een onafhankelijke meelezer in te schakelen, die deze maand nog zijn bevindingen zal terugkoppelen naar de uitgever. ThiemeMeulenhoff: “Mochten de beoordeling en conclusie van de onafhankelijke meelezer aanleiding geven tot aanpassing van de inhoud dan zullen wij dat bij de eerstvolgende mogelijkheid realiseren.”

Deze tegemoetkoming is voor Likoed echter onvoldoende. Het inschakelen van een onafhankelijke meelezer is door Likoed om inhoudelijke en procedurele redenen afgewezen. Men heeft geen vertrouwen meer in ThiemeMeulenhoff, omdat deze niet bereid bleek om `zelfs de onzinnige klassieke antisemitische aantijgingen over Joodse bankiers en Joodse wereldheerschappij te schrappen’.

ThiemeMeulenhoff schrijft dat de uitgever en ook de auteurs zich de kritiek van Likoed zeer hebben aangetrokken, maar lijkt onwillig daar consequenties aan te verbinden. Reactie ThiemeMeulenhoff: “De chantage van de Joodse bankiershuizen is inderdaad niet waar. Er bestond helemaal geen joodse wereldmacht of complot! Maar de Joodse macht werd destijds door sommigen wel overschat, dus misschien waren er mensen destijds die dachten dat het wel waar was. Tekst wordt niet aangepast.”

Neemt de uitgever de kritiek niet serieus genoeg? Het lijkt er sterk op. Echter, het laatste woord is hierover nog niet gezegd en bovendien is de reactie van de staatssecretaris op de brief van het CIDI op dit moment nog niet bekend. Het is te hopen dat dit gewraakte katern zal worden teruggenomen of grondig wordt aangepast. Het ontstaan en de geschiedenis van Israël wordt daarin op dit moment zeer onjuist gebracht en dat zet de scholieren op een vals spoor.


Externe links:

·         http://likud.nl/2015/09/antisemitisch-schoolboek-in-nederlands-onderwijs/

·         https://www.thiememeulenhoff.nl/navigatie-over-thiememeulenhoff/actueel/reactie-katern-het-midden-oosten

·         https://www.eo.nl/geloven/nieuws/item/likoed-antisemitische-teksten-in-nederlands-schoolboek/

·         http://historiek.net/balfour-verklaring-1917/5601/

 

maandag 7 september 2015

Soda Stream noemt BDS antisemitisch

Nut van boycot van Soda Stream voor Palestijnen is negatief. Geen legale gronden voor BDS.

 

De BDS-beweging onder leiding van Oxfam had zich ten doel gesteld een particuliere Israelische firma, Soda Stream, te boycotten omdat de fabriek op de Westbank staat. Bij deze fabriek werkten honderden Palestijnen, die Israelische salarissen kregen en gelijkwaardig aan Israelische werknemers functioneerden. Bovendien had de CEO, Birnbaum de PA aangeboden gewoon belasting te betalen. Aan alle kanten dus een gunstige situatie voor de Palestijnen: honderden mensen aan het werk, veel hogere lonen dan de PA betaalt en ook nog eens inkomsten voor de PA. Maar dit alles kan Oxfam niets schelen. Ze hebben gewoon een bord voor de kop en reageren als een stier op een rode lap als ze Israel en bedrijvigheid in de PA signaleren. Ze zijn niet in staat de grote economische voordelen voor de PA te zien. Ze laten hun haat de vrije loop en verwoesten liever arbeidsplaatsen, inkomsten en voorspoed van Palestijnen dan dat ze echt vechten waarvoor ze zeggen te vechten: gelijke rechten voor Palestijnen. Want daar zou BDS over gaan: gelijke berechtiging van Palestijnen. Palestijnen meer kansen bieden. Zo de status van de PA opkrikken zodat de PA een betere status krijgt die gelijk aan die van Israel moet worden. Maar dat daar ook Israelische hulp bij kan worden gebruikt past niet in het straatje van de haat. Liever stampen ze de werkgelegenheid van Palestijnen de grond in en gooien ze belastinggeld voor de PA overboord.

