woensdag 1 juni 2016

Waarom BDS inspectieteams niet deugen (IMO)

 

 

 Posted by Ratna  2. IMO Blog  Add comments  Edit

Jun012016

 

= IMO Blog = 

Het was vorige week weer raak: in diverse supermarkten werden inspecties uitgevoerd tegen producten die onder belabberde arbeidsomstandigheden worden gemaakt. Zo zijn er vragen over de herkomst van de spotgoedkope jeans en andere kleding die geregeld bij de Aldi en Lidl wordt aangeboden, de hazelnootpasta waarvoor de hazelnoten door kinderhandjes in Turkije worden geplukt (ja, dat gebeurt nog steeds), de bananenplantages waar werknemers bij de pluk worden blootgesteld aan grote hoeveelheden pesticiden, en de tabakproductie waar ook nogal eens kinderhanden aan te pas komen.

Werkelijk onrecht

Oh wacht, sorry, ik vergis me. De inspectieteams keken slechts naar de herkomst van bepaalde producten, en vonden het fout wanneer die uit bezet dan wel omstreden gebied komen, zoals de Westelijke Sahara, Cyprus, of Tibet. Hè, weer fout. De inspectieteams hadden een bepaald land op het oog, waarvan de producten niet zouden deugen. Het ging niet eens alleen om omstreden gebied, of je moet het hele land omstreden willen noemen – iets wat zij dus ook doen. De omstandigheden waaronder de producten zijn geproduceerd zijn ze worst, de status van het gebied is ook niet bepalend – het gaat alleen om een bepaald land, en eigenlijk volk. Want de ‘inspectieteams‘ van DocP, een organisatie die Israels bestaansrecht niet erkent en het hele land als bezet gebied beschouwd, hebben zeker geen problemen met producten die Arabieren in Israel hebben geproduceerd, zolang ze door Arabische firma’s worden verhandeld en je dus niet ‘de bezetter’ steunt.

Anderen hebben, feller dan ik zou willen doen, al gewezen op de onwelriekende geur die hier vanaf komt en de gelijkenis met de jaren ’30 en de oproep die de nazi’s toen deden om ‘niet bij Joden te kopen’. Ik hou niet zo van de nazivergelijking, en het erbij halen van de oorlog, en het uitmaken van mensen voor antisemiet wanneer men actievoert tegen Israel. Maar in dit geval is het moeilijk om steekhoudende argumenten tegen de vergelijking in te brengen. Israel is de enige Joodse staat, dat wil zeggen land waar Joden de meerderheid hebben en zichzelf besturen, zonder overigens niet-Joden uit te sluiten. Juist in de Arabische landen om Israel heen heerst ellende en onrecht en vallen vele doden, door toedoen van moslims, niet van Joden. Er zijn op allerlei gebied vele, vele, veel ergere misstanden waar je het middel van zo’n nep inspectieteam voor zou kunnen inzetten, zoals hierboven al aangehaald. Er is geen rechtvaardiging te verzinnen waarom men juist Israelische producten als ‘besmet’ detecteert, de winkelmanager oproept die uit de schappen te halen en het winkelend publiek indoctrineert met valse verhalen over hoe moreel verwerpelijk die producten zouden zijn. Met idealisme en het tegengaan van misstanden heeft het in elk geval niks te maken.

Er wordt uiteraard ook actie gevoerd tegen werkelijk onrecht en terecht opgeroepen om bepaalde producten niet te kopen. Wakker Dier voert actie tegen de plofkip, Greenpeace tegen pesticiden waaraan bijen doodgaan, de Schone Klerencampagne voor schadevergoeding aan de textielarbeidsters na de ramp van 2013 in Bangladesh. Meer nog dan actievoeren tegen producten komen mensen tegenwoordig met een schoner, beter, fairder alternatief. En zelden zijn de acties tegen een heel land en in feite volk gericht. Zelden ook zijn ze zo agressief in aard, en zo gedreven door haat. Echte idealisten dragen een positieve boodschap uit, ze staan voor een ideaal, en stellen zich niet intimiderend op naar buitenstaanders.

