donderdag 27 oktober 2016

Koppen boven berichtgeving MO-conflict vaak in het nadeel van Israël

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/10/27/koppen-berichtgeving-mo-conflict-vaak-nadeel-israel/

 

– Door Tjalling –  

 

Het is zo langzamerhand genoegzaam bekend dat er in Nederland en de hele Westerse wereld al tientallen jaren opvallend kritisch wordt gepubliceerd over Israël. Dit blijkt vaak ook uit titels die boven de berichtgeving daarover worden geplaatst.

Wanneer er bij incidenten mensen zijn omgekomen door Israëlisch vuur, wordt dat ook letterlijk zo verwoordt in de titel.
Als er mensen om zijn gekomen door toedoen van Arabische functionarissen, dan prijkt er boven een bericht daarover een algemeen gestelde titel.

Op 12 oktober in HLN een kort bericht over een twintigjarige gedode Palestijn. Hij zou zijn gedood tijdens een confrontatie met Israëlische soldaten. Boven dit korte bericht de titel: ‘Palestijn gedood door Israëlische soldaten in Oost-Jeruzalem’. Geen twijfel mogelijk dus en van het berichtje zelf wordt men ook niet veel wijzer, want toelichting ontbreekt. Wat die ‘confrontatie met Israëlische soldaten’ nu precies inhield wordt niet duidelijk gemaakt. Mogelijk dat de Palestijnse man de Israëlische soldaten had willen aanvallen of een aanslag had willen plegen.

 

Op 25 oktober verscheen in het AD, en vele andere media, een zelfde bericht over de dood van een Israëlische jongen met als titel ‘Israëlische tiener gedood bij grens Egypte’. In het bericht zelf wordt duidelijk gemaakt dat ‘de jongen zou zijn neergeschoten door een Egyptische agent, die hem naar verluidt aanzag voor een smokkelaar’. Men zou dan een titel verwachten iets als ‘Egyptische agent schiet Israëlische tiener neer aan grens Gaza-Israël’. Kennelijk komt dàt te hard aan, dus als er vanaf Arabische kant raak wordt geschoten dan maar een algemener gestelde titel gebruiken.

 

Een meer algemeen gestelde titel wordt trouwens ook vaak geplaatst boven berichten waaruit niet duidelijk blijkt waardoor, of waarom, mensen nu precies zijn omgekomen. Opvallend is wel dat dàn eerst de Arabische visie op het betreffende gebeuren wordt gemeld, pas daarna die van Israëlische zijde. Voorbeelden van dergelijke verslaggeving zijn korte berichten op 13 oktober in HNL en Trouw over de dood van een tienjarig Palestijns kind waarvan niet duidelijk is waardoor het om het leven is gebracht. Die onduidelijkheid blijkt overigens ook uit het feit dat er door de twee kranten verschillende titels zijn geplaatst boven die berichtgeving over de dood van het Palestijnse kind. HNL kopt met: ‘Palestijns kind gedood aan grens tussen Israël en Gaza’, Trouw met ‘Israël ontkent doodschieten Palestijnse jongen’.

 

Nederlandse politici vliegen af en aan op luchthaven Ben-Gurion (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/10/26/nederlandse-politici-vliegen-af-en-aan-op-luchthaven-gurion-nrc/

 

= IMO Blog =  

Na maanden van suggestieve en eenzijdig negatieve berichtgeving over Israel stond er afgelopen donderdag wederom een suggestief stukje in NRC Handelsblad. Aanleiding voor de schrijflust wat betreft Israel was dit keer kritiek van de PLO op het bezoek van o.a. SGP voorman Van der Staaij aan Joodse nederzettingen. Om te beginnen hier een voorbeeld van neutralere berichtgeving over de zaak, in Elsevier. Met als kop ‘Palestijnen woedend over SGP-bezoek aan ‘extremisten’ in Israël’  vervolgt men in de lead met de belangrijkste informatie:

De Palestijnse PLO heeft Tweede Kamervoorzitter Khadija Arib (PvdA) een boze brief gestuurd vanwege een bezoek van SGP-voorman Kees van der Staaij aan Israël. Van der Staaij en Arib zijn niet van plan zich iets aan te trekken van de kritiek.

Het woord ‘woedend’ is wellicht wat aangezet, maar verder is dit een nuchtere en zakelijke weergave van de feiten. De groep bezocht waarschijnlijk verschillende plaatsen in Israel, maar ging ook een dag naar plaatsen in de nederzettingen, zoals het vervolg van het artikel weergeeft. Vind je dit artikel nog te gekleurd omdat men in kop en lead niet van nederzettingen spreekt, dan is het stukje in Jonet misschien een goed voorbeeld van hoe het wel kan. Onder de kop ‘Palestijnen vangen bot na bezoek Van der Staaij’ vertelt men de lezer kort en bondig wat er aan de hand is:

De Palestijnse regeringspartij PLO kon het niet waarderen dat het Nederlandse Tweede Kamerlid Kees van der Staaij (SGP) onlangs in de herfstvakantie een Israëlische nederzetting bezocht. De partij diende een klacht in bij Tweede Kamervoorzitter Khadija Arib (PvdA). Zij wijst de Palestijnen erop dat Nederlandse parlementariërs op eigen initiatief een bezoek kunnen brengen aan plekken die zij belangrijk vinden.

Vervolgens wordt gesproken van een ‘Israëlische nederzetting op de Westelijke Jordaanoever, die ligt in bezet Palestijns gebied’. Bij de Grot van de Patriarchen staat correct dat daar ‘de aartsvaderen zouden liggen begraven’, informatie die bij de NRC ontbreekt, want die vind het belangrijker toe te voegen dat die bij de moslims bekend is als de Ibrahimi moskee.

Dan de NRC. De kop luidt: ‘PLO boos over bezoek SGP’er Van der Staaij aan nederzettingen’, en als onderkop: ‘Verschillende parlementariërs bezoeken Israël. De activiteiten van Kees van der Staaij zijn controversieel’. De belangrijkste info ontbreekt hier; men vindt het belangrijker om Van der Staaijs bezoek direct in een negatief daglicht te plaatsen. De PLO (en blijkbaar ook de NRC) vinden die activiteiten controversieel. Dat heet een mening, en die hoort thuis op de opiniepagina. Er had wel kunnen staan: ‘Bezoek van der Staaij aan nederzettingen volgens Palestijnen controversieel/contraproductief/een provocatie’ of welk ander etiket ook, mits men dat heeft gezegd. In het vervolg komt dan aan de orde wie dat waarom vindt en de reactie van Van der Staaij.

De NRC gaat verder met het framen van de gebeurtenissen:

Het is herfstreces in de Tweede Kamer, en dus vliegen Nederlandse politici af en aan op luchthaven Ben-Gurion van Tel Aviv. Dinsdag arriveerde er een grote VVD-delegatie, onder wie de Kamerleden Fred Teeven, Sjoerd Potters en Jeroen van Wijngaarden. Hun reis, die onder meer naar Tel Aviv, Jeruzalem en Ramallah voert, is georganiseerd door Israël-lobbyclub CIDI.

Het gaat om welgeteld twee groepen die deze week Israel bezoeken, dan is ‘af en aan vliegen’ nogal sterk uitgedrukt. Of politici ook gebruik maken van het herfstreces om andere landen te bezoeken weten we niet, maar het zou zomaar kunnen. En of politici Israel vaker bezoeken dan andere landen en er een sterkere en warmere band mee hebben (zoals de NRC met dit zinnetje lijkt te suggereren) weten we evenmin. Uiteraard vermeldt de NRC niet dat pro-Palestijnse organisaties geregeld zwaar gesubsidieerde reizen naar Israel en de Palestijnse gebieden aanbieden, waar men een zeer eenzijdig programma krijgt voorgeschoteld. Sabeel is wat dit betreft berucht. Ik ben zelf overigens ooit mee geweest met een reis van CIDI jongerenorganisatie CIJO, en die was niet eenzijdig pro-Israel maar behoorlijk afwisselend. Naast een bezoek aan een nederzetting brachten we ook een bezoek aan het Museum on the Seam in Jeruzalem, vertelde een activistische Palestijnse vrouw uit Oost Jeruzalem over wat Israel allemaal voor vreselijks heeft gedaan, en hadden we een workshop van de Parents Circle. Dit is een nobel initiatief waarin nabestaanden van geweld aan beide kanten met elkaar in gesprek gaan en over de noodzaak van vrede en verzoening praten. Helaas wezen beiden in onze workshop dezelfde boosdoener aan: de bezetting. Daardoor was van een werkelijke dialoog en verzoening in mijn ogen geen sprake.