Dit is nu precies waarom deze BDS-actie antisemitisch is en niets te maken heeft met gelijke rechten van Palestijnen en een twee-staten oplossing voor twee volken. Naast de vraag of een NGO, die ook in Nederland vertegenwoordigd is, een beleid moet voeren dat gewoon door haat wordt ingegeven kun je je afvragen wie de handelswijze van NGO`s beoordeelt. De praktijk leert dat regeringen volgens regeltjes werken en als er staat, dat een bedrijf op de westbank staat, trekt de (Nederlandse) regering zijn handen van een zaak af. Niet omdat er iets juridisch verboden is, want dat is niet het geval, maar omdat logisch nadenken niet verwacht wordt. Die NGO`s onderstrepen hun handelen wel met allerlei onjuiste juridische dreigementen. Maar rechtzaken in Frankrijk hebben aangetoond dat er niets onrechtmatigs aan een Soda Stream zit of aan andere bedrijven die op de Westbank opereren. In Frankrijk is zelfs schadevergoeding geeist voor zo`n bedrijf dat geboycot werd juist omdat er onrechtmatig door de bedreiger werd gehandeld en de betreffende firma daar schade van ondervond. En hoe cynisch: de BDS-beweging weet dit zelf donders goed en vertelt bij zijn negatieve advies: : "VBDO will assume no responsibility or legal liability for incorrect or misleading information provided by the sources used for this report. The contents, conclusions and recommendations are, however, the sole responsibility of the VBDO." Voor alle zekerheid halen ze het international recht, humanitair recht en mensenrechten er bij. En menigeen laat zich hierdoor intimideren. Bluf, bluf en nog eens bluf. Het wordt tijd dat er meer gereageerd wordt door ook hier rechtzaken tegen deze intimiderende acties te voeren waarbij de opzet van kwaadwillendheid aangetoond wordt en hun mooie praatjes over eigen verantwoordelijkheid van bedrijven doorgeprikt worden als uitvlucht bij valse informatie.

 

MS

vrijdag 4 september 2015

BDS fail: Joodse zanger Matisyahu toch op Spaans reggae festival

 

De BDS beweging bewerkt regelmatig muzikanten, theatermakers en andere kunstenaars die in Israel willen optreden, en zet hen onder druk om dit niet te doen. In 2013 werd de saxofonist Yuri Honing naar eigen zeggen lastig gevallen met o.a. nachtelijke telefoontjes met een intimiderend karakter om vooral niet op het Red Sea Jazz Festival in Eilat op te treden. Soms gaat men nog een stap verder en worden concerten of voorstellingen verstoord enkel omdat een van de uitvoerders Israelisch blijkt te zijn. Zo werd vorig jaar een optreden van de hoogbejaarde actrice Lia Koenig verstoord door BDS activisten die leuzen scandeerden. Eerder werd een voorstelling van een kindertheatergroep uit Rishon le Zion verstoord door schreeuwende BDS activisten. In Engeland werd een klassiek concert verstoord omdat de muzikanten uit Israel kwamen.

Rototom rumoer

Soms ook worden de organisatoren bewerkt en onder druk gezet om een Joodse of Israelische spreker of zanger af te zeggen. Het laatste voorbeeld is het Spaanse festival Rototom Sunsplash, dat de Joodse reggaezanger Matisyahu op het allerlaatst afzegde omdat hij zich in het verleden pro-Israelisch had uitgelaten, volgens de organisatoren onder druk van de BDS beweging. BDS is niet antisemitisch, zo zegt men zelf, want wanneer Joden antizionistisch zijn en de Palestijnse strijd steunen, is er niks aan de hand. Wat betreft Israeli’s ligt dat iets ingewikkelder. Zij blijven in de ogen van veel BDS’ers toch vertegenwoordigers van een verdorven regime en illegale staat, ook wanneer zij die staat zelf fel bekritiseren. Vandaar dat bij bijvoorbeeld de academische boycot juist helemaal niet gekeken wordt naar hoe iemand tegenover de nederzettingenpolitiek staat; alle Israeli’s dienen te worden geweerd van internationale congressen en ook hun bijdragen aan wetenschappelijke tijdschriften zijn niet welkom. Een aantal universiteiten heeft anti-Israelische resoluties aangenomen die uitwisselingen en samenwerking met Israelische universiteiten onmogelijk maken, ondanks de vaak zeer kritische houding tegenover Israels beleid en geschiedenis op die universiteiten.