Nieuwe Joden

De BDS beweging richt zich expliciet op Israels bestaansrecht. Zo zei Omar Barghouti, een van de oprichters van de internationale BDS beweging:

A Jewish state in Palestine in any shape or form cannot but contravene the basic rights of the indigenous Palestinian… most definitely we oppose a Jewish state in any part of Palestine…. Ending the occupation doesn’t mean anything if it doesn’t mean upending the Jewish state itself.

BDS is tegen onderhandelingen, tegen vrede, tegen ‘normalisatie’ met Israel, ook als dat voor de Palestijnen juist goed is. Er zijn vaker dwarsverbanden tussen de BDS beweging en Hamas (en organisaties die Hamas steunen) aangetoond. BDS’ers hebben artiesten en andere prominenten onder druk gezet en geïntimideerd, en verstoren theater- of muziekvoorstellingen van Israelische artiesten.

Bart Schut schrijft op Jalta naar aanleiding van de ‘inspecties’:

Laat hen weten dat hun racisme niet gepikt zal worden. Net zoals wij het niet zouden pikken als groepen skinheads in de supermarkten halalprodukten zouden ‘controleren’. Nee, moslims zijn niet ‘nieuwe Joden’, Joden zijn de nieuwe Joden. Al verpakt dit tuig de antisemitische boodschap als ‘antizionisme’ en strijd tegen een verzonnen ‘koloniale uitbuiting’. We trappen er niet in. Wie denken deze idioten wie zij zijn dat zij in supermarkten ‘inspecties’ uitvoeren?

Laat zien dat Israel 100 procent bestaansrecht heeft als Joodse staat. Dat is onze verantwoordelijkheid, dat dit eeuwenlang ook door ons vervolgde volk eindelijk een thuis heeft waar het veilig is. Dat wie dat in twijfel trekt en ons probeert te intimideren met virtuele en verbale knokploegen, tegen een muur aanloopt. Wijs hen het gat van de deur.

Deze woede wordt breed gedeeld in Joodse en pro-Israel kringen. Joden voelen zich aangevallen, ook al gaat het ‘slechts’ om producten uit Israel. De grens tussen antizionisme en antisemitisme is immers al zo vaak overschreden, en ook deze actie stinkt. In mijn vorige blogs ging ik uitgebreid in op het linkse begrip voor antizionisme, zelfs als het eigenlijk antisemitisme is, met precies dezelfde vooroordelen en stereotypen. Ook tegenover de BDS beweging stelt men zich doorgaans mild op, en sommigen steunen haar zelfs. Onterecht heeft die het imago van links idealisme, de inzet voor een betere wereld en het opkomen voor de zwakkere medemens. De banden met radikale organisaties, de sympathie voor Hamas en geweld bij sommigen, de negativiteit, opruiing en extremistische positie – ze worden niet gezien.

Kamervragen

Minister Koenders oordeelde afgelopen week dat de ‘inspectieteams’ legaal zijn zolang ze geen schade toebrengen aan de producten. In de Tweede Kamer werd afgelopen donderdag gedebatteerd over de etikettering van producten uit de Westbank. Eerder werd een motie van Han ten Broeke bijna Kamerbreed aangenomen, die ervoor pleitte niet alleen producten uit de Westelijke Jordaanoever te etiketteren, maar dit pas in te voeren wanneer dat voor andere vergelijkbare gebieden ook gebeurt. Maar minister Koenders zei dat andere landen in de EU daar niet voor voelen. Koenders wil desondanks wel onderzoeken of de maatregel niet voor meer landen kan gelden, maar weersprak kritiek van de CU, SGP en PVV dat de maatregel discriminerend is zolang alleen Israel wordt aangepakt:

Koenders weersprak dat. „Er is geen enkele discriminatie vanuit de overheid.” In het specifieke geval van producten uit Judea en Samaria vragen bedrijven en consumenten volgens hem om meer duidelijkheid over de herkomst van die spullen. Het speciale etiket moet daarin voorzien.

Vreemd. Producten uit de Westbank worden zo immers wel degelijk anders behandeld dan die uit andere omstreden gebieden. Het is een beetje alsof de hoeveelheid suiker wel op koekjes moet staan maar niet op chocola. Met dergelijke informatie is de consument ook niet geholpen. Ook zei Koenders niet te willen onderzoeken of DocP de ANBI status kan worden ontnomen. Dat organisaties die actievoeren voor het einde van een bevriende staat, te boek staan als liefdadigheidsinstelling en belastingvoordeeltjes genieten, is onverteerbaar.

