maandag 31 juli 2017

Faktencheck en de feiten in een Duitse docu: geschiedenis (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/07/31/faktencheck-en-feiten-duitse-docu-geschiedenis/

 

= IMO Blog =  

 

– Vervolg van Faktencheck en de feiten in een Duitse docu: Abbas

 

De Faktencheck valt er vervolgens over hoe gemakkelijk in de docu zo ongeveer de gehele christelijke en westerse cultuur als antisemitisch wordt bestempeld.

 

“Die angerissene historische Entwicklung des Antisemitismus im Neuen Testament, in Schriften von Martin Luther, Molière, Richard Wagner und anderen lässt den jeweiligen historischen Kontext völlig außer Acht und ignoriert Forschungsergebnisse, etwa zum Antisemitismus Richard Wagners, der in der neueren Forschung nun gerade als nicht rassistisch bewertet wird, sondern vielmehr die “Erlösungsidee” Wagners gegen den damals formulierten Rassegedanken einordnet.”

 

Net als wat betreft seksisme en racisme in het algemeen kun je natuurlijk verzachtende omstandigheden aanvoeren voor het feit dat de grootste denkers en literatoren er soms de vreselijkste ideeën op na hielden, maar dat past niet binnen het format van deze docu. De docu wil het hedendaagse antisemitisme in Europa tonen, en deels verklaren. Daarin past een verwijzing naar het lange verleden hiervan, zonder dat dat weer uitgebreid besproken en in de tijd geplaatst hoeft te worden. Dat dit niet allemaal aangename info is, is een ander verhaal. De Faktencheck wekt hier de indruk dat men de boodschap toch graag wat wil verzachten. Zo heeft Wagner in 1850 een lang antisemitisch artikel, ‘Das Judentum in der Musik’ geschreven, en ageerde hij geregeld tegen Joden. Er is discussie over in hoeverre zijn opera’s ook deze ideeën ademen of slechts in algemene zin nationalistisch zijn. Ook van vele anderen staan hun antisemitische uitingen niet ter discussie. Feit is dat antisemitisme voor de oorlog wijd verbreid en nog niet ‘besmet’ was, dus veel openlijker werd geuit.

Ook over de recentere geschiedenis is de film niet altijd even precies. Zo zegt men over de ‘grootmoefti’:

“Palästina, 1920er Jahre. Die britische Kolonialmacht ernennt Mohammed Al-Husseini zum Mufti von Jerusalem. Kurz darauf wird er zum Führer der palästinensisch-arabischen Bewegung, erhält finanzielle und militärische Unterstützung von Hitler und Mussolini.

Hässliche Ironie der Geschichte: Erst dient der Mufti den Nazis – wenig später der PLO und dem palästinensischen Befreiungskampf durch Terror.”

 

Klopt, maar de Faktencheck weet te melden dat onterecht de suggestie wordt gewekt dat hij kort na zijn benoeming al door Hitler en Mussolini werd gesteund, terwijl dat pas eind jaren ’30 gebeurde (de Faktencheck spreekt dan opeens van ‘Europese fascisten’ omdat Hitler en Mussolini in de jaren ’20 nog geen leiders waren, waarmee men al duidelijk maakt dat dit een wat vergezochte tegenwerping is). En inderdaad, tussen de val van de nazi’s en de oprichting van de PLO zitten bijna 20 jaar.

 

