maandag 30 mei 2016

Links, de Joden en twee lobbies (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/05/30/links-joden-en-twee-lobbies/  

= IMO Blog = 

In het vorige deel ging ik vooral in op het beeld binnen links van niet Westerse culturen en minderheden, die men enerzijds als slachtoffer ziet van de dominante cultuur en anderzijds ook wil emanciperen, zodat ze gelijkwaardig aan ons kunnen meedraaien en praten. Dat laatste streven steun ik van harte. Helaas ziet men de Palestijnen voornamelijk als slachtoffer zonder veel eigen verantwoordelijkheid, wat een van de redenen is van het eenzijdig negatieve beeld dat men van Israel heeft. Maar hoe kijkt men binnen links naar Joden?

De Joden vallen bij links een beetje buiten de kaart. Ze zijn weliswaar een minderheid en in het verleden zwaar onderdrukt, maar ze voldoen niet (meer) echt aan het plaatje dat bij een onderdrukte minderheid past. Een staat die de VS als belangrijkste bondgenoot heeft en die met het modernste wapentuig en een afscheidingshek met controle posten en metershoog prikkeldraad zijn veiligheid bewaakt, dat is op een of andere manier toch niet helemaal wat links zich bij een geëmancipeerde en mondige minderheid voorstelt. Ze zijn, kortom, te machtig geworden om nog als kwetsbare minderheid te worden gezien en op sympathie van de progressieve Europeaan te kunnen rekenen.

Tegelijkertijd voelen velen zich nog altijd ongemakkelijk over de oorlog en de dubieuze rol die ook Nederlandse organisaties als de NS en de politie daarin speelden. Soms wordt daarom een scherp onderscheid gemaakt tussen de Joden van toen, die net zo goed als andere minderheden toen en nu puur slachtoffer waren van een walgelijke op racisme gebaseerde ideologie, en de Joden van nu, waarbij de zaken wat ingewikkelder liggen. Volgens sommigen is de Jood van toen de moslim van nu, en deze visie klinkt door op bijvoorbeeld de alternatieve Kristallnachtherdenking, waar nauwelijks nog aandacht is voor wat de Joden toen overkwam en alle aandacht gaat naar wie nu wordt gediscrimineerd. Dat wil zeggen naar de moslims die nu worden gediscrimineerd, want voor hedendaags antisemitisme is opvallend genoeg geen aandacht. Wanneer daar ook nog eens felle anti-Israel retoriek bij komt krijgt het geheel een onaangename lucht.

Onderscheid

Om niet als antisemiet te worden gezien maakt men vaak een nogal kunstmatig onderscheid tussen Joden en zionisten. Zionisten zijn de Joden die in Israel de Palestijnen onderdrukken, die hechten aan hun leger en van slachtoffer dader zijn geworden. Over zionisten mag je vervolgens de meest vreselijke dingen zeggen, ze van de meest vreselijke zaken beschuldigen en ze verwensen. Het gaat dan immers niet om Joden, het gaat dan alleen om Joden die Israel steunen, en dat is heel wat anders. Dat de hier wonende Joden in grote meerderheid achter Israels bestaansrecht staan (waarmee ze volgens radikale antizionisten ook medeschuldig zijn aan al het kwaad dat de zionisten op deze wereld aanrichten), wordt voor het gemak genegeerd. Dit onderscheid en vooral ook de steun van enkele Joodse antizionisten, zoals Harry de Winter, Jaap Hamburger en radikale Israeli’s als Ayala Levinger, vrijwaart ze van de antisemitisme aantijging. Soms wordt de Nederlands-Joodse gemeenschap verweten dat ze zich niet sterker uitspreekt tegen Israel, en wordt dit als medeplichtigheid gezien.