Controversiëler was de aankomst, dezelfde dag, van een collega-Kamerlid: Kees van der Staaij. Anders dan de VVD’ers reist de fractievoorzitter van de SGP, samen met 22 andere christelijke pro-Israël-parlementariërs uit de hele wereld, naar Joodse nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever.

Controversiëler – dus ook de CIDI reis was al op het randje? Die hele CIDI reis lijkt hier vooral de functie te hebben als opstapje naar het werkelijke ‘schandaal’ en onderwerp van de kritiek van de PLO. Nooit een gelegenheid onbenut laten om te benadrukken hoe goed geolied en invloedrijk de Israellobby wel niet is. Ook hier weer dat suggestieve woord ‘controversieel’ waarin de mening van de krant hinderlijk doorklinkt.

In Hebron bezocht de SGP’er woensdag de Grot van de Patriarchen, bij moslims bekend als de Ibrahimi-moskee. Terwijl de parlementariërs er waren, had Israël vanwege het joodse Loofhuttenfeest moslims de toegang tot deze heilige plaats ontzegd. Ook sprak Van der Staaij met de burgemeester van Efrat, tevens voorzitter van de koepelorganisatie van Joodse kolonisten.

Voor zowel Joden als moslims is de toegang tot deze plek beperkt. De grot staat grotendeels onder het beheer van een islamitische waqf. In 1994 werd het gebouw na een bloedbad in een apart Joods en een islamitisch deel gesplitst, waarna in de Hebron agreement van 1997 afspraken werden gemaakt over de veiligheid in Hebron na een gedeeltelijke Israelische terugtrekking. Uit veiligheidsoverwegingen wordt op enkele religieuze Joodse feestdagen de grot voor moslims gesloten. Andere delen zijn maar enkele dagen per jaar voor Joden toegankelijk. Maar in plaats van deze regelingen te vermelden, noemt men alleen dat hij nu voor moslims is afgesloten, want dat is weer lekker negatief naar Israel. Wederom ontbreekt in NRC het belang van deze plaats voor Joden, of de lange Joodse geschiedenis van Hebron, want dat kan als pro-Israel overkomen en als rechtvaardiging van Israels aanwezigheid daar nu, en dat moet ten allen tijde worden vermeden. ‘Zeg nooit iets positiefs over Israel als het niet strikt noodzakelijk is (en zelfs dan kun je het vaak gewoon nalaten zonder dat je als journalist of wij als krant daar gezeik mee krijgen)’, aldus het informele handboek voor de NRC journalist die over Israel en de Palestijnen schrijft.

Het artikel vervolgt op een wat zakelijker toon over de kritiek van de PLO en de reactie van Van der Staaij daarop, om af te sluiten met:

De politici zullen onder meer deelnemen aan een congres ter ere van de ‘bevrijding en vereniging’ van Jeruzalem. Internationaal wordt Oost-Jeruzalem gezien als gebied dat Israël bezet houdt.

Overigens zouden ook de VVD’ers een Joodse nederzetting bezoeken, maar dit programmaonderdeel is geschrapt.

Ja, beste lezers, Oost Jeruzalem is illegaal bezet Palestijns gebied, vergeet dat niet, en vandaar is het ook helemaal niet vreemd dat UNESCO de Tempelberg en de Klaagmuur (beide bezet Palestijns gebied) alleen bij de Arabische namen noemde in hun onlangs aangenomen resolutie hierover. Nee, dat staat er niet, maar het had niet veel gescheeld. In Oost Jeruzalem liggen dus de belangrijkste Joodse heilige plaatsen, plaatsen waar de Joden woonden lang voordat er Palestijnen waren. Ook de oude Joodse wijk ligt er. Het is absurd dat de VN dat als bezet gebied ziet. Het klopt dat de Groene Lijn – de wapenstilstandslijn van 1949 – dwars door de stad loopt tussen het oude gedeelte en de nieuwere Joodse stad. Maar in alle tot nu toe voorgestelde vredesplannen wordt die lijn niet als grens genomen maar een speciale regeling voorgesteld voor de oude stad met zijn heilige plaatsen voor Joden, moslims en christenen. Dit gebied keer op keer als bezet aanduiden zonder iets over de geschiedenis en belang van de heilige plaatsen ook voor Joden te vermelden, is een vorm van demagogie. Tijdens de oorlog in 1948 werden de Joden uit de oude stad (die daar geen kolonisten waren zoals de NRC het graag voorstelt maar er al eeuwen woonden) verdreven door het Jordaanse leger, dat dit gedeelte van de stad illegaal annexeerde. Uiteraard zul je dat nooit lezen in de NRC, want dat schendt de hierboven genoemde regel uit het informele handboek voor de Midden-Oosten verslaggevers.

En dan die laatste zin, lekker suggestief weer. Ook de VVD’ers wilden eigenlijk naar een nederzetting (kortom: hebben bedenkelijke ideeën over Israel en het conflict) maar zagen er vanaf (om publicitaire redenen? Om niet ook als kolonistenvriendjes te kunnen worden neergezet?). Waarschijnlijk was er geen tijd meer, zoals ook tijdens mijn CIJO reis op het laatst een programma onderdeel was geschrapt uit tijdgebrek.

Ik kan uit eigen ervaring vertellen dat het erg boeiend is om een Joodse nederzetting te bezoeken. Je ziet dat die mensen echt van het land houden, ermee verbonden zijn op een welhaast spirituele manier, en dat ze niet de duivels en fanaten zijn die de media er vaak van maken. Maar je ziet ook hun eenzijdige blik, hoe alles op de Palestijnen wordt geschoven. ‘Wij zijn zo goed, wij willen graag met hun samenleven hier en hun helpen, maar als zij er zo’n puinhoop van maken en ons weg willen hebben en ons zo haten, ja dan moeten we ons wel beschermen. Zo zonde hoe ze het voor zichzelf verpesten’ etc. Woorden van die strekking kregen we te horen op onze kritische vragen.

Wat zou het boeiend zijn als de NRC eens zou proberen ons het conflict van beide kanten te laten zien, de posities van beide kanten inzichtelijk te maken, zonder ons een visie of oordeel op te dringen, zonder zelf al partij te hebben gekozen. Is dat niet juist de taak van een kwaliteitskrant?

Ratna Pelle

 

dinsdag 25 oktober 2016

Open Brief aan NRC ombudsman over berichtgeving Israël

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/10/24/brief-aan-nrc-berichtgeving-israel/  

 

Beste Sjoerd de Jong,
Ik volg al een tijdje met enige verbazing de berichtgeving in NRC Handelsblad over Israël. Verbazing over de enorme focus op dit land en alles wat het fout doet of zou doen. Verbazing over het loslaten van belangrijke journalistieke basisprincipes zoals hoor en wederhoor, checken van feiten bij verschillende bronnen en het geven van alle relevante informatie om mij als lezer een goed beeld van de zaak te kunnen vormen.

Maar bovenal misschien nog wel verbazing over de partijdigheid van de NRC en het vermengen van feiten en visie. U mag als krant uiteraard van mening zijn dat de bezetting en de nederzettingen het enige echte probleem zijn in dit complexe conflict en alle rest bijzaak is, maar moet dat uit ieder artikel blijken?

Al Haq
De afgelopen maanden zagen we onder meer een serie van vier artikelen waarin serieuze dreigementen aan het adres van een Nederlands-Jordaanse onderzoekster voor het Internationaal Strafhof zonder enig bewijs aan Israël werden toegeschreven. Ze doet onderzoek naar Israëlische mensenrechtenschendingen in opdracht van het radicale Al Haq, dat vrede en onderhandelingen afwijst en geweld van Palestijnen tegen Israëlische burgers goedkeurt (zie bijvoorbeeld deze bespreking van een interview in Trouw met huidig directeur Shawan Jabarin en een citaat van zijn voorganger Randa Siniora), maar daar wijdt men niet over uit.

Zij denkt dat Israël erachter zit en de NRC neemt die claim klakkeloos over zonder daarvoor enig bewijs aan te voeren. In een column van uw hand gaat u bijna uitsluitend in op het gebruik van een gefingeerde naam voor haar bedreiger, alsof dat het grootste probleem is met deze artikelenreeks. Ook in uw krant wordt Shawan Jabarin weer uitgebreid aan het woord gelaten alsof hij een betrouwbare, objectieve bron is en geen radicale activist met een terroristisch verleden. Dat laatste wordt in een half zinnetje op het einde vermeld, waarna staat dat hij dat ontkent (big surprise).