Maar Matisyahu is Joods, niet Israelisch, en dus kreeg hij nog een kans. Als hij een verklaring zou ondertekenen waarin hij een Palestijnse staat steunt en het Israelische geweld tijdens de Gaza oorlog afkeurt, mocht hij optreden zoals gepland. Dat wist de lokale BDS groep van Valencia voor elkaar te krijgen bij de organisatie, die later zelf sprak van een ‘campaign of pressure, coercion and threats employed by the BDS País Valencià’. Matisyahu weigerde, en schreef op zijn facebookpagina:

“The festival organizers contacted me because they were getting pressure from the BDS movement. They wanted me to write a letter, or make a video, stating my positions on Zionism and the Israeli-Palestinian conflict to pacify the BDS people. I support peace and compassion for all people. My music speaks for itself, and I do not insert politics into my music. Music has the power to transcend the intellect, ideas, and politics, and it can unite people in the process. The festival kept insisting that I clarify my personal views; which felt like clear pressure to agree with the BDS political agenda. Honestly it was appalling and offensive, that as the one publicly Jewish-American artist scheduled for the festival they were trying to coerce me into political statements. Were any of the other artists scheduled to perform asked to make political statements in order to perform?

Nee, dit werd van geen andere artiest gevraagd. Alleen Matisyahu moest zich, vanwege zijn Joods zijn en eerdere uitspraken waarin hij Israel steunde, nu solidair verklaren met de Palestijnen. Terecht riep dit veel verontwaardiging op, zelfs de Spaanse regering (die dit festival mede subsidieert) uitte haar ongenoegen, waarop de organisatie op haar besluit terugkwam en haar verontschuldigingen aanbood. Terecht wordt dit gezien als overwinning op de BDS beweging met haar intimidaties, maar het laat bij mij wel een ongemakkelijk gevoel achter. Hoe kan het dat we inmiddels zover zijn dat organisaties dit van Joden durven te vragen? En dat er nog mensen zijn die met droge ogen beweren dat het allemaal heel terecht is, want ja, dan had hij Israel maar niet moeten steunen. De Tilburgse anarchist Peter Storm schrijft op zijn weblog:

Kortom: óf je vraagt elke artiest op een festival om een verklaring over de Palestijnse zaak. Of je doet dat met geen van de artiesten. Een joods artiest wel en een niet-joods artiest er niet naar vragen, enkel vanwege die verschillende herkomst, is een onrechtvaardig onderscheid maken op basis van afkomst. Racisme, dus. Nogmaals: áls de weergave van de Volkskrant klopt, is de boycot van Matisyahu een verwerpelijke antisemitische actie, en het terugdraaien ervan een goede zaak. Als…

Maar de weergave klopt dus niet, en ik ben daar niet verbaasd over. Deze zanger Matisyahu is helemaal niet de onschuldige apolitieke artiest die hij volgens de Volkskrant beweert te zijn. Hij heeft een lange carrière van fel pro-zionistische en anti-Palestijnse stellingnames. Geheel los van zijn herkomst hadden organisatoren van het festival hele legitieme redenen om hem een paar lastige vragen daarover te stellen.

Het is een raar onderscheid dat veel antizionisten maken: iemand enkel om zijn joods zijn anders behandelen mag niet, iemand om zijn Israel visie anders behandelen wel. Maar ook als het verhaal over Matisyahu’s zionistische activiteiten klopt (hierover dadelijk meer) dan blijft het vreemd dat a.) alleen een Joodse zanger hierover een verklaring moet afleggen, en niet de Israelvisie van alle optredende artiesten is onderzocht, en b.) dat de visie op Israel en de Palestijnen blijkbaar zo’n centrale rol speelt, en niet die op pakweg homo’s, de bezetting van Tibet, de Iran deal, de klimaatverandering, het eten van vlees, de doodstraf, of welke andere sociale en maatschappelijke kwestie dan ook.

De BDS beweging verwijst naar de doelstelling van Rototom, dat vrede en respect tussen culturen wil bevorderen, waarmee een pro-Israel visie in tegenspraak zou zijn. Het is echter juist een militant pro-Palestijnse visie (waarin Palestijns geweld tegen Israelische burgers wordt vergoelijkt of zelfs gepropageerd) die hiermee op gespannen voet staat. De BDS beweging wijst projecten gericht op verzoening tussen Joden en Palestijnen juist af; men heeft initiatieven op dat gebied van bijvoorbeeld de vredesbeweging One Voice in het verleden verstoord. Men is tegen vrede en een compromis, en tegen Israels bestaansrecht. De doelstelling van Rototom past dan ook beter bij de visie van Matisyahu dan van de BDS beweging zelf.