Feit is dat veel Joden, ook zij die felle kritiek hebben, zich ook met Israel verbonden voelen, via familie en vrienden, religie, geschiedenis en cultuur, en velen hebben ooit in hun leven bewust nagedacht over de vraag waar men een leven en gezin wil opbouwen. Het bestaansrecht van Israel staat voor hen buiten kijf, hoe fel ze ook tegen bepaalde zaken kunnen ageren. In die zin zijn zij allemaal zionist, een klein groepje mensen daargelaten waarvoor Israel en alles wat het fout doet een ware obsessie is geworden. Juist deze mensen krijgen in de media geregeld een podium en worden gretig aangehaald door niet Joodse, veelal linkse Israel critici en antizionisten. Wanneer zij Israel bekritiseren is het niet langer vanzelfsprekend dat ze achter haar bestaansrecht staan. Hoewel de gewraakte uitspraken van Britse Labour kopstukken en parlementariërs bij ons ondenkbaar zouden zijn, wordt de kritiek ook hier feller en vooral eenzijdiger. Partijen als de PvdA en D66 zijn van een evenwichtig standpunt met kritiek en begrip voor beide kanten opgeschoven naar een eenzijdig Israel kritisch standpunt. De roep om eenzijdige maatregelen tegen en druk op Israel neemt binnen deze partijen toe. Palestijns geweld wordt weliswaar afgekeurd maar vooral gezien als reactie op de bezetting en op Israelisch onrecht. Met name binnen de PvdA is er een actieve en fanatieke pro-Palestina lobby actief die terrein wint. Ook de steeds belangrijker allochtone stem draagt hieraan bij.

Antisemitisme is links ook in het verleden niet geheel vreemd geweest. Zowel binnen links als rechts, religieus als seculier waren antisemitische noties gangbaar. Het antisemitisme van Maarten Luther heeft recent veel aandacht gekregen en de kerk heeft hier na de nodige worstelingen duidelijk afstand van genomen. Maar ook een groot denker als Erasmus kon er wat van, zo blijkt uit een nieuw boek van godsdienstgeleerde Hans Jansen. Ook Voltaire, die in zijn tijd als links werd beschouwd, deed de nodige antisemitische uitspraken. Er zijn veel meer voorbeelden van weldenkende, in hun tijd progressieve mensen die zich hier schuldig aan maakten.

Complottheorieën, populair binnen antisemitische kringen, heb je zowel in linkse als rechtse varianten en kun je moeiteloos aanpassen aan de gewenste politieke situatie. Door niet van Joden maar zionisten te spreken die teveel macht hebben, teveel geld, teveel connecties en de grootste misdaden plegen, voorkom je dat men je voor antisemiet uitmaakt. Je strijdt dan niet tegen Joden maar slechts tegen een staat waar heel toevallig de Joden in de meerderheid zijn en zichzelf besturen. Dat is althans de nogal doorzichtige smoes die helaas juist binnen links vaak makkelijk geaccepteerd wordt.

Lobby

Zo is er opvallend veel aandacht voor de zogenaamd zo invloedrijke en goed georganiseerde pro-Israellobby. Verschillende (vooral links georiënteerde) media besteden hier van tijd tot tijd aandacht aan. In 2003 had Zembla een walgelijke insinuerende uitzending over hoe slinks deze lobby te werk ging, en hoe zij ervoor zorgde dat alleen pro-Israel visies in de media werden gehoord. Kleine obscure brievenschrijfgroepjes werden als invloedrijke clubs neergezet. De trotse woorden van toenmalig directeur van het CIDI Ronny Naftaniel, dat men echt wel gehoord wordt in Den Haag, werden als bewijs gebruikt dat men met een zeer machtige lobby van doen had. Never mind dat iedere lobby- of belangengroep zoiets kan zeggen, never mind dat de pro-Palestina lobby minstens zo invloedrijk is, dat het CIDI weliswaar gehoord wordt maar men niettemin steeds minder naar de verstandige woorden van deze deskundige en zeer gematigde club luistert. Never mind dat Naftaniel steeds minder in de media kwam, ten voordele van het radikaal Israelkritische Een Ander Joods Geluid. En never mind dat de mediaberichtgeving en al het gefoeter op de Israellobby juist het ongelijk van deze bewering aantoont. Een echt invloedrijke lobby werkt immers achter de schermen en wordt niet opgemerkt.