Verdrijving
Op 16 september viel uw correspondent Derk Walters over een filmpje van Netanyahu, waarin hij het uitzetten van Joden uit de Westbank vergelijkt met etnische zuiveringen. Het filmpje is aanleiding voor uw krant nog maar weer eens de ‘illegale Israëlische nederzettingen’ te hekelen en er fijntjes aan toe te voegen dat ‘Als er al over ‘etnische zuivering’ wordt gesproken met betrekking tot het Israëlisch-Palestijnse conflict, dan gaat het volgens critici niet over theoretische ontruimingen, maar over de daadwerkelijke verdrijving van zo’n 700.000 Palestijnen in 1948.’ Wie die ‘critici’ zijn (Ilan Pappe die heeft gezegd dat feiten voor hem ondergeschikt zijn aan ideologie wellicht?) vermeldt de NRC niet.

Het is een doorzichtige manier om de eigen opvattingen aan de lezer op te dringen. De bekende historicus Benny Morris schreef onlangs in Haaretz dat er geen sprake was van etnische zuiveringen in de 1948-oorlog, al hebben beide partijen lokaal massaslachtingen aangericht en mensen uit hun woonplaatsen verdreven. Israël deed dit bijvoorbeeld in Ramle en Lod, de Arabieren in de oude stad van Jeruzalem, Hebron en Gush Etzion.

Lobby
Op 29 september schreef Derk Walters een artikel over het feit dat een paar Israëlische D-clubjes in de nederzettingen misschien door de FIFA geschorst zullen worden, omdat het verboden is niet op je eigen grondgebied te spelen. Een mooie aanleiding om de nederzettingen voor de zoveelste keer te hekelen en als illegaal te bestempelen. Ook werd de sterke Israëllobby vermeld waar de FIFA voorzitter wel gevoelig voor zou zijn, omdat hij mede door Israël is gekozen.

De zogenaamd zo succesvolle en invloedrijke Israëllobby is, naast de bezetting en nederzettingen, een steeds terugkerend onderwerp. Dat is eigenlijk vreemd, want die lobby kan niet voorkomen dat Israël internationaal vaak wordt veroordeeld en onder vuur ligt. Zo proberen de Arabische landen Israël geschorst te krijgen door de FIFA. Uiteraard doet Israël haar best dit te voorkomen en probeert ze steun te krijgen bij andere landen. Dat zou ieder land doen en heeft niks te maken met het hebben van een bijzonder goede lobby.

De Israëlische lobby moet alleen veel harder werken dan die van andere landen, die niet te maken hebben met een continue, georganiseerde poging het land internationaal te isoleren. Soms weet men dit soort diplomatieke aanvallen inderdaad af te wenden en dan kom die lobby uitgebreid in beeld, terwijl over de anti-Israëllobby, die steeds met dit soort onzinacties komt, wordt gezwegen. Het zou de NRC sieren eens te berichten over de anti-Israëllobby en de bizarre vormen die haar acties soms aannemen.

Onprofessioneel
Ook afgelopen week had de NRC weer twee eenzijdig negatieve artikelen over Israël. Op 12 oktoberschreef Derk Walters een stuk naar aanleiding van enkele erg harde uitspraken van loco-burgemeester Meir Turgeman. Naar aanleiding van de aanslag in Jeruzalem vorige week zondag (die in een bijzin wordt afgedaan) sprak hij over ‘dierlijk gedrag’ van sommige Palestijnen. Daar maakt Derk Walters vervolgens van dat hij de Palestijnen ‘een stel beesten’ vindt, wat ook de onderkop van het artikel is. Nogal een verschil lijkt me.

De toonzetting van Walters in het stuk komt onprofessioneel over. Hij is zichtbaar kwaad vanwege de opmerkingen van Turgeman. Zo schrijft hij: ‘Goed, die Meir Turgeman vindt zijn Palestijnse stadsgenoten dus een stel beesten.’ Meer het taalgebruik voor een column, zou ik zeggen, net als zinsneden als ‘Ik had altijd de indruk’. En: ‘Opvallender lijkt mij dat 320.000 Palestijnse inwoners van de stad moeten accepteren dat zij bestuurd worden door iemand die zijn afkeer van hen zo openlijk belijdt.’ Ook beweert hij dat het ‘toch al zo goed als onmogelijk is voor bewoners van Oost-Jeruzalem om een bouwvergunning te krijgen.’

Jeruzalem
Allemaal meningen, op zijn best kort toegelicht maar niet werkelijk met feiten onderbouwd. Palestijnen die dat willen kunnen Israëlisch staatsburger worden. Na de annexatie in 1981 gaf Israël iedere Arabische inwoner van de stad die keuze, maar er werd nauwelijks gebruik van gemaakt. Zij kunnen voor de gemeentelijke verkiezingen evengoed stemmen, maar kiezen er wederom massaal voor dat niet te doen, zoals ook Walters schrijft. Overigens weten toch behoorlijk wat Palestijnen in Oost-Jeruzalem aan een woning te komen, ondanks de tegenwerking van Israël.

De situatie in Jeruzalem is zo oneindig veel genuanceerder en ingewikkelder dan Walters in dit columnachtige stukje doet voorkomen. Walters voegt er nog aan toe dat hij ‘het gros van mijn Palestijnse buren met de beste wil van de wereld geen dierlijk gedrag kan toeschrijven’. Interessant, zo’n mening. Net als de toevoeging dat het eettentje om de hoek zijn menukaart in het Hebreeuws heeft vertaald. Erg aardig van ze. Is het daardoor minder erg dat Palestijnen geregeld aanslagen plegen in Jeruzalem (het overgrote merendeel daarvan wordt verijdeld) en met messen op hun Joodse medebewoners insteken?

Zeer kwalijk vind ik tenslotte dat Walters verzuimt te vermelden dat de burgemeester, Nir Barkat, duidelijk afstand heeft genomen van de woorden van Turgeman en heeft gezegd dat dit niet de positie en het beleid van de gemeente weergeeft. Turgeman sprak uit woede en emotie over weer een dodelijke aanslag in zijn stad. Wat hij zei was vreselijk, maar de NRC had daar met meer afstand over moeten schrijven. Overigens doen ook Palestijnse leiders vaak de meest vreselijke uitspraken over Joden en Israëli’s, maar daarover lees ik nooit in de NRC. Ook had er meer aandacht gegeven moeten worden aan de aanslag die de aanleiding voor deze woorden waren.

AOW
Een paar dagen geleden pakte NRC ook weer uit in de zaak van de AOW-uitkeringen van Nederlanders in Oost-Jeruzalem en op de Westbank. Het feit dat die mensen jarenlang niet werden gekort, terwijl dat volgens de toen geldende regels eigenlijk wel had gemoeten, is de NRC een doorn in het oog.

Het gaat echter maar om een zeer kleine groep (enkele tientallen mensen), waarvan een gedeelte overlevenden van de Holocaust. Afgelopen juni besteedde de NRC al uitgebreid aandacht aan deze zaak, waarbij de invloedrijke Israëllobby werd gehekeld die de regering met succes onder druk had weten te zetten. Deze week komt men met een bericht dat de uitkeringsgerechtigden op de Westelijke Sahara (bezet door Marokko) wel worden gekort. Het blijkt bij de Westelijke Sahara om slechts een persoon te gaan.

Tempelberg
Op 16 oktober tenslotte een interview met een analist naar aanleiding van de UNESCO-resolutie over de Tempelberg, onder de kop ‘Israël overdrijft de ernst van het probleem’. De teneur is dat die resolutie meeviel en Israël het groter maakt dan het is. De resolutie somt een aantal beschuldigingen aan het adres van Israël op en noemt belangrijke religieuze en historische plaatsen, zoals de Tempelberg, alleen bij hun Arabische benamingen. Ook wordt gesuggereerd dat Israël ‘het vuurtje weer opstookt’, terwijl het toch echt UNESCO is, die dat doet met een dergelijke Israëlvijandige resolutie, waarin zelfs de voor Joden zo belangrijke Klaagmuur met de Arabische benaming wordt aangeduid.

Ik krijg meer en meer de indruk dat de NRC een agenda heeft en bezig is met een hetze tegen Israël. Alles wat negatief is, wordt uitvergroot. Negatieve zaken aan Palestijnse kant krijgen ondertussen nauwelijks aandacht. Daarbij worden journalistieke grondprincipes geschonden.

