donderdag 28 januari 2016

Palestijnse messenterreur in de Nederlandse media (IMO)


 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/01/28/palestijnse-messenterreur-nederlandse-media/

 

= IMO Blog = 

 

Afgelopen dinsdag stierf opnieuw een Israelische vrouw aan haar verwondingen nadat zij door een Palestijn met een mes was neergestoken. Bij dezelfde steekpartij raakte een andere vrouw gewond. Een week eerder werd de 39 jarige Dafna Meirin haar huis in de nederzetting Otniel voor de ogen van minstens een van haar kinderen vermoord. Dit zijn slechts een paar voorbeelden van de vele, vele aanslagen op onschuldige burgers van de afgelopen weken. Voor de NOS waren deze moordpartijen niet belangrijk genoeg voor de tv journaals. Wel zijn er een paar korte berichtjes verschenen n.a.v. de recente ‘incidenten’:

 

·         Vorige week maandag, toen een tweede vrouw in de nederzetting Tekua werd neergestoken, verscheen er een kort berichtje op de website over beide steekpartijen.

·         Afgelopen zaterdag 23 januari werd een Palestijn tienermeisje doodgeschoten toen zij een beveiliger met een mes aanviel. Op foto’s is duidelijk te zien dat zij inderdaad een mes bij zich had en daarmee op de beveiliger afliep. Toch schrijft de NOS dat ze de beveiliger ‘zou hebben aangevallen’, en thuis een mes ‘zou hebben gepakt’. Ook komt de moeder van het meisje aan het woord die ontkent dat ze een mes heeft gepakt en benadrukt dat ze nog maar een klein meisje was.

·         Afgelopen maandag staken twee Palestijnen in op twee vrouwen bij een supermarkt in de nederzetting Beit Horon bij Jeruzalem. Ze werden daarop door beveiligers doodgeschoten. Een medewerker wist met een supermarktkar te voorkomen dat ze de winkel ingingen en daar meer mensen neerstaken. Maar dat vermeldt de NOS allemaal niet. De kop ‘Israel doodt twee Palestijnen na aanval met messen’ en ook de eerste twee regels (“Op de Westelijke Jordaanoever zijn twee Palestijnen door veiligheidstroepen doodgeschoten, nadat ze twee Israëlische vrouwen te lijf waren gegaan met messen.”) leggen de nadruk op de dood van de Palestijnen, daarna pas worden de Israelische slachtoffers vermeld.

·         Dinsdag werd de dood van de vrouw in Beit Horon in een kort berichtje.

 

Ongeveer de helft van de tekst in al deze berichtjes wordt ingenomen door dezelfde standaardtekst: “De afgelopen drie maanden zijn er bijna dagelijks steekincidenten in Israël en op de Westelijke Jordaanoever. Daarbij zijn tot dusver meer dan twintig doden gevallen aan Israëlische kant. Zo’n 150 Palestijnen zijn doodgeschoten.” Of: “De afgelopen vier maanden kwamen 25 Israëliërs om het leven bij aanslagen en werden 160 Palestijnen gedood.”

 

De tekst is misleidend en verhullend. Israeli’s ‘vielen door het geweld’ of ‘kwamen om het leven’ terwijl Palestijnen ‘werden doodgeschoten’. Waarom niet: ’25 Israeli’s werden doodgestoken of doodgereden door Palestijnse terroristen’? En die Palestijnen, dat waren merendeels messentrekkers die Israeli’s belaagden. Dat er niet veel meer Israelische doden vielen kwam doordat de beveiligers, politie en soldaten zo snel en kordaat handelden. De aantallen doden zo tegenover elkaar stellen is dan ook zeer misleidend. Ook de Engelstalige Israelische websites eindigen vaak met een ‘score’, maar laten niet na die in context te plaatsen, zoals: “At least 29 Israelis and some 150 Palestinians, most of them attackers, have been killed in the latest spate of terrorism and violence in recent months, which has included Palestinian stabbing, car-ramming and shooting attacks in Israel and the West Bank.”

 

Ondertussen zit de schrik er in Israel goed in. Mensen zijn geschokt over de wrede zeer agressieve aanvallen en durven soms niet meer de straat op. Dat zou stof zijn voor een mooie, menselijke reportage op de NOS, net als het verhaal over Dafna Meir met haar kinderen, pleegkinderen en werk als verpleegster waarbij ze ook Arabieren verzorgde.

Totaal genegeerd wordt tot slot de Palestijnse opruiing en het prijzen van de messentrekkers en ander geweldtegen burgers door familieleden, Palestijnse media, Fatah en Hamas. Hiervan zijn vele voorbeelden maar de media negeren dit.

 

In andere media was er eveneens weinig aandacht voor de gruwelijke steekincidenten. De moord op Dafna Meiren het neersteken van de zwangere vrouw in Tekoa haalde in Nederland buiten de website van de NOS alleen het Reformatorisch Dagblad en de NRC. Op Belgische nieuwssites werd het wel vermeld. Wel melddenverschillende nieuwssites dat bij rellen in de Gazastrook twee Palestijnen werden doodgeschoten door het Israelische leger. Dat is dan blijkbaar wel nieuwswaardig, hoewel je zou zeggen dat het minder opzienbarend is dat bij het eeuwige rellen en stenengooien door Palestijnen in Gaza weleens een dode valt dan dat een vrouw in haar eigen woning, terwijl een van haar kinderen toekijkt, wordt doodgestoken en in een plas met bloed achterblijft terwijl de dader op de vlucht slaat. NRC schrijft:

 

Behalve 28 Israëliërs zijn sinds begin oktober ook 145 Palestijnen om het leven gekomen, van wie tweederde door Israël wordt gezien als verdachte van het plegen van een aanslag.

 

Aha. Israel ziet ze als verdachte, maar dat betekent nog niet dat ze dat ook daadwerkelijk waren. Israel ziet wellicht iedere Palestijn als verdachte en gebruikt dit altijd als smoes voor het doodschieten van Palestijnen, zo zullen ongetwijfeld sommige lezers denken. Nogal een suggestieve weergave dus, want vaak waren er beelden op camera waarop duidelijk te zien is dat de ‘door Israel aangemerkte verdachten’ een mes bij zich hadden, en nog vaker hebben ze daarmee daadwerkelijk gestoken. Ook waren er doorgaans diverse getuigen van de aanvallen, die zagen dat de aanvallers en niet willekeurige onschuldige Palestijnen door de bewakers of beveiligers werden doodgeschoten.