Nog een voorbeeld: In de film komt Rafael “Rafi” Eitan aan het woord, die indertijd operaties van de Haganah en Palmach leidde. Hij beweert dat men tot november 1947 niet tegen de Arabieren vocht en alleen enkele operaties tegen de Britten uitvoerde, die symbolisch waren en geen slachtoffers maakten, ‘außer dem Fehler, der im King David Hotel begangen wurde’. De Faktencheck neemt hier geen genoegen mee en vermeldt dat er 91 doden vielen bij die aanslag, en dat de Irgun vanaf 1937 aanslagen tegen de Britten pleegde die ook geregeld Arabieren troffen die voor de Britten werkten. Eitan had het over de Haganah en Palmach neem ik aan, maar dat negeert de Faktencheck. Of deze groeperingen niemand hebben omgebracht tot november 1947 waag ik overigens te betwijfelen, maar de Faktencheck heeft niet de moeite genomen daar verder op in te gaan. Verreweg het meeste geweld, van beide kanten, vond daarna plaats, toen de Palestijnse Arabieren het delingsplan verwierpen en met het geweld begonnen. En feit is dat de Haganah tijdens WOII met de Britten samenwerkte en hun verzet hadden gestaakt. Zowel de docu als de Faktencheck geven weinig duidelijkheid over wat er voorafgaand aan Israels onafhankelijkheidsoorlog  gebeurde en door wie en waarom. Het is ook de vraag of dat in een film over antisemitisme past, maar door alleen Eitan aan het woord te laten laadt men wel de verdenking op zich niet objectief te zijn. Hij komt later nog eens aan het woord, en legt dan uit dat er geen Palestijnen zijn gedood (die men had verdreven) en de meesten ook niet zijn verdreven maar uit eigen wil vertrokken. Vreemd dat de Faktencheck daar niet over viel.

 

Het tekent de film: geschiedenis wordt vaak slordig en vanuit Israelisch perspectief gegeven, citaten van allerlei mensen wekken soms de indruk wel erg in het straatje van wat de makers willen overbrengen te passen. De docu komt activistisch over, als een pamflet, een j’accuse. Dat is gezien het onderwerp niet geheel onterecht, maar daar had men misschien eerlijker over moeten zijn. Daarnaast denk ik dat je scherper moet kiezen wat je wel en niet behandelt. De stukjes geschiedenis worden afgewisseld met beelden van demonstraties, de Palestijnse gebieden en Gaza, interviewfragmenten, antisemitische leuzen van Palestina activisten, informatie over steun aan organisaties die tegen de bezetting zijn, en tegen Israel, of allebei. Allerhande organisaties passeren de revue, van kerkelijke tot ontwikkelingsorganisaties en ook het Israelische Betselem. En allemaal worden ze als extreem anti-Israel neergezet, en – dat is immers het onderwerp van de film – in verband gebracht met het nieuwe groeiende antisemitisme.

(Wordt vervolgd)

Ratna Pelle

 

Faktencheck en de feiten in een Duitse docu: Abbas (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/07/30/faktencheck-en-feiten-duitse-docu-abbas/

 

= IMO Blog = 

 

Vorige maand gebeurde er iets heel uitzonderlijks. Ik viel in een Duitse documentaire over antisemitisme (aan de uitzending ging nogal wat vooraf – daarover later meer), waarin een aantal zaken werden benoemd en getoond die je normaal gesproken niet op de publieke tv ziet, ook niet de Duitse, maar slechts leest op vooral rechtse pro-Israel sites. Het was natuurlijk te mooi om waar te zijn en dus verscheen er even later een soort van disclaimer op het scherm waarin werd verwezen naar een ‘Faktencheck‘ met ‘notwendige Erlauterungen und Ergaenzungen’ omdat de film niet aan de journalistieke standaards van de WDR voldoet. In deze Faktencheck werden liefst 29 beweringen uit de film onder de loep genomen en van kontekst voorzien of tegengesproken met andere cijfers en argumenten. Ook werd de film af en toe onderbroken en verscheen een tekst in beeld waarin in de film vermelde zaken in twijfel werden getrokken en negatief genoemde organisaties een weerwoord mochten geven. Gedurende de gehele docu verscheen regelmatig een balk onderin met verwijzing naar deze Faktencheck.