Kwaliteitskrant
Geachte ombudsman, uw krant doet hiermee onrecht aan de complexiteit van het conflict en de professionele standaarden waaraan een kwaliteitskrant hoort te voldoen. Er zijn genoeg pro-Palestijnse actiegroepjes en lobbyclubs waar mensen met missiedrang wat dit betreft terecht kunnen, maar de NRC hoort onbevooroordeeld verslag te doen van belangrijk nieuws en relevante achtergronden bij dit nieuws te geven. U verzaakt uw taak.

Ik hoop snel van u te vernemen,

Met vriendelijke groeten,
Ratna Pelle


Deze open brief werd verzonden naar de ombudsman van NRC en eerst gepubliceerd op OpinieZ

 

zondag 16 oktober 2016

Twee Staten, Eén Thuisland?

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/10/15/twee-staten-een-thuisland/

 

= IMO Blog =  

Vorige keer schreef ik over een uitgebreid interview dat 10 september in NRC verscheen met Nir Baram, een kritische Israelische schrijver die in de bezette gebieden heeft rondgereisd en mensen vroeg naar de oplossing voor het conflict.

Zoals gezegd gaat het interessantste deel van het interview over de vraag wat een oplossing zou kunnen zijn, en Barams idee dat niet een tweestatenoplossing, maar een confederatie met fluïde grenzen realistischer is. Zo kunnen de kolonisten blijven wonen waar ze wonen en, aldus de NRC, 'de Arabieren in Israël kunnen blijven, zij worden Palestijns staatsburger en Israëlisch ingezetene'. Vreemd, aangezien het voor een meerderheid nooit een serieuze optie is geweest dat zij zouden moeten vertrekken. De vluchtelingen en met name hun talrijke nakomelingen kunnen niet naar Israel 'terugkeren' bij een tweestatenoplossing, maar de al in Israel wonende Arabieren, die Israelisch staatsburger zijn, kunnen uiteraard blijven (alleen Lieberman stelde naar mijn weten voor om bepaalde gebieden met veel Arabieren uit te ruilen voor de nederzettingenblokken). NRC lijkt hier echter te suggereren dat de Arabieren in Israel onder een tweestatenoplossing naar het nieuwe Palestina zullen moeten verhuizen?

Of volgens het plan dat Baram steunt de vluchtelingen ook naar Israel kunnen terugkeren wordt niet vermeld. Wel moet iedereen overal kunnen wonen, wat volgens Baram 'de bestaande ongelijkheid wat betreft geld en macht' in stand houdt, waarbij de Israeli's sterk in het voordeel zouden zijn. Daarnaast is de vraag of het rechtvaardig is die ongelijkheid te willen opheffen. Kun je van Israeli's verwachten dat zij het zoveel armere Palestina halfweg ontmoeten? Je eigen welvaart opofferen voor een volk waarmee je bijna een eeuw in conflict leeft, lijkt me eerlijk gezegd wat veel gevraagd.

Vertrouwen

Er zijn meer serieuze problemen, maar het feit dat een groep mensen uit beide 'kampen' met elkaar is gaan praten en tot een aantal gemeenschappelijke ideeën en principes is gekomen, is op zichzelf al goed nieuws. Een aantal zaken wordt slechts oppervlakkig aangetipt, waarschijnlijk omdat men het er niet goed over eens kon worden en de materie ook ingewikkeld is. Zaken als de Palestijnse vluchtelingen, veiligheid en Jeruzalem zijn bij ieder plan de hete hangijzers, maar belangrijker dan dat is misschien nog wel de vraag of men elkaar kan vertrouwen, en of er reden genoeg is voor beide volken om een dergelijk vergaand plan in overweging te willen nemen. Die kans lijkt me, vooral aan Israelische kant, vrijwel nihil. Het mag verrassend zijn dat een aantal kolonisten erbij betrokken is, het plan lijkt over het geheel genomen vooral aan Palestijnse grieven tegemoet te komen. Iedereen zal (op termijn, dit gaat in fases) zich immers vrij kunnen vestigen en vrij kunnen reizen, iets wat vooral Palestijnen nu missen. De Palestijnse staat zal evenveel te zeggen hebben als Israel binnen de confederatie, wat een enorme achteruitgang (en risico) betekent voor Israel. Van nauwe economische samenwerking zullen vooral Palestijnen profiteren. Het plan staat vol goed bedoelde maar irreële zaken zoals:

The two states would be democratic; their regime would be founded on the principle of the rule of law, on the recognition of the universality of human rights as recognized in international law, on equality, and on the inviolability of life and liberty.

Dat kun je wel mooi opschrijven, maar we hebben inmiddels gezien hoe moeilijk democratie zich laat opleggen in het Midden-Oosten. De Palestijnen hebben net zo min als andere landen in het Midden-Oosten een traditie wat dat betreft. De PA is corrupt, Abbas is al 11 jaar aan de macht, andersdenkenden wordt de mond gesnoerd. En dan hebben we het nog niet over Hamas.

Veiligheid

Uiteraard moeten beide staten hun onenigheden vreedzaam oplossen, en optreden tegen elke uiting van geweld en terreur. Er mogen geen gewapende groeperingen die niet onder gezag van de overheid van een van beide staten vallen, op het grondgebied van die staat opereren. Er komen gedemilitariseerde zones en een defensiepact tegen externe bedreigingen. Buitenlandse legers mogen alleen na gezamenlijke toestemming het grondgebied betreden. Er komt een gemeenschappelijke veiligheidsraad, waaronder een gemeenschappelijke strijdkracht opereert die de externe grens van het nieuwe thuisland moet bewaken.

Dit alles is misschien realiseerbaar als beide volken een paar generaties in vrede en rust hebben samengeleefd. In de huidige situatie lijkt het utopisch en volkomen irreëel. Het komt erop neer dat Israel zijn leger moet opdoeken, of anders gezegd, dat dit leger opgaat in een nieuwe strijdkracht die onder gezamenlijk gezag komt. Er wordt blijkbaar vanuit gegaan dat er geen terroristen meer zijn of gewapende groepen (dat was immers niet toegestaan, dus zijn ze er niet) die binnen dit thuisland aanslagen plegen en de boel proberen te destabiliseren. Er komen een aantal gemeenschappelijke instituten, o.a. op juridisch en economisch gebied. De samenwerking en gevraagde solidariteit van Israel gaan verder dan die nu tussen de verschillende EU landen, terwijl die qua geschiedenis, religie en cultuur zoveel meer gemeen hebben dan Joden en Palestijnen. Ook dat is dus volkomen onrealistisch. Over misschien wel het belangrijkste om al dit fraais mogelijk te maken wijdt men niet lang uit. Onder het kopje 'verzoening' staat:

Joint mechanism would be established to achieve reconciliation, including joint committees of reconciliation that would enable profound and comprehensive discussion of past injustices on both sides. The two states would formulation of joint programs to promote reconciliation at community level, in the education system and in cultural institutions.

Goed idee. Jammer dat dit in het hele plan zo'n bescheiden plaats lijkt in te nemen. Beide kanten moeten toegeven dat ze onrecht hebben begaan, soms zelfs oorlogsmisdaden en slachtingen aangericht, de bevolking aangezet tot haat, massamoordenaars vereerd als helden, en misschien nog wel belangrijker: daar onmiddellijk  mee stoppen. Beide moeten ook met het narratief, het verhaal van de ander worden geconfronteerd, op school, in de media, in persoonlijke ontmoetingen. En tegengesteld aan wat vaak wordt beweerd, is men juist aan Israelische kant veel bekender met het Palestijnse verhaal, hun grieven, dan omgekeerd.

In Israelische media en op universiteiten woedt al decennia een open en felle discussie over de bezetting, de geschiedenis van het zionisme, de moraliteit van Israels leger en oorlogen, etc. etc. Aan Palestijnse kant is dat niet het geval. Er is geen vrije pers, er is geen ruimte voor een pro-Israelisch standpunt, er is geen zelfkritiek. Het enige wat er aan kritiek is zijn de verhalen van de taxichauffeurs die iedere toerist die het wil horen vertellen dat de PA een corrupt zootje is en eigenlijk veel erger dan Israel. Maar dat in de krant opschrijven is niet goed voor je gezondheid. Iedereen weet ook wat er met zogenaamde 'collaborateurs' gebeurt. Deze cultuur verander je niet met een paar fraaie comités en 'joint institutions' net als de corruptie en de vriendjespolitiek.