Het Palestijnse tienermeisje dat werd doodgeschoten nadat zij een bewaker aanviel haalde verder alleen Belgische nieuwssites. De messentrekkers die op twee vrouwen in Beit Horon instaken, haalden naast de NOS nog Elsevier en POWNed. En de dood van de 23 jarige vrouw een dag later haalde naast het NOS berichtje alleen de Telegraaf. Het kan natuurlijk zijn dat deze of gene krant de voorvallen verwerkt heeft in een achtergrondstuk dat niet via Google is te  vinden, of dat nog zal doen. De kans daarop lijkt me klein. En het ANP, dat altijd vooraan staat bij het vermelden van Palestijnse doden, is opvallend afwezig, net als andere nieuwsdiensten.

Ik heb hier slechts aan paar voorbeelden onderzocht. Veel Palestijnse aanvallen halen de Nederlandse media helemaal niet. Zo werd een Israelische soldaat afgelopen maandag met een auto aangereden en raakte gewond, en raakte een Israelische burger in een auto een dag eerder lichtgewond toen vanuit een andere auto het vuur op hem werd geopend. Ook hoorde ik van Israelische kennissen dat de ramen van de lightrail in Jeruzalem regelmatig kapot zijn en vol gaten zitten omdat Palestijnen hem continu bekogelen. Er zijn meer voorbeelden, ook van op het nippertje verijdelde aanslagen (die dan wel weer het nieuws halen als er een Palestijn bij wordt doodgeschoten).

 

Zeker, er is ook geweld van de andere kant, en dat haalt ook niet altijd het Acht Uur Journaal of de voorpagina van de Volkskrant. Wanneer Israelische terroristen een Palestijns huis inclusief inwoners in brand steken krijgt dat echter – terecht – alle aandacht. Want zoiets is gruwelijk. Wanneer Palestijnen kolonisten, inclusief kinderen, in koelen bloede vermoorden, haalt dit de media vaak niet. Dit alles nog los van het enorme verschil tussen hoe beide volken met hun eigen extremisten omgaan. Hiermee trekken de media partij en verzaken zij hun plicht om objectief te berichten.

Ratna Pelle

 

zaterdag 23 januari 2016

Telt ook Joods-Israelisch leed voor de NOS? (IMO)

 

De weduwnaar en 2 dochters van Dafna Meir.

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/01/22/telt-ook-joods-israelisch-leed-nos/

 

= IMO Blog = 

Het duurde even, maar maandagavond was het dan eindelijk zover. Ook de NOS berichtte, welhaast schoorvoetend, over de bloedige moord op een Israelische vrouw afgelopen zondag. Terwijl een paar van haar 6 kinderen toekeken, werd ze in haar eigen huis doodgestoken. De bloederige foto’s die aanvankelijk op internet circuleerden, lieten weinig aan de fantasie over. Op verzoek van haar familie werden die vervangen door foto’s van haar zelf, lachend of met haar hoofd schuin tegen dat van haar man. Terwijl in Israel geschokt op deze aanslag is gereageerd, bleef het stil in de Nederlandse media. Er kwam geen Palestijn om want de dader wist te ontkomen, en dus was het geen nieuws.

Wat ook een rol speelt: de vrouw werd vermoord in een woning in de nederzetting Otniel, op de Westelijke Jordaanoever, gebied dat volgens de NOS, NRC en andere ‘kwaliteitsmedia’ aan de Palestijnen toebehoort. Dat de vrouw in omstreden gebied woont maakt de aanslag in de ogen van velen net wat minder wreed, of, beter gezegd, wat meer een kwestie van ‘geweld over en weer’, van ‘ja, dat kun je krijgen als je daar gaat wonen, dat risico neem je zelf’ en dus minder nieuwswaardig.

Is het ook minder erg als Arabieren in een Israelische stad zomaar worden vermoord door Joodse extremisten, dan wanneer dat in een Palestijnse stad op de Westbank gebeurt? Nee, natuurlijk niet, wanneer een Joodse extremist (ook wel terrorist genoemd, in tegenstelling tot Palestijnse messentrekkers) een Palestijn doodt, is dat per definitie belangrijk nieuws. Niet omdat het zo zelden gebeurt, maar omdat het laat zien dat heus niet alleen Palestijnen zoiets doen, en vooral ook hoe extreem een deel van de Joodse kolonisten is geworden.

Maandag werd opnieuw een Joodse vrouw aangevallen in een nederzetting, en toen besloot de NOS er toch maar een berichtje op de website aan te wijden. Op afstandelijke toon wordt gemeld wat er is gebeurd, gevolgd door de opmerking dat dit volgens Monique van Hoogstraten ‘de eerste keer in lange tijd is dat een Israëliër in eigen huis in een beveiligde nederzetting werd vermoord.’ Oftewel: Palestijnen doen zoiets eigenlijk zelden. Wat echter nooit in de media komt zijn de vele verijdelde aanslagen. Op dezelfde dag dat Dafna Meir in Otniel werd vermoord, probeerden 3 Palestijnse terroristen de aanwezigen in een synagoge in Jeruzalem aan te vallen met messen en scharen. Ze werden op tijd opgemerkt en in hechtenis genomen. Op dezelfde dag werd een aanval verijdeld in de buurt van Nablus, waar de aanvaller werd neergeschoten. Volgens een rapport van het Israelische ministerie van Buitenlandse Zaken is het aantal aanvallen de afgelopen weken toegenomen.

Hoewel de NOS in het artikeltje meldt dat er ‘vrijwel dagelijks steekpartijen en andere aanvallen plaatsvinden’, suggereert men toch weer dat Israel vooral de agressor is door af te sluiten met: ‘Aan Israëlische kant vielen 25 doden door het geweld. Zeker 146 Palestijnen vonden de dood door Israëlisch vuur.’ Die Israelische doden ‘vielen’ doordat Palestijnen ze belaagden met messen en scharen of overreden bij bushaltes. De Palestijnen die door Israelisch vuur omkwamen (waarom staat er bij de Israelische doden niet dat ze door Palestijns geweld vielen?) werden vaak gedood in reactie op een aanval, omdat zij nog meer mensen wilden doden of verwonden of omdat zij zich gewelddadig verzetten (lees: wild om zich heen schoten) wanneer Israelische politie hen wilde arresteren.

Er vielen ook Palestijnse doden zonder dat dit misschien strikt noodzakelijk was, maar er was altijd wel een duidelijke aanleiding; ze werden niet door Joodse extremisten gedood enkel omdat men zin had een Palestijn te doden zoals dit omgekeerd de regel is. Daarom is zo’n zinnetje aan het einde van een artikel over 2 bloedige steekpartijen tegen Israeli’s extreem misleidend en in feite leugenachtig. Door de vele verijdelde aanslagen nooit te vermelden en ook de aanvallen waarbij Israeli’s slechts gewond raken (omdat de terrorist snel genoeg wordt uitgeschakeld) te negeren, zet men een beeld neer van Israel als agressor en de Palestijnen als slachtoffer.