Zoiets als de pro-Palestina lobby dus wellicht, die ons steeds weer voor voldongen feiten plaatst wanneer er weer een bedrijf ‘om’ is gegaan en zich terugtrekt uit Israel (er is als je het breed genoeg neemt altijd wel ergens een link met de bezetting te vinden, om zo de schijn te vermijden dat het je om Israel zelf is te doen). Ook de NRC kan er wat van. Zij pakte flink uit naar aanleiding van de directeurswisselingen bij het CIDI de laatste jaren, met steeds weer de centrale stelling dat het CIDI zeer invloedrijk en zeer pro-Israel (dat wil zeggen: ongenuanceerd en activistisch) zou zijn. Ook andere media besteden van tijd tot tijd aandacht aan de Israellobby in Nederland. Daarnaast krijgen ook Israelische campagnes om het eigen imago te verbeteren onevenredig veel aandacht. Hoewel zelden succesvol, wordt de indruk gewekt dat de Israelische regering professioneel en gewiekst te werk gaat om de berichtgeving in het buitenland te beïnvloeden en naar haar hand te zetten. In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt, heeft de Israelische ambassade niet eens het personeel om de Nederlandse media fatsoenlijk bij te houden, laat staan erop te reageren of met journalisten aan te pappen.

Deze overtrokken aandacht voor de macht van de Israellobby leidt tot een vertekend beeld bij het publiek, dat het CIDI en ook de ambassade groter en rijker inschat dan het is. Pro-Israel activisme wordt daarom al snel in verband gebracht met deze zogenaamd zo machtige lobby terwijl anti-Israel activisme geldt als idealistisch en gedreven door linkse idealen van rechtvaardigheid en opkomen voor de zwakkere. De media zouden hierin een meer neutrale rol moeten spelen en activisme voor beide kanten op eenzelfde manier benaderen. Daarbij is het CIDI een stuk genuanceerder dan pro-Palestina organisaties als DocP, het Palestina Komite, Palestine Link of Een Ander Joods Geluid. Het CIDI pleit vaak voor vrede, voor twee staten en vraagt van beide partijen stappen daartoe; de pro-Palestina organisaties hebben enkel kritiek op Israel en wijzen haar bestaansrecht vaak (direct of indirect) af. Hoewel linkse partijen wat betreft hun officiële standpunt dus in feite dichterbij het CIDI staan dan bij de pro-Palestijnse clubs, hebben ze daar veel nauwere banden mee. Soms zijn leden van deze partijen zelfs aanwezig bij demonstraties waar Israels bestaansrecht expliciet wordt ontkend.

Ratna Pelle

 

zaterdag 21 mei 2016

Antisemitisme binnen de Britse Labourpartij (IMO)

 

 

Ken Livingstone in 2008 (bron: World Economic Forum / Wikimedia Commons)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/05/20/antisemitisme-binnen-britse-labourpartij/  

= IMO Blog = 

Eind april is oud burgemeester van Londen Ken Livingstone geschorst door de Britse Labour partij, zo meldden verschillende media. Hij had beweerd dat Hitler een zionist was en gesuggereerd dat er een joodse samenzwering bestaat die de Labour Partij wil beschadigen, aldus de Volkskrant. In een interview had hij gezegd dat alles wat Hitler deed uiteindelijk wettelijk was, ook de Holocaust. Dit zei hij ter verdediging van Kamerlid Naz Shah, die op haar beurt sympathie had getoond voor het ‘idee’ om Israel naar de VS te verplaatsen en de Israelische Joden daarheen te deporteren. Ook zij werd geschorst. Eind vorige maand werd een speciale commissie benoemd die onderzoek moet doen naar racisme binnen de partij, waaronder antisemitisme.

Livingstone had onlangs gezegd dat Israels stichting een grote ramp was en dat het beter was geweest als alle Joodse vluchtelingen indertijd in de VS en het VK waren opgenomen. Hij gaf Israel ook de schuld van de vele spanningen in het Midden-Oosten, het risico van meer oorlogen, en de opkomst van terroristische groeperingen.