Verzoening

Echte verzoening tot stand brengen is een kwestie van lange adem en zal alleen succes hebben als er aan beide kanten werkelijk de wil is ook de ander te begrijpen. Ik betwijfel zeer of dat aan Palestijnse kant, en ook bij een steeds groter deel van de Israeli's, het geval is. En dat geldt ook voor sommige Palestijnse deelnemers aan dit plan. Zo lees ik in Tablet Magazine:

Beiruti envisioned Israelis living next door to him just as they would in London or New York, where home ownership doesn't entail political sovereignty or the protection of an army. If Israel were to allow for the development of an independent Palestinian state alongside it, he asserted, "not one Palestinian would seek the removal of Jews from the land, not even Hamas and Islamic jihad. We will protect you."

Dit is een leugen die vaker wordt verkondigd door Palestijnen: als de bezetting eindigt, eindigt ook al onze vijandschap en zullen we allemaal voor altijd samen in vrede leven. Een blik op de realiteit van 100 jaar strijd en vijandschap laat zien dat het flauwekul is. Lang voor de bezetting was er Palestijns geweld, zelfs voor de stichting van Israel, zelfs voordat er een Israelisch leger was. De voorloper van dit leger, de Haganah, is juist gevormd in reactie op dit geweld en het slappe (of beter gezegd: niet) optreden hiertegen door het Britse bestuur. De boel wordt dus weer eens omgekeerd. 'Wij reageren alleen maar op de bezetting, ons valt niks te verwijten'. In de Jerusalem Post wordt diezelfde Beiruti, een hardliner binnen Fatah, aangehaald en wordt het nog duidelijker dat deze man niet te vertrouwen is.

Both on panel discussions and in informal discussions, Israelis like Rappaport and Yiftachel chat easily with Palestinian counterparts Mohammed al-Beiruti, a former deputy mayor of Jenin, and Awni , who has lived most of his 65 years in the Dhehaisheh refugee camp ‒ with the main 10-year break having been spent in Israeli jails. (…)
And yet, there is a discomforting element amid a good deal of positive energy.
Whereas Rappaport opened the June 2 conference by noting solemnly that Israelis and Palestinians are not equal today ‒ it took one group of Palestinian representatives well over three hours to travel from Ramallah to Tel Aviv because they were detained at several IDF checkpoints along the way ‒ there does not appear to be a reciprocal feeling of guilt on the part of Palestinians who have certainly murdered Israeli civilians. Al-Beiruti, al-Mashni and others seem to have come to the negotiating table mainly out of a sense that attacking Israel has simply not served the Palestinian interest – not because of a deep, inner moral shift about murdering innocents.
"The wheel of history is always turning. You are the stronger side now, but it won't always be the case. You need a deal now because, one day, the tables will turn and we will be the stronger side," al-Beiruti told me in Ramallah, in late May.

De Jerusalem Post wijst vervolgens op de graffiti die te zien is langs de weg van Kalandia naar Ramallah, van Israelische soldaten die op de meest gruwelijke wijze Palestijnse kinderen vermoorden. In Ramallah ziet de auteur posters die recente aanslagen op Israelische burgers verheerlijken en teksten als: "The knives intifada is the key to [the right of] return,". De posters worden getolereerd door het Fatah leiderschap en zijn mogelijk zelfs door hen opgehangen om de emoties van Palestijnen op de straat te reguleren, aldus de JPost. Daar komt bij dat ook de PA expliciet de terroristen verheerlijkt die Israelische burgers doden. Na de jongste aanslag in Jeruzalem, waarbij 2 doden vielen, werden snoepjes uitgedeeld op straat en kondigde de PA een dag van nationale rouw af vanwege de dood van de aanslagpleger, niet voor de onschuldige Israelische slachtoffers.

Vrijheid

Dit doet alles erg denken aan Arafats dubbele houding tijdens het Oslo vredesproces. Ook hij verheerlijkte het geweld, terwijl hij tegelijkertijd had toegezegd achter de tweestatenoplossing en vreedzame onderhandelingen te staan. Uiteindelijk bleek dat de PA onder zijn leiding de tweede Intifada mede had georganiseerd, en een groot deel van de Israelische vredesbeweging bleef na jaren met vaak wekelijks een gruwelijke aanslag, gedesillusioneerd achter. Een deel van de Oslo akkoorden werd ongedaan gemaakt met de herbezetting van Palestijnse steden, Arafat werd opgesloten in zijn Muqata, Israel begon met de bouw van de afscheidingsbarrière en Sharon werd met een overtuigende meerderheid gekozen tot premier. De ontwikkeling van staatsinstituties bij de PA verliep intussen moeizaam, en de democratie wil er ook nog niet erg gedijen. De gevolgen van een mislukt vredesproces zijn kortom niet gering. Veel mensen, aan beide kanten, verlangen terug naar de jaren '90 toen Israeli's en Palestijnen relatief vrij door het land konden reizen zonder muur en tientallen checkpoints.

Voor meer bewegingsvrijheid is zo'n vergaand vredesplan als het 'Twee Staten Een Thuisland' idee dus niet nodig. Wanneer de aanslagen drastisch verminderen zal Israel checkpoints opheffen en het vergunningenbeleid versoepelen, zoals ook al vaker is gebeurd. In plaats van dergelijke vergezichten zou een afspraak waarbij de PA de opruiing en verheerlijking van geweld stopt en Israel de bewegingsvrijheid van Palestijnen vergroot al heel wat zijn. De alinea over verzoening zou kunnen worden uitgewerkt en uitgevoerd, met eventueel ondersteuning van de internationale gemeenschap. Natuurlijk lost dat de bezetting niet op en het oprechte verlangen naar zelfbeschikking van de Palestijnen. Dat verlangen kan echter pas realiteit worden als zo'n staat levensvatbaar is, als er fatsoenlijke instituties zijn en als men het minstens even oprechte verlangen ook de staat Israel in bezit te krijgen opgeeft. Het is misschien niet heel vreemd om van de Palestijnen te vragen dat ze eerst laten zien dat ze deze verantwoordelijkheid kunnen en willen dragen voordat ze een staat wordt beloofd en Israel land moet afstaan?

Een staat die de mooie woorden uit alle gelanceerde vredesplannen niet waar zal kunnen maken, die niet democratisch is, gewapende groepen niet in de hand kan houden, geen vrede en verzoening maar geweld predikt naar de eigen bevolking (uit angst dat die zich anders tegen het -zwakke- leiderschap keert) etc. etc., kan desastreuze gevolgen hebben voor Israel en de regio. En dat gevaar is groot gezien de huidige toestand van de PA.

Wie wil dat de Palestijnen zo snel mogelijk een staat krijgen, zou aan deze problemen moeten werken in plaats van alleen maar tegen de bezetting te ageren. Ook Nir Baram leidt aan dat euvel, en lijkt weinig oog te hebben voor de immense problemen aan Palestijnse kant.

Ratna Pelle

 

donderdag 13 oktober 2016

Mediacommentaar NRC over Israel - 4

 

 

 http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/10/13/mediacommentaar-nrc-israel-4/

(september 2016)

 

= IMO Blog =  

 

Nogmaals Kiswanson

Na liefst vier artikelen over de bedreigingen aan het adres van Al Haq activiste Kiswanson verscheen er op 2 september eencommentaar van de NRC ombudsman over de zaak. Zij werd naar eigen zeggen bedreigd omdat zij materiaal aanlevert voor het Internationaal Strafhof over eventueel gepleegde oorlogsmisdaden in de Gaza Oorlog van 2014, wat zowel door haar als de NRC zonder enig bewijs aan de Mossad werd toegeschreven. Ik en velen met mij hoopten dat de ombudsman zich kritisch uit zou laten over de berichtgeving en zou wijzen op de journalistieke principes van hoor en wederhoor, en het checken van claims, zeker wanneer ze gevoelig liggen, bij onafhankelijke bronnen, onpartijdigheid etc. etc.. De ombudsman wijdt zijn verhaal echter voornamelijk aan de vraag wanneer een gefingeerde naam is toegestaan (bijna nooit) en wat daar allemaal mis mee is. Wel schrijft hij, haast als een terzijde:

 

Dat is onzin, het relaas van Kiswanson is waar mogelijk gecheckt, dát zij wordt gestalkt (maar niet door wie) wordt ondersteund door documenten, inclusief de „glimmende brochure” die volgens haar in haar buurt was verspreid en waarin zij als een moslim-knuffelaar wordt neergezet. Die had de krant er wat mij betreft ook (deels) bij kunnen laten zien.