Ratna Pelle

 

 

Matisyahu langs de zionistische meetlat

 

(Vervolg op: BDS fail: Joodse zanger Matisyahu toch op Spaans reggae festival)

Peter Storm verwijst naar het ‘zeer neutrale en betrouwbare’ Electronic Intifada, waar de ‘helemaal niet radikaal antizionistische’ Ali Abunimah een beeld neerzet van Matisyahu als een extreme en militante zionist. Een zionist is bij hem sowieso al gelijk aan een nazi, en wie nodigt er nou een nazi uit om op zijn festival te komen optreden, vooral als dit festival ook nog eens voor vrede en verzoening is? Terecht dus, die ‘lastige vragen aan Matisyahu’. Uit de bronnen die Abunimah aanhaalt komt echter een ander beeld naar voren. Matisyahu voelt zich verbonden met Israel, met de Joden en met de Joodse religie en gebruikt ook veel religieuze elementen in zijn muziek. En Joden, Israel en het jodendom zijn natuurlijk met elkaar verbonden. Antizionisten ontkennen dat verband graag, om zo vol te kunnen houden dat hun strijd tegen en afkeer van Israel niks met Joden te maken heeft, maar veel Joden voelen een natuurlijke band met het land waar altijd Joden hebben gewoond, de religie haar wortels heeft en het Joodse leven na de verschrikkingen van de Holocaust opnieuw tot bloei kwam. Dus wanneer Matisyahu zegt dat hij een ‘strong supporter’ van Israel is volgt daar geen havikachtige tirade tegen de Arabieren op, maar zegt hij:

    “I’ve recorded in Israel. I have tons of friends and musicians that live there. To me, it’s one of the most, probably the most, beautiful place in the world. And it’s very, very fraught with conflict, sort of like the history of the Jewish people.”

 

De rest van het interview gaat over zijn muziek en religieuze connecties. Op een gegeven moment zegt hij:

    “I’m a singer, and I’m not a politician, and I have no answers for how to make world peace. All I know is that music – at least in my life – is the most powerful tool for making connections and breaking down barriers between people that feel that they don’t have an understanding of each other.”

Waarna hij vertelt dat hij veel moslim fans heeft en daar blij mee is. Ook in een ander interview dat Abunimah aanhaalt als bewijs van Matisyahu’s verderfelijke hardline posities, komt dit beeld van een niet door politiek maar door muziek en spiritualiteit gedreven man naar voren. Hij zegt o.a.:

“No, I don’t vote. I don’t really believe in politicians. I don’t know what they’re really offering, though that could just be my own ignorance. I’ve never voted. I’ve been asked that question before, but I’ve never felt the desire to vote.

Op de vraag waar hij staat in het Israelisch-Palestijns conflict zegt hij:

“ Well, as far as I understand, there was never a country called Palestine. There was the British occupation, but there was never a government. Palestine was a creation that was created within Israel, as Israel had already come about. That’s my understanding, but again, I’m not going to claim that I have the answer or the truth or the right knowledge. (…) But I have no answers as to who’s right and who’s wrong, and how we should deal with such huge issues that go back so far. All I know is that I have devout Muslim followers that love my music. To me, that’s what it’s about with modern people now, getting past who killed who, and knowing that God created this world in mercy. And if we could emulate that quality of mercy, we would be godly people.

Niet bepaald de woorden van een extreemrechtse militante zionist die het liefst alle Arabieren uit het land verdrijft. Abunimah wijst vervolgens op een uitspraak van Matisyahu dat Israel in zijn territoriale wateren schepen mag tegenhouden en controleren, en op optredens voor bijeenkomsten van o.a. AIPAC en ‘Friends of the IDF’. Voor antizionisten zijn dat natuurlijk allemaal vreselijke zaken. Het Israelische leger, dat al die etnische zuiveringen dagelijks uitvoert en massaal baby’s doodt, het is voor sommigen het symbool van het kwaad. Matisyahu dacht wellicht een organisatie te steunen die de soldaten, 18 jarigen die net van school komen, helpt en dat het legitiem is dat Israel, zoals ieder land, een leger heeft dat ervoor zorgt dat haar burgers veilig zijn en de grenzen bewaakt. Voor AIPAC trad hij overigens op samen met de Israelische artiest David Broza, die volgens Jeffrey Goldberg nauw verbonden is met Peace Now en optreedt bij vredes- en verzoeningsbijeenkomsten tussen Israeli’s en Palestijnen, dus dat moet ook een zeer militante happening zijn geweest.