We kennen in Nederland vrijheid van meningsuiting, maar die hoeft niet extra te worden gesteund door de belasting. Overigens zijn boycots van Israel in o.a. Frankrijk, Canada en het VK in bepaalde gevallen illegaal verklaard. Dat Nederland dat voorlopig niet van plan is, wil niet zeggen dat men niks tegen de walgelijke ‘inspectieteams’ kan doen. Het CIDI heeft een aantal zaken op een rijtje gezet. Ook interessant mocht je zelf in een supermarkt werken of medewerkers erop willen attenderen.

Ratna Pelle

 

Israelkritiek in de schaduw van de Holocaust (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/05/31/israelkritiek-schaduw-holocaust/

= IMO Blog = 

In de laatste drie blogs heb ik geschreven over antisemitisme en Israelhaat binnen links. Naast enkele specifiek linkse thema’s vinden we het doorgaans ook erger wanneer Westerse (in onze beleving aan ons verwante) landen zich misdragen, dan wanneer landen die op heel andere waarden zijn gebaseerd (collectivistisch, op stammen gebaseerd etc.) dat doen.

Daarbij komt in het geval van Israel nog onze moeizame verhouding met de Joden. Hoe los je de schuld van de Tweede Wereldoorlog in? Hoe kun je een Jood na alles wat er toen is gebeurd nog recht in de ogen kijken en zelfs boos op hem worden als hij zich misdraagt of een eikel blijkt te zijn? Het gevoel continu collectief in de schuld te staan is bijna niet vol te houden. We willen dat Joden weer ‘gewone’ mensen worden, met dezelfde streken en tekortkomingen als wij, en dus vinden we het fijn als we kunnen laten zien dat dat land van hun, dat de eerste decennia zo werd bewierookt, nu toch ook zijn makken blijkt te hebben, en misschien zelfs niet principieel verschilt van wat de nazi’s deden. Vooral dat laatste helpt ons van ons schuldgevoel af.

Daders en slachtoffers

Vandaar dat geen enkel land zo veelvuldig met de nazi’s wordt vergeleken als Israel. De nazi’s staan voor het absolute kwaad, de absolute wreedheid en het totale morele failliet. Een land dat er dergelijke praktijken op na houdt verdient onze steun niet en heeft in feite geen bestaansrecht, dus het is een ideale manier voor haar vijanden om Israel in diskrediet te brengen. Het is voor de vergelijkers een steun in de rug dat ook Israeli’s bepaalde praktijken weleens met de nazi’s vergelijken, zoals onlangs nog een legergeneraal. Doorgaans bedoelen Israeli’s zelf het vooral als waarschuwing en niet om hun eigen land te demoniseren. Het is ook een krachtige symboliek en past in een algemener beeld: het idee dat de slachtoffers van toen de daders van nu zouden zijn, zoals ook mensen die mishandeld zijn zelf relatief vaker gewelddadig worden.

Soms leidt dit tot uitermate aanmatigende theorieën over hoe de Joden zo getraumatiseerd zijn dat zij zich nu verschansen achter hoge muren en onterecht in iedere Arabier een nazi zien. Als ze nu maar zouden begrijpen dat alles goed komt wanneer ze ophouden met het geweld en die hekken, wanneer ze de Palestijnen als hun medemensen gaan zien, dan staat de vrede voor de deur. Zo tragisch….

Sommige felle Israelcritici zeggen vroeger de Joodse staat gesteund te hebben maar teleurgesteld te zijn over de Israelische houding tegenover de Palestijnen en over schendingen van het internationaal recht en de mensenrechten. Men lijkt vroeger een geïdealiseerd beeld van Israel en Joden te hebben gehad, en zich persoonlijk verraden te voelen door de (huidige) realiteit. Daarbij heerst dan vaak het idiote idee dat kritiek op Israel nog steeds zo moeilijk ligt vanwege de Holocaust en daarmee een taboe wordt doorbroken.

Twee lessen

De verschrikkingen van de Holocaust hebben de Israeli’s twee belangrijke inzichten opgeleverd: we willen niet dat dit ons ooit nog eens kan overkomen, dus we moeten sterk zijn en kunnen niet op anderen vertrouwen voor onze veiligheid. En ten tweede: we willen zelf anderen niet aandoen wat ook maar in de verte zou kunnen lijken op deze verschrikkingen; we mogen ons morele kompas nooit verliezen en moeten de moral highground behouden, wat onze vijanden ook doen.