Ik heb alle NOS avond journaals van maandag nog eens teruggekeken, en er werd met geen woord gerept over de twee bloedige steekpartijen. Joods leed en grote afschuw in Israel tellen niet mee, lijkt de conclusie. Wat ook werd gemist zijn tientallen doden die afgelopen maandag bij een Saoedisch bombardement in Jemen zijn gevallen. Er woedt sinds maart vorig jaar een bloedige oorlog waarbij Saoedi-Arabië in Jemen meevecht tegen de Houthi rebellen. De oorlog heeft inmiddels vele duizenden slachtoffers geëist en een veelvoud aan vluchtelingen veroorzaakt. Tien miljoen Jemenieten lijden aan voedsel- en waterschaarste en 850 duizend kinderen zijn er zwaar ondervoed. Het haalt echter zelden het nieuws, want Israel-Palestina en Syrië zijn altijd belangrijker en er is maar beperkt ruimte voor buitenlands nieuws en ellende en oorlogen. Ondertussen werd er wel uitgebreid stil gestaan bij de vraag waar het eerst een marathon op natuurijs zou worden georganiseerd: in Noord-Laren of Haaksbergen. Woordvoerders van schaatsbonden uit beide plaatsen mochten verslag doen van de laatste stand van het ijs. Je moet nou eenmaal prioriteiten stellen.

Zie ook: Verzoenende woorden en haateducatie zijn geen nieuws

Ratna Pelle

 

vrijdag 22 januari 2016

Verzoenende woorden en haateducatie zijn geen nieuws (IMO)

 

Hadassah Froman, schoonmoeder van de vrouw die maandag werd neergestoken.

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/01/22/verzoenende-woorden-en-haateducatie-geen-nieuws/

 

= IMO Blog = 

 

Zie ook: Telt ook Joods-Israelisch leed voor de NOS?

 

Het hemelsbrede verschil in hoe er in Israel en bij de Palestijnen tegen geweld wordt aangekeken, kwam treffend tot uiting in de reacties van families van de dader en slachtoffers van de recente steekpartijen op twee Joodse vrouwen in nederzettingen. De man van de doodgestoken Dafna Meir zei geen haat te voelen:

 

Despite the anguish, widower Natan Meir emphasized on Thursday that the family is not responding with anger and hatred.

Sitting only meters away from where his wife was murdered, Natan spoke of the family’s emotions. “We have no anger,” he said. “I am not angry at anyone. We do not curse Arabs. We are not people who hate. That’s not how Dafna and I educated the kids. I spoke with the children yesterday and didn’t hear a single bad thing. I talked to them about what we will do now. It’s not simple.”

 

Ik weet niet of ik dit in zo’n extreme situatie over mijn lippen zou kunnen krijgen. Ik zou waarschijnlijk net als velen wel vol met woede en frustratie zitten. Ik zou het begrijpelijk hebben gevonden als hij had gezegd dat Arabieren voorlopig maar helemaal geen toegang meer tot de nederzettingen moeten krijgen en er nog hogere muren gebouwd moeten worden. Niet verstandig, maar wel menselijk. Maar dat zegt hij niet (de Israelische regering heeft wel zoiets voorgesteld overigens). Hij vindt het ook belangrijk dat de kinderen hier geen verkeerde lessen uit trekken, de kinderen waarvan minstens één de aanval voor haar ogen zag gebeuren. Vergelijk dat eens met hoe Palestijnse kinderen op een standaard dieet van haat worden gezet via speciale kinderprogramma’s op tv, videoclips en wat al niet meer. Op Fatah en Hamas feestjes paraderen de kinderen soms gezellig mee in nep bomgordels en Hamas kledij. Jong geleerd, oud gedaan.

De schoonmoeder van de vrouw in verwachting die maandag werd gestoken in haar schouder en long, riep op tot coëxistentie en zei dat de regering meer kon doen tegenover de vreedzame Palestijnen:

 

Froman, the widow of the late peace activist Rabbi Menachem Froman, said her daughter-in-law told her that “she couldn’t believe” the Palestinian was really going to attack her, and that “he had the look of someone who wanted to die.”

In an interview with Army Radio, Hadassah Froman said Israel was “mishandling” the delicate fabric of its relations with the Palestinians, and needed to make a greater effort to distinguish between those Palestinians who support terrorism and those who want to live in peace.

“My life’s work is near-daily contact with the Palestinian public,” she said, adding that it was Israel’s responsibility and interest to “embrace” that part of the Palestinian populace that seeks coexistence.

If Israel were to reach out to those Palestinians who want to live in peace, she said, it would help them and would also “help our security.”

De vader van de terrorist die Dafna doodstak zei in eerste instantie trots te zijn op zijn zoon:

Speaking to Palestinian media, Adais’s father said he was proud of his son for stabbing the unarmed nurse to death.

“I am proud of him,” he said, adding that security forces also detained and interrogated several family members during the arrest operation.

 

Elder of Ziyon wijst erop dat hij later (toen bekend werd dat hun huis zou worden vernield) zei dat hij niet gestraft mocht worden voor wat zijn zoon deed, en daarna ontkende hij dat zijn zoon iets deed en op dat moment in die nederzetting was. Veel Palestijnse ouders zeggen trots te zijn op hun kinderen wanneer die Joden aanvallen, en zij krijgen na een ‘geslaagde’ aanval vaak geld van de PA regering (en soms een nieuw huis). Vergelijk dit met Israel waar Joods terrorisme altijd veel afschuw oproept en scherp veroordeeld wordt.

 

Hoe komt het dat de Nederlandse (en ook andere Westerse) media zoveel meer aandacht hebben voor het zoveel minder voorkomende Joodse terrorisme? Waarom roept dat bij ons meer afschuw op? Het lijkt soms wel, alsof men blij is ook eens te kunnen laten zien dat heus niet alleen de Palestijnen zoiets doen. En waarom worden zowel de verzoenende reacties van de familie van de Joodse slachtoffers genegeerd als de haat educatie en steun voor terrorisme onder veel Palestijnen? Ik heb de vraag hier al vaak gesteld.