 

Deze disclaimer was minstens zo bijzonder als de film; ik had het althans niet eerder meegemaakt, en ik heb toch behoorlijk wat eenzijdige, activistische en niet aan alle journalistieke standaards voldoenende docu’s gezien inmiddels. Deze Faktencheck was een compromis: men was eigenlijk überhaupt niet van plan de film te tonen, maar onder druk (en nadat Bild hem 24 uur online had gezet als vorm van protest) ging men overstag. Met de disclaimer en een discussie na afloop (waar de makers niet voor waren uitgenodigd) wilde men zijn onafhankelijkheid en professionaliteit tonen. Hier zou op zichzelf niks op tegen zijn, integendeel, als men zich altijd zo zou opstellen wanneer docu’s over Israel en de Palestijnen toch niet zo neutraal en objectief zijn uitgevallen als de bedoeling was.

 

Disclaimers

Wat me echter totaal verblufte is dat sinds de meer dan 10 jaar dat ik me met het conflict en de berichtgeving erover bezig houd, ik zoiets niet eerder heb gezien. Talloze leugenachtige, insinuerende, partijdige en activistische docu’s zijn er langs gekomen, ook op de Duitse tv al zal het daar wellicht iets minder extreem zijn geweest als bij ons. Vaak heb ik me verbaasd dat je over Israel blijkbaar gewoon alles kunt beweren, de grootste kolder over genocide, Joodse suprematie en uitverkorenheid, hoe Israel alle vooruitgang in de Arabische wereld tegenhoudt, hoe kolonisten water en eigenlijk alles wat ze maar kunnen stelen van arme weerloze Palestijnen, hoe Israel bewust de Palestijnen net niet uit laat hongeren omdat ze nog van pas komen om in de nederzettingen te werken. Hoeveel bloeddorstige Arabieren hatende in ultra orthodoxe kledij gestoken kolonisten heb ik niet langs zien komen, hoeveel wanhopige het uitschreeuwende Palestijnse moeders, hoeveel vernielde huizen, hoeveel meedogenloze soldaten? Het was allemaal nooit reden voor een disclaimer, voor wat context, voor een reactie van Israels kant of feiten en cijfers van andere instanties dan het ministerie van gezondheid in Gaza en de VN organisatie OCHA waar het aantallen doden in Gaza betreft. Ook na klachten werd niet erkend dat deze of gene docu misschien wat ver ging, misschien toch wat eenzijdig was, misschien wel een erg negatief en vertekend beeld geeft van Israel. Nee, we moesten begrijpen dat niet iedere docu en reportage alle kanten van het conflict precies evenveel aandacht kan geven en niet ieder detail van alle kanten kan belichten. ‘In deze docu stond de Palestijnse familie XYZ centraal en hoe zij de Gaza oorlog hebben meegemaakt. Een andere keer komt de Israelische kant weer meer aan bod.’ ‘We willen de mensen achter het conflict laten zien, en de Palestijnen zijn nou eenmaal, hoe je het went of keert, vaker slachtoffer dan de Israeli’s’. ‘We zijn niet bezig met wie er gelijk heeft maar willen laten zien wat er gebeurt’. Aldus de strekking van de reacties die je na klachten doorgaans kreeg (als er al werd gereageerd).  Wat al die eenzijdige en schrijnende beelden en beweringen doen met de kijker, daar is men uiteraard niet verantwoordelijk voor. En dat die andere kant nooit aan bod kwam, werd voor het gemak even vergeten.

Maar nu was er dus opeens een disclaimer bij een documentaire die – niet geheel ten onrechte – door de ARD als niet objectief werd beschouwd. Het zou een enorme ontwikkeling zijn als men dat voortaan bij elke omstreden docu doet. Laat de andere kant zien, trek wat al te makkelijk getrokken conclusies in twijfel, voeg nuance toe waar men kort door de bocht is, geef organisaties of partijen die van ernstige zaken worden beticht de mogelijkheid te reageren. Het is een hoop werk, en dus duur, maar het komt de kwaliteit en professionaliteit zeer ten goede. Wie geen zin heeft in een andere kant van het verhaal, laat de Faktencheck zitten, maar de argeloze kijker weet wel: wat hier wordt getoond is niet onomstreden, ik kan het niet allemaal klakkeloos aannemen. Blijft natuurlijk de vraag wie de Faktencheck checkt en hoe objectief die is, maar je moet ergens beginnen.