 

Dit in reactie op ‘hatelijke kritiek van NRC-bashers’ dat het verhaal van Kiswanson compleet verzonnen zou zijn. Alsof dat door die verzonnen naam van haar bedreiger (Abu Rami in het stuk) zou komen! De ombudsman draait om de hete brij heen. Dat Kiswanson is bedreigd lijkt zeer waarschijnlijk (al had men daar zeker meer bewijzen van kunnen tonen), maar de beschuldiging dat Israel daarachter zit is gratuit. Er is geen enkel bewijs voor behalve argumenten in de trant van: Israel heeft er belang bij, de Mossad gaat professioneel te werk (wat volgens sommigen eerder een argument ertegen is), Israel heeft een hekel aan Al Haq en heeft Al Haq in eigen land vaker dwarsgezeten, etc.. Sinds wanneer zijn dergelijke speculaties voldoende om een dergelijke ernstige beschuldiging te uiten? Het lijkt wel de Story, RTL Boulevard, of GeenStijl wel. Een ombudsman die daar geen woord aan vuil maakt, maar wel een hele pagina vol pent over het toegenomen (en daarna weer afgenomen) gebruik van verzonnen namen in de NRC, is zijn naam niet waard.

Nir Baram

Op 10 september plaatste NRC een uitgebreid interview met Nir Baram, een kritische Israelische schrijver die in de bezette gebieden heeft rondgereisd en mensen vroeg naar de oplossing voor het conflict. Hij uit in het interview vooral kritiek op de bezetting en de muur, en hekelt de ‘vreselijke dingen’ die Israel de Palestijnen aandoet. Hij houdt ook enkel Israel verantwoordelijk voor de ‘nakba’ en stelt voor dat Israel daarvoor herstelbetalingen doet zoals Duitsland aan Israel deed. Hij vindt dat Israeli’s onder ogen moeten zien dat er apartheid heerst op de Westelijke Jordaanoever.

 

Door zijn gesprekken is hij gaan twijfelen aan de haalbaarheid van een tweestatenoplossing, en is nu actief in de beweging ‘Twee Staten, Eén Thuisland’: “Deze club, een burgerinitiatief van Israëliërs én Palestijnen, ziet heil in twee aparte staten met een fluïde scheiding, die samenwerken in een confederatie.” Dit deel van het interview is eigenlijk het interessantst, maar van de drie pagina’s die het interview in beslag neemt gaat maar een klein deel hierover; het merendeel wordt in beslag genomen door alle bekende aantijgingen tegen Israel. Een gemiste kans om nu eens uit de hoek van de beschuldigingen en het ‘wie heeft er gelijk’ te komen en naar de toekomst te kijken...


Baram doet zoals gezegd harde uitspraken in het interview. Hij zegt dingen als:

De Palestijnen wordt zo veel ontzegd: bewegingsvrijheid, de mogelijkheid om iets van hun leven te maken, om hun dromen na te jagen. Mijn land doet vreselijke dingen. En mijn landgenoten weten het niet. Dat moet anders.

 

Dat laatste wordt door veel Israeli’s betwist. Het hangt er ook erg vanaf waar je woont, en wat je wil weten en zien. Ouders met kinderen die in het leger dienen weten vaak vrij goed wat er speelt en dat er niet zo fraaie dingen gebeuren, en dat geldt des te meer voor mensen die zelf nog niet zo lang geleden dienden. Er zijn ook hopen films, boeken en artikelen verschenen waarin op vaak indringende wijze verslag wordt gedaan van de gevolgen van de bezetting en Israels veiligheidsbeleid voor de Palestijnen. Natuurlijk zijn er wegkijkers; er zijn ook zat Nederlanders die niet willen weten wat onze jongens in Afghanistan deden en wat onze vliegtuigen en schepen doen. Of waar ons spaargeld in belegd wordt. Of wat de gevolgen zijn van ons consumptiegedrag en onze spotgoedkope kleding voor mensen aan de andere kant van de wereld. Wegkijk gedrag zie je overal, en juist in Israel valt de vaak openhartige en felle interne kritiek op. Ook Baram is daarvan een voorbeeld, en hij kan in Israel vrij zijn mening verkondigen en rondreizen en met iedereen praten.

Baram zegt:

Als ik, ook onder linkse vrienden, een gesprek begin over een eventuele vergoeding van de schade aan de verdreven Palestijnen, krijg ik uitsluitend geïrriteerde reacties. Terwijl Israël jarenlang herstelbetalingen kreeg uit Duitsland.

 

Die geïrriteerde reacties begrijp ik wel. Als de verdreven Palestijnen een schadevergoeding moeten krijgen, dan ook de vele verdreven Joden uit Arabische staten. En ook de Palestijnen hebben onder de grootmoefti van Jeruzalem een hoop ellende veroorzaakt. De vergelijking met Duitsland gaat volledig mank, en zou je misschien zelfs om moeten draaien. De moefti  collaboreerde met de nazi’s en veel Palestijnen stonden achter hen en hoopten dat zij zouden helpen om ook het ‘Joodse probleem’ in Palestina op te lossen. De Palestijnen waren niet enkel slachtoffer zoals de Joden in Duitsland en Europa; zij waren de burgeroorlog eind 1947 begonnen, pleegden zelf talloze aanslagen op burgers (ja, ook toen al), en hun leiders hadden in de jaren ervoor consequent ieder compromis afgewezen. Zie voor een goed stuk hierover dit artikel van Benny Morris.

 

Baram vindt dat Israël de gevolgen van de Nakba onder ogen moet zien. Niet om al het veroverde land af te staan, zoals sommige Israëliërs vrezen, maar om het gesprek aan te gaan. „Ook mijn familie heeft van de Nakba geprofiteerd. Wij kregen, ver voor mijn geboorte weliswaar, een huis in West-Jeruzalem toegewezen waar een Arabier had gewoond. Maar juist degenen die van 1948 hebben geprofiteerd, willen er niet over praten.”

 

Dat klinkt nobel, maar zo’n gesprek is alleen mogelijk als men van twee kanten eerlijk naar de geschiedenis wil kijken en het eigen aandeel onder ogen wil zien. Weinig Israeli’s zien er geen been in om eenzijdig schuld te bekennen en daardoor nog meer eenzijdige claims en beschuldigingen over zich heen te krijgen. Ik sprak een tijd terug eens een vrouw uit Sderot die aan een dialooggroep met mensen uit Gaza deelnam, en er erg teleurgesteld uitkwam. Ze wees de ‘Israelische agressie’ af, ze was fel anti bezetting, en wat ze terug kreeg was geen afwijzing van terreur en opruiing tegen Israel maar de bewering dat Israel helemaal geen bestaansrecht heeft en het hele land eigenlijk de Palestijnen toebehoort. Zo is het meer goed bedoelende idealistische mensen uit de Israelische vredesbeweging vergaan. Ik vraag me af of Barams ervaringen in zijn gesprekken met Palestijnen beter zijn, en hoeveel hij er heeft gesproken die oprecht ook Israels bestaansrecht erkennen.

Daarbij is het de vraag of je van een nakba moet willen spreken, en veel Israeli’s zien dit als een provocatie omdat het Arabisch is voor ‘ramp’ ofwel shoah. Zo lijkt het alsof beide zaken op een lijn zijn te zetten, alsof de nakba een catastrofe was die het Palestijnse volk zomaar overkwam, zonder eigen aandeel….

Volgende keer meer over het ‘Twee Staten, Eén Thuisland’ idee.

Ratna Pelle

 

zondag 9 oktober 2016

Mediacommentaar NRC over Israel - 3

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/10/09/mediacommentaar-nrc-over-israel-3/

 

= IMO Blog = 

Ik schreef donderdag over de berichtgeving in NRC Handelsblad betreffende de ‘zaak Kiswanson’. Op 1 en 2 september verschenen nog twee artikelen in het kader hiervan. Het artikel ‘Wie bewijs verzamelt in Gaza, wordt tegengewerkt’ gaat over een man, Wissam Sheheibars, die twee kinderen verloor in de Gaza oorlog, omdat zij door een raket werden getroffen toen ze op het dakterras de vogels wilden voeren. Voor correspondent Derk Walters staat direct al vast dat zijn verhaal de waarheid is, en dat Israel dus weer eens fout zit. Zo is de wijk ‘volgens hen op geen enkele manier aan Hamas te koppelen’. Juist. Als zij dat zeggen is dat zo. Uiteraard zouden de bewoners het onmiddellijk vertellen aan de buitenlandse correspondent die op bezoek is als zij wisten dat Hamas ook actief is in de wijk. Je hoeft van Hamas immers niks te vrezen, iedereen in Gaza praat daarom altijd vrijuit over de misdaden en praktijken van Hamas. Ook is uiteraard zeker dat de raket van Israel komt. Alle raketten komen van Israel, sterker nog: alle ellende komt van Israel. Het is nog nooit voorgekomen dat raketten van Hamas in Gaza terecht kwamen en daar slachtoffers maakten, dus met die mogelijkheid hoeft  Walters uiteraard geen rekening te houden. Dat scheelt weer lastig uitzoekwerk; journalisten hebben het immers druk genoeg.