 

Nee, ik geloof niet dat er allemaal antisemieten rondlopen bij de NOS en de NRC. Het is een diep ingesleten overtuiging dat Israel de dader, de veroorzaker is en dat mensen in de nederzettingen zelf schuldig zijn aan het geweld tegen hen, of anders wel de Israelische regering. Daarbij neemt men nieuws vaak over van de grote persbureaus die hetzelfde paradigma aanhangen. Journalisten sympathiseren met de underdog, wordt vaak gezegd, en ogenschijnlijk zijn dat de Palestijnen. Ook komen Israeli’s op het eerste gezicht wat minder vriendelijk over, men staat er nogal sceptisch tegenover buitenlandse journalisten en beleefdheid en voorkomendheid staan er niet hoog aangeschreven. Je zou zeggen dat journalisten door deze ruwe buitenkant heen prikken maar ik heb menig reportage gelezen over voordringende mensen in het postkantoor of de bus, wat soms in een moeite werd doorgetrokken naar de Palestijnen.

Wat ook precies de oorzaak is, de gevolgen zijn ernaar, want zodra Israel iets doet worden Joden buiten Israel erop aangekeken en krijgen met antisemitisme te maken. De media spelen hier een rol in door hun totaal eenzijdige berichtgeving over het conflict. Ik hoop dat journalisten hun verantwoordelijkheid hierin gaan nemen en zich inzetten voor een evenwichtigere, meer waarheidsgetrouwe en eerlijker berichtgeving.

Ratna Pelle

 

woensdag 20 januari 2016

Vader moordenaar Dafna Meir beweert nu dat zoon onschuldig is

 

Terwijl de man van de zondag bruut vermoorde Dafna Meir en de schoonmoeder van de neergestoken zwangere vrouw in Tekoa beiden oproepen tot verzoening en geen haat zeggen te voelen, zei de vader van de terrorist die Dafna doodstak in eerste instantie trots te zijn. Later (toen bekend werd dat hun huis zou worden vernield) veranderde hij dit in dat hij niet gestraft mocht worden voor wat zijn zoon deed, en daarna ontkende hij dat zijn zoon iets deed. Veel Palestijnen zeggen trots te zijn op hun kinderen, en zij krijgen vervolgens geld van de PA regering (en soms een nieuw huis). Vergelijk dit met Israel waar Joods terrorisme altijd veel afschuw oproept en scherp veroordeeld wordt.

 

RP

----------------

Murderer's father changes his story twice, from "proud of murderous son" to "I'm a victim" to "boy is innocent"

http://elderofziyon.blogspot.co.il/2016/01/murderers-father-changes-his-story.html#.Vp_SsfnhBiz

Abu Adham (left)

 

 

As soon as Israeli security announced that they had found Morad Bader Abdullah Adais, the teenage murderer of Dafna Meir, the terrorist's father Abu Adham said "Morad was the attacker, and I am proud of him."

A few hours later, after he was told that Israel might demolish his home,he said to Channel 2 that had he known about his son's actions, he very possibly might have turned him in. He also asked, “Why should I be punished for what the kid did?” 

Now he is changing his story again, claiming that Morad didn't do anything. 

Abu Adham now says that his son was playing in a school near his home during the murder, 3 kilometers away from Otniel. "I do not believe the lies of the Israeli occupation that my son did the killing in the settlement. My son played with his brother in the playground near the school and returned to the house, and slept Sunday night with his grandmother, and when I went in the next day, Monday, to visit my mother in law, Morad returned with me and slept in the house."

And his brother Qais said: "We were playing football in the school playground and we heard the siren in the settlement, and we came back home."

A family of liars raised a murderer.

Notice how the prospect of having his home demolished has changed the father from a proud advocate of murdering Jews to an innocent victim of his son's actions and then to his son becoming innocent himself.

Which is a pretty good indication that the prospect of home demolitions can potentially save lives.

 

zondag 17 januari 2016

Framing Israel: Sander van Hoorn over het NOS Journaal (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/01/17/framing-israel-sander-van-hoorn-over-het-nos-journaal/

 

= IMO Blog =  

 

Vervolg op: Palestijnen zijn voor de media zelden terroristen

 

Het belang van woordgebruik kwam ook aan de orde in een lezing van oud-Israel correspondent Sander van Hoorn aan de VU Amsterdam, waarvan Peter Breedveld een verslagje schreef in AdValvas, het blad van de VU:

 

Over elk woord in een journaalitempje van een paar minuten moet worden nagedacht. Spreek je van een “regime”, dan gaat het meestal om een dictatuur van mannen met “zonnebrillen en Kalasjnikovs”, terwijl dat woord een synoniem is van “regering”. Maar dát woord wordt exclusief gebruikt voor landen die het Westen gunstig gezind zijn.

 

Ik heb zelf eerder de indruk dat regering wordt gebruikt voor democratische landen en regimes voor autocratisch bestuurde landen. Daar lijkt me op zichzelf niks mis mee. Woorden kunnen in het gebruik een andere betekenis krijgen ook al betekenen ze oorspronkelijk hetzelfde. Daarna haalde hij als voorbeeld aan of je Hezbollah een terreurbeweging of verzetsorganisatie moet noemen. Dat laatste is natuurlijk absurd, gezien de vele aanslagen op burgers (o.a. een synagoge) van deze organisatie, maar het is hip om een relativistisch standpunt in te nemen. De een z’n terrorist….

Hij vervolgt met het oude cliché dat de meerderheid zich nog steeds meer met Israel identificeert:

“Ik denk dat de meerderheid hier zich eerder met een Israëliër zal identificeren dan met een Palestijn”, zei Van Hoorn. De collegezaal zat inderdaad vol met voornamelijk witte studenten. Eén zat op zijn laptop een GeenStijl-bericht te lezen: ‘NOS faalt en liegt met anti-Rusland propaganda.’

 

Ah, dus als studenten ‘wit’ zijn (dit is in sommige kringen tegenwoordig bijna een scheldwoord) dan betekent dat dat ze meer met Israel sympathiseren? De opmerking over het GeenStijl bericht is behoorlijk suggestief. Ja, studenten (en 2e Kamerleden en weet ik wie nog meer) lezen berichtjes op hun smartphone wanneer zij worden geacht te luisteren naar een verhaal. Behoorlijk onbeschoft. De betreffende student heeft waarschijnlijk even gegoogeld op NOS en propaganda en kwam toen dit berichtje tegen. Laatst was er ook kritiek van een oud medewerkster van de NOS die beweert dat de NOS gekleurd is:

 

Alles was in die tijd al gecensureerd omdat het Journaal alleen geabonneerd was op bepaalde westerse persbureaus: de RVD, ANP, UPI, AP, VIS-News, BBC en Reuters. Al het nieuws was dus pro-Amerika, pro-NAVO, pro-Europa, anti-Sovjet en pro-Israël.