Docu en Faktencheck: beide soms kort door de bocht

De docu was zoals gezegd hier en daar wat kort door de bocht. Hij heeft vanaf het begin een cynische ondertoon, die vanuit de makers gedacht misschien begrijpelijk is maar niet bijdraagt aan een goed begrip van het thema. In het begin wordt een toespraak van Abbas voor de VN aangehaald, waarin Abbas o.a. zegt dat:

 

“Doch sobald diese Besatzung endet, werden die Ausreden verschwinden. Dann werden der Terrorismus, die Gewalt und der Extremismus auf der ganzen Welt und im Nahen Osten sowie in Europa und in anderen Erdteilen enden.”

 

Ook beweert hij dat rabbijnen de Israelische regering hebben opgeroepen om Palestijns water te vergiftigen om zo de Palestijnen te doden. Hij zegt dat dat een oproep tot massamoord is. Twee dagen later erkent hij dat dit ‘ongegrond’ is, aldus de docu. Daarna legt men een verband tussen de absurde bewering dat de ‘terreur in de gehele wereld eindigt als de bezetting ophoudt, en beweringen van nazi’s die indertijd zeiden dat als het Jodenvraagstuk maar is opgelost de wereld weer vrede kan kennen. Men toont beelden van Julius Streicher, uitgever van ‘Der Sturmer’. Terecht gaat dit de faktcheckers van de ARD te ver en melden ze dat de vergelijking ‘unangemessen’ is. Abbas sprak ook over vrede tussen Israel en de Palestijnen en staat geen ‘Endlosing der Judenfrage’ zoals de nazi’s dat deden, voor. Een inkoppertje, eigenlijk. En zo zijn er meer.

De makers hadden beter de vergelijking achterwege kunnen laten en slechts opmerken hoe absurd de bewering van Abbas is. En als je Abbas dan toch in verband wilt brengen met antisemitisme, dan had men zijn proefschrift over de ‘zionistische medeverantwoordelijkheid voor de Holocaust’ kunnen aanhalen, met daarin beweringen dat er wellicht minder dan een miljoen Joden waren vermoord. Een proefschrift uit 1983 maar hij heeft het nooit echt teruggenomen.

Maar de Faktencheck is ook wat te gretig om de docu te weerleggen en legt op veel slakken zout. Zo zou men deze woorden van Abbas woorden niet goed weergeven:

“Darüber hinaus möchte ich noch sagen, dass vor nur einer Woche einige Rabbiner in Israel ihre Regierung aufgefordert haben, unser Wasser zu vergiften, um Palästinenser zu töten. Ist das nicht eine klare Anstiftung zum Massenmord am palästinensischen Volk?”

 

In de commentaartekst wordt dit samengevat tot:

“Rabbiner planen palästinensische Brunnen zu vergiften, um deren Land zu rauben?“

 

Wat slordig weergegeven inderdaad, maar de kern is duidelijk, en de verwijzing naar de antisemitische thematiek die al sinds de Middeleeuwen de ronde doet, blijft overeind. Dat Abbas dit heeft gezegd is ongehoord, en dat toenmalig voorzitter van het EU parlement Martin Schulz na afloop slechts lof had is dan ook schokkend, wat Abbas daarna ook voor holle frasen over vrede en twee staten heeft gepreveld.

(Zie vervolg)

 

Ratna Pelle

 

zondag 30 juli 2017

Berichtgeving over Tempelberg rellen en Palestijnse volkswoede

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/07/30/berichtgeving-tempelbergrellen-en-palestijnse-volkswoede/

 

– Door Tjalling –  

 

In juni 1967 veroverde Israël de oude stad van Jeruzalem. Daarin bevond zich ook de op twee na heiligste plek voor Moslims: de Tempelberg. Sindsdien is het bestuur van de Tempelberg in handen van een (Jordaanse) Waqf, een congregatie van islamitische geestelijken in Jordanië, en houdt Israël controle over de toegang tot de berg.