Het is niet de eerste keer dat Livingstone over de schreef ging. De Volkskrant schreef eind vorige maand:

In 2006 was hij korte tijd geschorst als burgemeester nadat hij een joodse journalist van The Daily Mail een ‘concentratiekampbewaker’ had genoemd. Een jaar eerder had hij voor opschudding gezorgd door de imam Yoessoef a–Qaradawi op het stadhuis te omhelzen, ondanks het feit dat deze gast onder meer had opgeroepen tot het vermoorden van joden, alsmede het mishandelen van vrouwen en homoseksuelen. 

Hij was zoals hierboven al blijkt niet het enige Labourlid dat over de schreef is gegaan. Naz Shah had naast haar steun voor het verplaatsen van Israel en de daar levende Joden, mensen opgeroepen op haar te stemmen omdat de ‘Joden zich verzamelen’, en verwezen naar een blog over een Joodse samenzwering en beaamd dat alles wat Hitler deed legaal was, aldus de Volkskrant. De krant meldde verder:

Leden van de Labour-afdeling op Oxford waren onlangs in opspraak gekomen omdat ze joodse studenten routinematig afschilderen als ‘zio’s’. In Luton meldde Labour-raadslid Aysegul Gurbuz via sociale media dat Hitler ‘de grootste persoon uit de geschiedenis’ is en dat het tijd is dat Iran de staat Israël op nucleaire wijze van de kaart veegt. Hangende een onderzoek naar deze gedachten is ze geschorst door de partij. Voormalig Labour-kandidaat Vicky Kirby had Hitler een ‘zionistische God’ genoemd en erop geattendeerd dat joden ‘grote neuzen’ hebben. 

De lijst met incidenten is uiteraard nog veel langer, zo lang dat ook in Britse kranten die niet bepaald als Israel vriendelijk te boek staan, er een discussie woedt over het antisemitisme probleem bij Labour. In een bijzonder scherpe bijdrage wordt de dubbele maatstaf die velen binnen links tegenover Israel hanteren, gehekeld:

Let’s imagine for just a moment that a small but vocal section of the left was consumed with hatred for one faraway country: barely an hour could pass without them condemning it, not just for this or for that policy, but for its very existence, for the manner of its birth, for what it represented. And now let’s imagine that this country was the only place in the world where the majority of the population, and most of the government, were black.

You’d expect the racist right to hate such a country. But imagine it was that noisy segment of the left that insisted it would be better if this one black country had never been created, that it was the source of most of the conflict in its region, if not the world. That its creation was a great historical crime and the only solution was to dismantle it and the people who lived there should either go back to where they – or rather, their grandparents or great-grandparents – had come from; or stay where they were and, either way, return to living as a minority once more. Sure, living as a minority had over the centuries exposed them to periodic persecution and slaughter. But living as a majority, in charge of their own destiny – well, black people didn’t deserve that right.

And now imagine that the people who said all these things insisted they had nothing against black people. On the contrary, they were passionately against all forms of racism. In fact it was their very anti-racism that made them hate this one black country. Their objection was only to this country, its conduct and its existence, not to black people themselves. You surely were only inventing this horrible accusation of racism to divert attention from the wicked black country and its multiple crimes.

Dat zou, om het voorzichtig uit te drukken, niet erg geloofwaardig overkomen. Juist binnen links wordt altijd gezegd dat vrouwen het beste kunnen bepalen wat seksisme is, zwarten wat racistisch, en homo’s wat homofoob is. Alleen bij Joden gaat dat niet op, want als zij zeggen dat iets antisemitisch is roepen sommigen binnen links al gauw dat antisemitisme met kritiek op Israel wordt verward en dit een tactiek is om critici de mond te snoeren.