 

Verder beweert ze dat Poetin en Assad onterecht zwart worden gemaakt en: ‘Mensen die achter de schermen aan de touwtjes trekken zijn volgens haar Rothschild en Rockefeller. Zij zijn in haar ogen de drijvende kracht achter de City of London, Wall Street en Israël.‘  Tsja. Dan weet je hoe laat het is. Haar beweringen werden vervolgens gekaapt door Ton van Kesteren, fractievoorzitter van de PVV in Groningen, die ervan maakte dat:

 

Oud NOS medewerker Janneke Monshouwer beaamt in haar boek ‘Ander Nieuws’ dat bij de NOS al het nieuws wordt voorgecensureerd, en dat er zaken worden verdraaid.
Het NOS journaal is dus allerminst objectief en onafhankelijk. Iedereen ziet dat vandaag de dag het nieuws in de mainstream media anti-Poetin, anti-Israël, anti-PVV en pro-Obama, pro-Hamas, pro-EU, pro-links en pro-PvdA is.

 

Niet helemaal wat Monshouwer in haar boek beweert, maar ach ja, wat maakt het uit. En dat ze meent dat Rothschild achter de schermen aan de touwtjes trekt (waar kennen we dergelijke beweringen over de Joodse almacht achter de schermen toch van?) doet voor hem blijkbaar niks af aan haar geloofwaardigheid. Dit alles geeft kritiek op de betrouwbaarheid van de NOS niet bepaald een betrouwbaar imago. In het artikel over Monshouwer was overigens geen enkele feitelijke onderbouwing te vinden, het waren allemaal beweringen. Of het stukje op GeenStijl betrouwbaarder was waag ik te betwijfelen, maar ze lezen altijd wel lekker weg.

Dat VU studenten zich met Israel identificeren is helaas voltooid verleden tijd. Het aantal pro-Palestijnse lezingenen andere activiteiten aan de VU is enorm gestegen. Zelden is hier noemenswaardig protest vanuit de studenten tegen, en zelden worden er bijeenkomsten, lezingen en wat al niet meer vanuit Israelische invalshoek georganiseerd. Het laatste voorbeeld is een lezing afgelopen week door de Palestijnse activist Khaled Barakat over de ‘context of the third Intifada’ die daarbij o.a. ‘the issues of political prisoners, Palestinian resistance, youth leadership and the role of the political parties’ zal bespreken. Met de ‘Derde Intifada’, ook wel de ‘Messenintifada’ genoemd, wordt verwezen naar de bijna dagelijkse steekpartijen sinds afgelopen september. Deze wordt zoals gezegd binnen de Palestijnse gemeenschap breed gesteund, ook door het zogenaamd ‘gematigde’ Fatah, en Abbas’ PA. Ook Abbas zelf heeft zich een paar keer positief uitgelaten over het geweld tegen Israelische burgers, en opgeroepen tot meer bloedvergieten om Jeruzalem te bevrijden. Volgens bloggerKeesje Maduraatje is Barakat een PFLP terrorist, waarbij hij naar dit interview linkt. Niet echt een verzoenend type laten we maar zeggen. De bijeenkomst is georganiseerd door de groep ‘Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina’.

 

Maar laat Breedveld vooral denken dat de witte racistische en zionistische man op de VU nog dominant is. Hij vervolgt:

Van Hoorn liet propagandafilmpjes van beurtelings IS, Rusland en de Syrische staatszender zien. De kans om van propaganda te worden beschuldigd, was ook voor onafhankelijke redacties altijd aanwezig, zei hij. Je moet als journalist immers kiezen wat je wel en niet laat zien, wie je wel en niet aan het woord laat.

 

Juist. En wat laat de NOS zien, zowel toen Van Hoorn nog correspondent was als onder Monique van Hoogstraten? Beelden van zielige Palestijnse jongetjes die zeggen door het leger te worden getreiterd en in elkaar geslagen en dat alleen maar omdat ze weleens een onschuldig steentje zouden hebben gegooid. Zelden zien we Israelische slachtoffers van Palestijns geweld. Zelden lezen of horen we iets over de opruiing en radicalisering onder Palestijnen. Die radicalisering komt hooguit in beeld als logische reactie op de bezetting en Israelische repressie. Ik heb eens van een journalist gehoord dat nieuws over Israel alleen nieuws is als het aan het conflict of beter nog de bezetting kan worden opgehangen. De goede samenwerking tussen Joden en Arabieren in de Israelische ziekenhuizen en de vele Palestijnen die daar jaarlijks worden behandeld zijn geen nieuws; Arabisch en Palestijns antisemitisme ook niet, en de vele Israelische innovaties op technologisch en medisch gebied ook niet. Past niet in het frame. Dat zie je niet alleen bij de NOS maar bij alle ‘gewone’ media, waarbij de rechtse media zoals Powned en Elsevier wel geregeld aandacht besteden aan zaken die moslims in een negatief daglicht zetten, zoals de opruiing en antisemitisme.

Ex journalisten vertellen achteraf soms dat bepaalde dingen stelselmatig niet nieuwswaardig werden bevonden. Zo vertelt oud NRC journalist Hans Moll in zijn boek dat hij negatief nieuws over moslims (zoals blijdschap over 9-11) niet in zijn artikel verwerkte uit angst dat dit stigmatiserend kan werken. Ik heb dat vaker gehoord, en de gebeurtenissen in Keulen bevestigen dat dit soms nog steeds wordt geprobeerd. Uit angst stigmatisering van minderheden of vluchtelingen in de hand te werken wilde men de zaak onder de pet houden, wat niet lukte, en vervolgens averechts werkte omdat mensen hierdoor nog sterker het idee krijgen dat de waarheid over moslims wordt verzwegen. Uiteraard maken Pegida en Wilders hier dankbaar gebruik van. Ook bepaald nieuws over Israel haalde de krant nooit, aldus Moll, zoals toen bleek dat Israel waarschijnlijk niet het Palestijnse jongetje Mohammed Al Dura had gedood, of wanneer door de krant klakkeloos overgenomen Palestijnse cijfers over aantallen (burger)doden niet blijken te kloppen. De eenzijdigheid van de VN krijgt ook weinig aandacht. De lijst is uiteraard veel langer, en verschillende buitenlandse ex journalisten hebben er (uitgebreid) over geschreven, zoals Matti Friedman.