Dan is er nog de klacht dat Matisyahu verkeerde vrienden heeft, specifiek zou het gaan om iemand die hij zijn spirituele leider heeft genoemd en -oh schande- in een nederzetting woont, Hebron nog wel. Abu Pessoptimist, die in een eerdere blog nog op voor zijn doen zeer gematigde toon schreef ‘de opsomming (van de BDS’ers tegen Matisyahu, RP) niet vreselijk overtuigend’ te vinden, waaruit ‘Matisyahu als een tamelijk zwevend persoon, die niet veel kaas heeft gegeten van politiek’ naar voren komt, doet nu volop mee met deze guilt by association. Vriend Ephraim Rosenstein haalt namelijk geld op voor een foute pro-kolonisten organisatie, dus dat maakt Matisyahu ook schuldig. De BDS maakt ervan dat Matisyahu “has praised Israeli settlers stealing Palestinian land in the occupied West Bank and making the lives of Palestinians a living hell.” Wat is er aan de hand? Goldberg laat zien dat het om een artikel gaat waarin Matisyahu schrijft:

“Eventually I met an anti-establishment renegade Russian therapist/original thinker/Chassidic and Kabalistic creative wiz with a heart of gold and no fingers. They were shot off at point-blank range at his home in Hebron, where he lived with his family surrounded by Arabs in a trailer with no locks on the doors and bullet holes in the walls. Fearless and fuckin’ cool as shit! He came to Crown Heights every other week and we started intensive therapy and became close friends. I had found my teacher and friend and I began to heal.”

Ook hier blijkt weer het apolitieke karakter van wat Matisyahu zegt. Hij is helemaal niet bezig met de kolonisten, met de strijd om Hebron en wie er nou het meeste recht op heeft. Hij vindt het een toffe vent omdat hij wars is van conventies, moed heeft, risico’s neemt, originele ideeën heeft en tegendraads is. Iemand die blijkbaar spiritueel op dezelfde golflengte zit, maar waarmee hij het niet veel over politiek lijkt te hebben gehad.

In het kleine wereldje van de BDS’ers en antizionisten is iedereen die niet anti-Israel is een extreme kolonist die Palestijnen haat. Mensen als Matisyahu, die niet politiek opereren, daar inderdaad misschien niet zoveel kaas van hebben gegeten, maar op een menselijk niveau grenzen slechten en mensen bij elkaar brengen, zijn daarin niet in te passen.

Jeffrey Goldberg schrijft over zijn politieke visie:

“As for Matisyahu’s views, the political ones seem to have been offered rarely, and in response to direct questions by interviewers. The ones he asks to be judged by are the ones he puts out intentionally, in his music. The one that’s essential to our present conversation is the observation that forms the refrain and spine of his stunningly personal confessional in “Hard Way”: “I know nothing, it seems, until it’s way too late. I’m learning this the hard way.” Yup.

De lijst van de BDS’ers, waar Abu Pessoptimist zich nu 100% achter lijkt te scharen, is inderdaad niet erg overtuigend. Tot slot het argument dat iemand met uitgesproken politieke visies daarop mag worden aangesproken, of in de woorden van Peter Storm:   Anders gezegd: deze zanger heeft een kant gekozen: die van de anti-Palestijnse onderdrukker. Dát – en niet zijn joodse achtergrond – is een volstrekt legitieme reden om hem te boycotten en te weren van een festival dat volgens Electronic Intifada zaken als “vrede, gelijkheid, mensenrechten en sociale gerechtigheid” in haar vaandel voert.

Ten eerste blijkt dat Matisyahu helemaal niet zulke uitgesproken politieke visies heeft, en het beeld van de grote zionist en propagandist nogal bij elkaar geraapt en gezocht is.  En dan Electronic Intifada dat het heeft over vrede, gelijkheid en mensenrechten. De site die niks anders doet dan ophitsen tegen Israel, waar Israels bestaansrecht niet wordt erkend en geweld tegen de Joodse inwoners van Israel (zionisten in het jargon van EI) openlijk gesteund, haalt de woorden ‘vrede, gelijkheid, mensenrechten en sociale gerechtigheid’ aan om iemand die oprecht verbinding zoekt met anderen te isoleren. Wat Storm, en Pessoptimist, en de BDS beweging, in feite zeggen is: als je onze politieke visie op het conflict niet deelt, als je begrip toont voor of zelfs je steun uitspreekt voor zaken die wij afkeuren, dan hoor je geïsoleerd te worden. Dan hoor je niet op te treden op een festival, dan horen je spullen niet gekocht te worden, dan ben je niet welkom op wetenschappelijke congressen, dan ben je een paria. En waar men nog erkent dat wanneer dit enkel gebeurt op grond van afkomst je je bezondigt aan discriminatie, is het helemaal prima iemand om zijn politieke visie uit te sluiten. Misschien is inderdaad geen sprake van antisemitisme in dit geval, maar of het minder ernstig is, waag ik te betwijfelen. Zoals Elma Drayer afgelopen week in de Volkskrant schreef:    “Kunstenaars voorschrijven wat ze wel en niet mogen doen – totalitaire regimes zijn er dol op. Doorgaans is het de eerste daad waartoe ze overgaan zodra ze aan de macht komen. Schrijvers krijgen te maken met censuur, musici en acteurs moeten hun loyaliteit betuigen, filmmakers mogen alleen draaien als hun werk de welgevallige boodschap uitdraagt”