De haat tegen Israel gaat bij sommigen heel ver, en zou bij ieder ander land en volk (want het is natuurlijk lastig en gekunsteld om Israel en Joden als twee compleet verschillende zaken te zien) tot verontwaardiging leiden. Stel dat binnen rechts en vooral extreemrechts dat ene zigeunerlandje of Indianenstaatje of het Zuid-Afrika waar de zwarten nu zichzelf regeren tot speerpunt van kritiek wordt gemaakt, waar men onophoudelijk tegen ageert en sancties tegen wil doorvoeren etc., dan zou dat vanzelfsprekend racistisch worden genoemd. Daar zijn de uitspraken over Hitler die diverse Labourleden deden (vanwaar die behoefte de man die verantwoordelijk is voor de moord op 6 miljoen Joden, maar ook een vijand van de Britten was in de oorlog, te prijzen of zijn daden te rechtvaardigen dan wel te bagatelliseren?) niet eens meer voor nodig.

Toch is het voor velen, ook buiten de pro-Palestina scene, bepaald geen uitgemaakte zaak of het voortdurend ageren tegen Israel wel zo verkeerd of ook antisemitisch is, of dat het gaat om moedige mensen die een oud taboe willen doorbreken. Nog steeds heerst het absurde idee dat kritiek op Israel erg moeilijk ligt vanwege de Holocaust, en dat ‘zionisten’ (dit is meer een scheldwoord geworden dan een neutrale aanduiding voor mensen die vinden dat Israel recht van bestaan heeft en een fair hearing verdient) daar handig misbruik van maken door alle critici, hoe fair ook, in diskrediet te brengen. Nou helpt het niet mee dat een deel van de pro-Israel scene, in navolging van de anti-Israel scene, is geradikaliseerd en inderdaad tegenstanders te pas en onpas uitmaakt voor alles wat lelijk is, waaronder antisemitisme. Maar hoe blind moet je zijn om geen verschil te zien tussen kritiek op de bezetting, op bepaalde legeroperaties en andere zaken die ook veel Israeli’s hekelen, en het voortdurend zwartmaken van Israel en haar verantwoordelijk houden voor de onrust in de regio en zelfs het ontstaan van IS?

Dat juist links zo mild oordeelt over het laatste, en dit vaak als legitieme en zelfs nuttige Israel kritiek ziet, baart zorgen en heeft geleid tot de excessen die we nu zien binnen de Labourpartij. Het betwisten of ontkennen van Israels bestaansrecht en zelfs de vergelijking met het symbool van het kwaad, de nazi’s, schuurt tegen antisemitisme aan maar heeft onterecht een imago van harde maar niet geheel onterechte kritiek. Ook in Nederland lijkt er steeds meer begrip en tolerantie te zijn voor radikale antizionisten als Abu Jahjah, Appa, Al Jaberi en anderen, zowel allochtoon als autochtoon. Dat deze mensen geregeld de grens met antisemitisme oversteken en soms openlijk oproepen tot geweld tegen ‘zionisten’ roept met name verontwaardiging op vanuit pro-Israel zijde; daarbuiten is men over het algemeen mild.  In de volgende bijdrage ga ik dieper in op de oorzaken hiervan, en de rol van links.

Ratna Pelle

 

maandag 2 mei 2016

Het verzet van Anja Meulenbelt en Dyab Abou Jahjah (IMO)

 

logo van uitgeverij De Bezige Bij

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/05/02/verzet-anja-meulenbelt-en-dyab-abou-jahjah/

 

= IMO Blog =  

(Zie ook deel 1, 2 en 3.)

In een tweede artikel ter verdediging van Abou Jahjah betoogt Anja Meulenbelt – ik haalde het al even kort aan – dat wat zij nu doet in dezelfde lijn ligt als het verzet in de oorlog. Ze verwijst graag naar de rol van haar moeder, oma en oom in dat verzet, die dit deden om mensen te redden, ongeacht hun geloof of etniciteit:

Mijn moeder was een van de naamloze koeriersters die kinderen en valse bonkaarten rondbracht op de fiets. Mijn oma woonde in het huis aan de Rijnlaan in Utrecht dat een tijd als doorgangshuis voor de kinderen fungeerde, en waar ik in de winter van 1944/45 geboren ben. Mijn familie deed dat niet omdat het joden waren die werden vervolgd en bedreigd, maar omdat het mensen waren die werden vervolgd en bedreigd. In die traditie hoor ik, en ik hoop dat De Bezige Bij dat ook nog zal blijven en zich niet laat intimideren: Nooit meer Auschwitz, nooit meer vervolging, uitsluiting, bedreiging, van niemand. Niemand.