Terug naar Breedvelds verslag van de lezing van Sander van Hoorn:

Sociale media hebben grote invloed op wat het NOS-journaal laat zien, vertelde Van Hoorn. “Maar we zijn wat dat betreft toch nog machtig. Als wij van een nieuwsgebeurtenis de opening van het journaal maken, wordt dat door het publiek als het belangrijkste nieuws beschouwd.”

 

Helaas wel, zou ik daaraan toe willen voegen, want het Journaal wordt steeds oppervlakkiger en kinderlijker. Het moeten allemaal makkelijk te verteren en hapklare brokken zijn, korte zinnen afgewisseld met het vreselijke en non-informatieve straatinterview en veel, heel veel human interest. Kortom, complexe zaken op een Jeugdjournaal manier uitgelegd. Anders zappen we naar RTL, Boer Zoekt Vrouw, De Wereld Draait Door of zetten een filmpje op. Overigens onthoud ik nooit waarmee het journaal heeft geopend, laat staan dat ik dat als belangrijkste nieuws van de dag beschouw. Misschien is dit wishful thinking van Sander van Hoorn?

 

Ratna Pelle

 

zaterdag 16 januari 2016

Palestijnen zijn voor de media zelden terroristen (IMO)

 

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/01/16/palestijnen-zijn-voor-de-media-zelden-terroristen/  

= IMO Blog = 

Het is een bekend cliché: “de een z’n terrorist is de ander z’n vrijheidsstrijder”. Oftewel: het is maar net aan wiens kant je staat hoe je iemand noemt die een aanslag pleegt, mes trekt, zichzelf opblaast of een bom laat afgaan op een druk marktplein of in de moskee. Ja en nee. Het is duidelijk dat wanneer je aan de kant staat van de geweldplegers, je ze geen terroristen noemt. Maar kies je daarmee ook automatisch partij als je ze wel terroristen noemt? Als dat zo is, kiezen de media voortdurend partij. Afgelopen zaterdag stond er nog een artikeltje van het ANP in o.a. het Parool waarin werd gesproken van terroristen die gasten in een hotel in Egypte aanvielen. Beveiligers en de politie kwamen snel in actie waarbij een terrorist werd gedood en de ander gewond raakte, aldus het ANP bericht. Ook de man die in Parijs vorige week een politiebureau bestormde met een slagersmes was volgens sommige media een terrorist. Doorgaans noemen we geweld tegen willekeurige burgers vanuit een politiek of religieus motief terrorisme, soms geldt dat ook voor geweld tegen gezagsdragers. Dat dat een negatieve lading heeft klopt, geweld tegen burgers zien we doorgaans als ongerechtvaardigd. Hotelgasten, moskeegangers of mensen in een winkelcentrum zijn geen legitiem doelwit, ook al leven ze in een rotland met een vreselijk regime en ook al steunen ze dat regime misschien wel.

Naast het ANP artikeltje in het Parool stond een stukje van het AP over het doodschieten van een terrorist die een week eerder een aanslag pleegde in Tel Aviv. Hij werd echter geen terrorist genoemd maar achtereenvolgens een ‘schutter’, een ‘man’ en een ‘Arabische man’. Het ANP heb ik nog nooit kunnen betrappen op het gebruik van het woord’ terrorist’ wanneer Palestijnen in Israel burgers aanvallen uit nationalistische of religieuze motieven. Media noemen deze aanvallers ‘aanvallers’, ‘messentrekkers’, ‘schutters’, en heel vaak ook gewoon ‘een man’. Dan krijg je zinnen als ‘een man in Tel Aviv stak in op verschillende mensen waarvan er twee zwaargewond raakten.’ Of: ‘een man werd doodgeschoten nadat hij twee mensen aanviel met een mes’. Volkomen nietszeggend dus. ‘Een man die een man aanviel en vervolgens door een andere man werd doodgeschoten’, dat zegt niet veel behalve dat mannen wellicht gewelddadiger zijn dan vrouwen. ‘Een terrorist die instak op winkelend publiek en vervolgens door de politie werd doodgeschoten’ geeft al wat meer clous, en nog duidelijker is wanneer erbij staat dat het om Palestijnen/Arabieren ging die Israeli’s (doorgaans Joden, maar ze vergissen zich weleens) aanvallen, en vervolgens in Palestijnse media en door Fatah en de PA als helden worden vereerd. Het gaat om politiek gemotiveerde daden die worden gesteund door een groot deel van de Palestijnse maatschappij. Maar dat staat er nooit.

Bezettingsparadigma

Waarom zijn Palestijnen voor de media zelden terroristen? Omdat men beseft dat dat woord veel controverse oproept, vooral (maar zeker niet alleen) bij kijkers van Arabische komaf. En omdat het Palestijnen in de rol van daders plaatst, en dat past niet in het heersende paradigma over het conflict. Een IS strijder een terrorist noemen wil er nog wel in bij veel mensen, maar een Palestijn die voor zijn land vecht en wordt onderdrukt door het Israelische bezettingsleger? Dat is partij kiezen! Het heersende paradigma rond Israel-Palestina is steeds sterker dat geweld tegen burgers weliswaar fout is, maar de bezetting het hoofdprobleem is en dus oorzaak van veel ander geweld en ellende. En dat Israel veel meer burgers doodt, maar omdat dat een regeringsleger is heet dat geen terrorisme maar een ‘legeroperatie’.

De ‘kwaliteitsmedia’ komen hieraan tegemoet, of, beter gezegd, zij hangen dit paradigma ook aan en vinden het dus terecht om een Hamas terrorist geen terrorist te noemen ook al steekt hij op burgers in en een terrorist in Egypte of Frankrijk die precies hetzelfde doet wel. Het gaat de media blijkbaar niet zozeer om de daad, en ook niet om de ideologie van de dader maar om de precieze situatie en wie tegen wie vecht. Een aanslag in Tel Aviv vindt men ook erger dan een in een plaats op de Westbank, want daar horen Israeli’s (lees: Joden) niet te zijn volgens de media, en ook niet in Jeruzalem over de Groene Lijn (vaak ‘bezet Palestijns Oost-Jeruzalem’ genoemd).