Een treffende illustratie van dat laatste beschreef ik in een recente blog n.a.v. de discussie over de soldaat die een gewonde terrorist doodschoot. Ter verdediging van de soldaat wezen sommige Israeli’s op een voorval meer dan 10 jaar geleden waarbij een soldaat gewond raakte en een officier werd gedood door een Palestijn met een bomvest aan. De soldaat had de man willen doodschieten, maar kreeg geen toestemming van de officier. Nabestaanden van de officier maakten bezwaar tegen het verdedigen van de soldaat in Hebron met verwijzing naar dit eerdere voorval. Zij wezen op de professionaliteit van officier Binamo en de moraliteit van zijn beslissing en vonden dat door deze vergelijking zijn gedachtegoed en morele erfenis geen recht wordt gedaan. Het gaat hier voor de duidelijkheid niet om radikale Israel critici van Betselem en Breaking the Silence en aanverwante clubs, die door de buitenwereld vaak als de enigen met een moreel kompas worden gezien in een steeds barbaarser land, maar om ‘gewone’ Israeli’s. Mensen die achter het leger staan en achter hun land en er (vaak) trots op zijn. Het zijn de mensen die Monique van Hoogstraten en Walther Derks nooit interviewen, omdat ze niet voldoen aan het plaatje van ofwel rechts-nationalistisch en anti-Arabisch, ofwel radikaal links en tegen bijna alles wat Israel doet.

Veel Israeli’s proberen beide elementen, de nadruk op veiligheid en de noodzaak van een moreel kompas, te combineren. Daarom klinken ze soms als een havik en houwdegen, om vervolgens hun land te waarschuwen omdat het nazi-achtige trekjes begint te vertonen. Juist veel mensen op hoge posities in het leger en de veiligheidsdiensten, die zich als geen ander voor het eerste hebben ingezet, benadrukken het belang van het tweede en laten zich soms bijzonder kritisch uit. Het is daarom erg goedkoop wanneer antizionisten hun waarschuwingen misbruiken om hun eigen gelijk proberen te halen.

De een z’n terrorist

Terug naar links. Velen binnen (radikaal)links hebben met name een probleem met het inzicht dat Joden zichzelf goed moeten kunnen verdedigen, en verdraaien dit tot dat de Joden alleen om zichzelf geven en ‘hun soort’ veilig willen stellen, ten koste van alles en iedereen. Anja Meulenbelt herhaalde deze valse aantijging onlangs nog in een blog ter verdediging van antiziosemiet Abu Jahjah: “Als mensen zeggen, ‘Nooit meer Auschwitz’, wat bedoelen ze dan? Dat mag ons joden nooit meer gebeuren, of, dat mag ons mensen nooit meer gebeuren, dat mag niemand overkomen?” Natuurlijk is volgens Meulenbelt alleen het laatste juist terwijl zionisten het eerste doen, en dus staat Hezbollah sympathisant Abu Jahjah, die heeft gezegd dat alle zionisten in Israel moeten oprotten of anders gedood zullen worden, en die met zijn AEL de meest walgelijke cartoons heeft gemaakt, aan de goede kant en alle zionisten aan de verkeerde.

Knappe omdraaiing. Zowel hij als Hezbollah leider Nasrallah hebben met zoveel woorden gezegd dat de Joden in Israel nog eens de vernietiging wacht als ze daar blijven. Abu Jahjah gaat daarmee verder dan de meeste rechtse zionisten die voor hem en voor Meulenbelt zo ongeveer het absolute kwaad belichamen. Helaas worden dergelijke valse aantijgingen vaak kritiekloos aangenomen of herhaald.

De kritische houding die links zo eigen is waar het ‘de macht’, grote bedrijven en machtige landen betreft, zou men ook tegenover radikale gewelddadige bewegingen en hun sympathisanten die zich onterecht op hogere waarden beroepen, moeten aannemen. De een z’n terrorist is niet altijd de ander z’n vrijheidsstrijder; soms is de een z’n terrorist gewoon een extremist die met recht bestreden wordt.

Ratna Pelle