 

De recente rellen rondom de Tempelberg zouden, zoals diverse media suggereerden, vooral het gevolg zijn van het plaatsen van detectiepoortjes door Israël bij de toegang tot de Tempelberg. Palestijnen namen dat niet, vonden het ronduit een vernedering en ook symbolisch voor de Israëlische bezetting van hun gebied. Monique van Hoogstraten verwoordde de Palestijnse houding letterlijk in een NOS journaal“Ze (Palestijnse moslims Tj.T.) accepteren geen enkele controle van Israël op deze plek waar zij enige vrijheid voelen”. En: “Ondanks de bezetting de enige plek waar zij het gevoel hebben dat zij de baas zijn”.

 

Met deze uitspraak van Van Hoogstraten zijn we meteen bij de werkelijke oorzaak van de rellen op en rond de Tempelberg, namelijk dat Palestijnen geen enkele controle van Israël op de Tempelberg accepteren. Daarom hun woede over het plaatsen van die detectiepoortjes. Dat de Tempelberg de enige plek is waar Palestijnse moslims zich de baas voelen is inderdaad niet meer dan een gevoel, die Jordaanse Waqf bepaalt daar immers de regels.

Israël plaatste de detectiepoortjes beslist niet zonder reden. Op 14 juli werden bij deze toegangspoort twee Israëlische politiemensen doodgeschoten. Een derde agent raakte gewond. De vermoorde politiemensen waren Arabische Israëliërs afkomstig uit het noorden van het land. De drie daders, Arabische Israëliërs uit Umm al-Fahm in het noorden van Israël, hadden geen strafblad en zijn door Israëlische veiligheidstroepen doodgeschoten. De detectiepoortjes maakten plaats voor scherp camera toezicht, wat intussen ook weer ongedaan is gemaakt, maar ook dat suste de volkswoede niet echt.

 

Status quo

Een paar uur nadat Israël de Zesdaagse Oorlog had gewonnen kwam Moshe Dayan  naar de Tempelberg en begon, als gebaar van goede wil naar de vernederde Arabieren, met het bedenken van regelingen die uiteindelijk in de status quo zouden worden vastgelegd. In één van de basiselementen van die status-quo staat dat ‘Israël door middel van de politiemacht verantwoordelijk zou zijn voor de veiligheid van het omheinde gebied, evenals binnen de site voor de muur en poorten eromheen’. (De Waqf bepaalt de regels binnen de Al-Aqsa moskee zelf en de Rotskoepel.)

 

Uit een commentaar in de NRC blijkt dat de bepalingen van de betreffende status quo onvoldoende zijn bestudeerd dan wel onjuist geïnterpreteerd of begrepen.

 

De wijze waarop Israël gezag meent te moeten uitoefenen over het gebied rondom de betwiste Tempelberg is wat dit betreft veelzeggend. Veiligheid mag geen alibi zijn om mensen hun meest elementaire rechten zoals geloofsbeleving te beknotten”.

 

Dit citaat laat zien hoe onheus de commentator de maatregelen van Israël beschrijft. Immers, wanneer een land verantwoordelijk is voor de veiligheid van een – heel omstreden – gebied, dan geldt dat in de eerste plaatst voor de veiligheid van alle mensen die dat gebied betreden. (De twee Israëlische politieagenten die op 14 juli werden vermoord waakten over de op de Tempelberg biddende moslims). En dan: ‘de meest elementaire rechten zoals geloofsbeleving te beknotten’. Wat wordt er feitelijk beknot? Eigenlijk niks. Palestijnen voelden de Israëlische maatregelen zelf aan als beknotting, wilden niet door die detectiepoortjes of in de gaten gehouden worden door verscherpt cameratoezicht.

Naar verluid is er achter de schermen veel overleg geweest tussen de meer gematigde bij de Tempelberg betrokken partijen (Egypte, Jordanië, Saoedi-Arabië en Abbas). Voor dit overleg was er echter weinig aandacht in de pers. Daarin ging het vooral over veiligheidsmaatregelen versus Palestijnse beleving. Opvallend is dat ook bij de berichtgeving over de meest recente Tempelbergrellen de nadruk op dat laatste werd gelegd.