Ik kan mij op zichzelf voorstellen dat je de politieke situatie ook mee laat wegen, al blijft het vreemd dezelfde daad zo anders te framen. Dat moet dan echter wel consequent gebeuren, en de motieven van de daders eerlijk weergegeven. Hamas (en Fatah, en alle andere Palestijnse gewapende groeperingen) wil niet de Westbank ‘bevrijden’ maar heel Israel dat in hun ogen bezet is, en daarmee is een aanslag van hen op de Westbank even erg als een in Tel Aviv. Bovendien hebben ze zelf ieder compromis afgewezen. De voortdurende bezetting is, zoals hier al zo vaak beschreven, niet in hoofdzaak Israels schuld maar voor een groot deel het gevolg van de Arabische weigering een compromis en vrede te sluiten. De meeste kolonisten zijn bovendien bereid naar Israel te verhuizen indien hun regering dat verlangt in het kader van een vredesregeling. Tot slot is het conflict ouder en veelomvattender dan de bezetting, en werd er lang voor de bezetting al gevochten. De eerste georganiseerde Palestijnse aanvallen gericht op Joodse burgers in Palestina dateren van rond 1920, waarna nog een reeks van dergelijke pogroms zouden volgen. In en rond Israels onafhankelijkheidsoorlog gebruikten beide partijen veelvuldig geweld tegen burgers. Het geweld van Israels kant is algemeen bekend en wordt door velen als genocide, terreur of etnische zuivering bestempeld, terwijl over de Palestijnse en Arabische aanvallen doorgaans wordt gezwegen.

Het paradigma van de bekende ‘kwaliteitsmedia’ klopt dus niet, er worden daarin een hoop zaken verdraaid weergegeven en weggelaten. Dit vertekende beeld wordt versterkt via terminologie als wie een terrorist is, maar ook het eerst melden van de dood van Palestijnen en pas daarna vermelden dat zij op Israelische burgers instaken. Israeli’s ‘komen om’, Palestijnen worden doodgeschoten. Wanneer Palestijnen de dader zijn wordt dit vaak helemaal niet direct gemeld. ‘Bij een aanslag kwamen .. mensen om’, maar ‘het leger schoot .. Palestijnen dood’. Dit versterkt uiteraard het beeld van de Palestijnen als slachtoffer en Israel als agressor. Ook het vermelden van het totaal aantal doden sinds het begin van de nieuwe geweldsronde aan het einde van ieder artikel draagt daaraan bij. Israel heeft meer Palestijnen gedood dan omgekeerd, maar daarbij is bepalend dat de meeste Palestijnen werden gedood toen zij Israeli’s aanvielen of dit wilden doen.

De maten van Van Hoogstraten

Vorig weekend maakte Monique van Hoogstraten het weer eens bont wat betreft kromme vergelijkingen. Ze bestond het te beweren dat:

Weer is een Palestijnse verdachte van een terreuraanslag gedood. Joodse verdachten worden opgepakt en berecht. Huizen van Palestijnse terroristen worden met de grond gelijk gemaakt. Huizen van Joodse terroristen niet. Meten met twee maten? Ja, zeggen sommigen: Palestijnse levens zijn minder waard in Israël. Nee, zeggen anderen: de Joodse staat moet juist Joodse levens beschermen.

Dit is een perfecte weergave van het paradigma dat Israel de agressor is en discrimineert en Palestijnen de underdog zijn. Ze ‘vergeet’ voor het gemak even dat er zo’n 100 keer zoveel Palestijns terrorisme is als Joods terrorisme (wanneer die term wordt gebruikt mag Palestijns terrorisme opeens ook, het is dan immers niet meer stigmatiserend tegenover Palestijnen), en dat de Palestijnse verdachten zich doorgaans wat lastiger laten oppakken. De terrorist waar dit item over ging schoot in het wilde weg om zich heen; Joodse terreurverdachten doen dat doorgaans niet. Alleen op de Westbank worden huizen van Palestijnse terroristen vernield, een omstreden gebruik dat een tijdlang was verboden door het Hooggerechtshof maar sinds een paar jaar weer wordt uitgevoerd. Hoeveel is trouwens een Joods leven waard in ‘Palestina’? Een stuk minder dan een Palestijns of Arabisch in Israel, maar ja, daarop ingaan past niet in het paradigma. Ieder land in oorlog beschermt in de eerste plaats zijn eigen burgers en discrimineert in die zin, maar geen enkel ander land wordt daar op zo’n manier op afgerekend.

Door het woord ‘terrorist’ te mijden waar het geweld tegen Israelische burgers betreft (behalve wanneer men in hetzelfde item van Joods terrorisme kan spreken) laadt men de verdenking op zich juist partij te kiezen voor de Palestijnen. Zij zouden meer reden hebben om zich in Israel op te blazen of op burgers in te rijden c.q. te steken dan iemand in Egypte, Bagdad of Parijs.

Wanneer je googelt op terrorisme en Israel krijg je ruim vijf en een half miljoen resultaten, die echter voor een flink deel gaan over Joods terrorisme of andersoortig terrorisme door Israel en niet door de Palestijnen. Palestijns terrorisme geeft slechts 164.000 resultaten, Israelisch terrorisme 334.000 resultaten en Joods terrorisme 234.000. Dat klopt met mijn eigen indruk dat men vaker en makkelijker van Joods terrorisme spreekt dan van Palestijns, omdat dat te stigmatiserend zou zijn of daarmee de schijn zou worden gewekt partij te kiezen voor Israel (iets wat ten allen tijde en onder alle voorwaarden vermeden moet worden). Ter vergelijking: terrorisme Egypte geeft 864.000 resultaten en terrorisme Irak 13,5 miljoen. Wanneer Arabieren elkaar onderling afmaken en daar van beide kanten even brute methodes voor worden gebruikt vervalt de schroom om het beestje bij de naam te noemen. Er is daar ook geen paradigma hoog te houden waarin de ene partij vooral onderdrukker of dader is en de andere slachtoffer. Dat komt de onpartijdigheid sterk ten goede.

Ratna Pelle

 

zondag 10 januari 2016

NRC analyse: zelfs links Israel is pro-Israel (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/01/10/nrc-analyse-zelfs-links-israel-is-pro-israel/  

= IMO Blog =

Vervolg op “Im Tirtzu’s aanval op Breaking the Silence

‘Links is uit de mode in Israël’, vervolgt NRC zijn aanklacht. Links zou ook van alle kanten onder druk staan. Gideon Levy wordt bespuugd als hij naar de Carmel markt in Tel Aviv gaat, dus dat doet hij niet meer. Niet goed natuurlijk, maar de woede is wel te begrijpen. Levy laat niet na Israel zo zwart mogelijk neer te zetten in een wekelijkse Engelstalige Haaretz column, en wordt daarom vaak om zijn mening gevraagd door buitenlandse journalisten en documentaire makers. Hij heeft daarmee veel bijgedragen aan het negatieve beeld van Israel in het buitenland, met alle gevolgen van dien. Dat hij niet geliefd is begrijp ik dus wel.