Dit is het punt: als mensen zeggen, ‘Nooit meer Auschwitz’, wat bedoelen ze dan? Dat mag ons joden nooit meer gebeuren, of, dat mag ons mensen nooit meer gebeuren, dat mag niemand overkomen? Het verschil tussen het ene en het andere antwoord is wat de gelederen nu splitst.

Vervolgens legt ze uit dat mensen als Sunny Bergman, EAJG, en uiteraard zijzelf, de enige juiste conclusie uit de Holocaust hebben getrokken, en mensen als Leon de Winter, Ron van der Wieken, en andere verderfelijke zionisten vinden dat je sinds Auschwitz altijd partij moet kiezen voor de Joden, ongeacht wat ze doen, en als je dat niet doet dan wordt je een antisemiet genoemd. Sommige mensen doen dat inderdaad, dat is mij ook opgevallen, maar misschien moeten we die wat minder serieus nemen en die niet steeds als slap excuus gebruiken om antizionisme en zelfs antisemitisme goed te praten.

De tegenstelling die Meulenbelt creëert is vals. De zionistische Joden die uit de Holocaust de les trekken dat dit de Joden nooit meer mag overkomen hebben daar natuurlijk alle recht toe. Gezien de geschiedenis van Jodenvervolging en de op zijn best matige steun die men kreeg van niet-Joden is het nogal aanmatigend nu Joden te verwijten dat ze teveel om hun eigen soort geven en niet de enige juiste, universele les uit hun geschiedenis trekken. Het doet denken aan de antisemitische notie dat Joden alleen om zichzelf geven en zich boven anderen verheven voelen. Joden, ook zionistische Joden, zetten zich wel degelijk ook in voor anderen, en voor andere zaken.

Affiniteit

Wanneer Meulenbelt zich liever voor moslims of niet-westerse allochtonen inzet omdat zij daar meer affiniteit mee heeft is dat natuurlijk prima en haar goed recht, maar waarom dan die sneer naar Joden die een andere keuze maken? Veel zwarten strijden vooral tegen racisme, vrouwen zetten zich in voor vrouwen, en homo’s komen op voor hun rechten. Niks mis mee toch? Natuurlijk is het mooi wanneer mensen ook strijden voor de rechten en tegen de onderdrukking van andere groepen, maar het wordt ze nooit op die manier verweten. Alleen aan Joden wordt blijkbaar de eis gesteld dat ze, ondanks hun geschiedenis van extremere discriminatie en vervolging dan wie ook, vooral niet teveel voor zichzelf opkomen. En zionisten, dat zijn Joden die juist sterk voor zichzelf opkomen, die de conclusie trokken uit de Holocaust dat Joden politieke en militaire macht nodig hadden, een eigen land dat ze zelf konden inrichten en verdedigen, om zo niet langer afhankelijk te zijn van de goodwill van anderen. En het werkte, al doen Meulenbelt en andere antizionisten ons graag geloven dat het een mislukking is:

Het zionisme, het streven naar een aparte joodse staat, volgens hen een legitiem antwoord op de jodenvervolging, en wie daar kritiek op heeft is er dus tegen dat joden er alles aan gedaan hebben om een veilige plek te creëren waar alle joden ter wereld heen kunnen als het er weer op aan komt. Dat deze ‘oplossing’ die in mijn ogen geen oplossing is omdat joden erg veel veiliger zijn in, zeg, de VS dan in Israël en gepaard is gegaan met groot onrecht tegenover een ander volk, heeft in hun verhaal geen plaats. En dus ook niet het inzicht dat het niet voor niets is dat Israël, inderdaad, tot op de dag van vandaag is omringd door vijanden. En dat ook zal blijven, tot er een einde wordt gemaakt aan dat onrecht.