 

zondag 16 juli 2017

Open brief Palestijnse christenen aan Wereldraad van Kerken

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/07/16/open-brief-palestijnse-christenen-aan-wereldraad-kerken/


“Ons lijden vanwege een politieke verklaring van een westerse mogendheid, gebaseerd op een verkeerd geïnterpreteerde theologische aanname, gaat nog steeds door”.

 

– Door Tjalling. –

 

Oproep

Op afgelopen 13 juni schreef de NCCOP, een organisatie bestaande uit een groot aantal Palestijnse christelijke organisaties uit Jeruzalem en Bethlehem, een open brief aan de Wereldraad van Kerken. Deze brief, waarin wordt opgeroepen om de christelijke theologie als wapen tegen Israël te gebruiken, is de zoveelste die is geschreven vanuit een niet doordacht en aanstootgevend superioriteitsgevoel.

 

Verkeerde theologische aanname

In het begin van de open brief wordt het huidige Palestijnse lijden in verband gebracht met ‘een politieke verklaring van een westerse mogendheid, gebaseerd op een verkeerd geïnterpreteerde theologische aanname’. Dat is heel bedenkelijk. Iets op die manier te stellen kan alleen voortkomen uit een zeer irreëel theologisch besef èn is tegelijk een schrijnend voorbeeld van een hedendaagse expressie van de vervangingstheologie (de theologie waarin het Joodse volk is vervangen door de Kerk van het Nieuwe Testament).
Onder punt 3 in de open brief staat: “Dat u de duidelijkste en meest krachtige theologische stelling inneemt tegen elke theologie of tegen elke christelijke groep die de bezetting en de privileges van één natie over een andere, gebaseerd op etniciteit of op basis van een belofte, rechtvaardigt”. Hier wordt dus dringend aan de kerken in de wereld gevraagd om een theologische stellingname in te nemen tegen de heel concrete landbelofte aan Israël zoals die is verwoord in bijv. Genesis 17 vs 8:  “Ik zal jou en je familie ná jou het land geven waar je nu als vreemdeling woont. Ik zal jullie het hele land Kanaän geven. Het zal voor eeuwig jullie eigendom zijn. En Ik zal jullie God zijn.” Het staat daar echt, maar veel christelijke theologen beweren dat door voortschrijdend inzicht zo’n tekst niet meer letterlijk kan worden opgevat, waardoor die landbelofte passé geworden is. Echter door diezelfde voortschrijdende inzichten kunnen ook andere belangrijke Bijbelteksten en verhalen, zoals bijv. over de Opstanding van Jezus Christus, niet meer letterlijk worden opgevat.

Op zichzelf is het een verrijking dat Bijbelteksten figuurlijk kunnen worden opgevat en daardoor op verschillende manieren kunnen worden uitgelegd. Nadeel daarvan is echter wel, dat juist door die verschillen van interpretatie, christelijke theologen daarin een mogelijkheid zien om hun normen aan Israël op te dringen waaraan het onmogelijk kan voldoen.