Filmmaker Rina Rosh wordt aangehaald, die geregeld filmt vanuit ‘Palestijns Oost Jeruzalem’, en van boze landgenoten de vraag krijgt waarom ze zoveel onder de Palestijnen verkeert. Goede vraag, want voor veel Joden is het er niet veilig, is het vijandelijk gebied. Dat een Joodse ervoor kiest met mensen te praten die in West Jeruzalem willekeurige Israeli’s belagen met messen of overrijden, is niet zo’n gekke vraag. Maar de NRC vindt dat men vooral bezig moet zijn met wat deze mensen bezielt, en ook waarom Israelische ‘kolonisten’ in deze Palestijnse wijken gaan wonen. Dat ze dit deel van de stad beschouwen als een plaats waar ook Joden moeten kunnen wonen en waar zij ook wortels hebben, zal de NRC (en ook Rosh) wel geen bevredigend antwoord vinden. In de vragen liggen de antwoorden, of althans de richting, al besloten. Het doet sterk denken aan de schandalig eenzijdige reportage van Monique van Hoogstraten een maand geleden, waarin een stenengooiende jongen uit Oost Jeruzalem als zielig slachtoffer werd neergezet van het wrede agressieve Israel. Geen hoor en wederhoor, geen verschillende visies, geen vragen ook, want het antwoord was duidelijk: Israels bezettingspolitiek drijft de vredelievende Palestijnen tot dit soort daden. Kritiek op dergelijke ‘journalistiek’ wordt door de NRC neergezet als eng nationalistisch.

Im Tirtzu wordt verweten dat het dicht bij regeringskringen staat, en gesuggereerd dat het samenwerkt met het Joodse Huis van Naftali Bennett. Een mensenrechtenactivist wordt geciteerd (zij worden voortdurend geciteerd, want alleen hun stemmen zijn blijkbaar relevant voor de NRC): “het is een georkestreerde campagne tegen alle onwelgevallige meningen. Ze willen ons uitschakelen.”

Feit is dat veel Israeli’s de voortdurende zeer eenzijdige kritiek op Israel, en vooral ook de steun en aandacht die deze organisaties (en journalisten, en mensenrechtenactivisten) in het buitenland krijgen, meer dan zat zijn. Hun land wordt bedreigd, zowel militair als ideologisch, het staat voortdurend in de spotlights en ter discussie op het wereldtoneel, en deze organisaties spelen daar een bedenkelijke rol in. Wanneer je je bedreigd voelt ben je boos wanneer je landgenoten de vijand lijken te helpen. Het is bekend dat alles wat felle Israel critici zeggen op de sites van pro-Palestina organisaties belandt, en in de media, en wordt gebruikt om boycots en sancties te bepleiten en sowieso door de media en veel anderen voor de naakte waarheid wordt gehouden en niet de visie van een bepaalde speler in het conflict. De invloed van deze organisaties is gigantisch, en hoewel ik denk dat die niet alleen maar negatief is, maar ook laat zien dat Israel een levendige democratie is waarin mensen het openlijk en hartgrondig met elkaar oneens zijn, wordt dat door velen wel zo gevoeld. Misschien dat wanneer het Westen eens ophoudt om deze activisten en hun organisaties op een voetstuk te plaatsen en met miljoenen per jaar te steunen, er in Israel weer wat ontspannener op ze wordt gereageerd. Wanneer wij dezelfde waarde hechten aan wat Im Tirtzu en Palestinian Media Watch zeggen en wanneer zij in onze achtergrondprogramma’s mogen uitleggen wat volgens hen de oorzaak en oplossing van het conflict is, krijgen we niet alleen een evenwichtiger beeld van het conflict maar neemt ook de woede en frustratie van veel Israeli’s af. De NRC is dus zelf mede schuldig aan het klimaat wat ze zo hekelt.

NRC vliegt volledig uit de bocht wanneer men schrijft:

Links heeft in Israël niet geheel dezelfde betekenis als in Nederland. Sociaal-economisch zijn partijen als Meretz en het Zionistische Kamp links te noemen. Maar met betrekking tot het Israëlisch-Palestijnse conflict is er maar één smaak: pro-Israël, pro-leger. Een aanhanger van Meretz vertelt dat hij Europa antisemitisch vindt. Reden: de EU heeft bepaald dat op producten uit illegale nederzettingen niet langer ‘Made in Israel’ mag staan.

Dat is pertinente onzin. Meretz denkt compleet anders over het Israelisch-Palestijns conflict en de rol die Israel moet spelen. Meretz pleit voor een tweestatenoplossing, een einde aan de bezetting en hekelt dan ook de nederzettingen en in het algemeen de nationalistischere koers van de rechtse partijen. Men is uiteraard niet tegen het leger, Meretz is een zionistische partij die er niet voor pleit dat er een einde komt aan de Joodse zelfbeschikking en Israel moet opgaan in een groot Palestina. Blijkbaar is dat genoeg reden voor de NRC om hen met rechts over een kam te scheren.

Wat mensen zowel ter linker- als rechterzijde stoort aan de etikettering is dat zo’n regel er voor geen enkel ander land en gebied is. Dat is discriminatie. Ik vraag me af of dat de enige reden is dat die ‘aanhanger van Meretz’ Europa antisemitisch vindt. In tegenstelling tot de linkse activisten wordt deze gematigde Israeli niet geciteerd. En wat is een ‘aanhanger van Meretz’? Is dat iemand die actief is voor de partij of een willekeurige burger die zegt de laatste keer op Meretz te hebben gestemd? Welke vraag werd hem gesteld? Wat zei hij er nog meer bij? Wellicht (en waarschijnlijk) vertelde hij erbij dat hij zelf ook tegen de nederzettingen is? Op grond van een zo’n anonieme uit zijn verband gehaalde uitspraak een partij een bepaald standpunt of houding toedichten is, laten we zeggen, POWned niveau en de NRC onwaardig. Ook de Zionistische Unie hekelt geregeld het regeringsbeleid en pleit voor een andere houding tegenover de Palestijnen, gericht op verzoening en compromissen. Het zal de NRC niet ver genoeg gaan want ook zij zijn, zoals de naam aangeeft, zionistisch en dat lijkt voor de NRC een vies woord te zijn.

Dat NRC Handelsblad vanuit een anti-Israel houding over het conflict schrijft is geen nieuws. Dat deed men in 2007 en de daarop volgende jaren ook al. Een mens blijft soms tegen beter weten in hopen dat zoiets minder wordt, dat de drang goed journalistiek werk af te leveren het wint van de vooroordelen tegen Israel. Vooralsnog is dat duidelijk niet het geval.

Ratna Pelle