Het artikel meldt voorts: ‘Volgens de Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem zijn er tijdens de oorlog in totaal 250 kinderen uit de Gazastrook gedood in hun eigen huis.’

Ook hier geldt weer: als Betselem het zegt, zal het zeker kloppen. Negeer de onderzoeken van blogger Elder of Ziyon en anderen, waaruit bleek dat veel zogenaamde onschuldige burgers in feite strijders voor Hamas of een andere terroristische organisatie waren, dat kleine kinderen als menselijk schild dienden voor terroristen en dat jongeren vaak gerekruteerd werden door Hamas en consorten. Zulke zaken staan een mooi verhaal maar nodeloos in de weg. Het is veel simpeler als je de verhalen van Palestijnen en Israelische mensenrechtenorganisaties (die zich vaak op diezelfde Palestijnen baseren) gewoon kunt geloven, en alleen wantrouwig hoeft te zijn naar wat Israel en pro-Israelische bronnen zeggen.

Uiteraard kun je ook Al Haq leider Shawan Jabarin op zijn woord geloven. Hij komt uitgebreid aan het woord in dit artikel, omdat Al Haq informatie levert aan het internationaal strafhof, waar men deze zaak aan wil voorleggen, evenals andere vermeende oorlogsmisdaden gepleegd door Israel. En Al Haq is, zoals we weten, een volkomen objectieve en neutrale organisatie met een onberispelijke leider die zich nooit met welke radikale organisatie dan ook heeft ingelaten, geweld altijd eenduidig heeft veroordeeld en zich inzet voor vrede en verzoening tussen Israeli’s en Palestijnen.

Het artikel verwijst naar eerdere berichtgeving over de zaak Kiswanson, de Al Haq medewerkster die bewijs voor het vooronderzoek van het internationaal Strafhof verzamelt en nu zodanig wordt bedreigd dat ze haar werk niet goed kan voortzetten. Voor de NRC stond direct vast dat Kiswansons vermoeden dat de Mossad hierachter zit klopt, en dit hoefde dan ook niet nader onderzocht te worden. NRC schrijft:

Al-Haq wordt non-stop lastiggevallen met telefoontjes, e-mails en hackpogingen, zegt algemeen directeur Shawan Jabarin in een vergaderzaaltje op het hoofdkantoor in Ramallah, op de Westelijke Jordaanoever.

„Dan krijgen al onze medewerkers bijvoorbeeld een mailtje van oxfamnovib.co.uk met het aanbod van een baan. Alleen bestaat die website met die extensie niet. Als ze op die link klikken, worden onze computers geïnfecteerd. En al onze subsidieverstrekkers, van Duitsland tot Noorwegen, krijgen telefoontjes. ‘Heb je al gehoord van dat corruptieschandaal bij Al-Haq?’ Verzonnen natuurlijk.”

Het is zeer vreemd en ongehoord dat een onberispelijke organisatie als Al Haq zo wordt lastig gevallen. Ook “De collega’s bij de mensenrechtenorganisatie Al-Mezan in Gaza-Stad spreken van doodsbedreigingen per telefoon, mailtjes in een soort Arabisch dat „duidelijk uit het Hebreeuws” vertaald is, nep-sms’jes met het aanbod om de telefoon beter te beveiligen.” En het is uiteraard duidelijk wie daarachter zit:

Geen van beide organisaties twijfelt aan de afkomst van de bedreigingen. Jabarin: „Israël is de enige die een belang heeft om ons te stoppen én over technologie beschikt die geavanceerd genoeg is. Ik heb een nieuwe simkaart en twee uur later word ik gebeld, door dezelfde stalker die Nada Kiswanson lastigviel.” Woordvoerder Emmanuel Nahshon van het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken wil niet op de aantijgingen reageren.

Waarom zou je met onafhankelijke experts praten, met mensen die de Shin Beth en Mossad kennen, evenals mogelijke andere vijanden van beide organisaties, voor een objectief verhaal? Nee, het volstaat om even in een zinnetje te melden dat een Israelische bron er niet op wil ingaan. Zo makkelijk kwijt je je tegenwoordig van je taak om verschillende bronnen te checken, om onafhankelijk en onpartijdig te zijn en feit en mening te scheiden. Ik vind mailtjes ‘in een soort Arabisch dat „duidelijk uit het Hebreeuws” vertaald is’ overigens nogal amateuristisch en knullig overkomen, en vraag me af of dit niet een manier kan zijn waarop juist Hamas of andere Palestijnse tegenstanders van deze ‘mensenrechten’organisaties hun pogingen hen dwars te zitten op Israel afschuiven? Met zulke zaken moet je rekening houden, maar bij de NRC volstaat het woord van Jabarin of Al Mezan uiteraard. Vervolgens meldt Jabarin: Alle bedreigingen vormen een „bewijs dat we op de goede weg zijn. We hebben onze feiten op orde, die kunnen niet aangevochten worden door Israël. Dat hebben ze trouwens nooit gekund. Dit is de reden dat ze ons ondermijnen: we zijn onafhankelijk.” Waarna nog maar eens wordt vermeld dat Al Haq in 2009 de Geuzenpenning heeft gekregen, maar die arme Jabarin hem van Israel niet mocht komen ophalen vanwege ‘vermeende betrokkenheid bij de Palestijnse groepering PFLPdie door Jabarin wordt ontkend, aldus de NRC. Men besluit dit zeer informatieve, objectieve en onpartijdige artikel met de volgende woorden van Jabarin:

De Al-Haq-directeur denkt dat een eventuele strafzaak tegen Israël ondanks alle hindernissen toch een goede kans maakt. „We hebben het morele gelijk aan onze zijde.” Hem raken ze niet, zegt hij. „Behalve met een kogel. Ik ben er klaar voor.” Hij zet zijn bril af, tikt hard met zijn ring op tafel.

Interessanter dan wat Jabarin denkt is hoe onafhankelijke experts dit inschatten. Een tijdje terug vertelde een strafrechtadvocaat in Een Vandaag (in reactie op Dries van Agt die meende dat Netanyahu een oorlogsmisdadiger is die door het Internationaal Strafhof berecht zou moeten worden) dat de kans dat dit vooronderzoek tot een daadwerkelijke aanklacht en veroordeling zal leiden klein is. Maar de NRC heeft blijkbaar meer belangstelling voor wat de pro-Palestina lobby te zeggen heeft, en laat liever activisten aan het woord die zich consequent tegen vrede en voor geweld hebben uitgesproken, om van hen te vernemen dat Israel de bron van alle kwaad is, en dat vervolgens kritiekloos neer te pennen. Dat wordt dan onder de naam van het deftige NRC verspreid, en zal op die manier meer invloed hebben dan wanneer het Palestina Kommitee of Palestine Link een dergelijk interview op hun site zou zetten. Naar het waarom van deze schaamteloze partijdigheid kunnen we slechts gissen. Naar de reden dat buiten het kringetje van Israel sympathisanten zo weinig mensen zich hier druk om lijken te maken ook.

In Duitsland heeft een uitzending van de ARD vol ongefundeerde aantijgingen tegen Israel geleid tot massaal protest en behandeling in de zogenaamde Rundfunkrat, het hoogste orgaan van de ARD. Bij Nederlandse media wordt je met je klachten op zijn best afgescheept met een korte reactie van de redactie in de trant van dat ‘als men geregeld kritiek van beide kanten krijgt, dat een bewijs is dat men het goed doet’. Maar vaker nog wordt je compleet genegeerd. Een instantie als de Rundfunkrat zou voor veel Nederlandse media een uitkomst zijn.

Ratna Pelle

 

Mediacommentaar NRC over Israel - 2

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/10/07/mediacommentaar-nrc-israel-2/

(augustus 2016)

Zie ook deel 1.