Het valt te prijzen dat de festivalorganisatie op haar besluit is teruggekomen, maar het is jammer dat daar zoveel ophef voor nodig was, en volgens sommigen zelfs een verkapt dreigement van de regering om de subsidie voor het festival in te trekken. Iets wat in de ogen van Pessoptimist nogal dubieus was, en terug te voeren op de militante en goed geoliede pro-Israellobby, die de Spaanse regering (en die van alle andere landen, en de banken, en de media) om haar vingers windt. Het is inderdaad dubieus dat dergelijke ophef of druk nodig was om te voorkomen dat een kunstenaar in een vrij land de mond werd gesnoerd en een loyaliteitsverklaring moest afleggen.

Ratna Pelle

 

donderdag 3 september 2015

UNHCR vertegenwoordiger in Palestijnse gebieden: oude wijn in nieuwe zakken.

Ook nieuwe UNHCR-man tolereert antisemitisme en klaagt de boodschapper aan..

 

De vorige rapporteur voor de mensenrechten van de UNHCR van 2008-2014 in de Palestijnse gebieden, Richard Falk, was berucht om zijn haat voor Israel, maar daarnaast ook nog eens een bewezen antisimiet. In 2011 zette hij een cartoon op zijn facebookpagina die zowel antisimitisch als anti-Amerikaans was. Zie hieronder. Aanvankelijk ontkende hij de cartoon geplaatst te hebben, maar dat bleek onhoudbaar omdat mensen hem gewoon op facebook konden vinden. Daarna stelde Falk niet te hebben beseft dat de cartoon antisemitisch was. Hij maakte er een fraai stukje draaiwerk van: Un Watch had het allemaal bedacht en moest worden ontmanteld.

 

 

6 juli 2011 post een antisemitisch cartoon

 

“Depicting Jews as dogs and bloodthirsty has a dark history,” said Neuer. “We urge Ms. Pillay to condemn this incitement to racism by a UN rights official, and to demand that Mr. Falk immediately remove the offending caricature and apologize.”

 

 

Na Richard Falk kwam er een nieuwe rapporteur Chris Gunness. Ook hij werd geconfronteerd met antisemitische cartoons, alleen niet door hem maar door onderwijzend personeel van UNRWAscholen. En daar gaat Gunness over. Maar ondanks het feit dat hij gezegd heeft: The pathology of racism and violence within UNRWA must finally be rooted out, and not denied and buried  is er niets veranderd. Zie cartoons hieronder.

 

 

 

Un Watch heeft daarna een protestbrief aan Ban ki-Moon geschreven over 12 verschillende Facebookpagina`s van UNRWA-prominenten die openlijk ophitsen tot geweld en Jodenhaat. Ook Het hoofd van de VN in de Palestijnse gebieden Pierre Kraenenbuehl werd aangesproken om maatregelen tegen deze ophitsing en antisemitische uitingen te nemen zoals onlangs beloofd werd door UNRWA. Daarnaast riep UN Watch de donateuren van UNRWA op maatregelen te nemen. Donateuren zijn de VS voor 408 miljoen dollar, de EU voor 139 miljoen dollar en Het Verenigd Koninkrijk voor 95 miljoen dollar. Met dit geld ondersteunen ze de UNRWA-scholen

Nu heeft Gunness zich kennelijk Falks reactie herinnerd. Hij pakt de antisemitische onderwijzers niet langer aan, maar valt UN Watch aan. En wil dat Un Watch wordt ontmanteld. Ook beklaagt hij zich over The Jerusalem Post die dit alles rapporteerde.

Zo is UNRWA weer in zijn oude rol teruggekeerd onder nieuwe leiding.

 

MS

 

 

 

 

.