Israëlische bezetting

Voorts wordt in de brief opgeroepen om de Palestijnen te steunen in hun verzoek om gerechtigheid. Die oproep wordt onderbouwd met de inmiddels overbekende eenzijdigheid waaronder ook onheuse aantijgingen, zoals het noemen van Israël als apartheidsstaat en – zij het indirect – extreem religieus. Aanleiding voor het schrijven van de open brief is het onrecht wat de Palestijnen zou worden aangedaan door de Balfourverklaring uit 1917 en de nu al meer dan 50 jaar durende Israëlische bezetting van de Westbank. Die bezetting is overigens geen rechtstreeks gevolg van de Balfourverklaring, wel van de voor Israël om gegronde reden begonnen Zesdaage Oorlog. Het is triest dat er nog steeds geen vrede tot stand is gekomen tussen Israël en de Palestijnen, maar dat ligt zeer zeker niet alleen aan Israël. In 2008 bijv. kwam de toenmalige Israëlische premier Olmert met een vergaand vredesaanbod).
Leven op de bezette westelijke Jordaanoever brengt vooral moeilijkheden met zich mee voor de Palestijnse inwoners daarvan. Confiscaties van Palestijns privé bezit en grond zullen mensen tot wanhoop hebben gedreven en ook dagelijkse ervaringen met checkpoints. Het is goed te begrijpen dat Palestijnen die, (mede) door toedoen van Israël, werkelijk slachtoffer van dat alles zijn geworden, thuis hun nood klagen bij de Eeuwige. Echter wanneer dit in een collectief en georganiseerd verband gebeurt, dan hoort er rekening gehouden te worden met àlle betrokkenen. Uit die open brief van 13 juni blijkt dat pertinent niet. Er wordt gezwegen over bijv. Palestijnse wandaden, de Joodse vluchtelingen uit Arabische landen en het feit dat Jordanië tussen 1948 en 1967 de Westbank en Oost-Jeruzalem bezet hield en er toen geen Joden mochten wonen.

 

Niet onbevooroordeeld

Zoals al is opgemerkt, de NCCOP heeft de open brief geschreven aan de Wereldraad van Kerken. Alhoewel een eenzijdig en dus ook onvolledige brief, dit schrijven was wel aan het ‘juiste adres’ gericht. De houding van de Wereldraad van Kerken ten aanzien van het conflict tussen Palestijnen en Israëli’s is namelijk niet onbevooroordeeld. Dit blijkt o.a. uit de Statement on Christian Presence and Witness in the Middle East uit 2013. In die verklaring staat o.a.: “Jerusalem today is an occupied city with a government which has adopted discriminatory policies against Christians and Muslims alike.” Uit die woorden alleen al kan worden opgemaakt hoe kritisch de Wereldraad van Kerken is over Israël.

 

Boycot

In de brief wordt ook gevraagd om de BDS te steunen en uit te breiden: “Dat u onze rechten en onze plichten verdedigt om creatief en geweldloos verzet te plegen tegen de bezetting. Wij vragen u om u uit te spreken voor economische maatregelen die Israël ertoe zetten om de bezetting te stoppen en ook om verder te gaan met sport-, culturele – en academische maatregelen tegen Israël te ondersteunen totdat het voldoet aan internationaal recht en VN-resoluties die aandringen op het beëindigen van bezetting, apartheid en discriminatie, en totdat vluchtelingen terug kunnen keren naar hun eigendommen in hun thuisland. Dit is onze laatste vredige uitweg. In antwoord op Israëls oorlog tegen BDS, vragen wij u om juist die maatregelen te intensiveren.”

Hier wordt dus gevraagd om de steun die de Wereldraad al gaf aan diverse aspecten van de boycotbeweging tegen Israël verder uit te breiden. Israël probeert begrijpelijkerwijs de BDS-campagne, een vorm van economische oorlogvoering, tegen te gaan met wettelijke maatregelen en via eigen lobby activiteiten. De harde kern van de BDS-beweging, zoals mede-oprichter Omar Barghouti, verzet zich fel tegen het idee van een Joodse staat en wil met de campagnes de bestaansgrond van Israël ondergraven.

 

Prullenbak

Bijbelopvattingen gebruiken om de ander daarmee de les te lezen en die bovendien aanwenden voor politieke doeleinden werkt dus contraproductief, en kan zelfs oorlogen veroorzaken. No way dus.

Het is afwachten wat de Wereldraad van Kerken gaat doen met de open brief van de NCCOP. Een afschrift daarvan zal waarschijnlijk ook in Israël terecht zijn gekomen. Daar alleen al kan het per direct de prullenbak in.


* Noot: In aanvulling op het artikel zelf wil ik hier nog opmerken dat er binnen de christelijke kerken ook velen zijn tot wie het besef is doorgedrongen dat de vervangingstheologie in al haar facetten afkeurenswaardig is en het christendom juist schatplichtig hoort zijn aan het Jodendom.