 

Nati Rom

Op 14 augustus bracht NRC Handelsblad een artikel over Nati Rom, inwoner van een nederzetting op de Westelijke Jordaanoever en activist voor Israel. Hij bindt de strijd aan met de BDS campagne en heeft daartoe zelfs een heuse ‘kliklijn’ opgezet, zo meldt NRC, waar mensen heen kunnen bellen als zij informatie hebben over anti-Israel activisten. Twee ministers hadden kort daarvoor opgeroepen om informatie over ‘iemand die zich voordoet als toerist, maar die eigenlijk in Israël verblijft als boycotactivist’ door te geven, zodat men ‘eraan kan werken om hem het land uit te krijgen’. In het artikel wordt de BDS beweging als volgt omschreven:

Twaalf jaar geleden begonnen Palestijnse activisten met de ‘BDS-beweging’, waarbij de afkorting staat voor ‘boycot, desinvesteren en sancties’. Hiermee hopen ze op geweldloze wijze een einde te maken aan de Israëlische bezetting en aan de discriminatie van Palestijnen. Een beproefde BDS-methode is om bedrijven en overheden die zich inlaten met illegale Joodse nederzettingen onder druk te zetten. Ook Nederlandse bedrijven zijn daar gevoelig voor.

Daaronder staat dat ‘in de ogen van Israëlische politici BDS echter een antisemitische poging is om Israël schade toe te brengen. Daarom heeft de regering dit jaar 30 miljoen euro toegekend aan Israëlische ambassades wereldwijd om de beweging tegen te gaan.’

Daarmee neemt de NRC stelling, voor BDS en tegen Israels strijd ertegen. Een neutralere omschrijving van waar BDS voor staat had meegenomen dat men vrede en onderhandelingen afwijst en niet in een tweestatenoplossing gelooft. BDS leiders zoals Omar Barghouti hebben dat letterlijk zo gezegd. En over hoe geweldloos de BDS is, kun je twisten. BDS-ers hebben artiesten geïntimideerd die in Israel (niet in de bezette gebieden) wilden optreden, in Nederland zijn voorstellingen van Israelische artiesten verstoord en Joodse en Israelische studenten hebben geregeld met geweld en intimidatie te maken vanuit groeperingen die achter BDS staan. Het lijkt erop dat de NRC de doelstellingen gewoon letterlijk van de website van een pro-BDS organisatie heeft geplukt. Waarom zou je ook moeite doen om eigen, onafhankelijk onderzoek naar een zaak te doen als je ook gewoon een paar regels van het Palestina Komitee of BDS Nederland kunt overpennen? En je komt er tegenwoordig prima mee weg, zo blijkt.

Het hele artikel ademt deze stellingname. Nati Rom en zijn acties tegen BDS worden subtiel weggezet als extremistisch. Zo wordt even fijntjes opgemerkt dat Rom geen handen van vrouwen schudt uit religieuze overwegingen en hij een gebreid keppeltje draagt. Veel BDS-ers zijn minstens even religieus en onverdraagzaam, maar daar zul je bij de NRC niet snel over lezen. De activiteiten van Nati Rom zijn in principe ook helemaal niet nieuwswaardig, en als hij dit voor een ander land zou doen dan zou de NRC er geen serieus artikel over schrijven. Maar het gaat over Israel en anti-Israel campagnes, het past in het plaatje van de machtige slinkse overactieve pro-Israellobby, en omdat Nati Rom in een nederzetting woont en religieus is, kan er ook nog een religieus-nationalistisch tintje aan worden gegeven. Een onderwerp dat die drie ingrediënten bevat kan men natuurlijk niet laten liggen.

 

Kuitenbrouwer

Op 15 augustus een felle reactie van Jan Kuitenbrouwer op Leon de Winter en anderen die Dyab Abou Jahjah van antisemitisme beschuldigen. Kuitenbrouwer vind het onzin dat volgens deze critici met ‘zionisten’ soms ‘Joden’ bedoeld wordt en drijft hier de spot mee.  Hij noemt dit ‘ultrasonoor antisemitisme’: je hoort het alleen als je over een speciaal, hypersensitief gehoor beschikt. Hij vergelijkt dit met de vroegere heksenvervolgingen: het bewijs is onzichtbaar, maar niettemin belastend. Leuk verzonnen, maar de vergelijking gaat natuurlijk volledig mank. Heksen bestaan niet, antisemieten wel. En antisemieten zullen, net als racisten en andere extremisten, vaak proberen hun visie een beetje in te kleden en als redelijk te presenteren. Dat men dan bepaalde woorden mijdt en verhullend taalgebruik hanteert, is niet ongebruikelijk. Kuitenbrouwer houdt zich hier wel erg van de domme.

Hij hekelt voorts mensen die in het volgens hem gematigde relaas van Abou Jahjah in Zomergasten toch radikale en antiwesterse denkbeelden hoorden:

Jahjah praatte met meel in de mond,” sprak oud-VPRO-cineast Hans Fels. „Hij probeert salonfähig te doen, maar het blijft een verhulde antisemiet.” Verhuld. Tja, ‘verhuld’ ben ik een aap op zoek naar een banaan. Is dat erg?

Jan Kuitenbrouwer gaat er kennelijk vanuit dat mensen altijd precies zeggen wat ze bedoelen en hun woordkeus nooit laten beïnvloeden door het publiek waarvoor ze spreken en wat ze willen bereiken. Natuurlijk moet je de aantijging ‘verhuld antisemitisme’ wel kunnen aantonen of onderbouwen, door er bijvoorbeeld op te wijzen dat het woord ‘zionist’ niet wordt gebruikt in de gangbare neutrale betekenis van iemand die het zionistische streven naar een staat voor het Joodse volk onderschrijft, maar dat daar van alles aan wordt toegeschreven dat heel toevallig ook door antisemieten vaak aan Joden wordt toegeschreven (macht, invloed achter de schermen, achterbaksheid, oorlogen financieren etc.). Abou Jahjah heeft genoeg uitspraken gedaan over Israel, haar inwoners en sympathisanten, en ook Joden, om deze beschuldiging te kunnen onderbouwen. En ja, dat is erg.

Antisemitisme en Israelhaat gaan vaak hand in hand en de Joodse gemeenschap heeft dan ook steeds vaker te maken met bedreigingen, intimidaties en soms geweld. Kuitenbrouwer bevestigt dit in feite zelf wanneer hij min of meer zegt dat het allemaal de schuld van de zionisten zelf is:  ‘Het zionisme is een etnisch gedefinieerde ideologie. Plomp gezegd: dat is vragen om moeilijkheden’. Ah, de zionisten zijn schuld aan het antisemitisme. Zonder Israel had het er allemaal ongetwijfeld heel anders uitgezien. Sterker nog, voor die tijd hadden we dat probleem niet. Toen was antisemitisme nog echt antisemitisme en was er geen term waarachter antisemieten zich konden verschuilen. Een stuk beter inderdaad. Ook zegt hij : ‘Dat die twee begrippen elkaar in hoge mate overlappen, kun je dat Abou Jahjah verwijten?’ Een dun gelegenheidsargument. Als dat zo is, dan is het des te redelijker om al het lelijks dat Abou Jahjah zegt over zionisten als een verkapte vorm van antisemitisme te zien. Veel Joden zijn inderdaad zionist, dat wil zeggen dat ze achter het bestaansrecht van Israel staan en zich ook (in meerdere of mindere mate) met Israel verbonden voelen en het opnemen voor deze staat. En op deze mensen doelt Abou Jahjah wanneer hij los gaat tegen ‘zionisten’, niet op de vele niet-Joden die Israels bestaan erkennen en het land een warm hart toedragen. Hij sluit af met:

De theorie van het ultrasonore antisemitisme leent zich intussen ook goed om kritiek op Israël te demoniseren: dit gaat niet over de racistische en fascistische aspecten van de Israëlische politiek, dit is hoe de Shoah begon! Als het geen bewuste strategie is, zou het er een moeten zijn.

HJe kon erop wachten. Wanneer mensen die geen overtuigd nazi zijn van antisemitisme worden beschuldigd, duurt het nooit lang voordat iemand roept dat het juist de zionisten zijn die antisemitisme in de hand werken en dat de aantijging vaak wordt misbruikt om Israel vrij te pleiten. Blijkbaar deelt Kuitenbrouwer de Israelhaat die lieden als Abou Jahjah uitbraken en ziet dit als legitieme kritiek op de ‘racistische en fascistische aspecten van de Israëlische politiek’. Welja, waarom zou je ook een poging doen genuanceerd te zijn? Wanneer je Abou Jahjah ziet als gematigd opiniemaker, verbaast het natuurlijk niet echt dat je er zelf even gratuite beschuldigingen uitflapt.

Ratna Pelle