Beste mevrouw Meulenbelt, mogen de Joden misschien zelf bepalen waar ze zich veiliger voelen en of ze Israel als een goede oplossing zien? Het overgrote merendeel van de Joden staat achter Israels bestaansrecht, wat uiteraard niet wil zeggen dat ze het met alles wat de regering doet eens zijn. Maar zij staan achter een Joodse staat, achter Joodse zelfbeschikking, ook als de prijs hoog is. Joden mogen nu in de VS veiliger zijn, in de jaren ’30 waren de poorten voor vluchtelingen gesloten en laaide ook daar antisemitisme op. Ze blijven er een minderheid en dus kwetsbaar. Op campussen worden Joden uitgejoeld en soms buitengesloten omdat ze Joods zijn, Joods zionistische organisaties liggen onder vuur. Het is waar dat Israel omringd is door vijanden, maar wat een gemakzucht dat alleen op Israel af te schuiven. Het waren de Palestijnen die ieder compromis afwezen, waaronder het delingsplan uit 1947, en een guerrilla-achtige oorlog begonnen tegen de Joodse gemeenschap in het land. Ze verloren, en toen vielen de Arabische buurlanden binnen, die eveneens verslagen werden, zij het met moeite. Ze weigerden ook daarna ieder compromis.

Waarom is het onrechtvaardig dat de Joden een staat wilden in het gebied waar zij altijd hadden gewoond en waaruit zij eerder grotendeels waren verdreven? Waarom is het rechtvaardig dat de Palestijnen die er woonden (en veelal zelf afkomstig waren uit buurlanden) het hele gebied zouden krijgen? Waarom kan hun starre houding, het geweld dat ze vanaf de jaren ’20 tegen Joden gebruikten (lang voordat er een bezetting, leger en ander Joods geweld tegen hen was), de steun voor de nazi’s, op zoveel steun rekenen van een groeiende groep zich links noemende opiniemakers? Wanneer Israel zich eenzijdig terugtrekt uit de Westoever komt er uiteraard geen vrede, want veel Palestijnen willen, met de steun van u en andere antizionisten, een einde aan Israel, een ‘staat voor alle burgers’ in het jargon, wat neerkomt op nog een staat die spoedig een Arabische meerderheid zal hebben.

Israel is meer dan een toevluchtsoord voor vervolgde Joden. Het is een plek waar zij zichzelf besturen, waar de geschiedenis, cultuur, de taal en religie leven en zich ontwikkelen. Abu Jahjah is er duidelijk over: hij steunt ‘het verzet’, hij staat achter Hezbollah en Hamas en vindt dat zij zelf mogen bepalen hoe ze strijden tegen Israel en de ‘zionistische Joden’ die er wonen. En Meulenbelt? Ze schrijft weleens dat zelfmoordaanslagen niet de beste methode zijn, maar nu zegt ze: “Dyab Abu Jahjah is gewoon de volgende die aan de beurt is. Makkelijk doelwit omdat hij Arabisch en ‘cultureel moslim’ is en zijn opvattingen over de daden van Israël niet onder stoelen of banken steekt.” Oftewel: de arme man heeft slechts gerechtvaardigde kritiek op Israel en wordt door de zionisten onterecht als extremist afgeschilderd en kaltgestellt. Ze besluit met de opmerking dat “Dyab Abu Jahjah dus geheel gelijk heeft als hij zegt precies in de verzetstraditie van de Bezige Bij te passen.”

Uitspraken Abou Jahjah

Voor wie nog niet overtuigd is na eerdere uitspraken van Abou Jahjah hier nog een paar voorbeelden. Op zijn eigen Facebookpagina plaatst hij een bijzonder extreem stukje van ene Yassine Channouf, waarvan ik elders lees dat hij de Holocaust ontkent. Hij leidt de tekst in met de instemmende woorden “Hoe laag en immoreel kan iemand zijn. Ongelooflijk. Volledig eens met Yassine Channouf“:

De zionistische media slagen er natuurlijk in om alle vrijheidsstrijders te omschrijven als terroristen. En Samir al-Quntar was naar hun zionistische maatstaven een terrorist -gelukkig maar. En ik heb heel wat vragen over de tactische keuzes die al-Quntar heeft gemaakt na zijn vrijlating in 2008, maar één ding is zeker. De man heeft zijn hele leven voor Palestina geleefd, en Palestina was zijn enige consideratie. ALLE Palestijnse bewegingen hebben na zijn martelaarsdood in Damascus begin dit jaar een statement uitgevaardigd -ALLEMAAL- en ondanks de propaganda uit de Golfstaten en de zionistische media die van hem een monster maakten. Dus alle Palestijnse bewegingen zijn volgens de dolgedraaide logica van onze lokale Palestijnse leeuw ophemelaars van terroristen? Je zou de beelden moeten zien van de oude Palestijnse vrouw uit Gaza die Samir al-Quntar had geadopteerd als haar eigen zoon en hem ging bezoeken in de jaren die hij in de gevangenis leefde -sinds zijn 16de zat hij vast- om te zien hoe geliefd al-Quntar was.“Samir al-Quntar erbij halen, een man die alles gaf voor Palestina, om een schouderklopje te krijgen van de zionistische media die geen enkele kans onbenut laten om het uitmoorden en de uithongering van de Palestijnen te legitimeren … das het allerlaagste wat ik denk dat een mens kan doen.

Dit alles slaat op een interview dat Montasser Alde’emeh, Belgische jihaddeskundige van Palestijnse komaf, gaf aan het Belgische Joods Actueel. Uit Abu Jahjah´s Facebookpagina wordt al snel duidelijk dat de twee bepaald geen vrienden zijn. Samir al Quntar, de held die hier en door veel Palestijnen wordt bejubeld, heeft op de volgende wijze verzet gepleegd tegen de immorele zionisten:

Op 22 april 1979 leidde Kuntar als 16-jarige in opdracht van Abu Abbas een aanval met een rubberboot vanuit Tyrus in het zuiden van Libanon. Na de landing in Naharia drongen zij een appartementencomplex binnen. Een politie-agent die op de alarmmelding van bewoners was afgekomen werd doodgeschoten. In het appartementencomplex gijzelden zij Danny Haran en zijn vierjarige dochter Einat. Zij werden meegenomen naar het strand, waar Kuntar, toen hij ontdekte dat de rubberboot onbruikbaar was, Haran van achteren doodschoot en de schedel van het meisje tegen de rotsen verbrijzelde.

Op Facebook heeft Abu Jahjah in 2009 o.a. het volgende geschreven:

Look Zionist Jew, don’t talk to me about Holocaust cos I have nothing to do with it and I don’t care about it. Why don’t you speak about it to a German or a European, the people who are responsible for it, and why don’t you go steal their land.
And again, Palestine is our land and we will take it back, it doesn’t matter who did what there. If you are on Palestinian ground you are an invader and the resistance should deal with you. And Palestinian ground is the whole of historical Palestine. And spare me the lamentation about being a refugee cos once again I couldn’t care less. I have onlu one phrase to all the Zionists invaders in Palestine: La valise ou le cerceuil.

Regarding Gaza, it is a concentration camp created by the Zio-Nazis and there is a total blockade against the people there because they elected Hamas as their democratic choice. So do not speak about Gaza as if Hamas made it like that. And before saying the name of a glorious resistance movement like Hamas in your mouth you better go wash it first from all the zionist dirty propaganda you are spreading.

Hij beweert dat dit een fake is, maar er bestaan screenshots van. Het staat ook eigenlijk niet ver van wat hij op zijn pagina beweert en deelt, waaruit ook duidelijk zijn steun blijkt voor geweld tegen de Joden om zo het land te ‘bevrijden’. Alleen de woorden zijn nog wat feller, maar dat gebeurt mensen wel vaker in Facebook discussies. Maar zelfs als je deze uitspraken niet aan hem toeschrijft, blijft het beeld overeind van iemand die vol haat zit tegen Israel, de ‘zionistische Joden’ die er wonen, en alles tegen hen geoorloofd acht. Zo iemand hoort niet thuis bij de Bezige Bij. Of hij überhaupt uitgegeven zou moeten worden hangt van de inhoud van het boek af, maar een uitgeverij heeft alle recht om iemand met zulke extreme opvattingen te weigeren.

Ratna Pelle